ΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ..ΕΝΔΟΞΗ ΤΟΥΡΚΙΑ
ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ
ΠΑΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΝΕΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ
 Οι Γκαγκαούζοι (Gagauz) είναι εκχριστιανισμένοι Σελτζούκοι, μέρος των οποίων αναγνωρίζουν ως πνευματικό ηγέτη τον Τούρκο Ορθόδοξο Πατριάρχη |
 Παπά Εφτίμ: Ιδρυτής του Τουρκικού Ορθόδοξου Πατριαρχείου |
 Η πύλη του Τουρκικού Ορθόδοξου Πατριαρχείου στο κέντρο της Istambul (πρώην Κωνσταντινούπολη) |
Το Αυτοκέφαλo Τουρκικό Ορθόδοξο Πατριαρχείο (Bağımsız Türk Ortodoks Patrikhanesi) ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1921 στο Kayseri της Καπαδοκίας από τον ιερέα του Οικουμενικού Πατριαρχείου Παύλο Καραχισαρίδη (Pavli Karahisarhidis ή Karahisarlıoglu 1884-1968) γνωστότερο ως Παπα Εφτίμ. Ολες οι σχετικές ζυμώσεις έγιναν στην διάρκεια της Ελληνικής εισβολής στην Οθωμανική επικράτεια (1919-1922) που αποκαλείται κατ' ευφημισμό "Μικρασιατική Εκστρατεία".
Με την ίδρυση του Τουρκικού Πατριαρχείου στην Ανατολή, επιχειρήθηκε η διάσπαση της ενότητας της Ρωμαιορθόδοξης κοινότητας της Τουρκίας, με απώτερο σκοπό να αποκολληθή από την επιρροή του ελληνοκεντρικού οικουμενικού πατριαρχείου. Αυτονόητο ότι τόσο ο ιδρυτής όσο και οι οπαδοί του είχαν Τουρκική εθνική συνείδηση και δεν μιλούσαν Ελληνικά.
Η ιστορία του Τουρκικού ορθόδοξου πατριαρχείου παραμένει άγνωστή στην Ελλάδα, προφανώς για να μην αμφισβητηθή ο μύθος που εδώ και αιώνες διακινεί η Ελληνική Εκκλησία, πως Ελλάς και Ορθοδοξία ταυτίζονται απόλυτα. Στην ελληνική βιβλιογραφία πυκνό πέπλο ομίχλης καλύπτει την ύπαρξη της Τουρκορθόδοξης Εκκλησίας. Μέχρι σήμερα, κανείς στην Ελλάδα δεν απετόλμησε να σκαλίσει την άγνωστη αυτή ιστορία που θυμίζει επτάσφράγιστο μυστικό
Η διεκδίκησή
των Τουρκορθόδοξων χριστιανών από το
Τουρκικό
πατριαρχείο της Πόλης, τους έχει απομακρύνει
από το στόχαστρο της ελληνοποίησης αν και θα μπορούσαν να γίνουν
συμβολικό προγεφύρωμα φιλίας των δυο λαών. Επί δεκαετίες τόσο αυτοί όσο και οι
επίσης Ορθόδοξοι Γκαγκαούζοι, αποτελούν θέμα ταμπού που καμμιά ιστορική
λαθροχειρία δεν μπορεί να μπαλώσει γι'αυτό η Ελληνοορθοδοξία προτιμά να αγνοεί
τους Τουρκόφωνους εν Χριστώ αδελφούς της
Ι Δ Ρ Υ Σ Η
 |
| Η Αυτού Θειοτάτη Παναγιώτης Πατριάρχης Eftim I (1884-1968) |
Η εγκαθίδρυση μιας μαζικής Τουρκόφωνης Εκκλησίας, θα ήταν το όνειρο κάθε ιεραπόστολου. Το όραμα αυτό ενέπνευσε από μικρό τον Παύλο Καραχισαρίδη, Τουρκόφωνο χριστιανό Λαζοποντιακής καταγωγής που γεννήθηκε το 1884 στην πόλη Akdag Maden ανάμεσα στο Kayseri (πρώην αρχαία Καισάρεια) και την Samsun (Σαμψούντα). Σπούδασε στην εμπορική σχολή της Αγκυρας. Το 1912 έγινε διάκος. Μετά την έκρηξη του Α' Π. Π. (1915) χειροτονήθηκε ιερέας από τον Μητροπολίτη Καισάρειας Νικόλαο και το 1918 ανέλαβε εφημέριος στην ενορία του Keskin Maden.
 |
| Ο ερειπωμένος ναός του Αγίου Χαραλάμπους στο Agdanmadeni, γενέτειρα του Παπα Εφτίμ. Σύμφωνα με το βιογραφικό του, ο Αγιος μαρτύρισε το 202 μΧ με γδάρσιμο, σούβλισμα και καρατόμηση σε ηλικία ...113 ετών, στα χρόνια του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου |
Αμέσως μετά την ελληνική εισβολή του 1919 προσπάθησε να εμφανισθή ως πνευµατικός ηγέτης των τουρκικής καταγωγής χριστιανών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και να επιδιωχθεί η διεθνής αναγνώρισή του. Πολλά χωριά ευθυγραμμίστηκαν μαζί του, έτσι θεμελιώθηκε η Τουρκορθόδοξη Εκκλησία στην Ανατολία, έξω από τα κατεχόμενα από τον Ελληνικό στρατό εδάφη.
Η πρώτη αναφορά για την ίδρυση αυτοκέφαλης Τουρκορθόδοξης Εκκλησίας συναντάται το 1921, σε κεµαλική εφηµερίδα της Αγκυρας. Την 1η Μαϊου εκείνου του έτους πάνω από 2.700 τουρκόφωνοι ορθόδοξοι της Σαφράμπολης στην Παφλαγονία, δυτικά του Πόντου, με επικεφαλής 10 πρόκριτους και τον ιερέα τους Γερμανό, ζήτησαν την ίδρυση Αυτοκέφαλου Τουρκικού πατριαρχείου.
Μεταξύ των πιστών που έσπευσαν ήσαν οι Τουρκόφωνοι του Πόντου, γνωστοί ως Μπαφραλήδες (ζούσαν γύρο από την πόλη Bafra του δυτικού Πόντου), αρκετοί Λαζοί χριστιανοί και πολλοί Τουρκόφωνοι χριστιανοί της Καπαδοκίας και του Ικονίου, γνωστοί ως Καραμανλήδες (Karamanlides). Να σημειωθή ότι στην διάρκεια των μαχών με τον ελληνικό στρατό κοντά στην Αγκυρα, αρκετοί Καραμανλήδες πολέμησαν εθελοντικά ως άτακτοι στο πλευρό του Κεμάλ. Στις τρεις αυτές ομάδες, ο συνολικός αριθμός των εγγεγραμμένων χριστιανών έφθανε τον όχι ευκαταφρόνητο αριθμό των 300.000.
Kayseri (Καισάρεια) 1922: Ο ιδρυτής της Τουρκικής ορθόδοξης Εκκλησία Παπα Ευθύμ, μετέπειτα Πατριάρχης Ενερόλ Α΄, κηρύσσει Τουρκιστί τον λόγο του Χριστού
ΠΑΠΑ ΕΦΤΙΜ ΚΑΙ ΤΟΠΑΛ ΟΣΜΑΝ
“Από τις γυναίκες των Παφραλήδων πήραν τα όπλα οι μισές για να διώξουν τους Τούρκους"
Απόσπασμα Ποντιακού στίχου από την Μπάφρα
 |
| Συνταγματάρχης Topal Osman Aga |
Στην συλλογική ανάμνηση των προσφύγων που συνέρευσαν στην Ελλάδα, ο παπα Εφτίμ υπήρξε ένα είδος θρησκευτικού σωτήρα επειδή προστάτευσε χιλιάδες χριστιανούς, κυρίως του Πόντου, από τις διώξεις που επέβαλε η κυβέρνηση Κεμάλ μέσω του συνταγματάρχη Topal Osman Aga (Τοπάλ Οσμάν 1883-1923).
Ο Λαζικής καταγωγής Τοπάλ Οσμάν Αγάς, βετεράνος αξιωματικός της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από την Κερασούντα, πολέμησε στον Α΄ Βαλκανικό και Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Σε κάποια μάχη πληγώθηκε με αποτέλεσμα να μείνει κουτσός (topal).
Στις περιοχές Μπάφρα και Σιάντα μετά το 1914, έτος έναρξης του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, εμφανίστηκαν Πόντιοι λιποτάκτες και ανυπότακτοι του τουρκικού στρατού οι οποίοι επιβίωναν με ληστείες, προσβάλλοντας κυρίως τουρκικά χωριά. Οι ομάδες αυτές μετετράπησαν στην συνέχεια σε ένοπλα σώματα που έδρασαν συστηματικά κατά του Τουρκικού στρατού που είχε εμπλακεί στις πολύνεκρες μάχες κατά των Ρώσσων εισβολέων που μέσω Καυκάσου προέλασαν μέχρι την Τραπεζούντα. Οι καταγόμενοι από την περιοχή Μπάφρας ήσαν Τουρκόφωνοι και αυτοαποκαλούνται "Μπαφραλήδες".
Αντίβαρο στην Λαζοποντιακή ανταρτική δράση στάθηκε o Τοπάλ Οσμάν που πήρε τον βαθμό του συνταγματάρχη και συνέχισε τον αγώνα του υπέρ της Τουρκικής ανεξαρτησίας. Φανατικός Ισλαμιστής θεώρησε ως συνεργάτες της Ρωσσικής και Ελληνικής εισβολής κατά τα έτη 1916 και 1919, τους Λαζούς και Πόντιους χριστιανούς της Μαύρης θάλασσας. Μετά το τέλος του πολέμου τιμήθηκε με τον διορισμό του ως διοικητή της προσωπικής φρουράς του νέου προέδρου Μουσταφά Κεμάλ.
Στις 27 Μαρτίου 1923 στραγγάλισε στην Αγκυρα από υπερβάλοντα ζήλο τον βουλευτή Τραπεζούντας Ali Şükrü Bey όταν ο τελευταίος άσκησε σκληρή κριτική κατά του Κεμάλ. Τέσσερις ημέρες αργότερα (1-4-1923) σκοτώθηκε σε ανταλλαγή πυροβολισμών με στρατιωτικό απόσπασμα που επεχείρησε να τον συλλάβει.
Παρά την αντίδραση του Κεμάλ το πτώμα του κρεμάσθηκε έξω από το Τουρκικό κοινοβούλιο που πενθούσε τον δολοφονημένο βουλευτή. Αργότερα μεταφέρθηκε στην γενέτειρά του Gireson (Κερασούντα) όπου ενταφιάσθηκε με τιμές σε ένα ύψωμα πάνω από την πόλη.
Στο ηρώο Topal Osman που στήθηκε πάνω από τον τάφο του αναγράφεται πως ο Τουρκικός λαός πέταξε το 1922 τους Γιουνάν (Ελληνες) από την Μαύρη θάλασσα στην Λευκή θάλασσα (Αιγαίο). Το 2006 ένα νέο επιβλητικό σύμπλεγμα ανδριάντων του Τοπάλ Οσμάν αναγέρθηκε στο κέντρο της Κερασούντας.
ΤΟΠΑΛ ΟΣΜΑΝ ΑΓΚΑ: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΕ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ
Gireson-Κερασούντα: Ο Τοπαλ Οσμάν Αγάς (δεύτερος από δεξιά) εν μέσω των ανταρτών του
ΥΨΗΛΕΣ ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΕΣ ΤΙΜΕΣ
 |
 |
|
| Αγκυρα 1923: Ο Οσμάν (κέντρο) με τον Μουσταφά Κεμάλ και τον Ισμετ Ινονού | Το ιστορικό ηρώο του Τοπάλ Οσμαν Αγά δεσπόζει πάνω από την Κερασούντα |
ΠοντιακΗ αφΕλεια ή ΥΠΟΚΡΙΤΙΚη δουλοπρΕπεια;;
Ποντιακός χορός αφιερωμένος στον "μέγα σφαγέα" των Ποντίων Οσμάν Αγά
ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ
Σε πρώτη φάση ο Παπα Εφτίμ προσέλαβε τον τίτλο Γενικός Επίτροπος των Τουρκορθόδοξων Χριστιανών. Αργότερα (18 Μάϊος 1922) συγκάλεσε κληρικολαϊκή σύνοδο 78 ιερέων και πιστών στην Καισάρεια µε θέµα τη δηµιουργία Τουρκορθόδοξης Εκκλησίας. Στο τέλος της Θείας λειτουργίας που ακολούθησε ζήτησε να να γίνει δέηση υπέρ της μακροημέρευσης του Μουσταφα Κεμάλ.
Στις 28 Μαΐου 1922, το «Συμβούλιο ιερέων της Καισάρειας» ενέκρινε τον καταστατικό χάρτης της νέας Εκκλησίας και ο εξόριστος μητροπολίτης Ικονίου Προκόπιος Λαζαρίδης ανακηρύχθηκε μητροπολίτης Καισάρειας. Τότε ο επίσκοπος Πατάρων Μελέτιος παίρνει τον τίτλο του μητροπολίτη Ικονίου, ο Σεβαστείας Γερβάσιος γίνεται μητροπολίτης Πόντου και ο νεοχειροτονημένος επίσκοπος Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος χρίζεται αρχιεπίσκοπος Αγκυρας.
Στις 17 Ιουλίου 1922, το τοπικό συμβούλιο των Καππαδοκέων που συνεκλήθη στην Καισάρεια υπό την προεδρία του Μητροπολίτη Μελετίου, απεφάσισε την μετάφραση και ανάγνωση στους ναούς του Ευαγγελίου στην τουρκική γλώσσα, κάνοντας παράλληλα επίθεση στο πατριαρχείο. Αμέσως μετά δόθηκε στον παπα-Ευθύμ το ύψιστο αξίωμα του Πατριάρχη με το όνομα Eftim Ι . Ολες οι διεργασίες έγιναν υπό την αιγίδα της Κεμαλικής κυβέρνησης. Ο Εφτίμ Α΄ είναι ο πρώτος Πατριάρχης της ιστορίας που ανήλθε στον θρόνο αν και έγγαμος με παιδιά. Το ίδιο έγινε με τον Turgut, γυιό και διάδοχό του το 1968. Παρ' όλα αυτά είναι γνωστό πως στην Ορθόδοξη Εκκλησία οι Ιεροί Κανόνες (παρθενία, ακτημοσύνη, αμετάθετο επισκόπων κλπ) καταπατούνται συστηματικά
Ο
νέος Πατριάρχης σε μία κίνηση συμφιλίωσης ζήτησε από τον Κεμάλ την απελευθέρωση
30 Καππαδοκέων, οι οποίοι κρατούντο στις τουρκικές φυλακές ως ύποπτοι
φιλελληνικής δράσης, καθώς και την επιστροφή 1.500 εξόριστων στις γενέτειρές τους.
Διακήρυξε μάλιστα πως η ίδρυση της
τουρκικής Εκκλησίας είχε στόχο την αποφυγή της σφαγής των Τουρκόφωνων
ορθόδοξων. Η αλήθεια είναι πως χάρις στην προσωπική γνωριμία του με τον
Ατατούρκ έσωσε πολλές ζωές ακόμη και Αρμενίων, απελευθέ
ρωσε φυλακισμένους και
επανέφερε εξόριστους.
Ωστόσο µετά την ανταλλαγή των πληθυσμών δεν έµειναν χριστιανοί στην περιοχή και η έδρα του Τουρκικού Πατριαρχείου µεταφέρθηκε αναγκαστικά στην Ιστάμπουλ όπου διαβιούσε κοινότητα 100.000 χριστιανών. Η οικογένεια του Πατριάρχη Εφτίμ Α΄ εξαιρέθηκε από την ανταλλαγή, βάσει ειδικού νόµου που εκδόθηκε επί τούτου. Ωστόσο τρεις από τις αδελφές του ήλθαν οικειοθελώς στην Ελλάδα.
Η μετακίνηση των πληθυσμών καθορίστηκε από τη συνθήκη της Λωζάννης (Ιoύλιος 1923) που προέβλεπε ανταλλαγή πληθυσμών με μοναδικό κριτήριο τη θρησκευτική πίστη και όχι την γλώσσα. Εξαιρέθηκαν οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες της Θεσπρωτίας επειδή θεωρήθηκαν Αλβανοί, οι Μουσουλμάνοι της δυτικής Θράκης και οι ορθόδοξοι Ίμβρου, Τενέδου και Κωνσταντινούπολης.
Το τουρκόφωνο ποίμνιο παρά τις αρχικές σκέψεις Τούρκων διανοουμένων πως είναι οι καθαρότεροι Τούρκοι ως απόγονοι Τουρκομάνων (Σελτζούκων) μισθοφόρων που εγκαταστάθηκαν στην Ανατολία πριν την μάχη του Ματζικέρτ (1071), κρίθηκε από τους Κεμαλιστές πως θα δημιουργούσε στο μέλλον σοβαρά προβλήματα και αποφασίσθηκε η οριστική τους απέλαση στην Ελλάδα.
Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΦΤΙΜ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ
Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ
 |
 |
| Ο Ιερός Ναός Παναγίας Καφατιανής, έδρα του Τουρκικού Πατριαρχείου | Ο Ιερός ναός Αγίου Νικολάου στην συνοικία Γαλατά |
Με την εγκατάσταση το 1923 του Τουρκορθόδοξου Πατριαρχείου στην Ιστάμπουλ, ο Παναγιώτατος Εφτίμ επιχείρησε να καταλάβει με έφοδο των πιστών του την πατριαρχική έδρα στο Φανάρι και τον ναό του Αγίου Γεωργίου. Ο τότε πατριάρχης Μελέτιος Δ΄ Μεταξάκης, οχυρώθηκε μέσα και προσπάθησε να τον απωθήσει.
Στις 2 Οκτωβρίου 1923, την ώρα που λάμβανε χώρα η τελετή που προηγήθηκε της αναχώρησης των συμμαχικών στρατευμάτων, ο Εφτίμ, συνοδευόμενος από δύο δημοσίους υπαλλήλους και συνοδεία Λαζών σωματοφυλάκων οπλισμένων με ρεβόλβερ, εφόρμησε στο Φανάρι και κατέλαβε τις εξόδους, πρωτού αντιδράσει η αστυνομία.
Οι λαϊκοί υπάλληλοι διασκορπίστηκαν και ο Εφτίμ εισήλθε στο σαλόνι όπου συνεδρίαζε η Αγία Σύνοδος. Απευθυνόμενος στους μητροπολίτες Ρόδου, Κορυτσάς, Δυρραχίου και Φιλιππούπολης, τους διέταξε να εγκαταλείψουν την αίθουσα, υπό το πρόσχημα ότι δεν είχαν δικαίωμα να παρακάθονται στην Σύνοδο. Έδιωξε επίσης τους μητροπολίτες Βάρνας και Βελιγραδίου, των οποίων οι έδρες δεν ευρίσκοντο σε τουρκικό έδαφος.
Οταν οι μητροπολίτες εγκατέλειψαν το Συνοδικό, ο Εφτίμ, απευθυνόμενος στους έξι παραμένοντες μητροπολίτες, ανακοίνωσε την έκπτωση του πατριάρχη Μελετίου και διόρισε το μητροπολίτη Ροδόπολης που βρίσκεται ανατολικά της Τραπεζούντας, για να εκπληρώσει τα καθήκοντα του Τοποτηρητού. Κάλεσε μάλιστα τον τελευταίο να παρακαθήσει σε γεύμα μαζί με τους Λαζούς που τον συνόδευαν. Αφού πέρασε μερικές ημέρες στην Κωνσταντινούπολη, ο Εφτίμ αναχώρησε για την Αγκυρα ως αντιπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τίτλο τον οποίο η Τουρκική κυβέρνηση αρνήθηκε τελικά να αναγνωρίσει
Στη συνέχεια, κινητοποιώντας ένα αριθµό Καραμανλήδων της συνοικίας του Γαλατά, ο Εφτίμ κατέλαβε το ναό της Παναγίας Καφατιανής και κατόπιν το ναό του Σωτήρος Χριστού στη συνοικία αυτή, καθώς και άλλους δύο ναούς. Εκτός των ναών καταλήφθηκαν και τα βακουφικά ακίνητα που διέθεταν οι παραπάνω ενορίες. Ενας από τους ναούς ενοικιάσθηκε στην Αρμενική εκκλησία.
Ολες αυτές οι εισβολές, η πολυήμερη κατάληψη
του
πατριαρχείου και πολλά άλλα σοβαρά περιστατικά απαλοίφθηκαν ως ταπεινωτικά
από την ελληνική ιστορία. Μεταξύ αυτών η απόπειρα απαγωγής την 1 Ιουνίου 1923
του πατριάρχη Μελέτιου Ματαξάκη και
η νέα κατάληψη του πατριαρχείου τον Δεκέμβριο 1923 που
έληξε με την επέμβαση της αστυνομίας. Καταγράφησαν ακόμα έφοδοι σε εκκλησιαστικά
ιδρύματα και καταλήψεις εκκλησιαστικών ακινήτων με την ανοχή του Κεμάλ
Στις αρχές Ιουνίου του 1924 ο Εφτίμ μετέφερε την έδρα του πατριαρχείου του στον ναό της Παναγίας Καφατιανής στην ακτή του Γαλατά και άρχισε να τελεί την Θεία λειτουργία στην Τουρκική γλώσσα. Επειδή το Ελληνικό Πατριαρχείο τον διέγραψε από τις τάξεις των κληρικών άλλαξε το κοσμικό του όνομά από Karahisaridis σε Zeki Erenerol. Η νέα Τουρκική κυβέρνηση προσπάθησε να τον βοηθήσει διορίζοντας τον Ζιχνί Οζνταμάρ βουλευτή των Τουρκοορθοδόξων, ωστόσο λίγοι από τους Ρωμιούς χριστιανούς της Πόλης αποδέχθηκαν την εξουσία του.
Το 1935 επειδή δεν υπήρχαν αρκετοί πιστοί στην Κωνσταντινούπολη μεταφέρθηκαν από τη Μολδαβία 70 Γκαγκαούζοι Τουρκικής καταγωγής που εισήχθησαν για φοίτηση σε τουρκικά σχολεία. Οι Γκαγκαούζοι (Gagauz) είναι εκχριστιανισμένοι Σελτζούκοι που διεσπάρησαν τον 12ο αι. στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας κατά μήκος της Βουλγαρίας και Μολδαβίας.
Το 1962 ο πατριάρχης Εφτίμ Α΄ παραιτήθηκε όταν ήρθε σε σύγκρουση με τον πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού, επειδή θεώρησε πως η απέλαση των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη, τους οποίους θεωρούσε Τούρκους χριστιανούς, έπληξε το Πατριαρχείο του και του στέρησε τους τελευταίους πιστούς. Οταν ο Εφτίμ πέθανε το 1968, η τουρκική κυβέρνηση απαίτησε να ενταφιασθή δίπλα στους οικουμενικούς πατριάρχες στο κοιμητήριο της Ζωοδόχου Πηγής που βρίσκεται στην συνοικία Μπαλουκλί, έξω από την δυτική Πύλη της Σηλυβρίας.
 |
| Ο παναγιότατος Πατριάρχης Τουρκίας Εφτίμ Δ΄ |
Τον διαδέχθηκε στην ηγεσία του Τουρκορθόδοξου Πατριαρχείου ο γιος του Turgut Erenerol (Τουργκούτ Ερένερολ) ως Πατριάρχης Eftim II. Οταν απεβίωσε το 1991, ανέλαβε ο δευτερότοκος αδελφός του Selcuk (Σελτσούκ) ως Eftim III. Τον Δεκέμβριο του 2002 απεβίωσε κι αυτός, απογοητευμένος από τον αναβαθμισμένο ρόλο του ελληνικού πατριαρχείου.
Κηδεύτηκε, στο ελληνικό νεκροταφείο
Sisli, πλάϊ στον προκάτοχό του
ύστερα από παρέμβαση των αρχών. Την νεκρώσιμη ακολουθία έψαλε ο Βούλγαρος
ιερέας Κωνσταντίν Κωστώφ που βρισκόταν σε δικαστική διαμάχη με το εληνικό
πατριαρχείο επειδή τον έχει καθαιρέσει. Για μία ακόμα φορά το "οικουμενικό" πατριαρχείο δεν παραχωρούσε
τάφο, μη μπορώντας να συγχωρήσει τον "σχισματικό" ούτε την ώρα του θανάτου.
Τελευταίος Τουρκορθόδοξος Πατριάρχης είναι ο Πασά Ουμίτ Ερένερολ αδελφός του Eftim III με βοηθό την Sevki Erenerol, αδελφή αυτού και κόρη του Eftim III. Η τελευταία εκτελεί χρέη εκπροσώπου τύπου και είναι υπεύθυνη των δημοσίων σχέσεων του Πατριαρχείου.
Σύμφωνα με Ελληνικές αιτιάσεις πρωτοστατεί σε συγκεντρώσεις της εθνικιστικής οργάνωσης «Γκρίζοι Λύκοι» και διατηρεί άριστες σχέσεις µε ηγετικά στελέχη του Κόμματος Εθνικής Δράσης στο οποίο υπήρξε υποψήφια βουλευτής την περίοδο που ηγέτης του ήταν ο Αλπαρσλάν Τουρκές.
Η ΑΔΕΛΦΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ
 |
 Ο σημερινός Πατριάρχης Eftim IV (κέντρο) με "πολιτική περιβολή" ανάμεσα στην αδελφή του καί τον γνωστό ακτιβιστή δικηγόρο Kemal Kerinçsiz  |
Η προικισμένη με επικοινωνιακά χαρίσματα κυρία Sevki Erenerol-Kontoglou είναι βαθειά θρησκευόμενη. Τελευταία απέκτησε παγκόσμια προβολή λόγω της εμπλοκής του Ορθόδοξου Τουρκικού Πατριαρχείου στο σκάνδαλο Ergenekon που είχε στόχο την επιβολή δικτατορίας στην Τουρκία. Οπως έχει δηλώσει τα δύο γυιοί της Ümit και Erkin Kontoğlu είναι έτοιμοι να αναλάβουν στο μέλλον πνευματικές θέσεις στο Πατριαρχείο
ΠΑΠΙΣΣΑ ΤΟΥΡΚΙΑΣ
|
ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥΡΚΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ 1923-2008
|
Το χριστεπώνυμο ποίμνιο του Τουρκικού Πατριαρχείου σήμερα φθάνει μόλις τα 1.000 άτομα και η Εκκλησία του δεν αναγνωρίζεται από καμία Ορθόδοξη Εκκλησία, θεωρούμενη σχισματική. Αρκετοί από τους ενεργούς πιστούς είναι Τουρκαλβανοί και Γκαγκαούζηδες (εκχριστιανισμένοι Σελτζούκοι) που κατοικούν μόνιμα στην Πόλη. Το τουρκικό πατριαρχείο έχει καταλάβει μερικά κτίρια του Φαναρίου με το οποίο βρίσκεται στα πολυετείς δικαστικές διαμάχες για περιουσιακά ζητήματα. Το ποίμνιο του Ελληνικού πατριαρχείου είναι εξ ίσου πάμπτωχο σε μέλη (1.500 πιστοί).
Τρεις ναοί που βρίσκονται στον Γαλατά βρίσκονται σήμερα στην ιδιοκτησία του Τουρκικού Πατριαρχείου. Πρόκειται για τον ιερό ναό της Μαρίας Καφατιανής, τον ναό του Σωτήρα Χριστού που κατεδαφίσθηκε πρόσφατα και τον ναό του Αγίου Ιωάννη των Χίων στην ίδια περιοχή. Στην Αγία Μαρία Καφατιανή στεγάζεται η έδρα του Πατριαρχείου.
Η ηγεσία του Ορθόδοξου Τουρκικού Πατριαρχείου ελπίζει σε αναγέννηση της Εκκλησίας του μέσω των πολυάριθμων Γκαγκαούζων Ορθόδοξων της Μολδαβίας και των πολυάριθμων Αλβανών που ζούν στην Istambul. Το θέμα της ανασύστασης του τουρκικού πατριαρχείου μέσω τουρκογενών χριστιανών συναρτάται με την πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης απέναντι στο πατριαρχείο και τις μειονότητές της στο εξωτερικό.
ΣΚΑΝΔΑΛΟ ERGENEKON: ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Η ΦΟΥΣΚΑ;
Τον Ιανουάριο του 2008, η ξεχασμένη ιστορία του Τουρκικού Πατριαρχείου άστραψε στα φώτα της δημοσιότητας. Η εκπληκτική είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου: Η αυτού Θειοτάτη Παναγιώτης Πατριάρχης Eftim IV κατά κόσμον Paşa Ümit Erenerol και η χαριτόβρυθη αδελφή του Sevki Erenerol Hanum, συνελήφθησαν από την τουρκική αστυνομία μαζί με δεκάδες άλλους ως μέλη της υπερεθνικιστικής παρακρατικής οργάνωσης Ergenekon (Εργκένεκον), που σχεδίαζε ταραχές και δολοφονίες με σκοπό την πρόκληση χάους και την επιβολή στρατιωτικής δικτατορίας.
Ο Τούρκος Πατριάρχης αφέθηκε αργότερα ελεύθερος εν αναμονή της δίκης ενώ κάποιο τέθηκαν σε κατ' οίκον περιορισμό. Οι προσαγωγές έγιναν βάσει ενταλμάτων που εκδόθηκαν από τον Abdurrahman Yalcinkaya, γενικό εισαγγελέα του Ανώτατου Εφετείου Αγκυρας που πρόσκειται στο κυβερνόν Ισλαμικό κόμμα του πρωθυπουργού Regip Erdogan.
ΕΡΓΚΕΝΕΚΟΝ: Η ΒΑΛΧΑΛΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ
 |
 |
Συμβολισμός ασύλληπτος για την δυτική σκέψη: Το Ergenekon είναι μία απρόσιτη μυθική κοιλάδα στα μακρυνά βουνά Αλτάϊ της Μογγολίας. Από εκεί, σύμφωνα με προαιώνειους θρύλους, το πολυπληθές γένος των Τούρκων προέλασε πριν από χιλιετίες σε σχηματισμό μάχης προς την Δύση με οδηγό έναν πεφωτισμένο Γκρίζο Λύκο. Κοινό όραμα που χάραξε την επική αυτή πορεία διά μέσου της Ευρασίας, ήταν μιά ονειρική τριπλή ημισέληνος στον νυχτιάτικο ουρανό
ΣΟΚ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ
Η χαριτόβριθος Sevki Erenerol, αδελφή του Τούρκου Πατριάρχη, ξεχωρίζει ανάμεσα στους έξι κορυφαίους κατηγορουμένους
Σύμφωνα με το απόκρυφο "καταστατικό" της οργάνωσης, σκοπός της Εργκενέκον είναι η διαφύλαξη του Κεμαλισμού και η πάταξη του οπισθοδρομικού Μουσουλμανισμού. Για να το πετύχει χρησιμοποιεί κάθε νόμιμο αλλά και παράνομο μέσο. Μεταξύ άλλων συνωμοσίες, συκοφαντίες, ακόμα και δολοφονίες. Και αν προκύψει και κανένα στρατιωτικό πραξικόπημα θα είναι καλοδεχούμενο. Δραστηριοποιείται εντός και εκτός Τουρκίας, ενώ διαθέτει πολιτικά αριστερό και δεξιό βραχίονα. Ένα από τα πρώτα της σχέδια ήταν η δημιουργία Λόμπυ. Η Εργκενέκον αποσκοπούσε στην δημιουργία μιας οικονομικά καθοριστικής δύναμης. Με τη δημιουργία εταιριών στόχευε στον ανταγωνισμό με εταιρίες που είχαν αντικαθεστωτικό προφίλ.
Προς επίτευξη του στόχου αυτού θα είναι χρήσιμες οι πληροφορίες από στελέχη μυστικών υπηρεσιών. Αναφέρεται σε έγγραφο πως θα χρησιμοποιηθούν και χάκερς για να κλέψουν λεφτά από λογαριασμούς τρίτων. Μέλη ήταν στρατιωτικοί, εν ενεργεία και απόστρατοι, βιομήχανοι, δημοσιογράφοι, γραφειοκράτες σε σημαίνουσες θέσεις, μέλη Μ.Κ.Ο, ιδιοκτήτες εταιριών σεκιούριτι, ένας πρόεδρος πολιτικού κόμματος, ιδιοκτήτες ΜΜΕ ακόμα και ένας πρώην εισαγγελέας
Το "άντρο" της συνωμοσίας επικεντρώνεται στον Ιερό Ναό της Παναγίας Καφατιανής στον Γαλατά, έδρα του Τουρκικού Ορθόδοξου Πατριαρχείου, στους λογαριασμούς του οποίου διακινήθηκαν 50 εκατομμύρια δολλάρια για λογαριασμό της Ergenekon. Οπως ανακοινώθηκε, στις αίθουσες του Πατριαρχείου βρέθηκαν συνωμοτικά έγγραφα και οπλισμός.
Η εντυπωσιακή αυτή κίνηση της κυβέρνησης Ερντογκάν κρίθηκε από πολλούς ως θεατρινίστικη. Αρκετοί την θεώρησαν ως απόπειρα του ήπιου ισλαμικού κράτους να απαγκιστρωθεί από τους εθνικιστές στα πλαίσια της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας και κυρίως να αντισταθεί στο βαθύ στρατιωτικό κράτος που κυβερνά την Τουρκία.
Η δίκη που ξεκίνησε στις 20 Οκτωβρίου 2008 σε ειδική αίθουσα φυλακών είναι από τις μεγαλύτερες στα χρονικά της Τουρκίας. Μεταξύ των 86 κατηγορούμενων φιγουράρουν τα ονόματα του Παναγιώτατου πατριάρχη Τουρκίας Ευθύμιου IV, της αδελφής του Σεβγκί Ερενερόλ ως εκπροσώπου Τύπου του πατριαρχείου, στρατηγών ε.α. του Στρατού και της Χωροφυλακής, ιδιοκτητών καναλιών, δημοσιογράφων, πανεπιστημιακών, μεγαλοδικηγόρων, του αρχηγού της νεολαίας των Γκρίζων Λύκων, προέδρων εμπορικών επιμελητηρίων ακόμα και ενός πρώην εισαγγελέα.
Ολοι κατηγορούνται για συνωμοσία κατά της τουρκικής Δημοκρατίας. Διαδηλώσεις Γκρίζων Λύκων έξω από το στρατόπεδο στο οποίο βρίσκεται το δικαστήριο, αποσκοπούν στην αποθάρυνση των δικαστών να εκδόσουν καταδικαστική απόφαση.
Τούρκοι εθνικιστές διαδηλώνουν έξω από τις φυλακές όπου δικάζεται η Ergenekon
Στο εδώλιο του κατηγορούμενου μεταξύ άλλων κάθησε και ο Muammer Karabulut, πρόεδρος του Πατριαρχικού Ιδρύματος Αγίος Νικόλαος (Noel Baba Vakfı) και του Συμβουλίου Ειρήνης Αγιος Νικόλαος (Noel Baba Barış Konseyi). Ο παραπάνω ως μέλος της Ενωσης Εθνικής Δύναμης (Mili Güç Birliği) είχε κινηθεί δικαστικά εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με μηνύσεις, συγκέντρωση υπογραφών και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.
Οποια κι αν είναι η έκβαση της μακροχρόνια δίκης, το αποτέλεσμα θα αναβαθμίσει την εικόνα του Τουρκικού Πατριαρχείου στις τάξεις εκείνων που προσβλέπουν στον ρόλο που πρέπει να διαδραματίσει μελλοντικά. Η δωρεάν διαφήμηση ενός ξεχασμένου εκκλησιαστικού ιδρύματος θα του αποφέρει μόνο κέρδη και οπαδούς .
ΤΑ ΠΙΟ ΧΤΥΠΗΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ
Βελί Κιουτσούκ: απόστρατος ταξίαρχος, ιδρυτής της μυστικής ειδικής μονάδας του στρατού JITEM.
Σεβγκί Ερενερόλ: αδελφή του Πατριάρχη και εκπρόσωπος τύπου αυτού του πατριαρχείου. Στην ιστορική εκκλησία της Παναγίας της Καφατιανής στον Γαλατά γίνονταν τακτικά οι συγκεντρώσεις της Εργκενέκον.
Μουζαφέρ Τεκίν: Απόστρατος ταγματάρχης. Εκ των πρωτεργατών της βομβιστικής επίθεσης στο ανώτατο δικαστήριο και στην εφημερίδα Τζουμχουριέτ. Βασικός υποστηρικτής του Ντενκτάς. Με δράση στο Αζερμπαϊτζάν.
Κεμάλ Κεριντσίζ:
Δικηγόρος, γνωστός για τις μηνύσεις που είχε υποβάλλει εναντίον του Οικουμενικού
Πατριάρχη. Με ηγετικό του ρόλο σε
διαδηλώσεις
ενάντια στο
Πατριαρχείο. Νομικός σύμβουλος του περιοδικού της Κομοτινής Γενί Μπατί
Τράκια
(Νέα Δυτική Θράκη)
Ντογού Περιντσέκ:
Ηγέτης του Εργατικού κόμματος , εκδότης του περιοδικού αμυντικών
θεμάτων Αιντινλίκ και του δορυφ. καναλιού lusal TV.
Κεμάλ Αλεμντάρογλου: Ιατρός, τ. πρύτανης
Πανεπιστημίου Istambul. Σε μια εκδήλωση απείλησε
με κατάληψη
ολόκληρη την Ελλάδα. Εκ των υποστηρικτών της απαγόρευσης
της μαντίλας στα πανεπιστήμια.
Ιλχάν Σελτζούκ:
Αρχισυντάκτης της εφημερίδας Τζουμχουριέτ.
Σαμί Χοστάν:
απόστρατος αξιωμαικός, εμπλεκόμενος στην υπόθεση Σουσουρλούκ
(παρακράτος).
Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ
 |
 |
| Πίσω απ' όλα ο στρατός και το βαθύ κράτος (derin devlet) : Μεταξύ των συλληφθέντων είναι ο απόστρατος στρατηγός Hursit Τolon | Ο Veli Κucuk πρώην ταξίαρχος της χωροφυλακής, είναι σεβαστό πρόσωπο στηνΤουρκία. Από κάποιους θεωρείται υπαρχηγός της οργάνωσης-φάντασμα |
ΑΚΡΟΤΗΤΕΣ, ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ERGENEKON
 |
 |
 |
| Ο Kuddusi Okkir, γνωστός επιχειρηματίας της ανατολ. Θράκης, συνελήφθη το 2007 κατηγορούμενος ότι χρηματοδότησε την Ergenekon. Η αίτηση αποφυλάκισης λόγω ανήκεστου βλάβης (έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα) απορίφθηκε από το ανώτατο δικαστήριο | Στην φυλακή η κατάσταση του Kuddusi Okkir επιδεινώθηκε ραγδαία. Μόνο όταν περιέπεσε σε κώμα επετράπη η μεταφορά του σε νοσοκομείο του Tekirdag (Ραιδεστός). Τέσσερις ημέρες αργότερα κατέληξε. Η σοκαριστική φωτογραφία καθώς ξεψυχούσε υπό αστυνομική επιτήρηση έκανε τον γύρο του κόσμου | Ιδεολογική σύγχυση; Μεταξύ των κατηγορουμένων είναι ο Dogu Perincek, γυιός εισαγγελέα και ηγέτης του ακροαριστερού Κόμματος Εργατών Τουρκίας. Στην φωτογραφία επιθεωρεί μονάδα ανταρτών του PKK συνοδευόμενος από τον ..Ocalan |
ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΑ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
 |
Ο "οικουμενικός" πατριάρχης
Βαρθολομαίος ανησυχεί για την κατάσταση στην Τουρκία. Μερικοί πιστεύουν
ότι ο αυτοκρατορικός του θρόνος άρχισε να τρίζει Το ποίμνιό του στην Τουρκία των 73 εκατομ. κατοίκων ανέρχεται μόλις σε 1.500 άτομα. Περιλαμβάνονται οι υπάλληλοι του πατριαρχείου και οι τρόφιμοι ενός άσυλου ανιάτων στην συνοικία Μπαλουκλί (Balikli Rum Hastanesi) Ακραία σενάρια προβλέπουν μετεγκατάσταση του Πατριαρχείου στο Αγιο Ορος ή στην νήσο Πάτμο Σε μία χώρα όπου ακόμα και οι πατριάρχες συλλαμβάνονται ως τρομοκράτες, όλα είναι πιθανά |
 |
ΑΝΤΑΛΛΑΞΙΜΟΙ ΤΟΥΡΚΟΦΩΝΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΑΣ
ΕΚΤΟΥΡΚΙΣΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ, Η ΑΠΛΑ ΤΟΥΡΚΕΛΛΗΝΕΣ;
"Οι Τουρκόφωνοι Ελληνες της Καππαδόκες δεν είναι ακριβώς Ελληνες αλλά χριστιανοί που χρίσθηκαν Έλληνες από τότε που ο ελληνισμός ταυτίστηκε αυθαίρετα με την ορθοδοξία»
Βασίλης Ραφαηλίδης (1935-2000), συγγραφέας δημοσιογράφος
Θεμέλιος λίθος του σαθρού οικοδομήματος, στο οποίο εδράζεται η ιδέα του ελληνικού έθνους, είναι το χονδροειδές ψεύδος της κοινής εθνοτικής καταγωγής των ορθοδόξων ελληνοφώνων κατοίκων της σημερινής Ελλάδας. Οι περισσότεροι από τους σημερινούς 'Έλληνες" έχουν στο γενεαλογικό τους δένδρο κάποιον που είχε σαν μητρική κάποιαν άλλη βαλκανική γλώσσα. Ομως για λόγους αμάθειας ή ιδιοτελούς υπολογισμού, όλοι αυτοί οι δήθεν Ελληνες, υποκρίνονται ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, χωρίς ποτέ να ενδιαφερθούν να μάθουν υπό ποιες συνθήκες οι πρόγονοί τους που δεν είχαν την ελληνική γλώσσα σαν μητρική, κατέληξαν σήμερα να μιλούν ελληνικά
Ο υγιής σπόρος της αμφιβολίας μπορεί να γεννήσει απαγορευμένες σκέψεις ιδιαίτερα για τους Τουρκόφωνους Ορθόδοξους. Αλλωστε το κουβάρι της εθνικής προέλευσης των ανταλλάξιμων Τουρκοφώνων έχει πολλούς κόμπους για να το ξετυλίξει κανείς χωρίς να ξαναμπερδευθή. Απομονωμένοι επί αιώνες στα ενδότερα της Ανατολίας διεμήνυαν κατά περιόδους στην Υψηλή Πύλη πως «οι εν Καππαδοκία χριστιανικοί πληθυσμοί είναι πιστοί υπήκοοι της κραταιάς υμών Βασιλείας».
Το πιό αναμφισβήτητο κριτήριο παραμένει ο ανθρωπολογικός τύπος που πείθει ότι πρόκειται για εκχριστιανισμένους Τούρκους, έστω γιά Τουρκοσπορους, σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό των γηγενών ελλήνων που τους υποδέχθηκαν με σκεπτικισμό ως πρόσφυγες στα χωριά τους. Αλλωστε στην Καπαδοκία και Ικόνιο δεν υπήρξαν ποτέ Ελληνες πριν την εποχή του Αλεξάνδρου, αλλά ούτε μετά από αυτόν μεταφέρθηκαν εκεί έποικοι από την Ελλάδα αφού η άγονη αυτή περιοχή δεν προσφερόταν για εποικισμό.
Η επίσημη ελληνική πλευρά επιμένει πως πρόκειται για Ελληνες που κάποτε στο παρελθόν τουρκοφώνησαν, προσπαθώντας να πείσει πως Τούρκοι ορθόδοξοι δεν υπήρξαν ποτέ. Το ίδιο κάνει με τους Μπαφραλήδες, Τουρκόφωνους Ορθόδοξους του δυτικού Πόντου, που ήλθαν κι αυτοί στην Ελλάδα με την ανταλλαγή των πληθυσμών.
Από τους τελευταίους ξεπήδησαν στοιχεία που
επάνδρωσαν στην Κατοχή και στον εμφύλιο ποικίλες δοσιλογικές οργανώσεις,
αναδεικνύοντας ηγετικές μορφές της Ακροδεξιάς με αμιγώς Τουρκικά πολεμικά
ονόματα όπως Μιχάλ Αγάς στην Κοζάνη, Αντών Τσαούς στην Δράμα, Κισά Μπατζάκ στην
Κατερίνη, καπετάν Κολλάρας στην Εορδαία, Φον Γιοσμάς στην Θεσσαλνίκη, Τζανταρμά
Μπουραντάς στην Αθήνα (αρχηγός της μηχανοκίνητης χωροφυλακής), Δάγκουλας,
Τουρκοβασίλης
κ.α.
Μερικα χρόνια νωρίτερα οι ίδιοι Τουρκόφωνοι Πόντιοι είχαν χρησιμοποιηθή ως αιχμή δόρατος από τον δικτάτορα Πάγκαλο στην ξαφνική εισβολή μίας μεραρχίας του ελληνικού στρατού στην Βουλγαρία (Οκτώβριος 1925) αλλά και από τον Βενιζέλο στο τελευταίο από τα πραξικοπήματα που οργάνωσε τον Μάρτιο του 1935.
ΤΟΥΡΚΟΦΩΝΟΙ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΔΕΣ: ΓΝΗΣΙΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ
Δεκάδες χιλιάδες Τουρκόφωνοι Καραμανλήδες κατέφυγαν στην Ελλάδα το 1923 με καραβάνια και βοϊδάμαξες
 |
 |
Χιλιάδες Καραμανλήδες ζουν σήμερα στην Ελλάδα. Η ιδεολογική τους τοποθέτηση δεν υπήρξε ποτέ προοδευτική
Το ελληνικό δόγμα "Πας ορθόδοξος Μικρασιάτης είναι Έλλην" είναι ιστορικά αίολο καθώς κατασκευάστηκε για να εξυπηρετήσει σκοπιμότητες του νεοελληνικού εθνικισμού. Στην Ν.Δ. Τουρκία υπάρχουν Συροϊακωβίτες Ορθόδοξοι καθώς και Αραβες χριστιανοί που υπάγονται στην δικαιοδοσία δυο Αραβόφωνων πατριαρχείων της Αντιοχείας (Antakya), μιας πόλης που αν και βρίσκεται στην Τουρκία, ο ορθόδοξος πατριάρχης της εδρεύει στην Δαμασκό της Συρίας.
Δίκαια ή άδικα οι χριστιανοί Ρούμ σύμφωνα με την Οθωμανική νοοτροπία των Μιλλιέτ (θρησκευτικών κοινοτήτων), ξεσπιτώθηκαν και αποπέμφθηκαν σε μία χώρα (Ελλάδα) όπου δεν μιλιόταν η γλώσσα τους. Την περίοδο 1936-1940 ο δικτάτορας Μεταξάς απαγόρευσε δια ροπάλου την χρήση της Τουρκικής γλώσσας. Τότε απαγορεύθηκε και η ομιλία της Βουλγαρικής γλώσσα με ποινή το ..ρετσινόλαδο.
Οι Καππαδόκες ήταν αρχαίος λαός Τουρανικής καταγωγής. Υπέστησαν την επίδραση των Περσικών κατακτήσεων και αργότερα της Μακεδονικής δυναστείας των Επιγόνων. Τον 2ο μ.Χ. αι. κυβερνήθηκαν από τον Περσικής καταγωγής βασιλιά Αριαράθη Ε΄. Αργότερα ως επαρχία του Ανατ. Ρωμαϊκού Κράτους ακολούθησαν στο θέμα της γλώσσας την πορεία της αυτοκρατορίας. Ο Χριστιανισμός επικράτησε στα τέλη του 4ου μ.Χ. αι. Οι ελληνόφωνοι Καππαδόκες πατέρες της Εκκλησίας μεταξύ των οποίων ο από Καισαρείας Αγιος Βααίλειος διέθεταν ελληνική παιδεία όχι όμως ελληνική συνείδηση. Τον 11ο αι. κατακτήθηκαν από τους Σελτζούκους. Τον 14-15ο αι. κυβερνήθηκαν από την δυναστεία των Καραμάν, εξ ού και Καραμανλήδες και Τουρκοφώνησαν, για να υποταχθούν τελικά στον Μωάμεθ τον Πορθητή.
Το παραμύθι της υποχρεωτικής Τουρκοφωνίας δεν στηρίζεται σε καμμία ιστορική μαρτυρία. Ο πανεπιστημιακός Μαραντζίδης, μιλώντας για τους Τουρκόφωνους ορθόδοξους του Πόντου, επισημαίνει μαρτυρίες του μύθου της αναγκαστικής Τουρκοφωνίας, και επικαλούμενος τον Κιτρομηλίδη θεωρεί πως στην κατασκευή του συνέβαλαν «άνθρωποι των γραμμάτων που σχετίζονταν άμεσα τόσο με την Εκκλησία όσο και με το ίδιο το ελληνικό κράτος και την πολιτική του», που «είχαν ως στόχο την επέκταση των ορίων της ελληνικής εθνότητας μέσω της ενσωμάτωσης κοινωνικών ομάδων που εξαιτίας της γλώσσας ή της θρησκείας τους ήταν δυνατόν να μάθουν να ταυτίζονται με την ευρύτερη νοερή κοινότητα του ελληνικού έθνους».
1923: Καραβάνια χριστιανών προσφύγων εισέρχονται με βοϊδάμαξες στο ελληνικό έδαφος. Η ενδυμασία τους είναι χτυπητά Τουρκική
ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΑΛΛΟΦΥΛΩΝ
Θεσσαλονίκη 1924: Παιδιά Τουρκόφωνων προσφύγων σε σχολείο εκμάθησης της Ελληνικής γλώσσα. Πρώτο μέλλημα της ελληνικής κυβέρνησης ήταν ο πλήρης εξελληνισμός των εξ Ανατολής προσφύγων. Ανάμεσά τους παρείσφρυσαν και μελαψοί Γιουρούκοι νομάδες, γνωστοί ως Τουρκόγυφτοι. Μητρική γλώσσα όλων η Τουρκική
ΣΕΛΤΖΟΥΚΟΙ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΟΜΑΝΟΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΔΕΣ
Οι Τουρκόφωνοι χριστιανοί ήσαν παιδιά της Ασιατικής στέππας που υπηρέτησαν ως μισθοφόροι ιππείς στον Βυζαντινό στρατό
ΤΟ ΣΟΥΛΤΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΡΟΥΜ
Το Σουλτανάτο Rum (1077-1327) με πρωτεύουσα αρχικά το Izmit (Νίκαια) και αργότερα το Konya (Iκόνιο), υπήρξε το αρχαιότερο, μεγαλύτερο και μακροβιότερο κράτος στην Μ. Ασία πριν την άνοδο των Οθωμανών. Στα εδάφη του εγκαταβιούσαν επι αιώνες ανενόχλητοι, χιλιάδες Τουρκόφωνοι χριστιανοί
ΤΟ ΕΜΙΡΑΤΟ ΤΩΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΔΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΑ
ΚΑΡΑΜΑΝΙΑ
 |
 |
ΤΟΥΡΚΟΠΟΥΛΟΙ: ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΟΠΙΣΤΗΣΑΝ
Από τον 11ο ως τον 14ο αιώνα, κυρίως όμως στην εποχή των σταυροφοριών, εκχριστιανισμένοι πρώην μουσουλμάνοι Τουρανικής καταγωγής, απόγονοι Τουρκομάνων και ειδικότερα Σελτζούκων μετέχουν ως μισθοφόροι στον βυζαντινό στρατό. Είναι οι λεγόμενοι Τουρκόπο(υ)λοι (παιδιά των Τούρκων) που μνημονεύονται από τους ιστορικούς Ραϋμόνδο της Aguilers, Γεώργιο Παχυμέρη και Νικηφόρο Γρηγορά. Ο τελευταίος μιλάει ξεκάθαρα για τους Τουρκόπουλους απόγονους του Σελτζούκου Σουλτάνου του Ικονίου Καϊκαούση Β΄ που «τώ χριστιανικώ αναγεννηθέντες βαπτίσματι» «και την των Ρωμαίων ασπασάμενοι συνδιαίτησιν» μετείχαν στην «Ρωμαίων στρατιάν» κάτω από τις διαταγές των Μιχαήλ Η΄ και Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγων.
Κυρίως οι δύο αυτοί αυτοκράτορες, αλλά και προγενέστεροι, χρεώνονται με την στρατολόγηση των Τουρκόφωνων μισθοφόρων. Ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος (1224-1282) είχε φροντίσει για τον εκχριστιανισμό των Σελτζούκων που είχαν ήδη ριζώσει στην Μ. Ασία, προκειμένου να επαυξήσει τη δύναμη του στρατεύματος. Κατά τη γνώμη του, σε μιά εποχή που η συρρικνωμένη αυτοκρατορία έπνεε τα λοίσθια, ο στρατός έπρεπε να είναι αμιγώς χριστιανικός. Έτσι στη θέση των «μιαρών» Ελλήνων προτιμήθηκαν χιλιάδες χριστιανοί Τούρκοι, που υπό την επωνυμία Τουρκόπουλοι πολεμούσαν ως μισθοφόροι στις τάξεις του Βυζαντινού στρατού για του «Χριστού την πίστη την Αγία». Ως επί το πλείστον ήσαν τοξότες (πεζοί ή έφιπποι) με σκοπό την παρενόχληση του εχθρικού στρατεύματος. Οι Μουσουλμάνοι τους θεωρούσαν προδότες που αλλαξοπίστησαν και τους θανάτωναν επί τόπου όταν συλλαμβάνοντο αιχμάλωτοι.
Πολλοί Τουρκόπολοι έφτασαν στα τέλη του 12ου αι. στην Κύπρο (Οι «Τουρκοπουλιέρηδες» του χρονικού Μαχαιρά) και συνιστούν μεγάλο μέρος των σημερινών Ελληνοκύπριων. Αλλοι εγκαταστάθηκαν στα 1263 στην Πελοπόννησο και λίγο αργότερα στον ποταμό Αξιό ενώ στις αρχές του 14ου αι. Τουρκόπολοι βρίσκονται και στη Ρόδο. Οταν δεν τους χρειαζόταν ο Ανδρόνικος B΄ Παλαιολόγος, προφασιζόμενος ότι θα τους μεταφέρει στην Ασία για μόνιμη εγκατάσταση, τους επιβίβαζε μαζί με τα γυναικόπαιδά τους στα καράβια και τους έπνιγε μεσοπέλαγα. Την ίδια επαχθή μέθοδο εξόντωσης είχε ακολουθήσει και ο πατέρας του για τους ανθενωτικούς καλόγερους του Αγίου Ορους.
Συγγενική αποφυάδα των Τουρκόφωνων χριστιανών είναι οι αποκαλούμενοι Ουρούμοι (Urum) της Κριμαίας, γνωστοί και ως Ελληνοτάταροι (Graeco-Tatars).
ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΠΟΥΛΟΙ ΠΟΥ ΒΑΦΤΙΣΘΗΚΑΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΙ
ΠΟΝΤΙΟΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΣΒΑΣΤΙΚΑ
Γερμανική Λέσχη Βιέννης 1943: Η αφρόκρεμα των Τουρκόφωνων Ποντίων φωτογραφίζεται ένστολη στην Αυστριακή πρωτεύουσα όπου μετέβη κατόπιν πρόσκλησης της Βέρμαχτ. Από αριστερά (2) Μιχάλ Αγάς (Μιχαήλ Παπαδόπουλος) , (3) Κισά Μπατζάκ ή κοντοπόδαρος (Κυριάκος Παπαδόπουλος), (1) Καπνόπουλος και (4) Δαδούλης.
Στην Βόρεια Ελλάδα, τρία εθελοντικά «φιλοναζιστικά τάγματα ασφαλείας» πήραν τη συλλογική ονομασία «Εθνικός Ελληνικός Στρατός» (ΕΕΣ) και επανδρώθηκαν κυρίως από μέλη της τουρκόφωνης Ποντιακής κοινότητας, με αρχηγούς τους τρεις Παπαδόπουλους: Μιχαήλ (Μιχάλαγας) στην Κοζάνη, Κυριάκος (Κισά Μπατζάκ) στην Πιερία και Κωνσταντίνος στο Κιλκίς. Ο τελευταίος μάλιστα διετέλεσε μεταπολεμικά βουλευτής της ΕΡΕ
ΚΙΣΑ ΜΠΑΤΖΑΚ Ο ΚΟΝΤΟΠΟΔΑΡΟΣ
Βιέννη 1944: Μιά απτή εικόνα του Ποντιακού δοσιλογισμού. Ο Κισά Μπατζάκ εν μέσω της Βέρμαχτ
ΣΤΙΓΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
"Αντάρτες κάψτε τον Κούκον και ποίστε ατόν μανέαν, της κουκουβάγιας το πουλίν να χτιζ’ απές φωλέαν
οντός εν ο Κισά-Μπατζάκ μετ’ έναν πιστολόπον, λάσκεται απές σον Κούκον σα λαχανάς σκυλόπον
Ανάθεμα Κισά-Μπατζάκ το κοντόν το ποδάρι σ’ έρθανε και αντάρτες μας επήραν το κεφάλι σ’ "
Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος ή Κισά Μπατζάκ (Κοντοπόδαρος) γεννήθηκε το 1884 στο Τουρκικό χωριό Cortucli της επαρχίας Μερζιφούντας του δυτικού Πόντου. Το 1911-1912 υπηρέτησε στον τουρκικό στρατό, μετά λιποτάκτισε και κατέφυγε στα βουνά όπου μαζί με τα αδέλφια του σχημάτισε αντάρτικη ομάδα. Αν και ορθόδοξος χριστιανός δεν γνώριζε ελληνικά. Σύντομα έγινε περιβόητος για τις ωμότητες που διέπραξε κατά των Τούρκων.
Το 1924 κατέφυγε επικηρυγμένος
στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στο χωριό Κούκος της Κατερίνης μαζί με
μέλη της οικογένειάς του και πολλούς Τουρκόφωνους της περιοχής Μπάφρας του
Πόντου (Μπαφραλήδες). Το καλοκαίρι του 1941 προμηθεύθηκε εκατοντάδες όπλα που
είχαν εγκαταλειφθή από τον ελληνικό στρατό στην Ηπειρο. Αμέσως μετά, σε ηλικία 57
ετών, σχημάτισε για δεύτερη φορά ένοπλη ομάδα Τουρκόφωνων με στόχο
τον ΕΛ.Α.Σ. Η συνεργασία του με τον Γερμανικό στρατό άρχισε το 1943 στην
διάρκεια εκκαθαριστικών επιχειρήσεων στον Ολυμπο. Εκθεση της
Γερμανικής διοίκησης Θεσσαλονίκη-Αιγαίου αναφέρει τα εξής:
«Οι εν Κούκω και ιδίως ο αρχηγός τους Κισα
Μπασάκ είχαν αποδείξει μίαν απολύτως γερμανόφιλον στάσιν"
Οι αντάρτες του Κισά Μπατζάκ εκπαιδεύτηκαν από τους Γερμανούς με ευθύνη
του Υπολοχαγού Φραντς Κράουτσμπέργκερ ο οποίος είχε ήδη στρατολογήσει πολλούς
Τουρκόφωνους από την περιοχή της Βέροιας-Κατερίνης. Η ομάδα εντάχθηκε στον
Ελληνικό Εθνικό Στρατό (Ε.Ε.Σ.) του Γεώργιου Πούλου και συμμετείχε σε σειρά
επιχειρήσεων μέχρι το τέλος της Κατοχής. Ηταν ένα είδος παρωδίας ελληνικού στρατού, η
διοίκηση του οποίου εγκαταστάθηκε σε μέγαρο της οδού Βασ. Ηρακλείου στην
Θεσσαλονίκη, ενώ τη διεύθυνση του Γραφείου Τύπου και Προπαγάνδας ανέλαβε ο
γνωστός παρακρατικός από την υπόθεση Λαμπράκη Ξενοφών (Φον) Γιοσμάς.
Το τέλος επήλθε την 4η Νοεμβρίου 1944 στο Κιλκίς όπου είχαν συσσωρεθή οχυρωμένοι 8.000 ένοπλοι δοσίλογοι από όλη την Μακεδονία αναμένοντας την σωτήρια άφιξη των Αγγλων. Στον αριθμό αυτό περιλαμβάνονται και αριστεροί αιχμάλωτοι που σύρθηκαν μαζί τους. Ισχυρές δυνάμεις του ΕΛ.Α.Σ. στις οποίες συμμετείχαν πολλοί αριστεροί Πόντιοι, κύκλωσαν την πόλη και μετά από πολύνεκρη μάχη συνέλαβαν τους δοσίλογους. Ο Κισά Μπατζάκ και άλλα αστέρια του προσφυγικού δοσιλογισμού, σκοτώθηκαν στις συγκρούσεις κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες μαζί με 1.500 ομοϊδεάτες του που εκτελέσθηκαν στην συνέχεια από ομοεθνείς κομμουνιστές με συνοπτική διαδικασία.
Η κατά το έτος 1944 δεύτερη μάχη του Κιλκίς (η πρώτην διεξήχθη το 1913), είναι η πιο φονική σύρραξη του Εμφυλίου και η χειρότερη για τους Πόντιους που αλληλοσφάχτηκαν μεταξύ τους.
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ
1913: Τουρκόφωνοι καμηλιέρηδες από την επαρχία Μπάφρα ή Πάφρα του δυτικού Πόντου (βιλαέτι Trabzon), μεταφέρουν πάνω σε καμήλες μπαουλαρισμένα καπνά στα χωριά τους. Το 1923 εν μία νυκτί βαφτίσθηκαν ανταλλάξιμοι Ελληνες. Λίγους μήνες αργότερα μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα προς εποικισμό της πολυπόθητης Μακεδονίας. Προς ανάμνηση της ένδοξης Τουρκικής γενέτειρας έχτισαν στις υπώρεις του Παγγαίου το χωριό Νέα Μπάφρα Σερρών
ΤΟΥΡΚΟΦΩΝΟΙ ΜΠΑΦΡΑΛΗΔΕΣ ΚΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΝΙΟΤΕ ΚΑΤΑ ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ
 |
| Αντόν Τσαούς |
Στο ιστορικό στερέωμα φιγουράρει ένας πασίγνωστος Τουρκόφωνος εκ Πόντου, ο Αντώνιος Φωστερίδης που έδρασε στην περιοχή Δράμας με το πολεμικό ψευδώνυμο Τσαούς Αντόν. Θεωρητικός του στόχος οι Βούλγαροι και οι εντός των τειχών συνεργάτες τους. Στην πραγματικότητα υπήρξε ανηλεής κομμουνιστοφάγος όπως αποδεικνύεται από το παρατιθέμενο έγγραφό του προς την Βουλγαρική διοίκηση Σερρών στο οποίο προτείνει ..ελληνοβουλγαρική συμμαχία.
Γεννήθηκε το 1912 στο χωριό Ερουκλί της Μπάφρας του δυτικού Πόντου. Ο πατέρας του ήταν αντάρτης στην διάρκεια της Ρωσσικής εισβολής στην περιοχή Τραπεζούντας. Ο ίδιος διετέλεσε λοχίας (τσαούς) του ελληνικού στρατού και μετέπειτα αγροφύλακας στο χωριό Κρηνίδες. Υπήρξε ιδρυτής και ιθύνων νους της ακροδεξιάς οργάνωσης ΕΣΕΑ (Ενωση Συμπολεμιστών Εθνικού Αγώνα).
Στο βουνό βγήκε πολύ αργά (1943) κυνηγημένος από την αστυνομία όταν σκότωσε τον εραστή της γυναίκας του. Ορμητήριο της ομάδας ήταν το όρος Τσαλ Νταγκ. Φανατικός εθνικιστής και αντικομμουνιστής ενίοτε συμμαχούσε και ενίοτε αντιμαχόταν τους επίσης ακροδεξιούς και αντικομμουνιστές Βούλγαρους του τσάρου Βόριδος.
Παρά την παροιμιώδη αγραμματοσύνη του, διέπρεψε στον ιδιότυπο αγώνα του. Στον ..ψυχολογικό πόλεμο ξεπέρασε τα όρια όταν ισχυρίσθηκε αφελέστατα ότι σε μία μόνο μάχη στην γέφυρα των παπάδων του Νέστου (Καρά Ντερέ), οι ολιγάριθμοι άντρες του εφόνευσαν ...700 Βούλγαρους στρατιώτες ενώ "τ' εμέτερον στράτευμα" είχε μόνο 8 νεκρούς. Ολα αυτά παρά τον ανηλεό βομβαρδισμό που υπέστη η ομάδα του από την Βουλγαρική αεροπορία. Εξ ίσου φαντασιώδης ο ισχυρισμός του ότι διέθετε 5.000 εξοπλισμένους άντρες στο βουνό Τσαλ Ντάγκ του Νέστου.
Ο Τσαούς Αντόν επέζησε μεταπολεμικά, κατάφερε μάλιστα να εκλεγή βουλευτής του Λαϊκου Συναγερμού στην περιφέρεια Δράμας υπό την αιγίδα του Παπάγου.
ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΣΤΟ ..ΣΤΑΛΙΓΚΡΑΝΤ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΩΝ
Την ίδια περίοδο (1942) ένας άλλος διαβόητος Πόντιος εθνικιστής, ο Κωνσταντίνος Κρομιάδης από την Κέρκυρα, ξεπέρασε όλους σε δοσιλογισμό. Επί κεφαλής 20.000 Ποντίων του Καυκάσου κατατάχθηκε το 1942 στον λεγόμενο "Ρωσσικό εθνικό απελευθερωτικό στρατό" ένα ισχυρό αντικομμουνιστικό σώμα που έδρασε στο πλευρό των Ναζί στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ρωσσία.
Ο ιδρυτής του σώματος Ρώσσος στρατηγός Andrey Vlasov που απαγχονίσθηκε το 1946 από τον Στάλιν για εσχάτη προδοσία, τοποθέτησε τον Κρομιάδη ως Μέραρχο της στρατιάς του που πολέμησε το 1944/45 κατά του προελαύνοντος Σοβιετικού στρατού, υποχωρόντας μέχρι την Αυστρία.
Μετά τον πόλεμο ο Κρομιάδης που ήταν Ρωσσομαθής, εργάσθηκε ως εκφωνητής στον προπαγανδιστικό αντικομμουνιστικό ραδιοσταθμό Radio Liberty. Εξέδωσε μάλιστα και βιβλίο με τις αναμνήσεις του πρωτού πεθάνει σε βαθειά γεράματα το 1991.
Το πίο
απίστευτο είναι ότι ένας από τους εθελοντές του Κρομιάδη, ο Θωμάς Μπουρτζάλας,
παλιός χωροφύλακας από το Αγρίνιο, αγωνίσθηκε ..γενναία στην μάχη του
Στάλιγκραντ (χειμώνας 1942) στο πλευρό των Γερμανών του στρατάρχη Φον Πάουλους.
Ενας άλλος ομοϊδεάτης του, ο Κων
σταντίνος
Γραμματικόπουλος, πήρε μέρος στην πολύμηνη πολιορκία του Λένινγκραντ από τους
Γερμανούς.
Τον εσμό των "Ελληνοποντίων" που αγωνίσθηκαν στις γραμμές της Βέρμαχτ συμπληρώνει ο επίσης Πόντιος Σεβαστιανός Φουλίδης (φωτο), ο οποίος υπό την καθοδήγηση του στρατηγού Φον Κανάρη έδρασε στον Καύκασο και στην Ουκρανία ως κατάσκοπος και σαμποτέρ των Γερμανικών μυστικών υπηρεσιών προσφέροντας πολύτιμες υπηρεσίες στο Τρίτο Ράϊχ. Ο Φον Κανάρης τον είχε εντάξει τιμητικά στην επίλεκτη μεραρχία Bradenbourg.
Ο Σεναστιανός Φουλίδης είχε πλούσιο παρελθόν στον Πόντο όπου έδρασε επι κεφαλής συμμορίας την περίοδο 1916-1919 με αποτέλεσμα να επικηρυχθή από τις Τουρκικές Αρχές. Κατέφυγε στην Γερμανία και αργότερα στην Αθήνα όπου στρατολόγησε Πόντιους και Λευκορώσσους εθελοντές για το Ανατολικό μέτωπο.
Αν είχε επικρατήσει ο Χίτλερ ασφαλώς θα του είχε στηθή επάξια κάποιο Ναζιστικό μνημείο αφού τον Δεκέμβριο του 1943 έπεσε μαχόμενος με τον βαθμό του ταγματάρχη της Βέρμαχτ, σε αψιμαχία με Σοβιετική περίπολο. Στην "διακεκριμμένη" δράση του Φουλίδη οφείλονται όλες οι μεταπολεμικές διώξεις και εκπατρισμοί στην Σιβηρία που υπέστησαν οι Πόντιοι του Καυκάσου από τον Στάλιν.
Wikipedia: Κωνσταντίνος Κρομιάδης
Constantine Gregorievich Kromiadis (Константин Григориевич Кромияди) was a Greek born military officer and anti-communist who served in the Imperial Russian Army, the White Army, and the Russian Liberation Army.
Kromiadis was born to Greek parents on the Greek island of Corfu. He entered service in the Russian Imperial Army as a volunteer and fought during World War I in Persia and also in the Caucasus. During the Russian Civil War Kromiadiσ joined the White movement, achieving the rank of colonel. After the war he emigrated to Europe.
During World War II, Kromiadis was a supporter of the Russian Liberation Movement. In 1942, he headed the Russian National People's Army, an armed unit of Russians, under the pseudonym of Sanin, together with engineer S. Ivanov. He was relieved by the Germans along with other Russian emigres, at which point he tried unsuccessfully to take command of another Russian unit, the Druzhina Brigade.
Kromiadis became close with captured Soviet general Andrey Vlasov, thus becoming Vlasov's first White emigre ally. In 1943, Vlasov gave Kromiadis command of his headquarters. Kromiadis made several attempts to attract White emigres to General Vlasov, and was finally successful by the time of the Prague Manifesto, having secured the support of two branches of the Russian Orthodox Church.
After the war's end, Kromiadis continued being active against communism, living in West Germany and working for Radio Free Europe. In 1980, he wrote a book on his experience in the Russian Liberation Movement called "For Land, for freedom" which was published in San Francisco. He died in 1991.
Wikipedia: Πόντιοι συνεργάτες των Nazi
After the German invasion of Greece, a Nazi-held puppet government was established in Athens. The three quisling prime ministers (Georgios Tsolakoglou, Konstantinos Logothetopoulos and Ioannis Rallis) cooperated with the Axis authorities. Besides, Greek National-Socialist parties (such as the Greek National Socialist Party) or anti-semitic organisations (such as the National Union of Greece) helped German authorities fight the Resistance and identify and deport Greek Jews. Moreover, special armed collaborationist forces (such as the Security Battalions) were created to aid the collaborationist regime.
About 1,000 Greeks from Greece and thousands of Greeks from the Soviet Union, avenging their prosecution from Soviet authorities, joined the Waffen-SS, especially in Ukrainian divisions. A special case is that of the infamous Sevastianos Foulidis, a Greek who was an official of the Wehrmacht as well as an effective spy at the Abwehr.
During the Crusades, turcopoles, turcoples, turcopoli or turcopoliers (from the Greek: Τουρκόπουλοι, "sons of Turks") were mounted archers employed by the Christian states of the Eastern Mediterranean.
The crusaders first came
across Turcopoles in the
Byzantine army during
the
First Crusade. They were
children of mixed Greek and Turkish parentage, and were at least nominally
Christian although they may have been practising Muslims. Some Turcopole units
accompanied the First Crusade and then seem to have formed the first Turcopole
units in the
crusader states.
In the crusader states they were not necessarily Turks or mixed-race soldiers, but many probably were recruited from Christianized Seljuqs, or perhaps from the Eastern Orthodox Christians under crusader rule. In the Holy Land,
Turcopoles were more lightly-armoured than knights and were armed with lances and bows to help combat the more mobile Muslim forces. They served as light cavalry: skirmishers, scouts, and mounted archers, and sometimes rode as a second line in a charge, to back up the knights and sergeants.
They had lighter, faster horses than the knights or sergeants, and they wore much lighter armour, usually only a quilted aketon and a conical steel helmet. There were Turcopoles in the secular armies but they were also often found in the ranks of the military orders, where they were more likely to be mounted Frankish sergeants. In the military orders, however, they were of a lower status than the sergeants, and were subject to various restrictions, including eating at a separate table from the mounted soldiers.
The Mamluks considered Turcopoles to be traitors and apostates: their policy was to kill all those whom they captured. The Turcopoles who survived the Fall of Acre followed the military orders out of the Holy Land and were established on Cyprus with the Knights Templar and Rhodes and Malta with the Knights Hospitaller. The Teutonic Order also called its own native light cavalry the "Turkopolen".
There is always an appointed Turcopolier in a modern Priory of the Masonic Knights of Malta.
VIDEO
Οκτώβριος 2008: Δικαστήριο Silivri ανατολικής Θράκης - Χάος στην δίκη Ergenekon
Σχετικά sites
Εξερευνήστε το Bulgarmak - Explore Bulgarmak: Γενικός πίνακας περιεχομένων, Ευρετήριο σελίδων ιστοτόπου
Μειονότητες και φυλές στην πολυεθνική Ελλάδα
Μακεδονία: Από που κι ως που Ελληνική;
Wikipedia: Ορθόδοξο Αυτοκέφαλο Πατριαρχείο Τουρκίας Ι Η προέλευση των Ποντίων Ι Η Ελληνική εισβολή στην Τουρκία 1919-1922 Ι Ιστάμπουλ: Οικουμενικό πατριαρχείο εικονικής πραγματικότητας Ι Η εξολόθρευση των Τούρκων της Πελοπονήσου το 1821 Ι Ναζιστική Ελλάς 1941-1944
"Μακεδονικός αγώνας": Η μάχη της προπαγάνδας συνεχίζεται Ι 1925, πόλεμος για ένα σκυλί: Εισβολή Ελλάδας στην Βουλγαρία Ι "Μακεδονικός αγώνας": Η μάχη της προπαγάνδας συνεχίζεται Ι 1925, πόλεμος για ένα σκυλί: Εισβολή Ελλάδας στην Βουλγαρία Ι Μακεδονομάχοι αποκεφαλιστές Ι Ελληνικός αντιμακεδονικός αγώνας: Το ημερολόγιο των φρικαλεοτήτων Ι Θεσσαλονίκη 1913: Η δολοφονία του Βούλγαρου αρχιμανδρίτη Ευλόγιου Ι Καπετάν Αγρας: Ρουμανόβλαχοι οι δράστες του απαγχονισμού Ι Απογραφή Χιλμή Πασά: Στο 10% οι ελληνίζοντες της Μακεδονία το 1904 Ι 1923: Η σφαγή στο Τάρλις Ι Ζέλενιτς 1904: Ο ματωμένος γάμος Ι Ωμότητες ελλήνων κατά Βουλγάρων στην μάχη Κιλκίς Ι 1905: Η σφαγή στην Ζαγορίτσανη Ι Γερμανός Καραβαγγέλης: Κυνηγός Βουλγαρικών κεφαλών με θεϊκή εντολή Ι Ιων Δραγούμης: Εθνοκήρυκας αντιβουλγαρισμού Ι Πως εξελληνίσθηκε βίαια η Μακεδονία: Ολα τα παλιά Βουλγαρικά ονόματα πόλεων και χωριών Ι Η Ιλλυρική καταγωγή των αρχαίων Μακεδόνων: Μέγας Αλέξανδρος ο Ελληνοποιημένος Ι Ο αντιβουλγαρισμός στην Ελλάδα: Ανατομία ενός ρατσιστικού φαινομένου Ι Παραχάραξη αρχείων Μακεδονικού αγώνα Ι Εθνικός Υμνος στην ελευθερία ή μήπως στην Ελληνική θηριωδία; Ι Υφηγητής Αντον Κάλτσεφ: Επωδός στην μνήμη ενός αδικοχαμένου Ι Φάκελος ΟΧΡΑΝΑ: Η γενοκτονία των Βουλγαρομακεδόνων
Η σκοτεινή πλευρά της Ελληνικής ιστορίας Click below
