ΣΕΡΒΟΙ: ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ

Κράλλη Μάρκο: Ο  πολεμοχαρής μεσαιωνικός ήρωας των Σέρβων που διετέλεσε ηγεμόνας  του Πρίλεπ. Το 1391 σκοτώθηκε  στην Βλαχία  πολεμώντας στο πλευρό των Τούρκων	Ενας σύγχρονος  Κράλλη Μάρκο: Σερβος παραστρατιωτικός στην εμπόλεμη Βοσνία το 1995

 Η ΕΠΙΝΟΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

†    ΣΕΡΒΙΑ 1219-1389   †

ΚΡΑΤΟΣ  ΑΓΙΩΝ ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

Τ

   15 ΒασιλεΙς  της μεσαιωνικησ ΣερβΙας ανακηρΥχθηκαν Αγιοι

    Το Σωτήριο έτος 1219 αποτελεί ιστορικό ορόσημο για την  Σερβία ένα Σλαβικό κράτος σχετικά καινούργιο αλλά και βραχύβιο. Την χρονιά εκείνη ιδρύθηκε η Σερβική αυτοκέφαλη Εκκλησία στην οποία οφείλει την ταυτόχρονη ίδρυσή του το Σερβικό βασίλειο. Σε αντίθεση με την Βουλγαρία που ιδρύθηκε το 681 συγχρόνως με την εγκατάσταση των Βουλγάρων στην Βαλκανική, η Σερβική εθνογένεση υλοποιήθηκε πεντέμισυ  αιώνες αργότερα, στις αρχές του 13ου αιώνα.

Το Σερβικό έθνος παρουσίασε μία τεράστια υστέρηση στην ιστορική του ανάδειξη  η οποία πραγματοποιήθηκε ευκαιριακά στην διάρκεια της Φραγκοκρατίας και της συνακόλουθης πολυδιάσπασης του παρηκμασμένου  Βυζαντίου σε δορυφόρα κρατίδια όπως το Δεσποτάτο της Ηπείρου, το Κράτος της Νίκαιας και το Δουκάτο της Τραπεζούντας.

  Η βαθύτερη αιτία της καθυστερημένης Σερβικής εθνογένεσης ήταν η ανυπαρξία αριστοκρατικής τάξης και αυτοκέφαλης εκκλησίας ανάμεσα στους Νοτιοσλάβους. Οι Σέρβοι ήταν μία ανοργάνωτη μάζα γεωργοκτηνοτρόφων χωρίς φεουδαρχική δομή, πολιτιστικές παραδόσεις και ενιαία κρατική οργάνωση.

    Βυζαντινές πηγές αναφέρουν ότι τα  Βαλκάνια άρχισαν να εποικίζονται ειρηνικά από Σλάβους στα τέλη του 5ου μΧ αιώνα. Ησαν υπηρέτες-υποτελείς της πολεμοχαρούς Ασιατικής φυλής των Αβάρων και μετέπειτα των Κροατών. Επί αυτοκράτορα Ηράκλειου (610-641) οι Κροάτες εγκαταστάθηκαν στην Ρωμαϊκή επαρχία της Δαλματίας και οι Σέρβοι ανατολικότερα.

   Ο εκχριστιανισμός τους  ξεκίνησε  τον 9ο και ολοκληρώθηκε τον 12ο αι. σε μία εποχή που οι περιοχές τους αποτελούσαν τμήμα της κατά πολύ αρχαιότερης Βουλγαρικής αυτοκρατορίας των τσάρων Συμεών και Σαμουήλ. Η θρησκευτική τελετουργία στην Σλαβωνική γλώσσα εισήχθη από τους Βούλγαρους Τσάρους Συμεών, Πέτρο και Σαμουήλ.

ΣΕΡΒΙΑ : ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΙΕΡΕΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ

 Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΑΝΤΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΓΙΩΝ

Η  ΑΡΧΗ

Το σωτήριο έτος 1219 η παρηκμασμένη  Κωνσταντινούπολη βρίσκεται στα χέρια των Ενετών της Δ΄ σταυροφορίας. Τα υπολείματα  του Βυζαντίου έχουν διασπαθή σε δύο αντιμαχόμενα κρατίδια, το Δεσποτάτο της Ηπείρου και το Βασίλειο της Νίκαιας. Την χρονιά εκείνη ο φανατικός Σέρβος προσηλυτιστής  Σάββας, γυιός του ιδρυτή της Σερβίας Στέφανου Νεμάνια , ζητά  από τον βασιλέα του Ρωμαϊκού κρατιδίου της Νίκαιας Θεόδωρο Λάσκαρη την αναγνώριση της Σερβικής Εκκλησίας. Παραβιάζοντας απροκάλυπτα τους εκκλησιαστικούς κανόνες ο "Πατριάρχης" της Νίκαιας αναγνωρίζει πραξικοπηματικά το αυτοκέφαλο της  Σερβικής Εκκλησίας παρά το γεγονός ότι δεν είχε καμμία δικαιοδοσία καθότι η Σερβία  υπαγόταν στην Αρχιεπισκοπή Οχρίδας.

 Ο Αρχιεπίσκοπος Οχρίδας Χωματιανός που εκπροσωπεί το Δεσποτάτο της Ηπείρου, διαμαρτύρεται χωρίς αποτέλεσμα. Εννέα Σέρβοι καλόγεροι που ζούν στο Αγιο Ορος, ανακαλούνται στο Ιπέκ του Κοσόβου και χρήζονται αυθαίρετα από τον Σάββα  επίσκοποι συγκροτώντας την νεοσύστατη Αρχιεπισκοπή Σερβίας, πυρήνα του νεογέννητου Σερβικού κράτους. Στην Σερβική ιστοριογραφία δημιουργείται ένας τεχνητός μύθος που θέλει την Σερβική εκκλησία μητέρα της κατά πολύ αρχαιότερης Βουλγαρικής Αρχιεπισκοπής Οχρίδας, ενώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.

Η ΣΕΡΒΙΚΗ ΕΘΝΟΓΕΝΕΣΗ

Ο  ΠΕΡΙΟΥΣΙΟΣ ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ

    Τους πρώτους πέντε αιώνες της ύπαρξής τους στα Βαλκάνια οι Νοτιοσλάβοι περιλαμβανομένων των Σέρβων δεν παρήγαγαν δική τους ιστορία. Γιά την μακρά περίοδο 600-1200 μΧ δεν υπάρχουν Σερβικές ιστορικές πηγές.  Η περιοχή τους αποτελεούσε τμήμα της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Στον ιστορικό ορίζοντα το Σερβικό  έθνος εμφανίζεται πολύ αργότερα, το έτος 1217, με το όνομα Ράσκα ή Ράσκια και έδρα την ομώνυμη πόλη στην σημερινή νότια Σερβία. Την χρονιά εκείνη ο πρώτος Σέρβος ηγεμόνας Στέφανος Νεμάνια στέφεται βασιλιάς με βασιλική κορώνα καθαγιασμένη από τον πάππα της Ρώμης Ονώριο Γ΄.

   Από το 1196  ο πατέρας του, ο βαθειά θρησκευόμενος Μεγάλος  Ζουπάνος  Στέφανος Νεμάνια, εκμεταλλευόμενος το κενό εξουσίας στην Βυζαντινή επικράτεια και την συνακόλουθη πολιτική αστάθεια στα  Βαλκάνια, συνένωσε δύο μικρές κτηνοτροφικές Σλαβικές ηγεμονίες (Ζουπανίες) που ήσαν υποτελείς στο Βυζάντιο και τους εμφύσησε κοινή εθνιική συνείδηση. Πρόκειται γιά τις μεσαιωνικές Σλαβικές επαρχίες Ράσκα ή Ράσκια, και Ζέτα (μετέπειτα Μαυροβούνιο). Υπήρχαν και άλλες μικρότερες Σλαβικές περιοχές όπως η Ζαχούμια, η Τραβούνια και Ντούκλια που ανήκαν στα εδάφη της  Κροατία και Βοσνία. Ολες οι περιοχές αυτές ήσαν αγροκτηνοτροφικές κοινότητες με εκκλησιαστική δομή, στις νότις ακτές της  Δαλματίας.  

   Τις πρώτες δεκαετίες της ύπερξής του το Σερβικό κρατίδιο εξακολούθησε να ονομάζεται Ράσκα και ήταν προσκολημένο στην Ρωμαιοκαθολική εκκλησία της Ρώμης. Το όνομα Σερβία (Србија) τέθηκε σε χρήση αρκετά χρόνια αργότερα, εμπνευσμένο από ιστορικές πηγές Βυζαντινών συγγραφέων κυρίως του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου (10ος αι.) Ολες οι ιστορικές πληροφορίες για την γένεση και εξέλιξη του μεσαιωνικού Σερβικού Εθνους προέρχονται από τις βιογραφίες των καθαγιασμένων Βασιλέων της Σερβίας περιόδου 1219-1389.

    Οι συνθήκες  ευνόησαν την δυναστεία των Νεμάνια. Το 1204 οι Λατίνοι της Δ΄ Σταυροφορίας είχαν καταλάβει τα Βαλκάνια και την  Κωνσταντινούπολη και το συρρικνωμένο Βυζάντιο είχε κατακερματισθή σε τρία αντιμαχόμενα κρατίδια.  Ο σπουδαιότερος παράγοντας ήταν ωστόσο η  μανιακή προσήλωση των Σέρβων στον Χριστιανισμό, την νέα θρησκεία που είχε κυραρχίσει στον Σλαβικό κόσμο με τη κήρυγμα των  Ισαπόστολων Κυρίλλου και Μεθοδίου στα τέλη του 9ου μΧ. αιώνα.

    Το νέο κρατίδιο που ονομάσθηκε αργότερα Crbja (Σρμπια) , χρησιμοποιούσε το Κυριλλικό αλφάβητο και είχε έντονο θεοκρατικό χαρακτήρα. Πολιτικό και θρησκευτικό επίκεντρο ήταν η επαρχία Ράσκα στα βόρεια του σημερινού Κόσοβου και μιά νοτιότερη περιοχή γνωστή  ως Μετόχια, όπου ο Νεμάνια και οι θρησκευόμενοι διάδοχοί του έχτισαν δεκάδες εκκλησίες και φεουδαρχικά μοναστήρια στα οποία παραχώρησαν μεγάλες εκτάσεις. Με τα δεδομένα αυτά το  βόρειο Κόσοβο  θεωρείται από τους Σέρβους κοιτίδα  της Σερβικής Εκκλησίας  και Αγιο Ορος της  Σερβικής Ορθοδοξίας.

   Γιά πολλούς ιστορικούς στην Δύση το Σερβικό έθνος θεωρείται επινόηση μιάς χούφτας θρησκομανών ιερέων. Η άποψη αυτή που προβάλλεται έμμεσα από το Βατικανό και υιοθετήθηκε επίσημα στην Κροατία, υιοθετήθηκε πρόσφατα στην δυτική Ευρώπη και Αμερική. Ο άκρατος εθνικισμός των Σέρβων σε συνδυασμό με τον θεοκρατικό χαρακτήρα του χριστιανικού κράτους το οποίο εκπροσωπούν, έστρεψε το σύνολον του δυτικού κόσμου εναντίον της Σερβίας με μοναδική εξαίρεση την Ελλάδα και Κύπρο.

   Δεν είναι τυχαίο πως όλοι  οι ηγεμόνες της μεσαιωνικής Σερβίας, με εξαίρεση τον πατροκτόνο Στέφανο Ντούσαν, ανακηρύχθηκαν από την Σερβική Εκκλησία  Αγιοι  της Σερβικής Χριστιανοσύνης, γεγονός που αποτελεί ιστορικό φαινόμενο. Το Σερβικό έθνος ανδρώθηκε και  αγιοποιήθηκε επίσημα από τον Θρησκευτικό Γενάρχη Αγιο Σάββα (1175-1236), γυιό του Στέφανου Νεμάνια  που μόνασε στο Αγιο Ορος, στο Σερβικό μοναστήρι Χιλαντάρ. Στο ίδιο μοναστήρι κατέφυγε αργότερα ο πατέρας του βασιλιάς Στέφανος, ιδρυτής της Σερβίας,  όπου  αγιοποιήθηκε μετά τον θάνατό του το 1200 με το όνομα Συμεών. Ο προσηλυτιστής Σάββας στέφθηκε Αρχιεπίσκοπος Σερβίας από τον Αρχιεπίσκοπο του κράτους της Νικαίας και πρώην Πατριάρχη  Κωνσταντινούπολης Μανουήλ Α΄ που είχε καταφύγει στην Νίκαια της Βιθυνίας λόγω της Φραγκοκρατίας στην Κωνσταντινούπολη.

   Ο Αγιος Σάββας, κατά κόσμον Ράστκο Νεμάνιτς, ανακηρύχθηκε πρώτος αρχιεπίσκοπος Σερβίας το 1219. Δύο χρόνια νωρίτερα είχε στεφθή βασιλιάς της Σερβίας ο μεγαλύτερος αδελφός του Στέφανος ο πρωτόστεπτος.  Ο  Σάββας  πέθανε το 1236 από πνευμονία στην διάρκεια επίσκεψης στην Βουλγαρία. Το σώμα του ενταφιάσθηκε αρχικά στην τότε Βουλγαρική πρωτεύουσα Τύρνοβο. Ενα χρόνο αργότερα τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι Mileseva της νότιας Σερβίας όπου τους επομενους  αιώνες διετέλεσαν αντικείμενο θρησκευτικής λατρείας. Το 1597 οι Οθωμανοί έκαψαν δημόσια το σκήνωμά του Αγίου Σάββα στην  πλατεία Vracar του Βελιγραδίου εκδικούμενοι κάποια εξέγερση της εποχής. Στο σημείο της αποτέφρωσης θεμελιώθηκε το 1984 ένας από τους μεγαλύτερους  ναούς του χριστιανικού κόσμου. Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Σάββα αποπερατώθηκε πανηγυρικά το έτος 2004 καθώς στα εγκαίνια παραβρέθηκαν  κορυφαίοι ιεράρχες μεταξύ των οποίων και  ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

  Η δυναστεία των Νεμάνια επιδίωξε καλές σχέσεις με  τα γειτονικά  κράτη μέσω επιγαμιών.  Η πρώτη σύζυγος του βασιλιά Στέφανου του Πρωτόστεπτου ήταν η Βυζαντινή πριγκήπισσα Ευδοκία, κόρη του αυτοκράτορα Αλέξιου Γ΄. Ο βασιλιάς Ούρος Α΄ παντρεύτηκε την Γαλλίδα πριγκήπισσα Ελένη του οίκου Ανζού, ο βασιλιάς Στέφανος Ντραγκούτιν πήρε σύζυγο την Ουγγαρέζα Κατερίνα, κόρη του Ούγγρου βασιλιά Στέφανου και ο Μεγάλος Κράλλης Στέφανος Ντουσάν παντρεύτηκε την πριγκήπισσα Ελενα, κόρη του τσάρου της Βουλγαρίας Σισμάν

    Το 1271 οι Λατίνοι εκδιώκονται από την Κωνσταντινούπολη και η Σερβία μετατρέπεται  ξανά σε προτεκτοράτο-δορυφόρο  του Βυζαντίου.  Ωστόσο οι διάδοχοι του Νεμάνια ακολουθούν την πολιτική του Βασιλέα Στέφανου έχοντας μοναδικό όραμα την "Αγία" Μεγάλη Σερβία. Με θρησκευτικό επίκεντρο τα Μετόχια στο βόρειο Κόσσοβο επεκτείνουν την επιροή τους αντιμαχόμενοι τους γύρο λαούς.Τελευταίος Κράλλης της δυναστείας Νεμάνια υπήρξε ο Στέφανος Ντουσάν ο επονομαζόμενος Ισχυρός που προσέλαβε τον βαρύγδουπο τίτλο "Τσάρος Σέρβων, Αλβανών, Βουλγάρων και Ρωμαίων".

The   Η μεσαιωνική Σερβία ταυτίσθηκε  ιδεολογικά με το θεοκρατούμενο  Βυζάντιο και ασπάσθηκε το  Ορθόδοξο δόγμα της Ανατολικής Εκκλησίας όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά το θρησκευτικό σχίσμα με την Παπική Δύση το 1054. Ταυτόχρονα μιμήθηκε απόλυτα την Βυζαντινή  τελετουργία, την αρχιτεκτονική ακόμα και το εθνικό σύμβολο, τον δικέφαλο αετό. Η Σερβία του 13ου αι. ήταν ένα μικρό Βυζάντιο. Οι Σέρβοι ηγεμονίσκοι  χρησιμοποιούν τον τίτλο του Δεσπότη υποδηλώνοντας την θεοκρατική τους εξουσία

ΟΙ ΒΑΣΙΛΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ - ΡΑΣΚΑΣ

Th  Δυναστεία  Νεμάνια  (1166 - 1371)

• Stefan Ι Nemanja (1166-1199)

• Stefan ΙΙ Prvovenčani  (1199- 1228)

• Stefan Radoslav (1228 - 1234)

• Stefan Vladislav I (1234 - 1243)

• Stefan Uros I (1243 - 1276)

• Stefan Dragutin (1276 - 1282)

• Stefan (Uros II) Milutin (1282 - 1321)

• Stefan Vladislav II  (1321 - about 1325)

• Stefan (Uros III) Decanski (1321 - 1331)

• Stefan (Uros IV) Dušan (1331 - 1355), King of Serbia (1331 - 1346) Tsar of All Serbs, Albanians and Greeks (1346 - 1355)

• Stefan Uroš V (1355 - 1371)

• Tsar Simeon-Siniša of Epirus (1359 -1370), son of Stefen Uroš III and the Bulgarian Princess

• Tsar Jovan Uroš of Epirus (1370 - 1373), son of Simeon-Siniša

      Δυναστεία  Λαζάρεβιτς (1371-1427)

• Lazar Hrebeljanović (1371-1389)

• Stefan Lazarević (1389-1427)

•  

• Το 1377 ο Βασιλιάς της Βοσνίας Tvrtko I Kotromanić ανακηρύχθηκε βασιλιάς Σέρβων και Βόσνιων. Το 1390 αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της Ράσκα, Βοσνίας,Κροατίας, Δαλαματίας. Η βασιλεία του τερματίσθηκε το 1390

         Δυναστεία  Μπράνκοβιτς (1427-1459) 

• Juradz Branković (1427-1456)

• Lazar Branković (1456-1458)

• Stefan Branković (1458-1459)

•  

•  

• ΣΕΡΒΙΑ ΣΕΡΒΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

Η  αγιοποιημένη  βασιλική δυναστεία Νεμάνια της Σερβίας εν μέσω επουράνιων αγγέλων με επικεφαλής τον Ιησού

   Η ΕΦΗΜΕΡΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΝΤΟΥΣΑΝ

Ο Στέφανος Ντούσαν στέφεται μεγαλόπρεπα  το 1346 στα Σκόπια αυτοκράτωρ Σέρβων, Αλβανών, Βουλγάρων  και Γκρεκών.  Λίγα χρόνια νωρίτερα είχε αυτοανακηρυχθή  βασιλιάς της Σερβίας αφού πρώτα ανέτρεψε   τον τυφλό πατέρα του Στέφανο Ντέτσανι τον οποίον στην συνέχεια  εκτέλεσε με στραγγαλισμό μέσα στην φυλακή. Η γιαγιά του, η μητέρα του και η σύζυγός του ήσαν Βουλγάρες. Η πρόσκαιρη  αυτοκρατορία του επιβίωσε μόλις 23 χρόνια (1332-1355). Μετά τον θάνατό του πολυδιασπάσθηκε σε ανεξάρτητα δεσποτάτα διοικούμενα από τοπικούς φεουδάρχες

ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΣΕΡΒΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΝΤΟΥΣΑΝ Ο ΠΑΤΡΟΚΤΟΝΟΣ

     Το 1331 ο  Στέφανος Ντούσαν ανατρέπει τον πατέρα του Στέφαν Ντέτσανι  και ανέρχεται πραξικοπηματικά στον Σερβικό θρόνο. Μητέρα του ήταν η Βουλγάρα πριγκήπισσα Θεοδώρα,  κόρη του τσάρου Σμίλετς και σύζυγός του η επίσης Βουλγάρα πριγκήπισσα Ελενα, αδελφή του τσάρου Ιβάν Σισμάν.  Στα νεανικά του χρόνια έζησε στην Κωνσταντινούπολη όπου απέκτησε Βυζαντινή μόρφωση.

   Με την άνοδό του στον θρόνο δεν δίστασε να φυλακίσει τον τυφλό πατέρα του στο φρούριο της πόλης Zvecan και να διατάξει την εκτέλεσή του με στραγγαλισμό. Σύμφωνα με Σερβικούς θρύλους   μετανόησε αργότερα για την αποτρόπαιη πράξη του και ζήτησε συγχώρεση από τον Θεό. Φαίνεται πως του δόθηκε η πολυπόθητη επουράνια άφεση αμαρτιών αφού σε όλες τις αγιογραφικές παραστάσεις της εποχής απεικονίζεται με φωτοστέφανο Αγίου.

   Το 1342 εκμεταλευόμενος την μακρόχρονη εμφύλια διαμάχη μεταξύ των Παλαιολόγων,  εισβάλει στο Βυζάντιο και καταλαμβάνει την Μακεδονία. Επίκεντρό του είναι το Πρίζρεν στο νότιο Κόσοβο. Στον στρατό του κατατάσσονται και πολεμούν πολυάριθμοι Αλβανοί μισθοφόροι.  Μέχρι το 1445 το Σερβικό κράτος διευρύνεται  προς νότον μέχρι την Πελοπόνησο και αποκτά διαστάσεις αυτοκρατορίας. Το 1346 ανακηρύσσεται στις Σέρρες Κράλης-βασιλέας και το 1346  στέφεται μεγαλόπρεπα στα Σκόπια Αυτοκράτωρ Σέρβων και Γκρεκών (κατ' άλλους Ρωμαίων)  από τον  αρχιεπίσκοπο Σερβίας Ιωαννίκιο παρουσία του  Βούλγαρου αρχιεπίσκοπου Οχρίδας.

   Αντιδρώντας το Βυζαντινό Πατριαρχείο τον αναθεματίζει. Ταυτόχρονα ο αυτοκράτωρ Ιωάννης ΣΤ΄ Παλαιολόγος καλεί σε βοήθεια τους Τούρκους που αποβιβάζονται γιά πρώτη φορά στην ιστορία στα Ευρωπαϊκά παράλια του Βοσπόρου. Ο Ντούσαν στρέφεται προς την Δύση και ζητά την υποστήριξη του Πάπα που την εποχή εκείνη είχε την έδρα του στην Αβινιόν της Γαλλίας. Στα μεγαλεπήβολα σχέδιά του  περιλαμβάνεται η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης και η εγκαθίδρυση μιάς νέας  αυτοκρατορίας,   της Μεγάλης Σερβίας, που θα υποκαταστήσει το κλονιζόμενο Βυζάντιο

   Τον Δεκέμβριο του 1355 ο Νούσαν πεθαίνει ξαφνικά στην ανατολική Μακεδονία, πιθανόν από δηλητήριο, την ώρα που ο στρατός του προελαύνει κατά της Βασιλεύουσας. Ηταν 48 ετών. Η Εκκλησία αρνήθηκε να τον  ανακηρύξει Αγιο επειδή υπήρξε πατροκτόνος. Ενταφιάσθηκε στην μονή των Αγίων Αρχαγγέλων στο  Πρίζρεν του Κοσόβου. Τα λείψανά του μετά από πολλές περιπέτειες κατέληξαν στον ναό του Αγίου Μάρκου στο Βελιγράδι.  Μετά τον θάνατό του  ο ανήλικός γυιός του Ουρος Ε΄ και ο διαχειριστής του θρόνου  Ντζούρατς Μπράνκοβιτς δεν καταφέρνουν  να διατηρήσουν την ενότητα της  αυτοκρατορίας.

    Ακολουθεί αναρχία και η Σερβία διασπάται σε επτά ανεξάρτητα κρατίδια με επικεφαλής τοπικούς χωροδεσπότες. Το 1365 μετά από εσωτερικές διαμάχες ανέρχεται στον  θρόνο ο ηγεμονίσκος  Βουκασίν Μουρνιάσεβιτς με έδρα το Πρίλεπ. Αρχίζει περίοδος παρακμής. Στο μεταξύ οι Τούρκοι προελαύνουν στην Θράκη.

    Το 1371 οι Σέρβοι σε μία απέλπιδα πράξη αντιπερισπασμού επιχειρούν κατάληψη της Αδριανούπολης, της νέας Οθωμανικής πρωτεύουσας, αλλά υφίστανται συντριπτική ήττα στο χωριό Τσερνομέν του Εβρου από τους  Οθωμανούς (μάχη του Μαρίτσα). Ο Σέρβος ηγεμόνας Βουκασίν Μουρνιάσεβιτς, διάδοχος του Ντούσαν,   σκοτώνεται. Μετά την ήττα ο γυιός του  Μάρκο Κράλλιεβιτς δηλώνει στο Πρίλεπ πλήρη υποταγή στους Οθωμανούς. Ολόκληρη  η  υπό Σερβική κατοχή ευρισκόμενη  Μακεδονία υποτάσσεται αμαχητί  και παραμένει Οθωμανική  επί  530 χρόνια. Το  ιστορικό συμπέρασμα που αποκρύπτεται στην κατευθυνόμενη ελληνική ιστοριογραφία είναι ότι οι Τούρκοι δεν κατέλαβαν  την Μακεδονία από τους Βυζαντινούς αλλά από τους Σέρβους.

Η  ΣΕΡΒΙΑ ΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

Τα διευρυνόμενα σύνορα της μεσαιωνικής Σερβίας την περίοδο 1219 - 1389

ΚΟΣΟΒΟ 1389: Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

ΤΟ ΣΕΡΒΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ GAZIMESTAN

     "...Λίγο πριν την μεγάλη μάχη  ένα μαύρο κοτσύφι σταλμένο από την Παναγία εμφανίσθηκε στον Σέρβο ηγεμόνα Λάζαρ Χρεμπλιάνοβιτς και τον κάλεσε να διαλέξει ανάμεσα στο Επίγειο και  το Ουράνιο Βασίλειο. Εκείνος διάλεξε τον Ουρανό επειδή θα διαρκούσε γιά πάντα. Την επόμενη ημέρα μαρτύρησε  για τον Χριστό και την Σερβία.."

Σερβικός θρύλος  14ου αι.

ΜΑΧΗ ΚΟΣΟΒΟΥ: ΤΟ ΒΑΤΕΡΛΩ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ  ΠΟΥ ΕΚΡΙΝΕ ΤΗΝ ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ

   Κος είναι μία Σλαβική λέξη που υποδηλώνει τον κότσυφα, κοινώς μαυροπούλι. Το Κόσοβο Πόλιε (Kosovo Polje) είναι μία  κωμόπολη  12 χλμ. βορυοιδυτικά της Πρίστινα. Ολόγυρα εκτείνεται ο κάμπος  του Κοσόβου ή Κοσσυφοπεδίου (Βlackbirds Field), ένα εύφορο λεκανοπέδιο 11.000 τετρ.χλμ. περικυκλωμένη απο τα βουνά της Μακεδονίας, Αλβανίας και  Ερζεγοβίνης. Ατέλειωτα σμήνη από  κοτσύφια  πετάνε στον ουρανό αναζητώντας τροφή.  Πάνω σε ένα ύψωμα ορθώνεται ένα άχαρο πέτρινο κενοτάφιο που χτίσθηκε το 1953 από την  κομμουνιστική κυβέρνηση του Ιωσήφ Τίτο. Ακριβώς μπροστά βρίσκονται τα Σερβικά χωριά Obilic και Lazarovo.

     Το μνημείο αναπαριστά μεσαιωνικό  πύργο σε Σερβικό στυλ  παρόμοιο με τους πύργους του Μυστρά που έχτισαν οι Σταυροφόροι. Οι Μουσουλμάνοι το ονομάζουν  Γκαζιμεστάν (Gazimestan), από την Τουρκική λέξη Gazi (Κατακτητής).  Το μνημείο έιναι αφιερωμένο στην ιστορική μάχη του Κοσόβου που διεξήχθη  την 15η Ιουνίου 1389, ημέρα γιορτής του  Αγίου  Βίτου (Vidovden) σύμφωνα με το παλιό Ιουλιανό ημερολόγιο.  Ο Αγιος Βίτος καταγόταν από την Σικελία. Μαρτύρησε το 302 μΧ στην Ρώμη επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού.

   Αρχικά τόν έριξαν ανάμεσα στα λιοντάρια που απέφυγαν να τον κατασπαράξουν. Στην συνέχεια τον ζεμάτισαν με καφτό λάδι μέχρι να ξεψυχίσει. Εδώ και 600 χρόνια  το Vidovden έχει καθιερωθή ημέρα  εθνικής μνήμης  και τιμάται από τους Σέρβους με γιορτές που τελούνται στο μνημείο Gazimestan. Ακριβώς απέναντι το μεγάλο θερμοηλεκτρικό εργοστάσιο της Πρίστινα που τροφοδοτεί το Κοσυφοπέδιο με ηλεκτρική ενέργεια ξερνάει ρυπογόνο καπνό στον ουρανό δημιουργώντας παραφωνία με τον ιστορικό του περίγυρο.

15 Ιουνίου 2007: Σέρβοι εθνικιστές γιορτάζουν στο Gazimestan την επέτειο της ιστορικής μάχης

Το Κόσοβο αρχίζει και τελειώνει στο Gazimestan. Μια περιοχή δώδεκα χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πρωτεύουσας Πρίστινα. Οι αρχαίοι μύθοι, οι λαϊκοί θρύλοι, οι εκ διαμέτρου αντίθετες εθνικές αφηγήσεις Σέρβων και  Αλβανών, συμπλέκονται  εδώ. Στο Γκαζιμεστάν ( Gazi=ήρωας) έγινε η περίφημη Μάχη του Κοσόβου το 1389.  Εδώ συγκρούστηκαν οι στρατοί του Σέρβου πρίγκιπα Λάζαρ και του Τούρκου σουλτάνου Μουράτ Α΄. Εδώ βρίσκεται ο τάφος του Σουλτάνου που ξεκοιλιάσθηκε ύπουλα από έναν Σέρβο στρατιώτη. Οι Σέρβοι κατατροπώθηκαν και τα Βαλκάνια ενσωματώθηκαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία

Ωστόσο την ιστορική αυτή ήττα  τη μετέτρεψαν σε τοτέμ της νεώτερης ιστορίας τους και σε "αδιάσειστο"  επιχείρημα ότι το Κόσοβο είναι αποκλειστικά δικό τους. Οι Αλβανοί αντιλέγουν ότι στο πλευρό των Σέρβων  πολεμούσαν και Αλβανοί πρίγκιπες της εποχής, αλλά οι Σέρβοι το αποσιωπούν προβάλλοντας  στερεότυπα το μεσαιωνικό τους μεγαλείο. Οι Αλβανοί ανταπαντούν με την αρχαιότητά τους: Εμείς ήμασταν πάντα εδώ από το 3.000 πΧ, οι Σέρβοι ήρθαν από τα Ουράλια τον έκτο αιώνα μ.Χ. Η κάθε πλευρά προσπαθεί να φτιάξει τον δικό της χωροχρόνο, αφήνοντας την άλλη απ' 'έξω

Την 15η Ιουνίου 1914 στην επέτειο της  μάχης του Κοσόβου, ένα απρόσμενο γεγονός στο Σεράγιεβο της Βοσνίας, προκάλεσε  την μεγαλύτερη σύγκρουση της παγκόσμιας ιστορίας. Πρόκειται για την δολοφονία του διαδόχου τoy Αυστροουγγρικού θρόνου  Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου   από τον εξτρεμιστή  Σέρβο φοιτητή Γκαβρίλο Πρίντσιπ.  Ο Φερδινάνδος επισκεπτόταν συμβολικά την Σερβία επ' ευκαιρία της 525ης επετείου της μάχης του Κοσόβου. Η Βοσνία, πρώην Οθωμανική επαρχία, είχε προσαρτηθή στην Αυστρουγγαρία  τον Σεπτέμβριο του 1908.

GAZIMESTAN 2007: ΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Πανοραμική όψη του πεδίου της μάχης Kosovo Polje από την κορυφή του μνημειακού πύργου Gazimestan.  Σε πρώτο πλάνο η διάταξη των αντιπάλων   και στο βάθος τα Σερβικά χωριά Lazarevoτο και  Obilic που πρόσφατα μετονομάσθηκε  Castriot

   Σε  απόσταση 500 μ. από το Gazimestan διακρίνεται ένα δεύτερο μνημείο εξ ίσου σημαντικό.  Πρόκειται για ένα μικρό Μουσουλμανικό μαυσωλείο (turbe) ανάμεσα στα δέντρα πάνω στο οποίο δεσπόζει η ημισέληνος του Ισλάμ. Στο εσωτερικό του  μέσα σε ένα πράσινο φέρετρο  αναπαύονται τα εντόσθια  του Μουράτ Α΄,  του δοξασμένου Τούρκου Σουλτάνου, που δολοφονήθηκε στο σημείο εκείνο από έναν Σέρβο εξτρεμιστή πριν 619  χρόνια.

  Το όμορφο κτίσμα περιβάλλεται από έναν μικρό κήπο καθώς αποτελεί πατροπαράδοτο τόπο λατρείας για τους μουσουλμάνους του Κοσόβου. Φυλάσσεται εδώ και αιώνες από οικογένειες Οθωμανών που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά το 1389. Ο  φύλακας ονομάζεται turbetar και ανήκει υποχρεωτικά στην ίδια Τουρκική οικογένεια. Στο εσωτερικό της turbe, ένα γενεαλογικό δέντρο αναπαριστά τη γενεολογική γραμμή των Οθωμανών σουλτάνων.  Η turbe μοιάζει με ένα είδος μνημείου-κειμηλίου ενός κράτους που έχει διαλυθεί εδώ και δεκαετίες, της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Λίγο πιό πέρα ένα γραφικό Οθωμανικό νεκροταφείο με τάφους Μουσουλμάνων που έζησαν κοντά στο μνημείο, προσθέτει μία ειδυλλιακή εικόνα.

  Το σκηνικό συμπληρώνεται από μία ίλη θωρακισμένων του Σλοβακικού στρατού που φρουρεί άγρυπνα τον Σερβικό πύργο  Gazimestan. Ανήκει στην KFOR και αποσκοπεί στην αποτροπή  του κίνδυνο δολιοφθοράς από τους ένοπλους του UCK που έχουν  ορκισθή να τον ανατινάξουν.

   Ενα μικρό ποταμάκι που οι Κοσοβάροι ονομάζουν Λαμπ, ρέει στην πεδιάδα διαχωρίζοντας νοερά τα δύο στρατόπεδα της θρυλικής μάχης. Αντίπαλοι ήσαν οι προελαύνοντες Οθωμανοί με επικεφαλής τον Σουλτάνο  Εμίρ  Μουράτ Α΄,  ένδοξο κατακτητή των Βαλκανίων, τους δύο  γυιούς του Βαγιαζίτ και Γιακούμπ και τον αρχιστράτηγο Γαζή Εβρενόζ  Μπέη,  χριστιανό εξομώτη που είχε κυριεύσει λίγο νωρίτερα την Σερβοκρατούμενη Μακεδονία.

   Στο στρατό του Μουράτ δεν υπήρχαν μόνο Οθωμανοί. Λίγο  νωρίτερα είχε καθυποτάξει την Βουλγαρία του Τσάρου Σισμάν και την Μακεδονία του Κράλλη Μάρκο. Σέρβοι στρατιώτες από το Πρίλεπ, Βούλγαροι από το Τύρνοβο ακόμα και Βυζαντινοί μισθοφόροι του αυτοκράτορα Ιωάννη Παλαιολόγου, πύκνωναν τις τάξεις της Οθωμανικής στρατιάς.

    Στην αντίπαλη όχθη είχε παραταχθή ο Σερβικός στρατός  με αρχηγό τον πρίγκηπα (Κνιέζ) Λάζαρ Χρεμπελιάνοβιτς  (Lazar Hrbelianovic) και τους Δεσπότες  Βλάτκο Βούκοβιτς και Ντιμίτριε Βοϊνοβιτς ανεπτυγμένους στα δύο ακρα. Ο Λάζαρ ήταν παντρεμένος με την πριγκίπισσα Μιλίτσα δισέγγονη του Στεφάνου Νεμάνια. Το 1371 είχει διαδεχθή τον Σέρβο ηγεμόνα Βουκασίν Μρνιάσεβιτς  που είχε σκοτωθή στην μάχη του ποταμού Μαρίτσα κοντά στην Αδρανούπολη. Στο χριστιανικό στρατόπεδο υπήρχαν ενισχύσεις από  Βοσνία, Αλβανία, Κροατία, Ουγγαρία, Βλαχία και Μαυροβούνιο. Η Χριστιανοσύνη αντιμετώπιζε το Ισλάμ σε μιά από τις πιό κρίσιμες μάχες της ιστορίας. Αν χανόταν οι πύλες της Ευρώπης θα άνοιγαν διάπλατα στον μισητό εχθρό. Οι εφεδρείες του Σερβικού στρατού διοικούντο από τον Βουκ Μπράνκοβιτς, που ήταν γαμπρός του πρίγκηπα Λάζαρ, σύζυγος της μεγάλης του κόρης Μάρας. Οι Σέρβοι φεουδάρχες είχαν οργανωθή τελετουργικά στο Τάγμα του Δράκου,  μιμούμενοι τους  Ούγγρους ιππότες  της Τρανσυλβανίας.

    Στην διάρκεια της μάχης ο   Milos Obilic, γαμπρός του Λάζαρ, εισχώρησε στο Οθωμανικό στρατόπεδο προσποιούμενος τον αποστάτη και ζήτησε να δει τον Σουλτάνο.  Μόλις αντίκρυσε τον 70χρονο Μουράτ στην σκηνή του, όρμησε πάνω του και τον ξεκοίλιασε με μιά δηλητηριασμένη σπάθα. Στην συνέχεια σκότωσε τον στρατηγο Αλή Πασά που προσπάθησε να τον αναχαιτίσει. Οι φρουροί έπεσαν επάνω στον Ομπιλιτς και άρχισαν να τον χτυπούν. Τον μετέφεραν έξω και τον πέταξαν ημιθανή στο χώμα.

    Ψυχοραγώντας ο Σουλτάνος Μουράτ ζήτησε να κρατηθή κρυφός ο θανάσιμος τραυματισμός του. Οι γιατροί  τύλιξαν την ανοιγμένη κοιλιά του με μία ζεστή προβιά και τον έβαλαν να ξαπλώσει στον κοιτώνα  του.

    Στο μεταξύ η μάχη συνεχιζόταν. Στην αρχή ήταν αμφίροπη. Ξαφνικά η αριστερή πτέρυγα των Σέρβων υπό τον  Βουκ Μπράνκοβιτς υποχωρεί και διαλύεται.  Ο διάδοχος Βαγιαζίτ  διατάζει τότε γενική έφοδο και οι στρατιώτες του εφορμούν κατά του εχθρού.  Ακολούθησε μακελλειό.  Πανικόβλητοι οι Σέρβοι άρχισαν να πετάνε τα όπλα τους   και να οπισθοχωρούν αποδεκατισμένοι. Ο πρίγκηπας Λάζαρ μάχεται απεγνωσμένα περικυκλωμένος από Τούρκους μέχρι την στιμή που εξαντλημένος  πιάνεται αιχμάλωτος.

  Μέχρι αργά το απόγευμα η πεδιάδα του Κοσσόβου είχε στρωθή με χιλιάδες πτώματα. Σύμφωνα με Σερβικούς θρύλους του 14ου αι. 77.000 Σέρβοι έπεσαν ηρωϊκά στο πεδίο της μάχης. Ο ήλιος που έγερνε στην Δύση πίσω από τα  μακρυνά  βουνά της Ιλλυρίας φώτιζε την κορύφωση του δράματος.

   Λίγο πριν την δύση μπροστά στον ετοιμοθάνατο Μουράτ παρατάχθηκαν αλυσσοδεμένοι οι Σέρβοι πρίγκηπες που είχαν συλληφθή αιχμάλωτοι. Πρώτος ο βασιλιάς της Σερβίας Λάζαρ Χρεμπελιάνοβιτς, πλάϊ του  οι βοεβόδες  Βλάτκο Βούκοβιτς και  Ντιμίτριε Βοϊνοβιτς, η ταπεινωμένη αφρόκρεμα της Σερβικής αριστοκρατίας, οι ιππότες του τάγματος του Δράκου που είχαν ορκισθή να εξοντώσουν τον μισητό Σουλτάνο. Τους υποχρέωσαν να γονατίσουν με το κεφάλι γερμένο στο έδαφος. Ανάμεσά τους ο Κρασιμίρ, δεσπότης της Τόπλιστα, ικέτευσε τον Βαγιαζίτ να συγκρατήσει με τον μανδύα του το κεφάλι του αφέντη του Λάζαρ ώστε πέφτοντας  να μη αγγίξει το χώμα. Το αίτημά του έγινε δεκτό.

    Ο  διάδοχος Βαγιαζίτ έκανε ένα αδιόρατο νόημα στον δήμιο. Γονατισμένος στο χώμα ο   Λάζαρ Χρεμπελιάνοβιτς πρόλαβε να ψελίσει: "Θεέ μου, δέξου την ψυχή μου". Επειτα το γιαταγάνι έπεσε ορμητικά στον λαιμό του  διαχωρίζοντας το κεφάλι από το υπόλοιπο σώμα. Η καρατόμιση των Σέρβων πολεμιστών πήρε τελετουργική μορφή. Μόνο όταν και το τελευταίο κεφάλι κύλισε αιμόφυρτο στο χώμα ο δοξασμένος Σουλτάνος Μουράτ Α΄, κατακτητής των Βαλκανίων, έγειρε στο  πλάϊ και ξεψύχισε ευτυχισμένος. Το έργο του είχε ολοκληρωθή.

   Στα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας το μουμιοποιημένο σκήνωμα του Λάζαρ Χρεμπελιάνοβιτς φιλοξενήθηκε για πέντε αιώνες στο Κόσοβο, μέσα στα μεσαιωνικα μοναστήρια της περιοχής.  Η Σερβική Εκκλησία τον ανακήρυξε Αγιο και Μεγαλομάρτυρα του Σερβικού Εθνους. Αργότερα μεταφέρθηκε στο Σρεμ (Σίρμιο) της Ουγγαρίας. Από το 1941 αναπαύεται στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρκου στο Βελιγράδι. Οι προσκυνητές  αντικρύζουν με δέος δύο οστεωμένα χέρια πάνω σε ένα χρυσοκέντητο  λείψανο κάτω από την κομμένη νεκροκεφαλή που καλύπτεται από μαύρο πέπλο.

   Το ίδιο συνέβη με τον σουλτάνο Μουράτ. Τα χυμένα του εντόσθια ενταφιάσθηκαν στο Κόσοβο, σε ένα λιτό μαυσωλείο το turbe, που διατηρείται μέχρι σήμερα σε μία συστάδα δέντρων απέναντι από το Σερβικό κενοτάφιο. Το σώμα του μεταφέρθηκε στην Μπούρσα της Βιθυνίας, την παλιά Οθωμανική πρωτεύουσα, όπου εναποτέθηκε πλάϊ στον παππού του Οσμάν, γενάρχη του Οθωμανικού έθνους. Δύο Σέρβοι πρίγκηπες υποχρεώθηκαν να συνοδεύσουν την σωρό του δολοφονημένου Σουλτάνου. Μόλις τελείωσε η επικήδεια τελετή εκτελέσθηκαν τελετουργικά με αποκεφαλισμό μπροστά στο μαυσωλείο. Οι ανώνυμοι τάφοι τους διατηρούνται μέχρι σήμερα στην Μπούρσα πλάϊ στην σαρκοφάγο του  Μουράτ.

    Πίσω στο Κόσσοβο ο Βαγιαζίτ ανακηρύχθηκε από το στράτευμα νέος Σουλτάνος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Για να διασφαλίσει την άνοδό  του στον θρόνο, στραγγάλισε εθιμοτυπικά τον νεώτερο αδελφό του Γιακούμπ με την χορδή ενός τόξου, εφαρμόζοντας ένα πανάρχαιο Τουρανικό έθιμο. Στην συνέχεια παντρεύτηκε την Σερβίδα Ολιβέρα, κόρη του αποκεφαλισμένου πρίγκηπα Λάζαρ Χρεμπελιάνοβιτς και την ενέταξε στο χαρέμι του

Η μάχη του Κοσόβου δεν αποτέλεσε απλά το ιστορικό ορόσημο της μουσουλμανικής κυριαρχίας στα Βαλκάνια, έγινε επίσης  ένας  εθνικός θρήνος για τους Σέρβους, ο Γολγοθάς ενός "περιούσιου" λαού. Υπάρχουν αμέτρητα λαϊκά τραγούδια και μύθοι που εξιστορούν τις "ηρωικές" πράξεις της μάχης , και η επέτειος του Αγίου Τίτου (Vidovdan) γιορτάζεται στην Σερβία σαν η ιερότερη ημέρα του έτους

Ο προδότης Βουκ Μπράνκοβιτς, εξ αιτίας του οποίου χάθηκε η μάχη, αναθεματίσθηκε από την Σερβική εκκλησία και θεωρείται καταραμένο πρόσωπο. Η  εκδίκηση στο πρόσωπό του ήλθε συμβολικά έπειτα από 420 χρόνια. Το 1809 ο ηγέτης της Σερβικής επανάστασης Καραγκιόργκε Πέτροβιτς άνοιξε τον  τάφο του και διασκόρπισε ατιμωτικά τα οστά του στον άνεμο

Kosovo 1389: Η δολοφονία του Σουλτάνου Μουράτ Α΄ από τον Milos Obilic

Subtitled excerpts from a 1989 Serbian film, The Battle of Kosovo.  Serbian knight Milos Obilic murders Turkish sultan Murad I as he had sworn to do the previous evening on a dinner with other Serbian knights before Prince Lazar

KOSOVO: GAZIMESTAN MEMORIAL TOWER

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ

ΤΟ ΚΟΣΣΟΒΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕΡΒΙΚΟ

Oι Σέρβοι ισχυρίζονται πως το Κόσοβο είναι κοιτίδα του Σερβικού έθνους και το αποκαλούν Παλαιά Σερβία. Ωστόσο το  Κόσόβο καταλήφθηκε από τους Σέρβους για πρώτη φορά το 1216 επί βασιλείας Στέφανου του Πρωτόστεπτου (Stefan ΙΙ Prvovenčani  1199- 1228). Προηγουμένως ανήκε στην Βουλγαρία του τσάρου Καλογιάν (1197-1207) ενώ παλαιότερα και γιά περισσότερο από έναν αιώνα ανήκε στο πρώτο Βουλγαρικό βασίλειο των τσάρων Συμεών και Σαμουήλ. Γηγενείς του κάτοικοι υπήρξαν οι Ιλυρικής καταγωγής αρχαίοι Δάρδανοι και στην συνέχεια Σλάβοι και Βούλγαροι. Πριν την κατάληψη του Κοσόβου η νεοσύστατη Σερβία ήταν περιορισμένη στην περιοχή του κρατιδίου της Ράσκας στα βόρεια του Κοσόβου.

Το Κόσοβο διατηρήθηκε υπό Σερβική κατοχή για ενάμισυ  αιώνα, μέχρι το 1389, οπότε κατελήφθη από τους Οθωμανούς που διατήρησαν την εξουσία τους επί 523 ολόκληρα  χρόνια μέχρι το 1912. Τον Οκτώβριο 1912 ο Σερβικός στρατός κατέλαβε ξανά  το Κόσοβο και το ενέταξε  στo Σερβικό βασίλειο. Γιά να εδραιώσει την εδαφική του κυριαρχία  προσέδωσε την διπλή ονομασία  Κόσοβο και Μετόχια περιλαμβάνοντας σε αυτό τα μεγάλα μοναστηριακά κτήματα της βόρειας ζώνης που κατασχέθηκαν και παραχωρήθηκαν στην Σερβική Εκκλησία. Στις 17 Φεβρουαρίου 2008 το Κόσοβο ανέκτησε οριστικά την ανεξαρτησία του έπειτα από 96 χρόνια Σερβικής κατοχής.Το ποσοστό των Σέρβων που διαβιούν στο Κόσοβο ανέρχεται σήμερα σε 6%.

   From about the 850s until about 1014, Kosovo was ruled by Bulgaria. Byzantine control was subsequently reasserted by the forceful emperor Basil II. Serbia at this time was not a united empire: a number of small Serbian kingdoms lay to the north and west of Kosovo, of which Raška (central modern Serbia) and Duklja (Montenegro) were the strongest. In the 1180s, the Serbian ruler Stefan Nemanja seized control of Duklja and small parts of norhtern Kosovo. His successor, Stefan Prvovenčani took control of the rest of Kosovo by 1216, creating a state incorporating most of the area which is now Serbia and Montenegro. After 1389 Kosovo was lost to Ottoman Empire.

Η ΣΕΡΒΙΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ

Μία από τις μεγαλύτερες διαστροφές της Σερβικής ιστορίας είναι η δήθεν αντιμουσουλμανική στάση των Σέρβων ηγεμόνων του μεσαίωνα.  Η αλήθεια ωστόσο είναι πως αρκετοί   πολέμησαν ως υποτελείς στο πλευρό των Οθωμανών. Χαρακτηριστική είναι η στάση του γυιού του ήρωα του Κοσσόβου πρίγκηπα Λαζάρεβιτς που πολέμησε επί χρόνια στο πλευρό του σουλτάνου Βαγιαζίτ, ο οποίος υπήρξε εκτελεστή του πατέρα του. Η μεσαιωνική Σερβία εξακολούθησε να είναι ένα περιστασιακό κράτος ανάμεσα στις συμπληγάδες  Δύσης  και της Ανατολής.

    Μετά την μάχη του Κοσόβου ο διάδοχος του Σερβικού θρόνου δεσπότης Στέφανος Λαζάρεβιτς, γυιός  του Λάζαρ,  δήλωσε πλήρη υποταγή της Σερβίας και έθεσε τον στρατό του υπό τις διαταγές του Σουλτάνου. Η στάση του υπήρξε ιδιαίτερα ατιμωτική για το Σερβικό έθνος. Τον Μάϊο του 1395 συμμετείχε στην αποτυχημένη Οθωμανική εκστρατεία κατά της Βλαχίας επι κεφαλής Σερβικού εκστρατευτικού σώματος  και το 1396 πολέμησε στο πλευρό του Βαγιαζίτ κατά των Ούγγρων στην μάχη της Νικόπολης.   

   Το 1402 πήρε μέρος στην ιστορική μάχη της Αγκυρας πολεμώντας και πάλι στο πλευρό του εκτελεστή του πατέρα του εναντίον των Μογγόλων του Ταμερλάνου. Στην ιστορική αυτή μάχη στην οποία πήραν μέρος 20.000 Σέρβοι στρατιώτες, οι Οθωμανοί κατατροπώθηκαν και ο Βαγιαζίτ αιχμαλωτίσθηκε από τους Μογγόλους μαζί με το χαρέμι του. Ο Ταμερλάνος διέταξε να εγκλεισθή ταπεινωτικά μέσα σε  κλουβί απ' όπου υποχρεώθηκε να παρακολουθεί τις ερωτικές περιπτύξεις του Μογγόλου ηγεμόνα με την αιχμάλωτη Σερβίδα σύζυγό του Ολιβέρα.

  Ιστορικές πηγές αναφέρουν πως ο Ταμερλάνος χρησιμοποιούσε τον Βαγιαζίτ σαν σκαμνί για να ξεκουράζει τα πόδια του. Ενα χρόνο αργότερα, μη αντέχοντας την έσχατη αυτή  ταπείνωση ,ο σουλτάνος Βαγιαζίτ και  έπαθε αποπληξία και πέθανε, κατ' άλλους αυτοκτόνησε καταπίνοντας δηλητήριο.

    Μετά  τον θάνατο του Βαγιαζίτ, ο Στέφανος Λαζάρεβιτς που είχε επιζήσει, αποσκίρτησε από το Οθωμανικό στρατόπεδο και προσκολήθηκε στο Ουγγρικό βασίλειο έχοντας αποκτήσει τον τίτλο του Δεσπότη. Το 1403 μετέφερε την Σερβική πρωτεύουσα στο Βελιγράδι.

    Η στάση των άλλων Σέρβων ηγεμόνων υπήρξε εξ ίσου προδοτική. Ο θρυλικός ήρωας των Σέρβων του Πρίλεπ Μάρκο Κράλιεβιτς  γνωστός ως "Κράλλη Μάρκο" υπηρέτησε πιστά τους Οθωμανούς από το 1371. Το 1395 σκοτώθηκε στην Rovine της Βλαχίας πολεμώντας στο πλευρό του Βαγιαζίτ. Μαζί του σκοτώθηκε ένας άλλος προδότης του Σερβικού εθνους, ο  Κονσταντίν Ντράγκατς, δεσπότης της Μακεδονίας και πεθερός του αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγου. Εγγονός του Ντράγκατς ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου Κωνσταντίνος  ΙΑ ΄ Παλαιολόγος.

     Τα επόμενα χρόνια οι Σέρβοι υποχώρησαν βορειότερα στην οχυρωμένη περιοχή του Σμεντέρεβο πλάϊ στον Δούναβη όπου διατήρησαν  μιά υποτυπώδη αυτονομία μέχρι το 1459. Την χρονιά εκείνη  έσβησε και η τελευταία  Σερβική αντίσταση. Η Σερβία έγινε Οθωμανική επαρχία  για περισσότερο από 4 αιώνες. Μεσολάβησε η επέμβαση των Ούγγρων που προσπάθησαν να αναχαιτίσουν την Οθωμανική επέλαση. Το 1433 ο Σουλτάνος Μουράτ  Β΄ παντρεύεται Σερβίδα πριγκήπισσα, το 1444 κατανικά την Ουγγροπολωνική σταυροφορία στην Βάρνα και το 1448 κατατροπώνει τον  Ούγγρο ηγεμόνα  Γιάνο Ουνυάδη   στην δεύτερη μάχη του Κοσόβου. Λίγα χρόνια αργότερα (1463) υποτάσσεται η  Βοσνία, ο τελευταίος ηγεμόνας της  οποίας Δεσπότης Στέφαν Τομάσεβιτς αποκεφαλίζεται, το 1468 πέφτουν η Ερζεγοβίνη και η Αλβανία. Το έτος 1496 πέφτει και η Ζέτα  (Μοντενέγκρο), τελευταίο Σλαβικό προπύργιο στα Βαλκάνια.
     
    Στην θρησκευτική παράδοση  Σέρβων και Ελλήνων η μακροχρόνια περίοδος της Οθωμανικής κυριαρχίας κατέληξε στην ταύτιση της λέξης Μουσουλμάνος με το Κακό. Η διατήρηση της σερβικής εθνικής συνείδησης κάτω από τον τουρκικό ζυγό συνοδεύτηκε από μεταναστεύσεις Σέρβων σε περιοχές όπου ζούσαν Καθολικοί. Μέχρι και τον 17ο αιώνα τα ανατολικά σύνορα της Αυστροουγγαρίας ήταν εκεί όπου τελείωνε η Δύση και άρχιζε η Οθωμανική Αυτοκρατορία.

   Οι Αυστροούγγροι χρησιμοποιούσαν τους Σέρβους στους πολέμους  εναντίον των Τούρκων. Σε αντάλλαγμα προσέφεραν προστασία και  καταφύγιο σε όσους έφευγαν καταδιωκόμενοι από τους Τούρκους. Οι Σέρβοι που εγκαταστάθηκαν κατά μήκος των στρατιωτικών συνόρων,  κυρίως στα εδάφη που ανήκουν τώρα στην Κροατία, ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με πολεμικές επιχειρήσεις. Αργότερα ανέπτυξαν μια «κουλτούρα των όπλων», και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 έγιναν οι πιο αδιάλλακτοι αντίπαλοι του Κροατικού εθνικισμού.  Ο δεύτερος αντίπαλος των Σέρβων εθνικιστών ήσαν οι Μουσουλμάνοι της Βοσνίας που φυλετικά ήσαν εξισλαμισμένοι Κροάτες.

    Η ΣΕΡΒΙΚΗ ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ

   Ο Σουλτάνος Σελίμ Γ΄ στα τέλη του 18ου αι. παραχώρησε  στους  Σέρβους περιορισμένη αυτονομία.  Οι Γενίτσαροι περιόρισαν την αυτονομία με αποτέλεσμα να ξεσπάσει  το 1804  η πρώτη Σερβική εξέγερση που καταλήγει σε αποτυχία. Αρχηγός  ήταν ένας γουρουνοτρόφος, ο Καραγκιόργκη Πέτροβιτς με σύμμαχους τους Αθίγγανους της περιοχής. Παρ' όλο που ο Σελίμ εκτέλεσε τους ατίθασους Γενίτσαρους οι Σέρβοι συνέχισαν να εξεγείρονται και το 1806 κατέλαβαν το Βελιγράδι. Το 1813 οι Οθωμανοί κατέστειλαν την εξέγερση αναγκάζοντας τον Καραγκιόργκεβιτς να καταφύγει στην Αυστροουγγαρία.

   Το 1815 οι Σέρβοι επαναστατούν για δεύτερη φορά κατά των Οθωμανών με αρχηγό τον βοεβόδα Ομπρένοβιτς  έπειτα από προτροπή  της Εκκλησίας και την στήριξη της Ρωσσίας. Η Σερβία αποκτά και πάλι περιορισμένη αυτονομία με την έγκρηση της Υψηλής Πύλης. Ο Ομπρένοβιτς σε ένδειξη ευχαριστίας αποκεφαλίζει τον επαναστάτη Καραγκιόργκη με το τσεκούρι του την ώρα που κοιμόταν και στέλνει το κεφάλι του δώρο στον Σουλτάνο.

   Το 1878 η Σερβία αποκτά πλήρη ανεξαρτησία χάρις στο συνέδριο του Βερολίνου.  Διοικείται από τις αλληλοσπαρασόμενες δυναστείες των Ομπρένοβιτς και Καραγκιόργκεβιτς που οραματίζονται την μεγάλη Σερβία του Στέφανου Ντούσαν. Τον Ιούνιο του 1903 διαδραματίζεται μία φριχτή τραγωδία στο Βελιγράδι. Ομάδα στασιαστών εισβάλει στα βασιλικά ανάκτορα και κατακρεουργεί τον νεαρό βασιλιά Αλέξανδρο Ομπρένοβιτς μαζί την σύζυγό του Ντράγκα. Σε ένδειξη έσχατου μίσους τα ακρωτηριασμένα πτώματά του βασιλικού ζεύγους, ρίχνονται στον δρόμο ανάμεσα στο εξεγερμένο πλήθος. Η δυναστεία των Καραγκιόργκεβιτς που είχε οργανώσει την συνομωσία με την βοήθεια της τρομοκρατικής οργάνωσης Μαύρη Χείρ, επανέρχεται στην εξουσία με επικεφαλής τον  Πέτρο Καραγκιόργκεβιτς που ανέρχεται στον θρόνο. Μιά νέα εποχή  μεγαλοϊδεατισμού αρχίζει στο Βελιγράδι.

     Τον Οκτώβριο του 1912 η ευκαιρία παρουσιάζεται. Σε στρατιωτική συμμαχία με Ελλάδα και Βουλγαρία  η Σερβία υπό τον διάδοχο Αλέξανδρο Καραγκιόργκεβιτς εισβάλει στο παρηκμασμένο Οθωμανικό κράτος και καταλαμβάνει το Κόσοβο και την βόρεια  Μακεδονία.  Η προέλαση είναι σχετικά ευκολη. Οι Κοσοβάροι Αλβανοί και οι μουσουλμάνοι Αθίγγανοι υφίστανται άγριο διωγμό.  Ωστόσο παράλληλα εκδιώκονται και οι Ελληνες ιερείς της περιοχής με απαίτηση του Σερβικού Πατριαρχείου. Λίγο αργότερα, τον Απρίλιο του 1913, υπογράφεται κρυφή στρατιωτική συμφωνία με την Ελλάδας κατά της Βουλγαρίας η οποία καθορίζει τα οριστικά σύνορα της Μακεδονίας όπως ισχύουν μέχρι σήμερα. Ακολουθεί ο Β΄ Βαλκανικός πόλεμος, η ήττα της Βουλγαρίας και η οριστικοποίηση των νεών διευρυμένων συνόρων με την Συνθήκη του Βουκουρεστίου.

  Το 1915 η Αυστροουγγαρία εισβάλει και καταλαμβάνει την Σερβία. Αιτία υπήρξε η δολοφονία του διαδόχου Φερδινάνδου στο   Σαράγιεβο από έναν Σερβοβόσνιο επαναστάτη τον Γκαβρίλ Πρίνσιπ . Τα υπολείματα του Σερβικού στρατού υποχωρούν μέσω Κοσόβου και Αλβανίας  στην Κέρκυρα και από εκεί προωθούνται στην Θεσσαλονίκη. Κατά την διάβαση των Αλβανικών Αλπεων οι Σέρβοι υφίστανται συνεχείς επιθέσεις από άτακτους Αλβανούς Κοσοβάρους και υφίστανται βαρειές απώλειες.Το 1918 ο Α΄Π.Π. λήγει με την Σερβία στο πλευρό των νικητών.

    Η Σερβία έγινε και πάλι Μεγάλη έχοντας στην κατοχή της σημαντικό τμήμα της Μακεδονίας.  Αποτελείται από έξι ομόσπονδες δημοκρατίες (Σερβία, Κροατία, Σλοβενία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, Μακεδονία) και δύο μικρότερες αυτόνομες επαρχίες (Κόσοβο και Βοϊβοδίνα). Από το 1912 μέχρι το 1925 εποίκισε χιλιάδες Σέρβους στο Κόσοβο επιδιώκοντας μάταια δημογραφική μεταβολή. Το 1929 μετονομάζεται σε Γιουγκοσλαβία.

   Στις 9 Οκτωβρίου 1933 ο βασιλιάς Αλέξανδρος Καραγκιόργκεβιτς δολοφονείται στην Μασαλία από την Κροατική οργάνωση Ουστάσι επί κεφαλής της ο οποίας ήταν ο μετέπειτα ηγέτης της Ναζιστικής Κροατίας Αντε Πάβελιτς.Τον διαδέχεται ως αντιβασιλέας ο πρίγκηπας Παύλος που ανατρέπεται στην συνέχεια από τον Πέτρο Β΄, γυιό του Αλεξάνδρου ο οποίος τηρεί ουδέτερη στάση έναντι του ανερχόμενου Ναζισμού.

   Το 1941 η Γιουγκοσλαβία καταλαμβάνεται από τους Γερμανούς που εκχωρούν το Κόσοβο στην Αλβανία υπό Ιταλική επιτήρηση. Στην διάρκεια της κατοχής οι εντόπιοι Αλβανοί εκδικούνται τους Σέρβους εποίκους πολλοί από τους οποίους εκδιώκονται. Στη διάρκεια του Β΄ΠΠ  (1939-1945) η χώρα συνταράσσεται από έναν βίαιο εμφύλιο  ανάμεσα σε φιλοχιτλερικούς κροάτες «ουστάσι», φιλοδυτικούς Σέρβους του Μιχαήλοβιτς και κομμουνιστές του Τίτο. Τριάντα πέντε ηγετικές φυσιογνωμίες αυτών των τριών οργανώσεων εκτελέστηκαν με αποφάσεις «λαϊκών δικαστηρίων».  Το 1945 ανακηρύσσεται από τους αριστερούς παρτιζάνους Λαϊκή Δημοκρατία με ηγέτη τον Κροάτη Ιωσήφ  Τίτο που πρόσκειται στον Στάλιν.  Το 1948 η Γιουγκοσλαβία αποσκιρτά από το Σοβιετικό στρατόπεδο και καθίσταται ουδέτερη (κατ' άλλους τριτοκοσμική). Το έτος 1974 το Κόσοβο ανακηρύσσεται από τον Τίτο αυτόνομη περιοχή. Η ευνοϊκή αυτή κατάσταση τερματίσθηκε το 1989 από τον Μιλόσεβιτς. Η θύελλα όμως δεν αποτράπηκε.

  ΗΓΕΜΟΝΕΣ  ΣΕΡΒΙΑΣ ΚΑΙ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ

Πρίγκηπες της ημιαυτόνομης Σερβίας 1808-1882

Βασιλείς Σέρβων Κροατών και Σλοβένων

Βασιλείς της  Γιουγκοσλαβίας

ΓιουγκοσλαβικΟ ΚρΑτος: μια τεχνητΗ συνΕνωση ΠΟΥ ΑΠΕΤΥΧΕ

   Το κράτος της Γιουγκοσλαβίας αποτελεί  τεχνητό κατασκεύασμα. Το 1918 η Σερβία, η οποία είχε ταχθεί στο πλευρό των δυνάμεων που κέρδισαν το Μεγάλο Πόλεμο, ενώθηκε με τη Σλοβενία και την Κροατία. Διακήρυσσε τότε την ανάγκη ίδρυσης ενός Βασιλείου των Νοτίων  Σλάβων πάνω στα ερείπια της ηττημένης Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Έτσι δημιουργήθηκε η Γιουγκοσλαβία, που αρχικά ονομαζόταν «Βασίλειο  Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων». Το 1929 μετονομάσθηκε Γιουγκοσλαβία (Νοτιοσλαβία). Την χρονιά εκείνη διαρείται σε 9  διοικητικές περιφέρειες μεταξύ των οποίων και η πολυσυζητημένη Βαρντάρσκα.

  Όμως, οι εντάσεις που επρόκειτο να συγκλονίσουν το νέο κράτος  διατηρούντο  σε λανθάνουσα μορφή. Το νέο κράτος ήταν από τις πιο αδύναμες οντότητες που δημιουργήθηκαν μετά τον πόλεμο. Σοβαρά εσωτερικά προβλήματα προστέθηκαν στις υπάρχουσες δυσκολίες. Η συγκεντρωτική μοναρχία που επιθυμούσαν οι Σέρβοι δεν ήταν αρεστή στους Σλοβένους,   Κροάτες και Μακεδόνες. Παρά τα προβλήματα αυτά, εγκαθιδρύθηκε μια συγκεντρωτική μοναρχία για να διοικήσει έξι διαφορετικούς λαούς, οι οποίοι αν και είχαν φυλετική συγγένεια, δεν είχαν ενωθεί ποτέ στο παρελθόν.

   Τα σύνορα της Γιουγκοσλαβίας επεκτάθηκαν  για να συμπεριλάβουν τις περιοχές των Μουσουλμάνων της Βοσνίας, των κατοίκων της Μακεδονίας στο νότο, των κατοίκων του Μαυροβουνίου στη Δύση, καθώς επίσης και τμήματα ουγγρικών και γερμανικών μειονοτήτων στο Βορρά. Η βασιλική οικογένεια της Σερβίας κυβερνούσε όλους αυτούς τους λαούς, αλλά οι αντιθέσεις τους βγήκαν ήδη στην επιφάνεια το 1934, όταν ο βασιλιάς Αλέξανδρος Β΄ δολοφονήθηκε στην Μασαλία από Βούλγαρους και Κροάτες εξτρεμιστές που συμμάχησαν μεταξύ τους.
 

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΙΤΟ

ΠΑΡΑΠΑΙΟΝΤΑΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ ΔΥΣΗ

   Το 1951, η Γιουγκοσλαβία συμπεριλήφθηκε στο Πρόγραμμα Βοηθείας του Αμερικανού Στρατού και έναν χρόνο μετά εγκαθίδρυσε μια συμμαχία με  Ελλάδα και  Τουρκία, η οποία διατηρήθηκε μέχρι το  1955. Στην διάρκεια των διαπραγματεύσεων που έγιναν στην Ουάσινγκτον, το Βελιγράδι επιδίωξε  να προσθέσει έναν όρο στην συνθήκη, έτσι ώστε μια επίθεση προς ένα σύμμαχο να θεωρηθεί ως επίθεση εναντίον και των τριών.

    Με αυτόν τον τρόπο, δεδομένου ότι η Ελλάδα και η Τουρκία μόλις είχαν γίνει μέλη του ΝΑΤΟ, η Γιουγκοσλαβία ήλπιζε να καλυφθή  εμμέσως από το Άρθρο 5 της Συνθήκης της Ουάσιγκτον, του όρου που αναφέρεται στη συλλογική άμυνα της Συμμαχίας.

   Τελικά, η Τριμερής Συμμαχία εξασθένησε, εν μέρει λόγω της αναθέρμανσης των σχέσεων μεταξύ  Γιουγκοσλαβίας και  Σοβιετικής Ένωσης μετά τον θάνατο του Στάλιν και εν μέρει λόγω των διαφωνιών μεταξύ  Ελλάδας και  Τουρκίας.

   Ο θάνατος του Τίτο τον Μαϊο του 1980 σηματοδότησε την έναρξη μιάς απόλυτα φυσικής διεργασίας. Την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας εις τα εξ ων συνετέθη. Από τις έξι Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες και τις δύο αυτόνομες επαρχίες, η Σερβία αντέδρασε δημιουργώντας τα σοβαρότερα προβλήματα στην διεθνή κοινότητα. Η επέμβαση του ΝΑΤΟ το καλοκαίρι του 1999 και η ανατροπή του Μιλόσεβιτς το επόμενο έτος, σφράγισε το τέλος μιάς εποχής με μοναδική εκκρεμότητα την ανεξαρτοποίηση του Κοσόβου που  επιλύθηκε κι αυτή στις αρχές του 2008.

ΚΟΣΟΒΟ  2008: ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΟΥΓΚΟΒΑ ΣΤΟΝ ΘΑΤΣΙ

    Η κρίση του Κοσόβου το 1998 επανέφερε στο φώς μιά προαιώνια διαμάχη. Την θέση των "άπιστων"  Οθωμανών πήραν τώρα οι Μουσουλμάνοι Αλβανοί που ξεπερνούν το 90% του πληθυσμού.   Οι ταραχές ξεκίνησαν λόγω των καταπιεστικών μέτρων της Σερβικής αστυνομίας και του Σερβικού στρατού που εισέβαλε στην επαρχία.

   Ο απελευθερωτικός στρατός του Κοσοβου UCK δρούσε από το 1990 επιδιώκοντας την εκδίωξη των λιγοστών Σέρβων. Αιτία της αντίστασης στάθηκε η κατάργηση της αυτονομίας του Κοσόβου με συνταγματική μεταρύθμιση που επέβαλε ο Μιλόσεβιτς το 1989. Τις βιαιοπραγίες σε βάρος των Αλβανών, ακολούθησε άλλες, σε βάρος των Σέρβων. Οι Αλβανοί αρχίζουν και καταστρέφουν εκκλησίες και μοναστήρια του 14ου αι.  θρησκευτικά σύμβολα του πανσερβισμού εποχής Στεφάνου Ντουσάν. Ο  μετριοπαθής Ιμπραϊμ Ρουγκόβα (1944-2006) προσπαθούσε μάταια να τους σταματήσει. Ο θάνατός του τον Ιανουάριο του 2006 σηματοδότησε την νέα εποχή ανεξαρτησίας του Κοσόβου.

   Ο Σέρβος επίσκοπος του Κοσόβου Αρτέμιος δηλώνει με έμφαση: "Όσο υπάρχει εδώ έστω και ένας Σέρβος , το Κοσσυφοπέδιο θα παραμείνει Σερβικό". Ουσιαστικά  επαναλαμβάνει τα λόγια του Μιλόσεβιτς όταν σε λόγο που εκφώνισε το 1987 μπροστά στο μνημείο Gazimestan, διαβεβαίωσε τους Σέρβους πως το Κόσοβο θα προστευθή επειδή είναι  κοιτίδα του Σερβικού έθνους.   

    Από το μακρυνό Βελιγράδι ο υπέργηρος Πατριάρχης πάσης Σερβίας Παύλος (γεν. 1911) υψώνει μια απελπισμένη φωνή πάνω στα ερείπια: "Ελπίζουμε ότι αυτές οι φωτογραφίες των κατεστραμμένων μνημείων θα αφυπνίσουν τις συνειδήσεις όσων μπορούν να σταματήσουν αυτά τα εγκλήματα". Η έκκλησή του έγινε ελάχιστα εισακουστή.

    Η είσοδος στο Κόσοβο πολυεθνικής δύναμης 40.000 αντρών από 15 χώρες περιλαμβανομένης της Ελλάδας τερμάτισε την κρίση. Οι 800.000 Αλβανοί πρόσφυγες επέστρεψαν στα σπίτια τους, ο Μιλόσεβιτς ανατράπηκε και η νέα Σερβία αγωνίζεται να διατηρήσει την τιμή των όπλων μπροστά στο νεοσύστατο  κράτος του Κοσόβου. 

    Η Ελλάδα αντιτάσσεται έμμεσα στην  ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου. Φοβάται πως μιά τέτοια πράξη παραβιάζει την θεμελιώδη αρχή της Τελικής Πράξης του Ελσίνκυ που απαγορεύει την αλλαγή συνόρων και ενδέχεται να οδηγήσει σε διαμελισμό γειτονικών κρατών όπως η Μακεδονία και η ίδια η  Ελλάδα με την απόσχιση της Θράκης.

ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΟΒΟΥ

Κόσοβο Ιούνιος 2004: Μνημόσυνο στο Σερβικό μνημείο Gazimestan  

  Ο διεκδικητής του Σερβικού θρόνου πρίγκηψ Αλεξάντερ  Γ΄  Καραγκιόργκεβιτς (αριστερά) με την Ελληνίδα σύζυγό του Αικατερίνη Μπάτη, στο ετήσιο μνημόσυνο για την μάχη του Κοσόβου στο μνημειο Γκαζιμεστάν. Δεξιά ο πατριάρχης Σερβίας  Παύλος με τον επίσκοπο Ράσκας και Πριζρένης  Αρτέμιο.

   Ο πρίγκιπας Αλεξάντερ, απόγονος της Σερβικής δυναστείας Καραγκιόργκεβιτς, ζούσε εξόριστος από το Β'  Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η κομμουνιστική κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας εμπόδισε την επιστροφή του  στο Βελιγράδι. Ο  Αλεξάντερ επιχείρησε αρκετές φορές από το 1991 να δραστηριοποιηθεί σε  πολιτικά κινήματα  της αντιπολίτευσης, αλλά δεν έγινε αποδεκτός ως δημόσιο πρόσωπο στη Σερβία

Η KFOR ΣΤΟ MNHMEIO GAZIMESTAN

Αεροφωτογραφία του Σερβικού  μνημείου Gazimestan υπό την προστασία Σλοβακικών θωρακισμένων του ΝΑΤΟ - KFOR.  Οι Αλβανοί   έχουν ορκισθή να το ανατινάξουν

ΒΙΝΤΕΟ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

HOME  Ι  Η νύχτα της μεγάλης σφαγής  Ι   Ελλάς-Σερβία:  Ανίερη συμμαχία    Ι Οι Ελληνες μισθοφόροι  Ι Ο  ρόλος της Κύπρου   Ι     Εκκλησία: Ο μέγας ένοχος  Ι  Σέρβοι: Οι  Αθλιοι  των Βαλκανίων   Ι  Οι καταζητούμενοι   Ι  Αποχαιρετισμός στην  Σρεμπρένιτσα  Ι

      Copyright © 2002-2008    www.bulgarmak.org