Η ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

VMRO 1893-2009: Ο ΘΡΥΛΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ: 116 ΧΡΟΝΙΑ ΑΓΩΝΩΝ

Христо Татарчев Дамјан Груев Иван Хаџи Николов Петар Поп Арсов Христо Батанџиев Антон Димитров

Vnatreshna Makedonska Revolucionerna Organazacija

Η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση BMPO-IMPO (Вътрешна Mакедонска Pеволюционна Oрганизация, VMRO-IMRO με λατινικούς χαρακτήρες) ιδρύθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1893 στην Οθωμανική πόλη Σελανίκ ή Σόλουν (Selanic or Solun, μετέπειτα Θεσσαλονίκη), από ομάδα γηγενών Βούλγαρων κατοίκων της Οθωμανικής Μακεδονίας. Ιδρυτικά στελέχη της οργάνωσης ήσαν οι εξής:

1) Χρίστο Τάταρτσεφ 1869-1952 (Hristo Tatarchev), Βούλγαρος στρατιωτικός γιατρός. Γεννήθηκε στο Resen της σημερινής Δημοκρατίας Μακεδονίας και πέθανε εξόριστος στο Τορίνο της Ιταλίας σε ηλικία 83 ετών.

2) Ντάμε Γκρούεφ 1871-1906 (Dame Gruev). Γεννήθηκε στο χωριό Smilevo της σημερινής Δημοκρατίας Μακεδονίας. Σκοτώθηκε σε σύγκρουση με τους Οθωμανούς στο ορεινό χωριό Rusinovo της Δημοκρατίας Μακεδονίας σε ηλικία 35 ετών.

3) Πέταρ Πόπαρσωφ 1868-1941 (Petar Pop-Arsov). Γεννήθηκε στο χωριό Bogomila της σημερινής Δημοκρατίας Μακεδονίας και πέθανε στην Σόφια Βουλγαρίας σε ηλικία 73 ετών.

4) Αντον Ντιμίτρωφ 1867-1933 (Andon Dimitrov). Γεννήθηκε στο χωριό Aivatovo (σημερινό Αγιος Αχίλειος) της Αιγαιακής Μακεδονίας και πέθανε στην Σόφια Βουλγαρίας σε ηλικία 66 ετών.

5) Χρίστο Μπατάντζιεφ c.1860-1913 (Hristo Batandzhiev). Γεννήθηκε στην Γουμένισσα της Αιγαιακής Μακεδονίας. Δολοφονήθηκε με πνιγμό από Ελληνες στρατιώτες στο Αιγαίο Πέλαγος τον Ιούνιο 1913 σε ηλικία 53 ετών.

6) Ιβαν Χατζηνίκολωφ 1869-1934 (Ivan Hadzhinikolov). Γεννήθηκε στο Kukush (Κιλκίς) της Αιγαιακής Μακεδονίας. Στο βιβλιοπωλείο που διατηρούσε στην Θεσσαλονίκη ιδρύθηκε το 1893 το VMRO. Αυτοκτόνησε στην Σόφια το 1934 σε ηλικία 65 ετών.

Από τα έξι ιδρυτικά μέλη τα τρία κατάγονταν από την Αιγαιακή Μακεδονία.

ΟΙ ΙΔΡΥΤΕΣ

Selanik-Solun 1893. Τα έξι ιδρυτικά στελέχη του VMRO: Ντάμε Γκρούεφ, Χρίστο Τάταρτσεφ, Πέταρ Πόπαρσωφ, Αντον Ντιμίτρωφ, Χρίστο Μπατάντζιεφ και Ιβαν Νίκολωφ

Οι Βούλγαροι επαναστάτες του ΒΜΡΟ Γιάνκοφ, Νίκολωφ και Στόϊτσεφ σε αναμνηστική καρτποστάλ περιόδου 1902-1903. Οι στρατιωτικές στολές είναι Βουλγαρικές

Σκοπός του VMRO ήταν η απελευθέρωση της Μακεδονίας από τον Οθωμανικό ζυγό και η ενσωμάτωση αυτής στην Βουλγαρία σύμφωνα με την Βερχοβίστικη πτέρυγα, είτε η αυτονόμηση αυτής, σύμφωνα με τους αποκαλούμενους Σεντραλιστές. Τέθηκε εκτός νόμου τρεις φορές και οι ηγέτες του εξοντώθηκαν. Στους μακρόχρονους αγώνες της οργάνωσης κατά των Οθωμανών δεν πήραν μέρος οι ελάχιστοι ελληνίζοντες Πατριαρχικοί (Γκρεκομάνοι ή Ελληνομανείς) που ζούσαν στην Μακεδονία.

Την περίοδο 1904-1908 το VMRO αντιμετώπισε νικηφόρα συμμορίες ελλήνων κομιτατζήδων που εισέδυσαν στην Μακεδονία με σκοπό την τρομοκράτηση των γηγενών Βουλγαρομακεδόνων και την προσκόλλησή τους στο λεγόμενο οικουμενικό Πατριαρχείο Ιστάμπουλ. Περισσότερα

Στόγιαν Μπογιατζίεφ

Το VMRO μιά οργάνωση που ταυτίζεται με τον θρύλο, είναι το αρχαιότερο πολιτικό κόμμα της ιστορίας. Εκτός από τα 6 ιδρυτικά στελέχη (Χρίστο Τατάρτσεφ, Πέταρ Ποπάρτσωφ, Χρίστο Μπαταντζίεφ, Αντον Ντιμιτρώφ, Ντάμιε Γκρούεφ) στον επαναστατικό πυρήνα της μαχητικής αυτής οργάνωσης προσεχώρησαν σύντομα ο Γκότσε Ντέλτσεφ από το Κούκους (Κιλκίς) και οι Πέρε Τότσεφ από το Πρίλεπ, Αναστάς Λοζάντσεφ από το Μπίτολα, Χρίστο Μάτωφ από την Στρούγκα και Γκιόρτσε Πετρώφ από το Πρίλεπ.

Την περίοδο του Ελληνικού Αντιμακεδονικού Αγώνα 1904-1908 στην διάρκεια του οποίου Ελληνικές συμμορίες από Κρήτη και Πελοπόνησο ανέπτυξαν τρομοκρατική δράση στην Μακεδονία, το VMPO πρωτοστάτησε στην αντίσταση κατά της Ελληνικής επιβουλής και αναδείχθηκε με τους αγώνες του κυρίαρχη δύναμη στην αντιπαράθεση με το Ελληνομακεδονικό Κομιτάτο. Θρυλικοί του ηγέτες υπήρξαν οι Μπόρις Σαράφωφ, Γιάν Σαντάνσκυ, Τόντορ Αλεξαντρώφ και Ιβάν Μιχαήλωφ. Το 1908 διασπάσθηκε σε φιλοβουλγαρική (Βερχοβίστικη) και αυτονομιστική (Σεντραλιστική) πτέρυγα.

Το 1944 με απαίτηση του Στάλιν τέθηκε εκτός νόμου από την Κομμουνιστική κυβέρνηση της Βουλγαρίας. Δραστηριοποιήθηκε στο εξωτερικό μέχρι το 1990 οπότε ανασυστάθηκε στην Βουλγαρία έπειτα από ιδρυτικό συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στο Blagoevgrad (πρώην Τζουμαγιά). Πρώτος πρόεδρος εξελέγη o παλαίμαχος αγωνιστήw Stojan Bojadziev τον οποίο διαδέχθηκε το 1999 ο Krasimir Karakachanov, ένας νέος πολιτικός από από την πόλη Ρούσε της βορ. Βουλγαρίας. Μετά την επανίδρυση το VMRO προσέλαβε αρχικά την ονομασία VMRO-SMD (ВМРО-СМД - Съюз на македонските дружества). Στην συνέχεια ανέκτησε τον ιστορικό τίτλο ВМРО (VMRO).

1878: Η ΜΕΓΑΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

Σύμφωνα με την Ρωσσοτουρκική συνθήκη που υπεγράφη στις 3 Μαρτίου 1878 στο προάστειο San Stefano της Istambul, η μεγάλη Βουλγαρία ανασυστάθηκε στα παλιά ιστορικά της όρια που είχαν διαμορφωθή στις αρχές του 10ου αι. επί τσάρου Συμεών του Μεγάλου

ΤΟ ΠΑΝΘΕΟ ΤΩΝ ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

1893-1993: ΕκατΟ χρΟνια VMRO

1993: Αναμνηστική αφίσσα για την εκατοστή επέτειο από την ίδρυση του VMRO

ΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ


Το αυθεντικό καταστατικό και η σφραγίδα του VMRO ήσαν διατυπωμένα στην Βουλγαρική γλώσσα

ΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ ΣΩΜΑΤΑ ΤΟΥ VMRO ΣΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Η ομάδα του βοεβόδα Τσερνοπέεφ το 1903

To σώμα του στρατηγού Τσόντσεφ

Η τσέτα του Μπόρις Σαράφωφ, ηγέτη του VMRO

Βούλγαροι ιερείς στο πλευρό των επαναστατών του VMRO

Επαναστατική ομάδα του VMRO στην περιοχή Λέριν (Φλώρινα)

Η ανταρτική τσέτα του βοεβόδα Γκιόργκι Βίντωφ στην περιοχή Δημοκρατίας Μακεδονίας

ΟΙ 12 ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΤΟΥ VMRO

ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΗΓΕΤΕΣ


Μπόρις Σαράφωφ 1872-1907	Τόντορ Αλεξάντρωφ 1881-1924	Ιβάν Μιχαήλωφ 1896-1990

Σόφια 28 Νοεμβρίου 1907: Ο Boris Sarafov (δεξιά), ηγέτης της Βερχοβίστικης επιτροπής του ΒΜΡΟ, κείται νεκρός μαζί με τον συνεργάτη του Ivan Garbanov. Δολοφονήθηκαν στο κέντρο της Σόφιας από τον Todor Panitsa φανατικό μέλος της αριστερής πτέρυγας

Ο ΑΝΩΤΑΤΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ


Ο Τσάρος της Βουλγαρίας Φερδινάνδος (1861-1948) διετέλεσε ανώτατος αρχηγός των Βερχοβιστών του VMRO στην περίοδο 1893-1918

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΜΙΧΑΗΛΩΦ

Ο Ιβάν Μιχαήλωφ (Ivan Mihailov, Иван Михайлов) γνωστός και ως Βάντσο ή Βάντσε Μιχαήλωφ, γεννήθηκε στο χωριό Novo Selo της Μακεδονίας στις 26 Αυγούστου 1896 και πέθανε υπέργηρος στην Ρώμη στις 5 Σεπτεμβρίου 1990 σε ηλικία 94 ετών. Το 1924, μετά την δολοφονία του Τόντωρ Αλεξάντρωφ, ανέλαβε την ηγεσία της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (ΒΜΡΟ) διατηρώντας την ηγετική αυτή θέση επί εξήντα έξι (66) ολόκληρα χρόνια. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στην ιστορία των Βαλκανίων και πρωταγωνιστής των ιστορικών διακυμάνσεων που υπέστη το Μακεδονικό ζήτημα.

Στην πολύχρονη και πολυτάραχη ζωή του έζησε σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες μεταξύ των οποίων σε Σερβία, Βουλγαρία, Τουρκία, Πολωνία, Ουγγαρία, Κροατία και Ιταλία, θεωρούμενος αδιαμφισβήτητος ηγέτης του Μακεδονικού αυτονομιστικού κινήματος με πανευρωπαϊκή απήχηση.

Μέχρι το 1912 φοίτησε στο Βουλγαρικό γυμνάσιο "Κύριλλος και Μεθόδιος" της Θεσσαλονίκης. Στην συνέχεια ολοκλήρωσε τις σπουδές του στα Σκόπια, επειδή οι ελληνικές Αρχές κατοχής έκλεισαν τα Βουλγαρικά σχολεία στην Μακεδονία του Αιγαίου. Το 1914 του προσφέρθηκε υποτροφία από την Σερβική κυβέρνηση για να σπουδάσει Οικονομικές επιστήμες στην Ευρώπη, αυτός όμως αρνήθηκε και κατατάχθηκε ως έφεδρος αξιωματικός στον Βουλγαρικό στρατό που ένα χρόνο αργότερα κατέλαβε την Σερβία. Μετά το τέλος του Α΄ Π.Π. εγκαταστάθηκε στην Σόφια όπου σπούδασε Νομικά. Εκεί διορίσθηκε προσωπικός γραμματέας του ηγέτη του ΒΜΡΟ Τόντορ Αλεξάντρωφ ο οποίος καταγόταν από το ίδιο χωριό της Μακεδονίας (Novo Selo).

Προτομή του Ιβάν Μιχαήλωφ στο πάρκο Borisova της Σόφιας

Στις 31 Αυγούστου 1924 ο Αλεξάντρωφ δολοφονήθηκε κάτω από σκοτεινές συνθήκες σε ορεινή περιοχή της νότιας Βουλγαρίας. Σε σύντομο χρόνο ο Μιχαήλωφ εκλέχθηκε ηγέτης του ΒΜΡΟ. Την επόμενη δεκαετία σε συνεργασία με την Κροατική οργάνωση Ustashe ανέπτυξε αντιστασιακή δράση εναντίον των Ελληνικών και των Σερβικών Αρχών κατοχής στην Μακεδονία με αποκορύφωμα την δολοφονία του βασιλιά της Σερβίας Αλεξάνδρου Β΄ στις 9 Οκτωβρίου στην Μασσαλία. Η Βουλγαρική κυβέρνηση τον επικήρυξε ως ιδιαίτερα επικίνδυνο και τον καταδίκασε τρεις φορές σε θάνατο και εννέα φορές σε ισόβεια δεσμά, γεγονός που τον ανάγκασε να διαφύγει στο εξωτερικό.

Μετά το 1934 ο Μιχαήλωφ έζησε στην Τουρκία, Πολωνία και Ουγγαρία όπου σχετίσθηκε με κύκλους πολιτικών και διανοουμένων.Το 1941 εγκαταστάθηκε στην Κροατία που είχε ανακηρυχθή ανεξάρτητο κράτος με ηγεμόνα τον βασιλιά Tomislav II. Εκεί συνεργάσθηκε με τον ηγέτη της Ustashe Ante Pavelic. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην διάρκεια του Β΄Π.Π. αρνήθηκε να επιστρέψει στην κατεχόμενη από τους Βούλγαρους Μακεδονία, εμμένοντας στην άποψη ότι η Μακεδονία έπρεπε να αυτονομηθή. Το 1944 ο Χίτλερ του πρότεινε να ηγηθή ενός αυτόνομου Μακεδονικού κράτους υπό Γερμανική επικυριαρχία, πρόταση που δεν υλοποιήθηκε λόγω της Γερμανικής ήττας. Περισσότερα

Στο τέλος του 1944 ο Μιχαήλωφ κατέφυγε στην Ρώμη όπου έζησε το υπόλοιπο της ζωής του διατηρώντας την ηγεσία του εκτός νόμου ΒΜΡΟ. Συνέγραψε εκτενή απομνημονεύματα σε 4 τόμους και αρθρογράφησε επί σειρά ετών στην εφημερίδα Macedonian Tribune που εκδιδόταν στο Fort Wain της Indiana από την Μακεδονική Πατριωτική Οργάνωση (Macedonian Patriotic Organization).

Μέχρι το τέλος της πολυθρύλητης ζωής του που επήλθε τον Σεπτέμβριο του 1990, υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής των Βουλγάρων που κατοικούσαν στην Μακεδονία και εχθρός των Ελληνικών και Σερβικών αξιώσεων, αρνούμενος την ύπαρξη Μακεδονικού έθνους. Στην Βουλγαρία θεωρείται ακραιφνής Βούλγαρος ενώ στην Μακεδονία χαρακτηρίζεται "Βουλγαρόφιλος Μακεδόνας".

1903: Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΛΙΝΤΕΝ

Илинденско-Преображенско въстание

Στις 20 Ιουλίου 1903, εορτή του προφήτη Ηλία, εκδηλώθηκε επαναστατικό κίνημα του VMRO στην Οθωμανική Μακεδονία με πυρήνες εξέγερσης στην Θεσσαλονίκη, στο Κρούσεβο, την Αδριανούπολη, την Καστοριά και άλλες περιοχές. Οι ελληνίζοντες Πατριαρχικοί δεν πήραν μέρος. Η επανάσταση του Ιλιντεν, όπως ονομάσθηκε, κατεπνίγη βίαια από τον Οθωμανικό στρατό με μεγάλες απώλειες στις δύο πλευρές

Το ΄Ιλιντεν προετοιμάστηκε μεθοδικά από την Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΕΟ στα ελληνικά), γνωστή στους Βούλγαρους ως Βνάτρεσνα Μακεντόνσκα Ρεβολουτσιόνερνα Οργκανιζάτσια (ή ΒΜΡΟ). Η συμμετοχή του αγροτικού χριστιανικού πληθυσμού, τόσο του Eξαρχικού όσο και του Βουλγαρόφωνου Πατριαρχικού, ήταν σχεδόν καθολική στις περιοχές όπου ξέσπασε η επανάσταση (κυρίως στη Δυτική Μακεδονία).

Η επανάσταση του Iλιντεν αντιμετωπίστηκε εχθρικά από το ελληνικό κράτος, τα προξενικά όργανα του οποίου συνεργάστηκαν με τους Οθωμανούς για την κατάπνιξή του. Η έκρηξη ενός επαναστατικού κινήματος που αγωνιζόταν για τη δημιουργία ανεξάρτητου Βουλγαρομακεδονικού κράτους τρόμαξε Τούρκους και ΄Ελληνες το ίδιο. Οι πρώτοι έχαναν το ευρωπαϊκό τμήμα της αυτοκρατορίας τους και οι δεύτεροι την κληρονομιά από πιθανή αποσύνθεση του μεγάλου άρρωστου αδελφού.

Τελικά η επανάσταση πνίγηκε στο αίμα. Πατριαρχικός κλήρος και σπιούνοι της ελληνικής κυβέρνησης τέθηκαν στην υπηρεσία του οθωμανικού στρατού και των άτακτων Βαζιβουζούκων που συνέτριψαν τους εξεγερμένους. Πυρπολήσεις χωριών, φόνοι άμαχων γυναικόπαιδων και πλιάτσικο των πάντων, ήταν η απάντηση του οθωμανικού κράτους. ΄Ολη η Ευρώπη βρέθηκε στο πλευρό των Βουλγάρων επαναστατών, εκτός της Ελλάδας που τους αποκήρυξε και τους κατασυκοφάντησε.

Η ΑΝΑΤΙΝΑΞΗ ΤΟΥ ΓΚΟΥΑΝΤΑΛΚΙΒΙΡ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

Η πιό εντυπωσιακή ενέργεια των επαναστατών του VMRO το 1903, ήταν η ανατίναξη του Γαλλικού ατμόπλοιου Γκουανταλκιβίρ στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης

Θεσσαλονίκη 1903: Η ανατιναγμένη από το VMRO Οθωμανική Κεντρική τράπεζα

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ VMRO


Κρασιμίρ Καρακατσάνωφ: Πρόεδρος VMRO Βουλγαρίας	Σόφια: Τα κεντρικά γραφεία του VMRO στην οδό Πιρίνσκα 4	Νίκολα Γκρούεφσκυ: Πρόεδρος VMRO-dpmne Δημοκρατίας Μακεδονίας

VIDEO

2013: Τρίτος Βαλκανικός πόλεμος - Το τέλος της Ελλάδας - Αρμαγε𗃰ών στα Βαλκάνια

Σόλουν 23 Οκτωβρίου 1893: Εναρξη απελευθερωτικού αγώνα από το VMRO	VMRO: Εικόνες από την ιστορία

Βούλγαροι ηγέτες του VMRO	VMRO και Μακεδονικός αγώνας

Οι Βούλγαροι του VMRO	1893: Η ίδρυση του VMRO στην Θεσσαλονίκη

Ιστορία του VMRO	Συνέντευξη του προέδρου VMRO Κρασιμίρ Καρακατσάνωφ στον Ακαδημαϊκό Μπόζινταρ Ντιμίτρωφ