ΤΙΤΟΪΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΕΡΒΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΤΙΤΟ ΠΛΑΝΑΤΑΙ  ΣΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

ΜΙΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ "ΜΗΤΕΡΑΣ-ΣΕΡΒΙΑΣ"

Γιόζιπ Μπροζ Τίτο 1892-1980

"Είμαι ηγέτης μίας χώρας με δύο αλφάβητα, τρεις γλώσσες, τέσσερις θρησκείες, πέντε εθνότητες, έξι δημοκρατίας, η οποία περιβάλλεται από επτά άλλα κράτη. Η Γιουγκοσλαβία είναι μία χώρα στην οποία ζούνε οκτώ διαφορετικές εθνικές μειονότητες"

"I am the leader of one country which has two alphabets, three languages, four religions, five nationalities, six republics, surrounded by seven neighbours, a country in which live eight ethnic minorities"

Josip Broz Tito

  Ο Τιτοϊσμός υπήρξε μία ακατανόητη τριτοκοσμική αντίληψη σύμφωνα με την οποία η πολυεθνική Γιουγκοσλαβία, αν και κομμουνιστική, δεν έπρεπε να ενταχθή στο Σοβιετικό μπλοκ αλλά όφειλε να ακολουθήσει την δική της μοναχική πορεία στηριγμένη στην Δύση. Το κίνημα των αδεσμεύτων μεσουράνησε στις δεκαετίες 1960-1980  με επίτιμο ηγέτη τον Τίτο και μέλη μία ομάδα ετερόκλητων χωρών του τρίτου κόσμου όπως οι Ινδίες της Γκάντι, η Γκάνα του Νκρούμαχ, η Αίγυπτος του Νάσερ, η Τανζανία του Νυερέρε, η Κούβα του Κάστρο, η Ινδονησία του Σουκάρνο και για λίγο διάστημα  η Ελλάδα του  Παπανδρέου. Ο Τίτο που ευτύχησε να ζήσει 88 χρόνια, έπλασε την ιδέα μίας νέας εθνότητας, της Γιουγκοσλαβικής, σε μία πανσλαβική αντικατάσταση των πολλαπλών εθνοτήτων που διαβιούσαν στην χώρα του. Μία απ'αυτές ήταν η Μακεδονική.

ΕΠΙΓΕΙΑ ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ

       Ο Γιόζιπ Μπροζ Τίτο είναι ο αινιγματικός άνθρωπος που  υπέγραψε τη ληξιαρχική πράξη γέννησης, αλλά και την εντολή θανάτου, της ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας. Διετέλεσε γενικός γραμματέας του Γιουγκοσλαβικού Κομμουνιστικού Kόμματος, ανώτατος ηγέτης των παρτιζάνων κατά του Αξονα, επίτιμος στρατάρχης του Γιουγκοσλαβικού στρατού, πρωθυπουργός και πρόεδρος της χώρας, μέγας πατερούλης του Γιουγκοσλαβικού έθνους, αρχινονός και πρωτεργάτης του Γιουγκοσλαβικού ψευδοκομμουνισμού  και ιδρυτής του Μακεδονικού κράτους με πρωτεύουσα τα Σκόπια.

Το 1953 απομακρύνθηκε οριστικά από τα κομμουνιστικά ιδεώδη υποβαθμίζοντας  το ΚΚΓ σε απλό σωματείο τύπου λέσχης υπό την επωνυμία "Ενωση Γιουγκοσλάβων κομμουνιστών" .  Απτή απόδειξη της προσκόλλησης του Τίτο στο δυτικό καπιταλιστικό άρμα αποτελεί το γεγονός ότι το 1951 η χώρα του δέχθηκε την Αμερικανική στρατιωτική βοήθεια του σχεδίου Μάρσαλ, ενός προγράμματος που στήριξε αντικομμουνιστικά καθεστώτα όπως η Ελλάδα.

   Ο Τίτο σκιαγραφείται ως ψυχρός και αναίσθητος στις διαπροσωπικές του σχέσεις, ανελέητος προς τους ιδεολογικούς του αντιπάλους, υποκριτής ως προς τους πολιτικούς του  στόχους  και αχαλίνωτα ερωτύλος έναντι των γυναικών.  Σήμερα, με την Γιουγκοσλαβία διαλυμένη εις τα εξ ών συνετέθη, η ιστορία μοιάζει να ειρωνεύεται αυτόν που πάσχισε να την ενώσει, για να οδηγήσει τελικά στο θάνατο  το πολιτικό του δημιούργημα.

   Το βέβαιο είναι πως η θεωρία του Τιτοϊσμού την οποία εμπνεύσθηκε είχε έναν και μοναδικό σκοπό: Την χαλιναγώγηση των φυγοκεντρικών τάσεων πολυκερματισμού της πολυεθνικής Γιουγκοσλαβίας, ενός κράτους τεχνητού, που έπαυσε να υπάρχει δέκα μόλις χρόνια μετά τον θάνατό του

Η φήμη του Τίτο ενέπνευσε  συγγραφείς που συνέγραψαν την βιογραφία του και εξαπλώθηκε μέχρι το Hollywood που δημιούργησε ταινίες με σενάριο την μυθιστορηματική του ζωή. Το 1973 ο Ρίτσαρ Μπάρτον υποδύθηκε τον παρτιζάνο Τίτο στην επική ταινία  " Η μάχη του ποταμού Σουτζέσκα" (The Battle of the Sutjeska)

1952: Εξώφυλλο στο Αμερικανικό περιοδικό LIFE

Το 1928 σε ηλικία 36 ετών

  Στην Γιουγκοσλαβία του Τίτο δεν υπήρχαν κολλεκτίβες και κολχόζ, η ιδιοκτησία ήταν ελεύθερη και με εξαίρεση τα μεγάλα βιομηχανικά συγκροτήματα, όλες οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις ήσαν ιδιωτικές. Οι πολίτες ήσαν ελεύθεροι να αναπτύσσουν ιδιωτική πρωτοβουλία, να μεταναστεύουν στο εξωτερικό και η χώρα αρνήθηκε να προσχωρήσει στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας, ούτε αποτέλεσε μέλος του Σιδηρού Παραπετάσματος.

  Ο ιδρυτής της θεωρίας  Josip Broz Tito (Јосип Броз Тито, 1892-1980), ένας αμόρφωτος βιομηχανικός εργάτης από το χωριό Kumrovec της Κροατίας κοντά στα Σλοβενικά σύνορα, δεν ήταν Σέρβος. Ο πατέρας του ήταν Κροάτης και η μητέρα του Σλοβένα. Ηταν το έβδομο παιδί  μιάς φτωχής οικογένειας αγροτών που είχε συνολικά 15 παιδιά.  Στα νεανικά του  χρόνια δούλεψε τσιράκι σε σιδηρουργεία της περιοχής. Χρησιμοποιούσε με επιδεξιότητα το σφυρί και το αμόνι, την τανάλια και την λαμαρίνα. Ηταν γενημένος για σιδεράς.

   Στα πρώτα 27 χρόνια της ζωής του είχε Αυστριακή ιθαγένεια. Η πρώτη του γυναίκα ήταν Ρωσσίδα και η δεύτερη Αυστριακή, Εβραϊκής καταγωγής. Οπως ο ίδιος παραδέχθηκε οι ανεπίσημες ερωμένες τους δεν μπορούν να καταμετρηθούν. Το κωδικό ψευδώνυμο Τίτο προστέθηκε στο όνομά του το έτος 1934, όταν βρισκόταν αυτοεξόριστος στην Βιένη. Φημολογείται ότι το εμπνεύσθηκε από τον φημισμένο Ρωμαίο αυτοκράτορα Titus Flavius Vespasianus (39-81 μΧ) ο οποίος δηλητηριάσθηκε από τον αδελφό του Δομιτιανό και θεοποιήθηκε μεταθανάτια από τον ίδιο τον φονέα του.

  Η κλίση που έδειξε προς τα γράμματα και την γνώση ήταν μηδαμινή. Ο μοναδικός τίτλος σπουδών που απέκτησε στην πολυτάραχη ζωή του ήταν το απολυτήριο της Δ΄ δημοτικού. Ποτέ στην ζωή του δεν επεδίωξε να σπουδάσει. Παρ' όλα αυτά διατηρήθηκε επί 35 χρόνια ως αδιαμφισβήτητος  άρχοντας της Γιουγκοσλαβίας με τον υπέρτατο βαθμό του στρατάρχη, ένα είδος Φαραώ της Βαλκανικής, αφήνοντας ένα ανεξίτηλο στίγμα  στην παγκόσμια ιστορία.

  Σε ότι αφορά την ανακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας Μακεδονίας  τα παράγματα είναι απλά.  Η Ελλάδα δεν αντέδρασε επειδή ο Τίτο είχε κακές σχέσεις με τη Ανατολή και πολύ καλές με την Δύση. Η  Ουάσινγκτον είχε προειδοποιήσει την Ελλάδα  να μη δυσαρεστήσει τον Τίτο που τα χάλασε με τη Μόσχα και κοίταζε προς  Αγγλία και Αμερική.

  Η αιτία αυτής της διατεταγμένης συναίνεσης δεν είναι δύσκολο να εντοπιστεί. Χάρη στη μυστική Ελληνογιουγκοσλαβική «συμφωνία κυρίων» του 1962 για εκατέρωθεν αποχή από οποιαδήποτε δημόσια ανακίνηση του Μακεδονικού, το ελληνικό κράτος μπόρεσε να οργανώσει, χωρίς διεθνείς περιπλοκές, ένα εκτεταμένο πρόγραμμα αφομοίωσης της Βουλγαρόφωνης μειονότητας του βορειοελλαδικού χώρου. Σε αντάλλαγμα αποδέχθηκε de facto την ύπαρξη της Ομόσπονδης Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας Μακεδονίας, όπως πιστοποιεί η αναγραφή της συγκεκριμμένης ονομασίας σε ΦΕΚ όλων των μεταπολεμικών κυβερνήσεων.

   Ωστόσο η πλέον σοβαρή αντιπαροχή που δόθηκε προς την Ελλάδα από πλευράς Τίτο με εντολή της Μ. Βρεττανίας,  ήταν το κλείσιμο των Γιουγκοσλαβικών συνόρων το καλοκαίρι του 1948 που είχε αποτέλεσμα την απομόνωση των κομμουνιστικών ανταρτικών δυνάμεων και την συνακόλουθη ήττα τους στο Βίτσι.

  Ο Τίτο έφθασε στο σημείο να επιτρέψει την είσοδο τμημάτων του Μοναρχοφασιστικού στρατού Ελλάδας στο Γιουγκοσλαβικό έδαφος, βόρεια του όρους Καϊμακτσαλάν, σε έναν κυκλωτικό ελιγμό κατά του Δημοκρατικού στρατού που εξαναγκάσθηκε σε υποχώρηση προς τον Γράμμο. Ο στενός του συνεργάτης Αλεξάνταρ Ράνκοβιτς (Aleksandar-Leka Ranković) αποτόλμησε  μάλιστα  να συναντηθή με επιτελείς του Μοναρχοφασιστικού στρατού Ελλάδας.

   Σύντομα ο όρος Τιτοϊσμός ήρθε να προστεθεί στις πολυάριθμες αιρέσεις  της κομμουνιστικής ορολογίας. Συνοδευόταν από επίθετα καθόλου κολακευτικά για τον Τίτο, όπως Ρεβιζιονιστής, Οπορτουνιστής, Αποστάτης και  Προδότης του Κομμουνιστικού κινήματος που στο σύνολό τους  εκπορεύθηκαν από  Μόσχα,  Πεκίνο και  Τίρανα.

  Το 1953 ο Τίτο ανακηρύχθηκε πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας και το 1974 ισόβιος πρόεδρός της χώρας, τίτλος που διατήρησε μέχρι τον θάνατό του τον Μάϊο 1980. Από το 1950 υιοθέτησε πολιτική ίσων αποστάσεων από τους δύο παγκόσμιους συνασπισμούς και αυτό του επέτρεψε να αναδειχθεί  ηγέτης του κινήματος των αδέσμευτων κρατών, συνεργαζόμενος με τους ηγέτες χωρών που δεν επιθυμούσαν να ευθυγραμμιστούν  με  τις δύο υπερδυνάμεις.

  Τη δεκαετία του 1950, με τις αλλαγές που σημειώθηκαν στη Σοβιετική Ενωση μετά τον θάνατο του Στάλιν, ο νέος ηγέτης  Νικίτα Χρουστσόφ επεδίωξε τη συμφιλίωση με τον Τίτο και η ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών μειώθηκε. Αυτό δεν εμπόδισε τη Γιουγκοσλαβία να επικρίνει τη σοβιετική επέμβαση στην Ουγγαρία το 1956 και στην Τσεχοσλοβακία το 1968, ενώ η Μόσχα δεν απέφυγε να αποδώσει τις ταραχές σε «Τιτοϊκή» υποκίνηση.

  Την δεκαετία 1960  ξέσπασε κρίση στο κόμμα που μεταφέρθηκε στους ανώτερους κομματικούς κύκλους, πράγμα που οδήγησε τον Τίτο σε εκκαθαρίσεις υψηλόβαθμων στελεχών, μερικά από τα οποία είχαν διατελέσει στυλοβάτες του καθεστώτος. Ειδική περίπτωση απετέλεσε ο Μίλοβαν Τζίλας ο οποίος, από στενός φίλος και συνεργάτης του Τίτο και για ένα διάστημα αντιπρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας, μεταβλήθηκε βαθμιαία σε απηνή επικριτή του καθεστώτος, με αποτέλεσμα να διαγραφεί από το κόμμα, να φυλακιστεί επανειλημμένα για να αφεθεί οριστικά ελεύθερος μόλις το 1966.

ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΙΤΟΪΚΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

«Ο ΔΣΕ δεν κατέθεσε τα όπλα, μονάχα τα έθεσε παρά πόδα. Υποχώρησε μπροστά στην τεράστια υλική υπεροχή που συγκέντρωσαν οι ξένοι καταχτητές ενισχυμένοι απ' την Τιτοϊκή αποστασία και προδοσία που τον χτύπησε πισώπλατα"

Διάγγελμα εξόριστης κυβέρνησης ΚΚΕ που μεταδόθηκε από τον Ραδιοφ. σταθμό Βουκουρεστίου στις 17 Οκτωβρίου 1949

   Στο  ορεινό υψίπεδο Dobro Polje του όρους Καϊμακτσαλάν, πλάϊ στα Ελληνομακεδονικά σύνορα, οι περιηγητές μπορούν να περιεργασθούν ακόμα και σήμερα ένα ανατιναγμένο Αμερικανικό θωρακισμένο μεταφοράς προσωπικού, λείψανο του "εμφύλιου". Σε γειτονική δασώδη περιοχή (Μαύρο δάσος)  είχε οχυρωθή  το 1947  η 10η Μακεδονική ταξιαρχία του Δημοκρατικού Στρατού αποτελούμενη από μαχητές της NOF πρώην SNOF (Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό μέτωπο).

   Τον Ιούνιο του 1948 μετά το κλείσιμο των Γιουγκοσλαβικών συνόρων από τον   Τίτο, οι μαχητές του Δ.Σ. αντιμετώπισαν  εκκαθαριστικές επιχειρήσεις ευρείας κλίμακας του ελληνικού Μοναρχοφασιστικού  στρατού που τους υποχρέωσαν να συμπτυχθούν στον Γράμμο. Τότε ο αποστάτης Τίτο επέτρεψε την είσοδο  ελληνικών μονάδων στο Γιουγκοσλαβικό έδαφος βόρεια του Dobro Polje (περιοχή Μορίχοβο)  με σκοπό να κυκλώσουν τους αντάρτες. Ταυτόχρονα διέκοψε τον ανεφοδιασμό τους και αρνήθηκε να περιθάλψει τους τραυματίες των ανταρτικών σωμάτων σε νοσοκομεία των πόλεων Prilep και Kavadarci.

   Η εντολή  προς τον Τίτο για περικύκλωση των  ανταρτών της NOF στο Καϊμακτσαλάν, δόθηκε απ' ευθείας από τον Τσώρτσιλ  με απαίτηση του Αμερικανού προέδρου Χάρρυ Τρούμαν. Ο Στάλιν δεν αντέδρασε καθότι δεσμευόταν από την άτυπη συμφωνία της Γιάλτας (Φεβρουάριος 1944), σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα παραχωρήθηκε στο Δυτικό στρατόπεδο, η δε Γιουγκοσλαβία όφειλε να παραμείνει ουδέτερη υπό Βρεττανική κηδεμονία. 14 μήνες αργότερα (Αύγουστος 1949) τα υπολείματα του Δ.Σ. και της NOF  υπό τον Νικόλαο Ζαχαριάδη υποχρεώθηκαν να υποχωρήσουν στο Αλβανικό έδαφος από τις βάσεις τους στο Βίτσι.

NOF: ΛΑΪΚΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Μαχητές και μαχήτριες της Σλαβομακεδονικής οργάνωσης N.O.F (Народно Ослободителен Фронт, Narodno Osloboditelen Front, Λαϊκό απελευθερωτικό μέτωπο Μακεδονίας). O καίριος ρόλος τους στον λεγόμενο "Εμφύλιο" έχει παρασιωπηθή στην Ελλάδα ακόμα και από το ΚΚΕ

Δημοσίευμα της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ με ημερομηνία 30 Αυγούστου 1947 αναφέρεται στην υποχώρηση των "συμμοριτών" από τον  Γράμμο και την αντιπαράθεση του Τίτο με την νεοσύστατη κομμουνιστική Αλβανία του Εμβέρ Χότζα που στήριζε τους αντάρτες της N.O.F.

ΣΕΡΒΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΕΡΒΟΜΑΝΟΙ

Οκτώβριος 1912: Ο Σερβικός στρατός εισέρχεται κατακτητής στα Σκόπια με συνοδεία τυμπάνων

    Κατάλοιπο της Τιτοϊκής εποχής είναι οι λεγόμενοι Σερβομακεδονιστές της Δημοκρατίας Μακεδονίας. Πρόκειται για μία ολιγάριθμη αλλά δυναμική φιλοσερβική ομάδα αποτελούμενη από πρώην καλοβολεμένα στελέχη του Τιτοϊκού καθεστώτος που πασχίζουν διακαώς να διατηρήσουν φιλικές σχέσεις με  Ελλάδα και Σερβία. Αποκαλούνται σκωπτικά Σερβομάνοι ή Σερβομανείς  (Сърбомани), ψυχιατρικός όρος αντίστοιχος με τον χαρακτηρισμό Γκρεκομάνοι ή Ελληνομανείς ή Ελληνοφρενείς (Гъркомани). Περισσότερα

  Αποτελούνται από άτομα αντιβουλγαρικών πεποιθήσεων που διαπνέονται από ψευδοκομμουνιστική ιδεολογία τύπου  Τίτο και Μιλόσεβιτς. Στο πρόσφατο παρελθόν επινόησαν την ιδέα κατάλυσης της Δημοκρατίας Μακεδονίας και επανένωσης των συνόρων Σερβίας-Ελλάδας με σύνθημα: "Η λύση είναι μία, σύνορα με την Σερβία".

  Το δόγμα τους συνοψίζεται σε 4  λέξεις: "Η Μακεδονία είναι Σερβική".  Το μπέρδεμα αρχίζει όταν κάποιος διερωτηθή ποιά Μακεδονία εννοούν. Με πιό απλά λόγια πιστεύουν πως η Μακεδονία πρέπει να κηδεμονεύεται εσαεί από την μαμά-Σερβία αντί της Βουλγαρίας. Οι βλέψεις  των Σέρβων επί των Μακεδονικών εδαφών  υλοποιήθηκαν τον Οκτώβριο 1912 όταν η Μακεδονία τέθηκε υπό Σερβική κατοχή στην διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού πολέμου.

   Το πολιτικό παιχνίδι που παίζεται στα Σκόπια μεταξύ των δύο  κομμάτων εξουσίας (VMRO-dpmne και Σοσιαλδημοκρατική Ενωση) αντιστοιχεί  στην αντιπαλότητα μεταξύ Σερβόφιλων και Βουλγαρόφιλων, μία διαπάλη που ακροβατεί ανάμεσα στο Βελιγράδι και την Σόφια με νικήτρια επί του παρόντος την δεύτερη.   

ΣΕΡΒΙΚΟΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ  ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ

Βελιγράδι Νοέμβριος 1912: Χιλιάδες Αλβανοί Κοσοβάροι σύρονται αιχμάλωτοι στους δρόμους της Σερβικής πρωτεύουσας. Ο Α΄ Βαλκανικός πόλεμος βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη. Η κατάληψη του Κοσόβου και της βόρειας Μακεδονίας από τον Σερβικό στρατό είχε μόλις ολοκληρωθή. Το ίδιο συνέβη με την Αιγαιακή Μακεδονία που τέθηκε υπό Ελληνική κατοχή

το ΑΣΥΣΤΟΛΟ ψεμμα  ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

Ο ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΦΕΥΡΗΜΑ ΤΟΥ ΤΙΤΟ

  Ο στερεότυπος ισχυρισμός ότι ο Τίτο επινόησε την Μακεδονική  εθνότητα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μυθεύματα της ελληνικής προπαγάνδας. Απλό ξεφύλισμα των ιστορικών πηγών αποδεικνύει ότι  η επίμαχη ονομασία "Μακεδόνας" χρησιμοποιείται ήδη από τα μέσα του 19ου αι.  όταν γιά πρώτη φορά τέθηκε  το ζήτημα του εθνικού χαρακτήρα των  Βουλγαρόφωνων χριστιανών της Οθωμανικής Μακεδονίας.

   Οι τελευταίοι δηλώνουν «Μακεδόνες» την ίδια στιγμή που διαπραγματεύονται την υποστήριξή τους στην ελληνική ή βουλγαρική εθνική ιδέα. Πιό συγκεκριμμένα από το 1850 άρχισε η χρήση των όρων Μακεδόνας και Βούλγαρομακεδόνας ταυτόχρονα με τις  ζυμώσεις για την δημιουργία αυτοκέφαλης Βουλγαρικής Εκκλησίας και ανεξάρτητου Βουλγαρικού κράτους, προσπάθειες που ευοδώθηκαν στην δεκαετία του 1870.

   Τυπικό δείγμα το κήρυγμα του απαγχονισθέντα από τους Τούρκους πρώην Βουλγαροκομιτατζή και μετέπειτα  Ελληνομακεδονομάχου καπετάν Κώττα προς τους προεστούς των Κορεστίων, όπως καταγράφηκε από τον αυτόπτη Παύλο Μελά: «Ημείς οι Μακεδόνες διά ν' αποκτήσωμεν ελευθερίαν έχομεν δύο δρόμους ν' ακολουθήσωμεν. Ο ένας πηγαίνει εις την Βουλγαρίαν, ο άλλος πηγαίνει εις την Ελλάδα» (Ναταλία Μελά, «Παύλος Μελάς», Αθήνα 1964, σ. 242). Καθώς η παραπάνω ομιλία έγινε στη γλώσσα που ο ίδιος ο Μελάς αποκαλεί «μακεδονικά», οι κατά Κώτταν Μακεδόνες αυτοαποκαλούνταν προφανώς «Μακεντόντσι».
     Βέβαια δεν πρόκειται για τη μοναδική καταγραφή του είδους. Κατά την είσοδό τους στις ΗΠΑ, την πρώτη δεκαετία του 20ου αι. αρκετοί σλαβόφωνοι μετανάστες απαντούν στο ερώτημα ποια είναι η «φυλή» ή ο «λαός» τους με τη λέξη «Μακεδόνας». Οι σχετικές καταχωρήσεις είναι ηλεκτρονικά προσπελάσιμες, στην πρωτότυπη μορφή τους, στην ιστοσελίδα του Ελις Αϊλαντ (Elis island) που ήταν το νησάκι υποδοχής στο λιμάνι της Ν. Υόρκης..

   Ενδιαφέρουσα είναι η προβολή αυτού του αυτοπροσδιορισμού από την ελληνική προπαγάνδα της εποχής, που   από τη «μακεδονικότητα» των σλαβοφώνων συμπέρανε ακροβατώντας την «ελληνικότητά» αυτών. «Και αυταί αι παραδόσεις των Βουλγαροφώνων Ελλήνων εισίν ελληνικαί, ως και το παρ' αυτοίς αίσθημα της εθνότητος, διότι αυτοί εαυτούς Μακεδόνας ονομάζουσιν» διαβάζουμε στον εθνογραφικό χάρτη του Stanford (1877), που είχε συνταχθεί από τον Ελληνα διπλωμάτη Ιωάννη Γεννάδιο. Τρεις δεκαετίες αργότερα, ο Δημήτριος Φιλιππίδης τονίζει κι αυτός ότι «οι χριστιανοί κάτοικοι, άνευ διακρίσεως οι τε Ελληνες και οι σχισματικοί, ονομάζουσιν εαυτούς υπό το γενικόν όνομα Μακεδόνας" («Η Μακεδονία», Εν Αθήναις 1906, σ. 30).

 ΤΙΤΟ:  ΦΕΡΟΜΕΝΟΣ ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΣΜΟΥ ΜΕ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ..ΜΙΣΟΥ ΑΙΩΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΣΙΡΚΩΦ

Ο ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΣΜΟΥ

Ο αδριάντας του Κρστε Μισίρκωφ στο κέντρο των Σκοπίων	Προτομή του μεγάλου ιδεολόγου στα Bitola

Ο ΤΙΤΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΑ ΠΑΥΛΟΥ

Θεσσαλονίκη 6 Ιουνίου 1954: Ο στρατάρχης Τίτο συνοδευόμενος από τον βασιλέα Παύλο Γκλίτσμπουργκ στον σιδηροδρομικό σταθμό της συμπρωτεύουσας επιθεωρεί τη μπάντα του Παπάφειου ορφανοτροφείου. Την μακρυνή εκείνη εποχή οι Ελληνογιουγκοσλαβικές σχέσεις ήσαν κάτι παραπάνω από άριστες και κανείς δεν ψέλιζε το παραμικρό για το Μακεδονικό. Σε αρκετά νομοθετήματα της εποχής που δημοσιευθηκαν στο ΦΕΚ,  υπήρχε ο όρος Σοσιαλιστική Δημοκρατία Μακεδονίας

Dubrovnic, Δαλματικές ακτές Κροατίας, 13 Σεπτεμβρίου 1955: Ο βασιλιάς Παύλος με την Φρειδερίκη, τον νεαρό διάδοχο Κωνσταντίνο και τις πριγκήπισσες Σοφία και Ειρήνη, ανταποδίδει την επίσκεψη στην Γιουγκοσλαβία

Социјалистичка Федеративна Република Југославија

ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ 1944 - 1991

ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ  ΒΡΕΤΑΝΩΝ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ

Η πρώτη συνάντηση με τον Τσώρτσιλ το 1944	Τετ-α-τετ με τον Κίσινγκερ το 1975

Λονδίνο 1955: Ο μεγαλομανής στρατάρχης Τίτο σε στιγμές ιστορικής δόξας γίνεται δεκτός στην Downing Street 10 από τον πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρεττανίας Σερ Ουϊνστον Τσώρτσιλ και τον  υπουργό εξωτερικών λόρδο Αντονυ Ηντεν. Ηταν  εποχή που ο ψυχρός πόλεμος  μαινόταν στην Ευρώπη  και η Γιουγκοσλαβία ερωτοτροπούσε με την Δύση. Ο   Τίτο θεωρείται από τους επικριτές του πράκτορας της Intelligence Service για περισσότερο από 30 χρόνια

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΟΡΕΪΝ ΟΦΙΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ

Ο Βρεττανός πράκτορας της Ιντέλιτζενς Σέρβις William Deakin (1913–2005) μαζί με τον Τίτο στα βουνά της Βοζνίας. Ο Deakin ήταν επικεφαλής της στρατιωτικής αποστολής της Βρεττανίας στην κατεχόμενη Γιουγκοσλαβία. Συνεργάσθηκε στενά με τον Τίτο μεταφέροντας τις εντολές του Τσώρτσιλ. Στην μάχη του ποταμού Νερέτβα τραυματίσθηκαν μαζί από Γερμανική βόμβα που εξεράγη δίπλα τους

   Το βιογραφικό του Τίτο είναι τόσο πυκνό σε συνταρακτικά γεγονότα, σατανικές ίντριγκες και  ιδεολογικές παλινωδίες, που  θα μπορούσε να αποτελέσει θέμα  τηλεοπτικού σίριαλ με πάρα πολλά επεισόδια. Αν προστεθούν και οι αναρίθμητες ερωτικές περιπέτειες του διάσημου  Γιουγκοσλάβου, τότε έχουμε την συνταγή της απόλυτης κινηματογραφικής επιτυχίας.

Ο Τίτο σε ηλικία 35 ετών το 1927 με την Ρωσσίδα πρώτη του σύζυγο Πελαγία Μπελούσοβα και τον γυιό τους Žarko. Ενα χρόνο αργότερα ο γάμος διαλύθηκε

  Μέχρι και το έτος 1918 τόσο η Κροατία όσο και η Σλοβενία  αποτελούσαν τμήμα της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας. Πιστός στην μεγάλη του πατρίδα ο Γιόζιπ Μπροζ  στρατολογήθηκε το 1913 στον Αυστριακό στρατό και πολέμησε γενναία ως λοχίας κατά των Ρώσσων στον Α΄ Π.Π.  Για την γεναιότητα που επέδειξε στο Ανατολικό μέτωπο της Γαλικίας στα Καρπάθια, παρασημοφορήθηκε από τον διοικητή του. Το 1915 τραυματίσθηκε βαρειά και συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Ρώσσους σε αιματηρή μάχη που διεξήχθη στην Μπουκοβίνα, μιά ιστορική επαρχία ανάμεσα σε Ουκρανία και Ρουμανία. Το τραύμα του προκλήθηκε όταν ένα Κοζάκος του Ρωσσικού στρατού τον διαπέρασε με την ξιφολόγχη του.

   Μετά την ανάρρωσή του σε Ρωσσικό νοσοκομείο που κράτησε 13 μήνες, στάλθηκε σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας στα Ουράλια όρη της Σιβηρίας για να σωφρονισθή. Εκεί υπήρχαν πολλοί κομμουνιστές. Τον Φεβρουάριο του 1917 Μπολσεβίκοι επαναστάτες εφόρμησαν στο κάτεργο και ελευθέρωσαν τους κρατουμένους. Ηταν η πρώτη  επαφή του τότε  25χρονου Τίτο με τον ανερχόμενο υπαρκτό Κομμουνισμό.

  Εκστασιασμένος από τα κηρύγματα του Λένιν κατατάχθηκε εθελοντής στο Κόκκινο Στρατό που αγωνιζόταν να εκθρονίσει τον Τσάρο πασών των Ρωσσιών. Στις ταραχές  του 1917 συνελήφθη δύο φορές από τους Τσαρικούς αλλά κατάφερε να δραπετεύσει. Κατέφυγε καταδιωκόμενος στο  Omsk της Σιβηρίας όπου γνώρισε και ερωτεύθηκε την 13χρονη  Ρωσσίδα  Pelagija Belousova που έμελλε να γίνει η πρώτη του σύζυγός.

   Στην διάρκεια της μεγάλης Οκτωβριανής επανάστασης του 1917 πολέμησε στις τάξεις των Μπολσεβίκων κατά των Λευκορώσσων, η μονάδα του όμως ηττήθηκε και ο ίδιος κατέφυγε κυνηγημένος στο μακρυνό και δυσπρόσιτο Κιργκιζιστάν, στα σύνορα με την Κίνα. Ο θρύλος γύρο από το όνομά του είχε αρχίσει να εξυφαίνεται.

  Την άνοιξη του 1918 επέστρεψε στην Σιβηρία, παντρεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς του που μόλις είχε κλείσει τα 14 και ενεγράφη στο Ρωσσικό Κομμουνιστικό κόμμα που είχε καταλάβει την εξουσία στην αχανή χώρα. Μέχρι τον Ιανουάριο του 1920 εργάσθηκε ως απλός εργατοτεχνίτης σε Ρωσικές  φάμπρικες της περιοχής του Omsk. Τελικά αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα του που μόλις είχε ονομασθή Βασίλειο Κροατών, Σέρβων και Σλοβένων.

  Μετά από ένα κοπιαστικό  ταξείδι περιπλάνησης που κράτησε οκτώ μήνες έφθασε με την ανήλικη γυναίκα του στο Βελιγράδι. Ηταν  Σεπτέμβρης του 1920. Η καταπληκτική περιπέτεια  στην Ρωσσία που θύμιζε Χολυγουντιανή ταινία, είχε κλείσει  για τον Τίτο που διήνυε το 29ο έτος της ηλικίας του. Εμελλε όμως να συνεχισθή 16 χρόνια αργότερα στο πλευρό του Στάλιν.

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ...ΒΑΣΙΛΕΑ ΤΗΣ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ

Ο στρατάρχης Τίτο υπήρξε ο μεγαλύτερος ψευδοκομμουνιστής της ιστορίας. Στην φωτογραφία του 1972 παραθέτει ποτό προς τιμή της βασίλισσας  Ελισσάβετ που επισκέφθηκε το Βελιγράδι για να του απονείμει  το Βρετανικό παράσημο του τάγματος Bath. Σύμφωνα με τους επικριτές του, ο Τίτο υπήρξε επί 32 χρόνια πράκτορας της Intelligence Service προς όφελος της Δύσης και του ΝΑΤΟ. Το αντάλλαγμα ήταν η άφθονη οικονομική βοήθεια που εισέρευσε αφειδώς στην μεταπολεμική Γιουγκοσλαβία βάσει του σχεδίου Μάρσαλ. Σε κάθε περίπτωση η προσκόλληση της Γιουγκοσλαβίας στο Βρετανικό άρμα ήταν απροκάλυπτη

   Μετά την επάνοδό του στην πάτρια γή, δρστηριοποιήθηκε στους κόλπους του Γιουγκοσλαβικού Κομμουνιστικού κόμματος που είχε ιδρυθή ένα χρόνο νωρίτερα. Στις εκλογές του 1920 το ΚΚΓ κατέλαβε την τρίτη θέση και εξέλεξε 59 βουλευτές. Λίγους μήνες αργότερα τέθηκε εκτός νόμου με διάταγμα του βασιλιά Αλέξανδρου Καρατζόρτζεβιτς. Ο Τίτο βρήκε τότε δουλειά ως τορναδόρος σε διάφορα εργοστάσια της Κροατίας, συνεχίζοντας παράλληλα την υπόγεια κομματική του δράση. Οταν αναμίχθηκε σε κάποια εργατική απεργία, οι εργοδότες του έσπευσαν να τον απολύσουν. Το 1925 αναγκάσθηκε  να εγκατασταθή στο Βελιγράδι όπου έπιασε δουλειά σε ένα εργοστάσιο που κατασκεύαζε βαγόνια. Η υπονομευτική του δράση  συνεχίσθηκε με αποτέλεσμα να μείνει ξανά άνεργος.

  Συνεχίζοντας τις περιπλανήσεις του μετακινήθηκε στο Ζάγκρεμπ  όπου το 1928 εξελέγη γραμματέας Κροατίας του παράνομου ΚΚΓ. Την ίδια χρονιά συνελήφθη από την αστυνομία και φυλακίσθηκε επί 5 χρόνια στις επανορθωτικές φυλακές Lepoglava. Απογοητευμένη η  Ρωσσίδα σύζυγός του Πελαγία που στερήθηκε την αντρική παρουσία, τον εγκατέλειψε και επέστρεψε στην Σιβηρία. Στα 10 χρόνια που έζησαν μαζί πρόλαβε να του χαρίσει 5 παιδιά από τα οποία τα τέσσερα πέθαναν σε βρεφική ηλικία.

  Στην διάρκεια της φυλάκισής του γνωρίσθηκε με τον Εβραϊκής καταγωγής κομμουνιστή  Moša Pijade που εξέτειε ποινή κάθειρξης 20 ετών και έμελε να γίνει ιδεολογικός του μέντορας και στενός του συνεργάτης. Το 1929 και ενώ ο Τίτο βρισκόταν έγκλειστος στην φυλακή, ο βασιλιάς Αλέξανδρος Β΄ κήρυξε στρατιωτική δικτατορία και περιόρισε τις ατομικές ελευθερίες. Ταυτόχρονα επέβαλε στο βασίλειό του το νέο όνομα Γιουγκοσλαβία (Νοτιοσλαβία). To 1933, διαρκούσης της δικτατορίας, ο Τίτο  αφέθηκε ελεύθερος και επανέλαβε την παράνομη δράση του  χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά το θρυλικό ψευδώνυμο Τίτο.

   Ενα χρόνο αργότερα ο βασιλιάς Αλέξανδρος της Γιουγκοσλαβίας δολοφονήθηκε στην Μασσαλία από τον Βούλγαρο επαναστάτη Vlado Chernozemski με εντολή του  VMRO. Την ίδια χρονιά (1934) ο Τίτο  στάλθηκε στην Βιέννη όπου βρισκόταν εγκατεστημένη η ηγεσία του παράνομου ΚΚΓ. Εκεί γνωρίσθηκε με τα ιστορικά στελέχη του κόμματος Edvard Kardelj, Milovan Djilas, Aleksander Rankovic και  Boris Kidric.

 Ο ΤΙΤΟ  ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΤΗΣ  ..KGB

ΕΝΘΕΡΜΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΟΣ ΣΤΗΝ ΔΙΝΗ  ΤΩΝ ΣΤΑΛΙΝΙΚΩΝ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΕΩΝ

Μόσχα 1936, απίστευτη εικόνα : Ο σύντροφος Τίτο ενδεδυμένος με στολή αξιωματικού της KGB φωτογραφίζεται  στα αριστερά του  Στάλιν. Ηταν η εποχή που ο Γιουγκοσλάβος ηγέτης θεωρείτο υπερεπαναστάτης και φλογερός κομμουνιστής. Η τριάδα συμπληρώνεται από τον Σοβιετικό πρωθυπουργό Βιάτσεσλαβ Μολότωφ, εφευρέτη της ομώνυμης εμπρηστικής βόμβας που χρησιμοποιούν μέχρι σήμερα οι διαδηλωτές

ΤΙΤΟ - ΣΤΑΛΙΝ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Πρωτομαγιά 1946: Τεράστια πορτραίτα των Τίτο και Στάλιν περιφέρονται στους δρόμους του Βελιγραδίου. Η ρήξη  δεν είχε ακόμα επέλθει

  Το 1935 ο Γιόζιπ Τίτο προσκλήθηκε στην Σοβιετική Ενωση από τον συνονόματό του Ιωσήφ Στάλιν όπου άνέλαβε για ένα  χρόνο καθήκοντα γραμματέα του Βαλκανικού τμήματος της Κομμουνιστικής διεθνούς (Comintern). Στην Μόσχα έγινε μέλος του ΚΚΣΕ και διορίσθηκε αξιωματούχος της  διαβόητης μυστικής αστυνομίας NKDV (μετέπειτα KGB). Συμμετείχε με ζήλο στις  εκκαθαρίσεις που μόλις είχαν εξαπολυθή κερδίζοντας την απόλυτη εμπιστοσύνη του Στάλιν. Κανείς δεν αμφέβαλλε για την φανατική του προσήλωσή  στον επαναστατικό Κομμουνισμό.

  Με την έκρηξη του Ισπανικού εμφυλίου το 1936, σχηματίσθηκε στην Σοβιετική Ενωση η διεθνής ταξιαρχία  Dimitrov με συμμετοχή αγωνιστών από Βαλκανικές χώρες. Το όνομά της οφείλεται στον διάσημο Βούλγαρο επαναστάτη και διεθνιστή  Γκιόργκυ Ντιμίτρωφ, μετέπειτα πρωθυπουργό της Βουλγαρίας που τότε ζούσε στην Ρωσσία. Διοικητής της ταξιαρχίας που είχε αποστολή την ενίσχυση των Ισπανών κομμουνιστών, διορίσθηκε ο Τίτο.

  Στο ξενοδοχείο Lux στο οποίο διέμενε, γνώρισε και ερωτεύθηκε την Αυστριακή κομμουνίστρια Lucia Bauer που υπήρξε η δεύτερη γυναίκα της ζωής του. Παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο τον Οκτώβριο του 1936 αλλά η γαμήλια σχέση δεν κράτησε πολύ.  Τέλη του 1936 επέστρεψε κρυφά στην Γιουγκοσλαβία με εντολή να εκκαθαρίσει το  ΚΚΓ από τα ¨οπορτουνιστικά" και ¨αντιδραστικά στοιχεία¨. Η επάνοδός του συνοδεύθηκε από ένα συγκλονιστικό γεγονός. Ο γενικός γραμματέας του  κόμματος Milan Gorkić που θεωρείτο κομματικό εμπόδιο, δολοφονήθηκε στην Μόσχα με εντολή του Στάλιν και ο Τίτο κατέλαβε αμέσως την θέση του.

ΠΑΡΤΙΖΑΝΟΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΒΟΣΝΙΑΣ

Drvar, Βοσνία-Ερζεγοβίνη 1943: Ο Τίτο με στολή αντάρτη του AVNOJ (Γιουγκοσλαβικό ΕΑΜ)  στο πλευρό του αντιστράτηγου των Σέρβων παρτιζάνων Koca Popovic

   Με την έκρηξη του Β΄Π.Π.  η Γιουγκοσλαβία τάχθηκε αρχικά στο πλευρό του άξονα. Στις 27 Μαρτίου 1941 ο νεαρός βασιλιάς Πέτρος Β΄ οργάνωσε πραξικόπημα στο Βελιγράδι ανατρέποντας την νόμιμη φιλοναζιστική κυβέρνηση και τον θείο του πρίγκηπα Παύλο που εκτελούσε χρέη αντιβασιλέα. Παρ' όλα αυτά στις 6 Απριλίου 1941 οι δυνάμεις του Αξονα αποτελούμενες από Γερμανικά, Ιταλικά και Ουγγρικά στρατεύματα εισέβαλαν από τρία σημεία στο Γιουγκοσλαβικό βασίλειο και το κατέλαβαν σε 11 ημέρες. Το Βελιγράδι βομβαρδίσθηκε με ανηλεότητα, σχεδόν ισοπεδώθηκε. Ο ανήλικος βασιλιάς Πέτρος Β΄εγκατέλειψε την χώρα και κατέφυγε στην Αγγλία μέσω Ελλάδας. Το ίδιο έπραξε ο αντιβασιλέας θείος του που κατέφυγε στην Κένυα. Στο Βελιγράδι σχηματίσθηκε νέα Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση τύπου Κουϊσλινγκ που  δήλωσε πλήρη υποταγή στον Χίτλερ.

   Με πυρήνα το κομμουνιστικό κόμμα Γιουγκοσλαβίας, τον μοναδικό συγκροτημένο, αν και παράνομο, πολιτικό οργανισμό της χώρας, ο Τίτο οργάνωσε παλλαϊκό αντάρτικο, το ισχυρότερο της Ευρώπης. Οι περίφημοι Γιουγκοσλάβοι παρτιζάνοι πολέμησαν ηρωϊκά κατά των δυνάμεων κατοχής προξενώντας σοβαρές απώλειες και απελευθερώνοντας μεγάλα τμήματα της χώρας. Ως ηγέτης τους ο αρχιπαρτιζάνος Τίτο επέδειξε μεγάλο θάρρος και σπάνιες ικανότητες κερδίζοντας την παγκόσμια αναγνώριση.

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΜΙΣΗΣΕ Ο ΤΙΤΟ

 Βερολίνο 1939: Ο πρίγκηψ-αντιβασιλέας της Γιουγκοσλαβίας Παύλος (1893-1976) γίνεται δεκτός από τον Χίτλερ σε ένδειξη σύσφιξης των σχέσεων Γερμανίας - Γιουγκοσλαβίας.  Δεξιά: ο υπό επιτροπεία 15ετής βασιλέας  Πέτρος Β΄ Καρατζόρτζεβιτς (1927-1970). Τον Απρίλιο 1941 μόλις εκδηλώθηκε η Γερμανική εισβολή, προτίμησε να διαφύγει στην Αγγλία όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου. Ο θρόνος του χάθηκε γιά πάντα και ο ίδιος μεταβλήθηκε σε περιπλανώμενο εστεμμένο. Το 1970 πέθανε στο Λος Αντζελες των ΗΠΑ από κίρρωση του ήπατος σε ηλικία 47 ετών

   Μετά την Γερμανική εισβολή ο διαμελισμός της πολυεθνικής Γιουγκοσλαβίας ήταν αναπόφευκτος. Οι Γερμανοί εγκαταστάθηκαν στην βόρεια Σλοβενία και στην κυρίως Σερβία. Η Κροατία ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος προσαρτώντας αυθαίρετα την Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Η Ιταλοί προσάρτησαν την νότια Σλοβενία, το Κόσσοβο, τις Δαλματικές ακτές και το Μαυροβούνι στο οποίο εγκαθίδρυσαν κυβέρνηση-μαριονέτα. Η Ουγγαρία προσάρτισε την επαρχία της Βοϊβοδίνας. Ολόκληρη η σημερινή Δημοκρατία της Μακεδονίας που τότε ονομαζόταν Βαρντάρσκα Μπανόβινα (Επαρχία Βαρδάρη) προσαρτήθηκε στην Βουλγαρία  αποτελώντας  τμήμα αυτής για τα επόμενα  3,5 χρόνια.

  Ακολούθησε η ένδοξη περίοδος της Γιουγκοσλαβικής αντίστασης. Η έναρξη έγινε στις 4 Ιουλίου 1941 όταν ο Τίτο ανακηρύχθηκε αρχηγός των παρτιζάνων στα δάση της Κροατίας.  Οι πιό αιματηρές μάχες  με τα Γερμανικά στρατεύματα διεξήχθηκαν στην διάρκεια του 1943 στον ποταμό Neretva και στην Sutjeska με συμμετοχή  200.000 στρατιωτών σε αμφότερες τις παρατάξεις. Tα Γερμανικά αντίποινα υπήρξαν φοβερά. Για κάθε  Γερμανό στρατιώτη που έπεφτε νεκρός εκτελούντο 100 Σέρβοι όμοιροι.

   Οι Αγγλοι που αρχικά βοηθούσαν τους δεξιούς αντάρτες Chetniks του  Drazha Mihailovic, στράφηκαν τώρα προς τον Τίτο και τους αριστερούς παρτιζάνους του και άρχισαν να τους ενισχύουν. Η απόφαση λήφθηκε από τον Τσώρτσιλ  με προτροπή του Στάλιν στην διάσκεψη της Τεχεράνης  που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 1943. Τον ίδιο μήνα ο Τίτο σχημάτισε κυβέρνηση του βουνού στην ορεινή Βοσνία. Μεγάλες περιοχές της Γιουγκοσλαβίας τέθηκαν υπό τον έλεγχο των ανταρτών και του λεγόμενου Αντιφασιστικού Συμβουλίου Εθνικής Απελευθέρωσης (Antifašističko Vijeće Narodnog Oslobođenja Jugoslavije, σε συντόμευση AVNOJ). Οι πολεμικές αυτές επιτυχίες οφείλοντο  στην άφθονη βοήθεια που έστελναν οι Αγγλοι.

   Από το Βερολίνο, τον Φεβρουάριο 1943, ο Χίτλερ στρατολόγησε τον Αυστριακό Ναζιστή Otto Skorzeny και τον διέταξε να δολοφονήσει τον Τίτο. Η απόπειρα απέτυχε και ο Τίτο διασώθηκε. Στις 9 Μαϊου 1943 λίγο έλλειψε να σκοτωθή όταν ένας Γερμανικός όλμος έσκασε δίπλα στον Τίτο τραυμτίζοντάς τον ελαφρά στο χέρι. Σύμφωνα με μύθο που πλάσθηκε μετά τον πόλεμο, τον έσωσε το πιστό του λυκόσκυλό που θυσιάσθηκε καλύπτοντας το αφεντικό του.  Τον Μάϊο 1944 έγινε ανασχηματισμός της ανταρτικής κυβέρνησης  και ο Τίτο ορκίσθηκε Υπουργός πολέμου με πρωθυπουργό τον  Ivan Subasic. Το άστρο του παρτιζάνου υπερεπαναστάτη Τίτο κυριαρχούσε τώρα στα Βαλκάνια.

ΤΟ ΤΙΤΟΪΚΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

.1943: Κρυμένοι σε κάποιο σπήλαιο νησιού των Δαλματικών ακτών, τα ιστορικά μέλη της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΓ συνεδριάζουν υπό την προεδρία του Τίτο. Από αριστερά προς τα δεξιά  οι Vladimir Bakarić,  Ivan Milutinović,  Edvard Kardelj,  Τζόζιπ Μπροζ Τίτο,  Aleksandar-Leka Ranković,  Svetozar Vukmanović-Tempo  και ο πολύς  Milovan Đilas

Εξ αυτών o Tempo (1912-2000) που καταγόταν από το Μαυροβούνιο, διετέλεσε επιτελάρχης των παρτιζάνων και  εκπρόσωπος του Τίτο στην νεοσύστατη Δημοκρατία της Μακεδονίας  μετέχοντας σε αποστολές σε Βουλγαρία, Αλβανία και στην βόρεια Ελλάδα στην διάρκεια του εμφύλιου. Μετά την απελευθέρωση ανακηρύχθηκε εθνικός ήρωας της Γιουγκοσλαβίας. Βαρύνεται με την εκτέλεση του αδελφού του Luka που ήταν ιερέας και  τουφεκίσθηκε από παρτιζάνους με την έγκριση του Tempo επειδή ανήκε στην δεξιά παράταξη

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ 

ΤΣΒΕΤΟΖΑΡ ΒΟΥΚΜΑΝΟΒΙΤΣ  ΤΕΜΠΟ  (1912-2000)

Ιανουάριος 1944, κάπου κοντά στα Σκόπια: O στενός συνεργάτης του Τίτο βετεράνος κομμουνιστής Svetozar Vukmanović γνωστός με το πολεμικό ψευδώνυμο Τέμπο, εκφωνεί λόγο στους παρτιζάνους της 2ης Μακεδονικής ταξιαρχίας. Ο Τέμπο που είχε σπουδάσει Νομικά στο Βελιγράδι, υπήρξε εμπνευστής και οργανωτής της νεοσύστατης Δημοκρατίας Μακεδονίας τον Σερβικό προσανατολισμό  της οποίας στήριξε με σθεναρότητα.

Μετά τον πόλεμο κατέλαβε ηγετικές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό της Ομόσπονδης Σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας. Πέθανε τον Δεκέμβριο του 2000 σε βαθειά γεράματα στην παραθαλάσσια βίλλα του στην Podgora του Μαυροβουνίου. Τελευταία του επιθυμία ήταν να ενταφιασθή πλάϊ στον αδελφό του Luka που εκτελέσθηκε το 1945 κατόπιν εντολής του

  Στις 28 Σεπτεμβρίου 1944 ο Τίτο υπέγραψε συμφωνία με τον φίλο του Στάλιν βάσει της οποίας επετράπη η είσοδος του προελαύνοντος ερυθρού στρατού στο Γιουγκοσλαβικό έδαφος από τα βορειοανατολικά. Με την στήριξη Βρετανών και Ρώσσων  οι παρτιζάνοι μαχητές απώθησαν τους Γερμανούς και στις 4 Οκτωβρίου εισήλθαν νικητές στο Βελιγράδι ανατρέποντας την φιλογερμανική κυβέρνηση του Σέρβου στρατηγού Milan Nedić.

  O Nedić, θεωρούμενος ως ο υπ' αριθ. 1 δοσίλογος της χώρας,  διέφυγε στην Αυστρία όπου συνελήφθη από τους Βρετανούς που τον παρέδωσαν στον Τίτο. Οι ελεγχόμενες από το Τιτοϊκό καθεστώς εφημερίδες ανέφεραν ότι στις 5 Φεβρουαρίου 1946 αυτοκτόνησε πέφτοντας από παράθυρο της φυλακής του ενώ οι φρουροί τον κοιτούσαν αδιάφοροι. Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι εκπαραθυρώθηκε με εντολή του Τίτο.

   Το πιό σημαντικό γεγονός της εποχής ήταν η ανακήρυξη της Ομόσπονδης Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας Μακεδονίας που πραγματοποιήθηκε συμβολικά στις 2 Αυγούστου 1944 (επέτειος εξέγερσης του Ιλιντεν) στο ιστορικό μοναστήρι του Αγίου  Prohor Pčinjski κοντά στο Κουμάνοβο της Μακεδονίας. Εκεί συνήλθε η ολομέλεια της Αντιφασιστικής Εθνοσυνέλευσης για την Λαϊκή απελευθέρωση της Μακεδονίας (Антифашистичко Собрание на Народното Ослободување на Македонија, ASNOM) και απεφάσισε την ίδρυση του Μακεδονικού κράτους στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβικής Συνομοσπονδίας.

 Ταυτόχρονα ανακηρύχθηκε η Μακεδονική  ως επίσημη γλώσσα της Δημοκρατίας. Σύμφωνα με την ιδρυτική διακήρυξη της ASNOM, όλοι οι πολίτες της Μακεδονίας, ανεξάρτητα εθνικής προέλευσης, είχαν ίσα πολιτικά δικαιώματα καθώς και δικαίωμα επιλογής γλώσσας και θρησκείας. Στην συνέλευση μετείχε και ένας 27χρονος δικηγόρος ονόματι Κίρο Γκλιγκόρωφ που 46 χρόνια αργότερα έμελλε να γίνει ο πρώτος πρόεδρος της ανεξάρτητης Μακεδονίας

   Στην εθνοσυνέλευση προήδρευσε  ο Методија Андонов Ченто (Metodija Andonov-Čento 1902-1957) που ανακηρύχθηκε στις 15 Απριλίου 1945 πρώτος πρόεδρος της Ομόσπονδης Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας Μακεδονίας. Επιδίωξη του Τσέντο ήταν η πλήρης ανεξαρτητοποίηση της Μακεδονίας, στάση που τον έφερε σε σύγκρουση με τον ειδικό εντεταλμένο του Τίτο για το Μακεδονικό  Svetozar Vukmanović-Tempo  και  τον γεν. γραμματέα του Κομμουνιστικού κόμματος Μακεδονίας Лазар Колишевски (Lazar Koliševski  1914-2000). O Λάζαρ Κολισέφσκυ το 1953 ανακηρύχθηκε πρόεδρος της Μακεδονίας και στις 4 Μαϊου 1980 είχε την τιμή να διαδεχθή τον  θανόντα Τίτο στην προεδρία της Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΡΩΤΟΙ ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Metodija Andonov-Cento 1944-1946 Παρτιζάνος στα βουνά της Μακεδονίας

Dimitar Vlahov 1946-1947 Γεννήθηκε στο Κιλκίς το 1878

Lazar Kolisevski 1953-1962 Ο σκληροπυρηνικός  θεωρητικός του Σερβικού Μακεδονισμού

 ΜΕΤΟΝΤΙΑ ΑΝΤΟΝΩΦ ΤΣΕΝΤΟ 1902-1957 (Методија Андонов Ченто)

 ΤΙΤΟΪΣΤΕΣ ΦΥΛΑΚΙΣΑΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Σκόπια Οκτώβριος 1944: Με φόντο το ερυθρό σφυροδρέπανο του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, ο Μετόντια Τσέντο απευθύνει χαιρετισμό στους παρτιζάνους που απελευθέρωσαν την Μακεδονία. Οι Τιτοϊστές κατήργησαν το σφυροδρέπανο και το αντικατέστησαν με τον Γιουγκοσλαβικό ερυθρό αστέρα

   Ο  Τσέντο διεχώρησε την θέση του και σύντομα εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση από την προεδρία της Μακεδονίας.  Το 1946 συνελήφθη με εντολή του Τίτο   και καταδικάσθηκε σε 11 χρόνια φυλάκιση για απόπειρα απόσχισης της Μακεδονίας από τον Γιουγκοσλαβικό κορμό. Εξέτισε το μεγαλύτερο μέρος της ποινής του σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας.

  Αποφυλακίσθηκε μετά από 10  χρόνια λόγω σοβαρής ασθένειας που προήλθε από τις  άθλιες συνθηκες στην φυλακή. Οι φιλοτιτοϊκές Αρχές της Μακεδονίας αρνήθηκαν να του χορηγήσουν διαβατήριο για  θεραπεία στην Ελβετία.

   Ο Τσέντο πέθανε στο σπίτι του στο Πρίλεπ τον Ιούλιο του 1957 σε ηλικία 55 ετών από καρκίνο των εντέρων. Ακόμα και στις τελευταίες του στιγμές διακήρυτε πως η Μακεδονία πρέπει να γίνει ανεξάρτητο κράτος. Μέχρι και το έτος 1990 ο φάκελλος Τσέντο αποτέλεσε κρυφό ταμπού της  Μακεδονικής ιστορίας  και οποιαδήποτε αναφορά στο όνομά του ήταν αυστηρά απαγορευμένη.

  Στις 22 Οκτωβρίου 1990 το Ανώτατο δικαστήριο των Σκοπίων τον απεκατέστησε μεταθανάτια και κήρυξε άδικη την καταδίκη του. Η διαδικασία έγινε έπειτα από αίτηση του γυιού του Ilija Andonov–Cento. Προτομή του Τσέντο τοποθετήθηκε στην κεντρική πλατεία του Πρίλεπ και στα Σκόπια ολόκληρη συνοικία φέρει τιμητικά το όνομά του.

Η πλήρης δικαίωση επήλθε την 8η Σεπτεμβρίου 1991 με την ανακήρυξη της ανεξάρτητης Μακεδονίας και την οριστική ρήξη με το σκοτεινό Σερβικό παρελθόν.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΣΕΝΤΟ -  ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΣΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Metodija Andonov- Čento 1902-1957

ΤΟ ΑΓΡΥΠΝΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΤΙΤΟ ΣΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

ΛΑΖΑΡ ΚΟΛΙΣΕΦΣΚΙ 1914-2000

    Για περισσότερα από 30 χρόνια μία επιβλητική μορφή κυριάρχησε στην Σοσιαλιστική Δημοκρατια Μακεδονίας. Ηταν ένας άνθρωπος με πολιτική πυγμή, πειθώ προς τις μάζες και σκληρή στάση έναντι των αντιπάλων του. Ο λόγος για τον Λάζαρ Κολίσεφσκυ  (Лазар Колишевски)  γενικό γραμματέα του Κομμουνιστικού κόμματος Μακεδονίας και πρώτο πρωθυπουργό της χώρας μετά την απελευθέρωση. Η πετυχημένη του σταδιοδρομία οφειλεται και σε έναν πρόσθετο λόγο: Ηταν προσωπικός φίλος,  έμπιστος και φερέφωνο του στρατάρχη Τίτο τον οποίο υπηρέτησε πιστά μέχρι το τέλος.   

Το ηρώο του Λάζαρ Κολίσεφσκυ στην πόλη Sveti Nikole

    Γεννήθηκε το 1914 στην πόλη Sveti Nikole της Σερβικής Μακεδονίας από φτωχή αγροτική οικογένεια. To οικογειακό του επώνυμο το οποίο έφερε και ο ίδιος τις πρώτες δεκαετίες της ζωής του, ήταν Κόλισεφ, αμιγώς Βουλγαρικό. Αργότερα το μετάλλαξε σε Μακεδονικό. Σε νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό κόμμα Σερβίας. Υπήρξε ένας από τους θιασώτες της Βαλκανικής κομμουνιστικής Ομοσπονδίας.  Με την έναρξη της Κατοχής πήρε μέρος στο κίνημα των παρτιζάνων.

   Το 1941 η Σερβική Μακεδονία καταλήφθηκε από τα Βουλγαρικά στρατεύματα και προσαρτήθηκε στην Βουλγαρία. Τότε ο ηγέτης του Κομμουνιστικού κόμματος Μακεδονίας Μετόντι Σατόρωφ (Методи Шаторов) προσεχώρησε στο Κ.Κ. Βουλγαρίας προκαλώντας σχίσμα στο κόμμα. Το 1943 ο Κολίσεφσκυ συνελήφθη από τον Βουλγαρικό στρατό και καταδικάσθηκε σε θάνατο. Ζήτησε και  πήρε χάρι από τον τσάρο Μπόρις Γ΄ της Βουλγαρίας επικαλούμενος το Βουλγαρικό παρελθόν της οικογένειάς του.

   Στα τέλη του 1944 η νέα κυβέρνηση της Βουλγαρίας τον απελευθέρωσε. Σε σύντομο χρονικό διάστημα εκλέχθηκε γεν. γραμματέας του Κ.Κ. Μακεδονίας και πρώτος πρωθυπουργός του νεοσυστατου ομόσπονδου κράτους. Για τους αγώνες του η κεντρική κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας τον ανακήρυξε εθνικό ήρωα και τον τίμησε με μετάλλια.

Ο Κολίσεφσκυ με τον Τίτο

  Στην δεκαετίες 1950-1970 ο Κολίσεφσκυ ήταν το ισχυρότερο πρόσωπο στην Μακεδονία. Σε αυτόν οφείλεται η ραγδαία οικονομική ανάπτυξη της περιοχής. Τα Σκόπια ήσαν η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας. Το 1953 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία και ανέλαβε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Την ίδια χρονιά ο Τίτο μετονόμασε το Κ.Κ. Γιουγκοσλαβίας σε Ενωση Γιουγκοσλάβων κομμουνιστών, περιορίζοντας τον κομματικό έλεγχο στην κυβέρνηση.

   Πιστός στην νέα γραμμή ο Κολίσεφσκυ έγινε πρόεδρος της Ενωσης Μακεδόνων κομμουνιστών (Сојуз на комунистите на Македонија) και μετονόμασε την Λαϊκή Δημοκρατία Μακεδονίας σε Σοσιαλιστική Δημοκρατία Μακεδονίας για να μη θυμίζει ..Στάλιν και κομμουνισμό.

    Με εντολή του Τίτο πραγματοποίησε πολλά διπλωματικά ταξείδια στο εξωτερικό προετοιμάζοντας το έδαφος για το αναπτυσσόμενο κίνημα των αδεσμεύτων. Παρά την προοδευτικότητά του στον οικονομικό τομέα, υπήρξε σκληρός έναντι των αντιφρονούντων. Ενα από τα θύματά του ήταν ο βετεράνος παρτιζάνος και  πρώτος προεδρος της Μακεδονίας Μετόντια Αντόνωφ Τσέντο που ρίφθηκε στις φυλακές επί δέκα χρόνια με την κατηγορία του αυτονομιστή.

   Μετά την ψήφηση του νέου Γιουγκοσλαβικού Συντάγματος το 1974, ο Κολίσεφσκυ αποτέλεσε μέλος της εναλασσόμενης προεδρίας της Γιουγκοσλαβίας. Τον Μάϊο του 1979 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας και την 4η Μαϊου 1980 διορίσθηκε  Πρόεδρος του κράτους αντικαθιστώντας για δέκα ημέρες τον θανόντα Τίτο.

  Πέθανε στο Βελιγράδι στις 6 Ιουλίου  2000 σε ηλικία 86 ετών. Προς τιμή του αναγέρθηκε μνημείο στην γένετειρά του Sveti Nikole.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ

Βελιγράδι 8 Μαϊου 1980: Ο εκ Μακεδονίας καταγομενος πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας Λάζαρ Κολίσεφσκυ δέχεται συλληπητήρια ξένων ηγετών που παραβρέθηκαν στην κηδεία του Τίτο

ΤΑ ΚΑΤΕΡΓΑ ΤΟΥ ΤΙΤΟΪΣΜΟΥ

Η Γιάρος της Γιουγκοσλαβίας: Το συγκρότημα των φυλακών Goli Otok (Γυμνή νήσος) στο ομώνυμο νησάκι των Δαλματικών ακτών "φιλοξένησε"  χιλιάδες αντιφρονούντες που αντιτάχθηκαν στο Τιτοϊκό καθεστώς. Μέχρι και το έτος 1989 κανείς δεν γνώριζε την ύπαρξή του. Το 90% των  κρατουμένων φυλακίσθηκε χωρίς να περάσει από δίκη. Μεταξύ των επώνυμων τροφίμων ξεχώρισαν οι στενοί συνεργάτες του Τίτο  Μίλοβαν Τζίλας και  ο πρώτος πρόεδρος της Μακεδονίας Μετόντια Αντώνωφ-Τσέντο

 ΠΑΛΙΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΕΧΘΡΟΙ

Οι τρεις κορυφαίοι σύντροφοι και συναγωνιστές του Τίτο  υπέστησαν απηνείς διωγμούς από τον μεγάλο τους αρχηγό. Από αριστερά: Μίλοβαν Τζίλας (1911-1995), Εντβαρντ Καρντέλι (1910-1979)  και Αλεξάνταρ Ράνκοβιτς (1909-1983)

Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΔΥΟ ΣΠΑΝΙΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 1943 -1944

“Στηριζόμενοι στην κυρίαρχη θέση και στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του λαού της Μακεδονίας, του οποίου πιστοί ερμηνευτές είναι οι αντιπρόσωποι σε αυτό το συμβούλιο και σύμφωνα με τις αποφάσεις της 2ης συνόδου του ASNOΜ στο Γιάϊτσε στις 29 Νοεμβρίου 1943 το Αντιφασιστικό Συμβούλιο Λαϊκής Απελευθέρωσης Μακεδονίας (ASNOM) ιδρύεται ως ανώτατο νομοθετικό και εκτελεστικό αντιπροσωπευτικό σώμα της Μακεδονίας και του Μακεδονικού κράτους, ως ισότιμης ομοσπονδιακής ομάδας της δημοκρατικής ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας”

Ιδρυτική διακήρυξη Μακεδονίας

ΤΟ ΛΕΙΩΣΙΜΟ ΤΩΝ ΠΑΓΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ 

Βελιγράδι 31 Μαϊου 1955: Ο Τίτο με τον Νικήτα Κρούτσεφ (1894-1971), τον πρωθυπουργό της Σοβ. Ενωσης στρατάρχη Μπουλγκάνιν (1895-1975) και τον Αναστάς Μικογιάν. Μετά τον θάνατο του Στάλιν το 1953 άρχισε μία προσπάθεια επαναπροσέγγισης των δύο χωρών η οποία δεν ολοκληρώθηκε λόγω ιδεολογικών διαφορών

 

ΤΙΤΟ: ΑΝΗΚΟΥΜΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΥΣΗ

Η πρώτη επίσκεψη στις ΗΠΑ το έτος 1962: Ο Τίτο με το ζεύγος Κέννεντυ

 

1971: Με τον πλανητάρχη Ρίτσαρ Νίξον (1913-1994). Από την επίσκεψη του Τίτο και της τελευταίας συζύγου του Yovanka στις ΗΠΑ

 

Εγκάρδια υποδοχή από τον πρόεδρο Τζίμυ Κάρτερ στο τελευταίο του ταξείδι στον Λευκό Οίκο το 1978	Και λίγο Χόλυγουντ με τον Κίρκ Ντάγκλας

Ο ΤΙΤΟΪΣΤΗΣ ΚΙΡΟ ΓΚΛΙΓΚΟΡΩΦ

Βελιγράδι 1970: Ο πρώτος πρόεδρος της ανεξάρτητης Μακεδονίας Κίρο Γκλίγκορωφ, υπήρξε επί δεκαετίες στενός συνεργάτης και έμπιστος του Τίτο. Το 1944 πήρε μέρος ως γραμματέας στο ιδρυτικό συνέδριο του Μακεδονικού κράτους

 

ΟΙ ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΙ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

29 Σεπτεμβρίου 1960, πέντε διάσημοι αδέσμευτοι: Γκάντι (Ινδία), Νκρούμαχ (Γκάνα), Νάσερ (Αίγυπτος), Σουχάρτο (Ινδονησία) και Τίτο (Γιουγκοσλαβία)

 

Η ηγετική τριάδα των αδεσμεύτων: Τίτο, Νάσερ, Γκάντι. Το πρώτο συνέδριο των αδέσμευτων κρατών πραγματοποιήθηκε στο Βελιγράδι το 1961	Πούρα Αβάνας και σύσφιξη των σχέσεων με την Κούβα του Κάστρο

ΠΕΡΣΙΑ: ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗΣ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΙΑΣ

Αρχαία Περσέπολη, Ιράν Οκτώβριος 1971: Ο Σάχης της Περσίας Ρεζά Παχλαβί και η αυτοκράτειρα Φαράχ υποδέχονται τους εκλεκτούς προσκεκλημένους  στις μεγαλοπρεπείς τελετές που διοργανώθηκαν στα ερείπια της μυθικής Περσέπολης για τα 2.500 χρόνια από την ίδρυση της Περσικής αυτοκρατορίας. Αριστερά διακρίνεται η διάσημη Γιαπωνέζα καλλονή  Dewi σύζυγος του προέδρου της Ινδονησίας Sukarno, στο κέντρο το βασιλικό ζεύγος της Ισπανίας και δεξιά ο στρατάρχης Τίτο με την Σερβίδα σύζυγό του Yovanka πλάϊ στο ζεύγος Τσαουσέσκου της Ρουμανίας

 

1971: Με τον  πρόεδρο της Κομμουνιστικής Βόρειας Κορέας Κιμ Ιλ Σούνγκ. Η ακτινοβολία του Τίτο έφθασε μέχρι την Απω Ανατολή 

 

†   4 ΜΑΪΟΥ 1980   †

ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΦΙΝΑΛΕ ΜΙΑΣ ΠΟΛΥΚΥΜΑΝΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΙΩΣΗΦ ΤΙΤΟ ΕΤΩΝ 88

  Ο Τίτο ξεψύχισε στις 3.05 το απόγευμα της 4ης Μαίου 1980 στην πανεπιστημιακή κλινική της Λιουμπλιάνα, στην Σλοβενία. Τέσσερις μήνες νωρίτερα είχε εισαχθή εσπευσμένα με κυκλοφοριακά προβλήματα στα κάτω άκρα. Οι γιατροί αναγκάσθηκαν να ακρωτηριάσουν το αριστερό  του πόδι. Τελικά δεν κατάφεραν να σώσουν τον "ημίθεο" του Γιουγκοσλαβικού έθνους που έχασε την μάχη με τον θάνατο σε ηλικία 88 ετών από επιπλοκές γάγραινας και σηψαιμίας. Στις τελευταίες του στιγμές παραστάθηκε η τέταρτη και τελευταία σύζυγός του Yovanka και οι δύο γυιοί του από προηγούμενους γάμους. Η σωρός μεταφέρθηκε στο Βελιγράδι για ενταφιασμό με ειδική αμαξοστοιχία

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ  ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΑΞΕΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Λιουμπλάνα Σλοβενία, Απρίλιος 1980: Με τους δύο γυιούς του λίγες ημέρες πριν το μοιραίο. Το αριστερό πόδι είχε ακρωτηριασθή από το γόνατο λόγω γάγραινας

Η εκφορά της σωρού στο κοινοβούλιο της Σλοβενίας

 

Ο Σαντάμ Χουσεϊν και ο Ανατολικογερμανός ηγέτης Ερικ Χόνεκερ αποτίουν φόρο τιμής στον εκλιπόντα

 

Ο πρόεδρος της Βουλγαρίας Τόντωρ Ζίφκωφ, ο βασιλιάς της Ιορδανίας Χουσεϊν ανάμεσα σε σκληρούς τριτοκοσμικούς δικτάτορες θρηνούν ανέκφραστοι τον ηγέτη του αδέσμευτου κόσμου

 

8 Μαϊου 1980: Η κηδεία του Τίτο στο Βελιγράδι είναι η επιβλητικότερη στην ιστορία. Πάνω στην  εξέδρα υποδοχής συνωστίθηκαν εκπρόσωποι από 128 χώρες, μεταξύ των οποίων 4 βασιλείς, 6 πρίγκηπες, 31 πρόεδροι, 22 πρωθυπουργοί και 46 υπουργοί εξωτερικών από ολόκληρο τον κόσμο. Ανάμεσά τους αρκετοί δικτάτορες τριτοκοσμικών χωρών αλλά και γαλαζοαίματοι βασιλικών οίκων. Στα σκυθρωπά πρόσωπα των πενθούντων εκπροσωπήθηκε η παγκόσμια νομενκλατούρα των πιό αυταρχικών καθεστώτων ενώ στο παρασκήνιο έγιναν διαβουλεύσεις και κατ' ιδίαν συνομιλίες για  τα καυτά παγκόσμια προβλήματα

 

  Η  Αγγλίδα πρωθυπουργός Margaret Thatcher  υποκλίνεται  μαυροφορεμένη μπροστά στον σκήνωμα του επί 35 χρόνια υποτακτικού της Μεγάλης Βρεττανίας

 

  ΜΑΥΣΩΛΕΙΟ ΤΙΤΟ

Ο ενταφιασμός της σωρού έγινε στο μαυσωλείο Kuća Cveća (Το σπίτι των λουλουδιών) που βρίσκεται στο προάστειο  Dedinje του Βελιγραδίου. Οι fans του μεγάλου ηγέτη αλλά και πολλοί ξένοι επισκέπτονται καθημερινά το  μνημείο που εκτός από τόπος νεκρικής λατρείας έχει μετατραπεί σε πόλο τουριστικής ατραξιόν

VIDEO

Τίτο: εικόνες του παρελθόντος	Βελιγράδι 4 Μαϊου 1980: Το τελευταίο αντίο στον μεγάλο Κροάτη

 

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΙΡΙΝ - MACEDONIA OF PIRIN - П𛇨ринска Македония

ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΜΙΑ ΜΙΝΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ  ΦΥΤΡΩΝΕΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΣΤΟ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟ ΕΔΑΦΟΣ

   "Στην Μακεδονία του Πιρίν πρέπει να παραχωρήσετε πολιτιστική αυτονομία εντός των ορίων της Βουλγαρίας. Ο Τίτο φάνηκε πιό ευέλικτος από εμάς. Η αυτονομία θα είναι το πρώτο βήμα για την ενοποίηση ολόκληρης της Μακεδονίας. Το γεγονός ότι στον πληθυσμό δεν έχει ακόμα δημιουργηθή Μακεδονική εθνική συνείδηση δεν έχει σημασία. Ούτε στην Λευκορωσσία υπήρχε ξεχωριστή εθνική συνείδηση όταν την ανακηρύξαμε  Σοβιετική Δημοκρατία"

Ιωσήφ Στάλιν, Μόσχα 7 Απριλίου 1946: Ομιλία προς τα μέλη του Κ.Κ.Β.  Γκεόργκυ  Ντιμίτρωφ, Βάσιλ Κολάρωφ και Τράϊτσο Κοστώφ. Αναδημοσίευση στην Βουλγαρική εφημερίδα Cestven Vesnik 19 Ιουνίου 1991

 

   Η Μακεδονία του Πιρίν είναι μία νέα παράμετρος του Μακεδονικού ζητήματος. Πρόκειται για Βουλγαρική επινόηση της κομμουνιστικής κυβέρνησης  Georgi Dimitrov η οποία το 1947 με προτροπή του Στάλιν αναγνώρισε αυτοβούλως για εφήμερο διάστημα την ύπαρξη Μακεδονικής μειονότητας στην Βουλγαρική επαρχία Blagoevgrad (Ανω Τζουμαγιά). Συνεργοί του πρωθυπουργού Georgi Dimitrov υπήρξαν τα ανώτατα στελέχη του ΚΚΒ Vasil Kolarov (Васил  Коларов 1877-1950) και  Traicho Kostov (Трайчо Костов 1897-1949).   

Βάσιλ Κολάρωφ	Τράϊτσο Κοστώφ

 Εξ αυτών ο πρώτος που έζησε για πολλά χρόνια στην Σοβιετική Ενωση, διετέλεσε πρωθυπουργός της Βουλγαρίας επί έξι μήνες μετά τον θάνατο του Georgi  Dimitrov τον Ιούλιο 1949. Ο δεύτερος διετέλεσε γεν. γραμματέας του ΚΚΒ πριν την καταδίκη του σε θάνατο και την εκτέλεσή του  με απαγχονισμό τον Δεκέμβριο 1949 με την κατηγορία ότι ήταν πράκτορας του "ρεβιζιονιστή" Τίτο. Οσο και αν φαίνεται παράξενο η καινοφανής  Μακεδονία του Πιρίν υπήρξε δημιούργημα  Βουλγάρων κομμουνιστών και του ιδίου του Στάλιν.

   Στην συγκεκριμμένη επαρχία που έχει έκταση  6.450  τετρ. χιλιομ. κατοικούν  σήμερα 364.076   Βούλγαροι πολίτες. Εξ αυτών μόλις  5.071  (ποσοστό 1,4%) αυτοπροσδιορίσθηκαν ως εθνικά Μακεδόνες  στην τελευταία απογραφή του  2001.

   H αναγνώριση  Μακεδονίας στο Βουλγαρικό έδαφος υλοποιήθηκε βάσει  συμφώνου μεταξύ Georgi Dimitrov - Josip Broz Tito που υπεγράφη την 1η Αυγούστου 1947 στην πόλη Bled της Σλοβενίας και προέβλεπε την  συγχώνευση Βουλγαρικής και Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας στα πλαίσια της υπό ίδρυση Βαλκανικής Κομμουνιστική Ομοσπονδίας, ενός ιδεατού κράτους που πρωτοεμφανίσθηκε σαν ιδέα  το 1923 στους κόλπους της Comintern. Δέκα μόλις μήνες  αργότερα (Ιούνιος 1948) το σύμφωνο Bled καταγγέλθηκε από την Βουλγαρία λόγω της ρήξης Tito-Stalin, της αποστασίας του πρώτου από το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και της μεταφοράς της Cominform από το Βελιγράδι στην πόλη Szklarska Poręba της Πολωνίας.

   Με τα δεδομένα αυτά η Βουλγαρία είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που αναγνώρισε ξένη μειονότητα στο έδαφός της χωρίς αυτό να ζητηθή από τα μέλη της αόρατης  μειονότητας. 

  Μικρότερα τμήματα της Μακεδονία υπάρχουν στο Αλβανικό έδαφος (περιοχές Mala Prespa και Golo Brdo) καθώς και στην νότια Σερβία (περιοχές Gora  και Prohor Pchinski).

 

ΓΚΕΟΡΓΚΙ ΝΤΙΜΙΤΡΩΦ: Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΙΡΙΝ

  Bled, Σλοβενία 1η Αυγούστου 1947: Οι ηγέτες της Βουλγαρίας και Γιουγκοσλαβίας Γκεόργκυ Ντιμίτρωφ  και Τζόζιπ Μπροζ Τίτο (όρθιοι) στην τελετή υπογραφής της ιστορικής συνθήκης που αναγνώρισε  Μακεδονική μειονότητα στα Βουλγαρικά εδάφη

Λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα, η συμφωνία καταγγέλθηκε από την Βουλγαρία λόγω της αποστασίας του Τίτο από το κομμουνιστικό μπλόκ και της συνακόλουθης ρήξης με τον Στάλιν. Η  Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία παρέμεινε στα χαρτιά

 

ΥΠ0ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΣ ΔΥΟ ΑΣΠΟΝΔΩΝ ΕΧΘΡΩΝ

Τίτο - Ντιμίτρωφ 1947: Περιστασιακή λυκοφιλία Γιουγκοσλαβίας-Βουλγαρίας με αφορμή το Μακεδονικό

 

ΥΠΟ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ

ΓΚΕΟΡΓΚΥ ΝΤΙΜΙΤΡΩΦ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΕΚΝΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙKΗΣ ΓΗΣ

1938: Ο Γκεόργκυ Ντιμίτρωφ, μετέπειτα ηγέτης της Βουλγαρίας, στο γραφείο της Comintern  στην Μόσχα όπου πέρασε αρκετά χρόνια της ζωής του. Στις επιστολές που έγραψε ανέφερε ότι αισθάνεται περισσότερο Σοβιετικός παρά Βούλγαρος. Το πολιτικό του άστρο  μεσουράνησε  στα Βαλκάνια την δεκαετία του 1940 επισκιάζοντας για λίγο τον μεγάλο ιδεολογικό του αντίπαλο Τίτο. Εφυγε  νωρίς τον Ιούλιο του 1949 σε ηλικία 67 ετών από καρκίνο του πνεύμονα σε σανατόριο της Μόσχας

 

Γκεόργκυ Ντιμίτρωφ 1882 - 1949:  Ο μεγάλος διεθνιστής. Στην Δημοκρατία Μακεδονίας θεωρείται εθνικός ευεργέτης επειδή το 1947 αναγνώρισε αυτοβούλως Μακεδονική μειονότητα στην Ν.Δ.  Βουλγαρία. Κεντρικό γυμνάσιο των Σκοπίων φέρει τιμητικά το όνομά του

 

Ο ΤΙΤΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ

Ο Ντιμίτρωφ υπήρξε επί χρόνια ευνοούμενος και αγαπημένο παιδί του Στάλιν. Στην διεθνή επαναστατική του δράση χρεώνεται η πυρπόληση του Γερμανικού κοινοβουλίου Reichstag  τον Φεβρουάριο  του 1933

Μόσχα 1936:  Mε τον Σοβιετικό ηγέτη Josef Stalin. Ο Ντιμίτρωφ υπήρξε ένθερμος οπαδός της Σοβιετικής Ενωσης και διατήρησε την Σοβιετική υπηκοότητα παράλληλα με την Βουλγαρική, Πέθανε στην Μόσχα το 1949 σε ηλικία 67 ετών από πνευμονικό καρκίνο.Φημολογείται ότι δηλητηριάσθηκε με ραδιενεργό υλικό από τον Στάλιν από φθόνο λόγω της χαρισματικής του προσωπικότητας.

Ο αδριάντας του  Βούλγαρου ηγέτη Georgi Dimitrov στολίζει κεντρικό πάρκο της Μόσχας. Διετέλεσε γενικός γραμματέας της Γ΄ Διεθνούς (Comintern 1919-1947) αναλίσκoντας το μεγαλύτερο μέρος της επαναστατικής του δράσης  εκτός Βουλγαρίας  Ο Γκεόργκυ Ντιμίτρωφ θεωρείται αγωνιστής παγκόσμιας εμβέλειας και μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του διεθνούς Κομμουνιστικού κινήματος, ισάξιος των Λένιν,  Στάλιν και Τρότσκυ

ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ

ΟΙ  ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ  ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ  ΜΙΑΣ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΗΣ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥ ΕΠΑΨΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ

Το βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων αναδύθηκε στο ιστορικό προσκήνιο την 1η Δεκεμβρίου 1918, μέσα από τις στάχτες του Α΄ Π.Π. Σημειώνεται ότι η Μακεδονία, το Κόσοβο και η Βοϊβοδίνα  περιλαμβάνονται στα εδάφη της Σερβίας

Βελιγράδι 1η Δεκεμβρίου 1918: Η τελετή ανακήρυξης του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Διακρίνεται ο βασιλιάς της Σερβίας Πέτρος Α΄ Καρατζόρτζεβιτς  και ο γυιός και διάδοχός του Αλέξανδρος Α΄ Καρατζόρτζεβιτς. Ο βασιλικός οίκος της Σερβίας είχε ιδιαίτερα ταπεινή καταγωγή. Ο ιδρυτής Καρατζόρτζε Πέτροβιτς ήταν ένα απλός ..γουρουνοτρόφος. Σε αντίθεση με τις άλλες Βαλκανικές χώρες, η Σερβία δεν αποδέχθηκε γαλαζοαίματο βασιλιά από την Ευρώπη

 Το 1929 το Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων μετονομάσθηκε  Βασίλειο Γιουγκοσλαβίας. Η μετονομασία έγινε από την στρατιωτική δικτατορία που επιβλήθηκε στην χώρα από τον βασιλιά  Αλεξάνδρο Α΄. Την ίδια χρονιά δημιουργήθηκαν   εννεά διοικητικές περιφέρειες (Banovinas) που  διατηρήθηκαν επί 12 χρόνια μέχρι το 1941. Η πολυδιαφημισμένη επαρχία Vardasrka διέφερε εδαφικα και ήταν αισθητά μεγαλύτερη  από την μετέπειτα δημοκρατία Μακεδονίας

Η μεταπολεμική Γιουγκοσλαβία του Τίτο αποτελείτο από 6 ομόσπονδες Δημοκρατίες (Σερβία, Κροατία, Σλοβενία, Μαυροβούνιο, Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Μακεδονία)  και δύο αυτόνομες επαρχίες (Κόσοβο και Βοϊβοδίνα). Σήμερα η μόνη που απέμεινε στην "μητέρα-Σερβία" είναι η φτωχική Βόϊβοδίνα

           Πριγκηπάτο Σερβίας  1804-1882

• 1804: Ιδρυση  κρατιδίου  με το όνομα Σερβία μετά από λαϊκή εξέγερση κατά της Οθωμανικής κυριαρχίας που υποκινήθηκε από τους Αυστριακούς. Το κρατικό μόρφωμα στο οποίο ηγήθηκε ένας πρώην γουρουνοτρόφος, ο Karađorđe Petrović,  καταλύθηκε από τους Οθωμανούς μετά από δέκα χρόνια σκιώδους ύπαρξης. .

• 1817: Δεύτερη επιτυχής ίδρυση Σερβικού πριγκηπάτου μετά από επανάσταση με ηγέτη τον πρώην οικιακό βοηθό Miloš Obrenović ο οποίος αφού δολοφόνησε με αποκεφαλισμό τον προκάτοχό του Karađorđe Petrović, προσέλαβε τον τίτλο του πρίγκηπα. Αμέσως ξεσπά αιματηρή βεντέττα μεταξύ των δύο  Σερβικών"δυναστειών" που διαρκεί 86 χρονια. Η μικροσκοπική Σερβία πετυχαίνει να επιβιώσει κερδίζοντας διεθνή αναγνώριση, παραμένει όμως υποτελής στην Υψηλή Πύλη (Οθωμανική αυτοκρατορία)

• 1878: Το συνέδριο του Βερολίνου αναγνωρίζει την πλήρη αυτονομία  του Σερβικού πριγκηπάτου. Το Μαυροβούνιο παραμένει εκτός Σερβικής επιροής ενώ η  Βοσνία και η περιοχής της Ράσκας προσαρτώνται στην Αυστροουγγαρία.

      Βασίλειο Σερβίας 1882 - 1918 (𘛒раљевина Србија)

• 1882: Ο  "πρίγκηψ"  Milan I Obrenović αναβαθμίζει το πριγκηπάτο του ανακηρύσοντας εαυτόν βασιλέα της Σερβίας έπειτα από στέψη που πραγματοποιήθηκε στο Βελιγράδι

• 1903: Ο οίκος των Karađorđević ανέρχεται ξανά στην εξουσία δολοφονώντας στο Βελιγράδι το βασιλικό ζεύγος Obrenović.

• 1912-1913 Βαλκανικοί πόλεμοι: Η Σερβία τριπλασιάζει ξαφνικά τα εδάφη της κατακτώντας το Κόσοβο και την Μακεδονία.

         Βασίλειο Σερβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1929 

• 1η Δεκεμβρίου 1918: Ανακηρύσσεται το Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων στο οποίο προσχωρούν αμέσως η περιοχή της Σύρμιας, το Μαυροβούνιο, η Βοϊβοδίνα και η Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Η κατεχόμενη από τους Σέρβους Μακεδονία αδυνατεί να εκφρασθή  και προσαρτάται αυθαίρετα στον Σερβικό κορμό. Το ίδιο συμβαίνει με το Αλβανόφωνο Κόσοβο.

          Βασίλειο Γιουγκοσλαβίας 1929-1941 (Краљевина Југославија, Kraljevina Jugoslavija)

•  6 Ιανουαρίου 1929: O βασιλέας των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Αλέξανδρος B΄ Καρατζόρτζεβιτς, κηρύσσει δικτατορία στην χώρα του. Tο αυταρχικό του βασίλειο  μετονομάζεται Γιουγκοσλαβία με ταυτόχρονη κατάτμιση  σε 9 μεγάλες διοικητικές περιφέρειες στις οποίες δόθηκαν ονόματα ποταμών. Μία απ' αυτές ήταν η Vardarska Banovina (Επαρχία  Βαρδάρη), μετέπειτα Μακεδονία.

ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1990: Η ΛΥΣΗ ΗΤΑΝ ΜΙΑ, ΣΥΝΟΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΡΒΙΑ  

Πάλε, Βοσνία 5 Ιουνίου 1995: Μια φωτογραφία που ντροπιάζει παγκοσμίως την Ελλάδα και τον "εθνολάτρη" πρόεδρό της Κάρολο Παπούλια. Ο πλέον καταζητούμενος εγκληματίας στην Ευρώπη Ράντοβαν Κάρατζιτς γνωστός και ως "χασάπης της Σρεμπρένιτσα¨ (αμοιβή επικήρυξης 5 εκατομ. δολ.) ποζάρει ηγετικά εν μέσω του τότε Υπ. Εξ. και μετέπειτα προέδρου της Ελληνικής "Δημοκρατίας" Κάρολου Παπούλια και του Υπουργού Αμυνας Γεράσιμου Αρσένη. Πίσω τους διακρίνεται ο πρόεδρος του Συλλόγου Ελληνοσερβικής φιλίας Αρης Μουσιώνης, μετέπειτα βουλευτής του ΠΑΣΟΚ

 ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ

  Πρίστινα, Κόσοβο Ιούνιος 2006: Ο διεκδικητής του Σερβικού θρόνου πρίγκηψ Αλεξάντερ  Γ΄ Καρατζόρτζεβιτς (αριστερά) με την Ελληνίδα σύζυγό του Αικατερίνη Μπάτη, στο ετήσιο μνημόσυνο για την μάχη του Κοσόβου στο μνημειο Gazimestan.  Δεξιά ο πατριάρχης Σερβίας  Παύλος με τον επίσκοπο Ράσκας και Πριζρένης  Αρτέμιο

   Ο πρίγκιψ  Αλεξάνταρ Γ΄, απόγονος της Σερβικής δυναστείας Καρατζόρτζεβιτς, ζούσε εξόριστος από το Β'  Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η κομμουνιστική κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας εμπόδιζε την επιστροφή του  στο Βελιγράδι. Ο  Αλεξάνταρ που είναι γυιός του πρόωρα εκλιπόντα βασιλέα Πέτρου, επιχείρησε από το 1991 να δραστηριοποιηθεί σε  πολιτικά κινήματα  της Σερβικής αντιπολίτευσης, αλλά δεν έγινε αποδεκτός ως δημόσιο πρόσωπο στη μετατιτοϊκή Σερβία

Links

Ψυχοπαθής Σέρβος από τα Σκόπια, ισχυρίζεται πως η Μακεδονία είναι ..Ελληνοσλαβική

1916: Η μάχη του Καϊμακτσαλάν: Σέρβοι εναντίον Βουλγάρων με στόχο την Μακεδονία

Σέρβοι: Οι άθλιοι των Βαλκανίων - Η επινόηση ενός έθνους

Σερβία - Κύπρος - Κουρδιστάν: Το τρίγωνο του διαβόλου

Aνακάλυψαν "Ελληνα" στην Μακεδονία.  Ελληνομανής Αρβανιτόβλαχος προσποιείται τον Μακεδονομάχο.

Σέρβος Αρχιεπίσκοπος-μαϊμού με δίπλωμα πολιτικού Μηχανικού εμφανίσθηκε στα Σκόπια 

Μειονότητες και φυλές στην πολυεθνική χώρα των Γρεκών 

Μακεδονία: Από που κι ως που Ελληνική;

Η  Ιλλυρική  καταγωγή των αρχαίων Μακεδόνων: Μέγας Αλέξανδρος ο Ελληνοποιημένος 

H σκοτεινή πλευρά της Ελληνικής ιστορίας  Ι Πόλεμος για ένα σκυλί: Εισβολή Ελλάδας στην Βουλγαρία  Ι  Μακεδονομάχοι αποκεφαλιστές Ι Ελληνικός αντιμακεδονικός αγώνας: Το ημερολόγιο των φρικαλεοτήτων  Ι  Καπετάν  Αγρας: Ρουμανόβλαχοι οι δράστες του απαγχονισμού  Ι Απογραφή Χιλμή Πασά: Στο 10%  οι ελληνίζοντες της  Μακεδονία το 1904  Ι  1923: Η σφαγή στο Τάρλις Ι Ζέλενιτς 1904: Ο ματωμένος γάμος Ι Ωμότητες Ελλήνων κατά Βουλγάρων στην μάχη Κιλκίς  Ι1905: Η σφαγή στην ΖαγορίτσανηΙ Γερμανός Καραβαγγέλης: Κυνηγός Βουλγαρικών κεφαλών με θεία εντολή  Ι  Παύλος Μελάς: Η σφαίρα που τον σκότωσε ήταν Ελληνική  Ι  Ιων Δραγούμης: Εθνοκήρυκας αντιβουλγαρισμού Ι  Πως εξελληνίσθηκε βίαια η Μακεδονία: Ολα τα παλιά Βουλγαρικά ονόματα πόλεων και χωριών  Ι   Ο αντιβουλγαρισμός στην Ελλάδα: Ανατομία ενός ρατσιστικού φαινομένου  Ι Παραχάραξη αρχείων Μακεδονικού αγώνα  Ι  1821: Η γενοκτονία των Τούρκων της Πελοπονήσου από τον Κολοκοτρώνη Ι Ωμότητες των Ελλήνων στην  διάρκεια της Αντιτουρκικής  εκστρατείας 1919-1922  Ι  Εθνικός Υμνος στην ελευθερία ή μήπως στην Ελληνική θηριωδία;  Ι   Υπολοχαγός Αντον Κάλτσεφ: Επιμνημόσυνο ενός αδικοχαμένου  Ι  Η Μακεδονία να ονομασθή Vardarska:  Αναρθρες κραυγές του μητροπολίτη Ανθιμου από Θεσσαλονίκη

Η σκοτεινή πλευρά της Ελληνικής Ιστορίας  - Click  below

 Copyright © 2002-2009    www.bulgarmak.org