ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΕΛΛΑΣ 1941-1944

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ  SS

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΑΛΛΗ: ΠΑΤΗΡ ΚΑΙ ΥΙΟΣ

Ο Oρκος του ταγματασφαλIτη

"Ορκίζομαι εις τον Θεόν, τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως εις τας διαταγάς του ανωτάτου αρχηγού του γερμανικού στρατού Αδόλφου Χίτλερ. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθεισόμενας μου υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς ότι δια μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεων μου, τας οποίας δια του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθεί παρά των γερμανικών στρατιωτικών νόμων"

1942:Ταγματασφαλίτες παρελαύνουν στην Αθήνα με στολές ...Μακεδονομάχων

 ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΑΛΛΗΣ ΚΑΙ ΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΕΣ

"Τα Τάγματα Ασφαλείας αποτελούν την τελευταία εφεδρεία του Ελληνικού Εθνους"

Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδας Χρύσανθος

 Ο διορισμένος κατοχικός πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης (δεξιά) παραδίδει το 1943 την Ελληνική σημαία στον ταγματάρχη Πλυτσανόπουλο, αρχηγό των Ταγμάτων Ασφαλείας Αττικής, μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου στρατιώτη. Ολοι  οι Γερμανοτσολιάδες φορούσαν κλασσική στολή Μακεδονομάχου . Ο δοσίλογος Ιωάννης Ράλλης πέθανε στην φυλακή το 1946 καταδικασμένος για συνεργασία με τους Γερμανούς

ΕΙΚΟΝΕΣ ΦΡΙΚΗΣ

ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΟΙ ΝΟΜΟΙ

Ο "Νόμος"  1862/1944 που εκδόθηκε από την κατοχική δικτατορική κυβέρνηση του Ιωάννη  Ράλλη και αφορά οικονομικές και βαθμολογικές παροχές προς τους άντρες των διαβόητων Ταγμάτων Ασφαλείας - Ευζώνων

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ

Ο στρατηγός Τσολάκογλου (πάνω αριστερά) υπογράφει την 20η Απριλίου 1941 με τον Γερμανό Στρατηγό των Ες-Ες Ζέπ Ντήτριχτ  το σύμφωνο της συνθηκολογήσης. Ο τότε αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός Παπανδρέου (πάνω δεξιά) χαρακτήρισε τη συνθηκολόγηση με τους κατακτητές σαν μέτρον ανάγκης. Οι κατοχικοί πρωθυπουργοί Τσολάκογλου και Ράλλης καταδικάσθηκαν το 1945  ως δοσίλογοι σε ισόβια δεσμά και φυλακίσθηκαν. Ο Ιωάννης Ράλλης πέθανε στις φυλακές Αβέρωφ το 1946 από καρκίνο

  Οταν η προδοσΙα βαφτΙζεται  εθνικοφροσυνη

  Τα Τάγματα Ασφαλείας ιδρύθηκαν από την τέταρτη και τελευταία κατοχική κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη το 1943. Το κείμενο του όρκου αυτών που κατατάχθηκαν    ντροπιάζει και δεν υπάρχει δεύτερο στην ιστορία της χώρας. Παρ' όλα αυτά μετά τον Εμφύλιο, αυτοί που πολέμησαν τους Γερμανούς χαρακτηρίσθηκαν ΕΑΜοβούλγαροι και διώχθηκαν ενώ οι ταγματασφαλίτες όχι μόνο αποκαταστάθηκαν και θεωρούνταν αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης από τις επόμενες κυβερνήσεις, αλλά χρησιμοποιήθηκαν στην εδραίωση του μετεμφυλιακού κράτους.

 Στις 8 Μαίου 1980 ο Γεώργιος Ράλλης, γυιός του δοσίλογου κατοχικού πρωθυπουργού Ιωάννη Ράλλη, εκλέχθηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Tην μεθεπόμενη ορκίστηκε πρωθυπουργός της Ελλάδας. Παραιτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1981 μετά την ήττα του κόμματος από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου 1981. Ενα από τα βιβλία του είναι αφιερωμένο στον πατέρα του που πέθανε στην φυλακή το 1946. Φέρει τον τίτλο "Ο Ιωάννης Ράλλης ομιλεί εκ του τάφου" (έκδ. 1947).

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΟΥΪΣΛΙΝΓΚ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΡΑΛΛΗΣ 1878-1946

   Ο Ιωάννης Δ. Ράλλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1878 και πέθανε στις φυλακές Αβέρωφ την 26 Οκτωβρίου 1946 σε ηλικία 68 ετών. Ηταν  πολιτικός, Μακεδονομάχος,  και  πρωθυπουργός της εγκάθετης κυβέρνησης των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων από τις 7 Απριλίου του 1943 μέχρι τις 12 Οκτωβρίου του 1944. Ηταν γιος του Δημητρίου Ράλλη, διακεκριμένου αθηναίου πολιτικού και πρωθυπουργού της χώρας.

   Σπούδασε νομικά συμπληρώνοντας τις σπουδές του στην Γαλλία και την Γερμανία, για να επιδοθεί στην συνέχεια στην δικηγορία.

   Η πρώτη σημαντική ανάμειξη του Ιωάννη Ράλλη στα κοινά της Ελλάδας έγινε την άνοιξη του 1904, όταν, μαζί με τον Δημήτρη Καλαποθάκη, τον Στέφανο Δραγούμη, τον Πέτρο Σαρόγλου, τον Παύλο Μελά και άλλους, δημιούργησε το  Ελληνικό Μακεδονικό Κομιτάτο με σκοπό την δημιουργία αντάρτικου στην υπό οθωμανική κατοχή Μακεδονία. Το 1906 αναμείχθηκε στη πολιτική και εξελέγη πρώτα βουλευτής Μεγάρων, επανεκλεγείς έκτοτε σε όλες σχεδόν τις μέχρι τού 1936 εκλογές βουλευτής άλλοτε Αττικής και άλλοτε Αθηνών.

   Υπουργός έγινε για πρώτη φορά το 1920 επί κυβερνήσεως Δημητρίου Ράλλη. Ανέλαβε το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και προσωρινά το Υπουργείο Ναυτικών. Αργότερα, πολιτεύθηκε με το φιλοβασιλικό Λαϊκό Κόμμα. Επί κυβέρνησης Παναγή Τσαλδάρη, κατέλαβε για λίγους μήνες το Υπουργείο Εξωτερικών και μετά τις εκλογές του Μαρτίου 1933 το Υπουργείο Εσωτερικών και Αεροπορίας (Μάρτιος – Αύγουστος 1933).

   Μετά από διαφωνία με τον Τσαλδάρη, παραιτήθηκε από την κυβέρνηση. Στις εκλογές τού 1935 απέτυχε να εκλεγεί, οπότε μαζί με τον Ιωάννη Μεταξά και τον Γεώργιο Στράτο κατήλθαν σε εκλογές με το σύνθημα της επαναφοράς της Βασιλευόμενης Δημοκρατίας. Στις εκλογές του 1936 ηγήθηκε ιδίας ομάδας που αντιπροσωπεύθηκε στην Βουλή από 8 βουλευτές.

   Τον Απρίλιο του 1943 ο Ιωάννης Ράλλης ανέλαβε πρωθυπουργός της διορισμένης κυβέρνησης της ναζιστικής «Ελληνικής Πολιτείας», προκαλώντας — καθώς λέγεται — ακόμα και την οργή του γιου του Γεωργίου. Ως κατοχικός πρωθυπουργός, ο Ιωάννης Ράλλης οργάνωσε τα Τάγματα Ασφαλείας, για την άμυνα της υπαίθρου και αντιμετώπιση των ενόπλων κομουνιστών του ΕΑΜ και των άλλων αντιστασιακών ομάδων. Ο ίδιος εκτιμούσε ότι τελικά θα επικρατούσαν οι Σύμμαχοι, αλλά πίστευε πως μόνον με την δημιουργία των Ταγμάτων Ασφαλείας και υπό την καθοδήγηση της Βέρμαχτ θα αποτρέπονταν η επικράτηση των κομμουνιστών στην Ελλάδα.

   Τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν υπό τις απόλυτες διαταγές των γερμανών κατακτητών, όπως και όλες οι υπηρεσίες του κρατικού μηχανισμού της χώρας. Όμως, υπό το πρόσχημα της αποτροπής του κινδύνου του κομμουνισμού, τα Τάγματα Ασφαλείας συμμετείχαν σε πάμπολλες εγκληματικές ενέργειες και έγιναν ιδιαίτερα μισητά από τον ελληνικό λαό. Τα μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας έφεραν στολή Μακεδονομάχου, και γι' αυτό έγιναν γνωστοί ως «Γερμανοτσολιάδες» ή «Ράλληδες».

    Με την απελευθέρωση, ο Ιωάννης Ράλλης συνελήφθη και δικάστηκε για προδοσία. Στην δίκη του, (Φεβρουάριος 1945) συνήγοροί του ήταν ο γιος του και μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γεώργιος Ράλλης, και ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, πατέρας του μετέπειτα πολιτικού Ιωάννη Βαρβιτσιώτη. Στην διάρκεια της δίκης, οι συνήγοροι ισχυρίσθηκαν ότι ο Ιωάννης Ράλλης προσέφερε τεράστιες εθνικές υπηρεσίες κατά την κατοχή εν όσο ήταν πρωθυπουργός με το να αποσοβήσει το λιμό των Ελλήνων, δίδοντας καθημερινά ένα μισθό, ενώ έσωσε  πολλούς πατριώτες από το εκτελεστικό απόσπασμα των Γερμανών και ακόμη διευκόλυνε τη διαφυγή πολλών πολιτικών και σημαινόντων πολιτών στη Μέση Ανατολή. Το δικαστήριο δεν πείστηκε και ο Ιωάννης Ράλλης καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά.

   Πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα, στην φυλακή, στις 26 Οκτωβρίου του 1946. Έναν χρόνο μετά, ο γιος του εξέδωσε ένα απολογητικό βιβλίο  για τις επιλογές του πατέρα του με τίτλο "Ο Ιωάννης Δ. Ράλλης ομιλεί εκ του τάφου".

ΣΤΗΝ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ

ΓεΩργιος ΙωΑννου ΡΑλλης

    Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Δεκεμβρίου 1918 .Τελείωσε τη Νομική Σχολή το 1939 και αμέσως μετά στρατεύθηκε. Κατατάχτηκε στη Σχολή Εφέδρων Ιππικού Λαρίσης και κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπίλαρχος στην Α'  Ομάδα Αναγνωρίσεως.

   Μετά την ανακωχή γράφτηκε στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών και ασχολήθηκε με τη δικηγορία έως τον Οκτώβριο του 1944 όταν στρατεύθηκε και πάλι. Πολέμησε με τα τεθωρακισμένα στη Στερεά και την Ηπειρο στις επιχειρήσεις του εμφύλιου πολέμου και απολύθηκε οριστικά το Δεκέμβριο του 1948.

 Πολιτεύθηκε για πρώτη φορά και εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών το 1950. Επανεκλέχθηκε σε όλες τις κατοπινές εκλογές, εκτός από τις εκλογές του 1958 στις οποίες δεν έλαβε μέρος. Ορκίστηκε για πρώτη φορά το 1954 ως υπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως, με πρωθυπουργό τον στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο.Το 1956-58 διετέλεσε υπουργός Δημοσίων Έργων και Συγκοινωνιών.Το 1961-1963 διορίσθηκε υπουργός Εσωτερικών. Στις 21 Απριλίου 1967 ως υπουργός Δημοσίας Τάξεως διέφυγε τη σύλληψη. Στην διάρκεια της δικτατορίας εκτοπίστηκε στην Κάσο.

    Ελαβε μέρος στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας ως υπουργός Προεδρίας, αξίωμα που διατήρησε και στην Κυβέρνηση που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου 1974 και από τον Ιούλιο του 1976 ανέλαβε και το υπουργείο Παιδείας. Μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου 1977 ανέλαβε το υπουργείο Συντονισμού και τον Μάιο 1978 το υπουργείο Εξωτερικών. Στις 8 Μαίου 1980 εκλέχθηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και την μεθεπόμενη ορκίστηκε πρωθυπουργός.

    Παραιτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1981 μετά την ήττα του κόμματος στις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου 1981. Στις αρχές Δεκεμβρίου 1981 έθεσε στην κοινοβουλευτική ομάδα θέμα εμπιστοσύνης και όταν η πλειοψηφία των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας την αρνήθηκε, παραιτήθηκε και από την αρχηγία του κόμματος και παρέμεινε απλός βουλευτής του κόμματος αυτού. Τον Μάρτιο 1993 παραιτήθηκε οριστικά από βουλευτής διαμαρτυρόμενος  για τη ανεκτική στάση των κομμάτων στο θέμα των Σκοπίων.

     Φανατικός αντικομμουνιστής τιμήθηκε με μετάλλιο γιά την δράση του στον εμφύλιο πόλεμο κατά του Δημοκρατικού Στρατού. Στο δημοψήφισμα του Νοεμβρίου 1974 τάχθηκε υπέρ της  Bασιλευομένης Δημοκρατίας. Σε πρόσφατες δηλώσεις του προασπίσθηκε τα σκληρά μέτρα που εφαρμόσθηκαν κατά των κομμουνιστών μετά την απελευθέρωση. Θεωρείται ο τελευταίος επιζών της παλιάς "Επάρατης" Δεξιάς.

   Η μητέρα του, Ζαΐρα, ήταν κόρη του Κερκυραίου πολιτικού και πρωθυπουργού  Γεωργίου Θεοτόκη και αδελφή του επίσης πρωθυπουργού της χώρας Ιωάννη Θεοτόκη. Ο Ιωάννης Θεοτόκης τουφεκίσθηκε στο Γουδί το 1922 μαζί με άλλα έξι άτομα ως πρωταίτιος της Μικρασιατικής καταστροφής. Ο Γεώργιος Ράλλης παντρεύτηκε την Λένα Ράλλη, το γένος Βούλτσου, με την οποία απέκτησε δύο κόρες, την Ζαΐρα (συζ. Παπαληγούρα) και την Ιωάννα (συζ. Φαρμακίδου).

   Ο Γεώργιος Ράλλης πέθανε την 14η Μαρτίου 2006 στην Αθήνα από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία 88 ετών.

ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΤΟΧΙΚΟΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ

• Ιωάννης Μεταξάς (1871-1941)   13 Απριλίου 1936 - 29 Ιανουαρίου 1941 (Δηλητηριάσθηκε)

• Αλέξανδρος Κορυζής (1885-1941)   29 Ιανουαρίου 1941 - 18 Απριλίου 1941 (Αυτοκτόνησε)

• Γεώργιος Τσολάκογου (1886-1948)  29 Απριλίου 1941 - 2 Δεκεμβρίου 1942

• Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος (1887-1951)   2 Δεκεμβρίου 1942 - 7 Απριλίου 1943

• Ιωάννης Ράλλης (1878-1946)   7 Απριλίου 1943 - 12 Οκτωβρίου 1944

ΕΞΟΡΙΣΤΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΪΡΟΥ

• Εμμανουήλ Τσουδερός (1882-1956)  21 Απριλίου 1941 - 13 Απριλίου 1944 (κυβέρνηση Καϊρου από 29-4-1941)

• Σοφοκλής Βενιζέλος (1894-1964) 13 Απριλίου 1944  - 26 Απριλίου 1944 (κυβέρνηση Καϊρου)

• Γεώργιος Παπανδρέου (1888-1968)  26 Απριλίου 1944 - 3 Ιανουαρίου 1945 (Κάϊρο, από 19-10-1944 στην Αθήνα

ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ - ΕΥΖΩΝΩΝ

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΟ ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ ΠΡΟΣ ΧΙΤΛΕΡ

  "Οι 5.000 αξιωματικοί και άντρες των Ελληνικών εθελοντικών τμημάτων της Πελοποννήσου με το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού όπισθεν αυτών, εκφράζουν την βαθύτατη αγανάκτισή των δια την εναντίον σας απόπειρα σχεδιασθείσαν και επιχειρηθείσαν υπό υποκειμένων τα οποία δεν ήθελον να αναγνωρίσουν την αναγκαιότητα του αγώνος κατά του Κομμουνισμού και των πλουτοκρατών συνεργατών του.

     Εκφράζουν την χαράν των δια την θαυμαστήν διάσωσή σας και κλίνουν με ευγνωμοσύνη το γόνυ ενώπιον του παντοδύναμου Θεού, όστις ήπλωσεν προσταευτική χείρα επάνω εις την ζωή σας, δια να διαφυλάξει εις το Γερμανικό έθνος και εις την εν αγώνι κατά της κομμουνιστικής πανώλης Ηνωμένην Ευρώπην. Διά τους Ελληνας εθελοντάς της Πελοποννήσου η ένδειξη αυτή είναι μία παρόρμησις, όπως συνεχίσουν δι όλων των δυνάμων μέχρις εσχάτων τον αγώνα κατά των ξένων προς την χώραν Μπολσεβικών ορδών εν Ελλάδι.

    Από της ιεράς γής της αρχαίας Σπάρτης εκ της οποίας προήλθε η δραξ των ηρώων του Λεωνίδου η οποία έσωσεν την Ευρωπαϊκόν πολιτισμόν, υψούται η προσευχή μας: ΚΥΡΙΕ ΔΙΑΦΥΛΑΣΣΕ ΤΟΝ ΦΥΡΕΡ"

   Συνταγματάρχης Παπαδόγκωνας διοικητής Ταγμάτων Ασφαλείας

Τα ελληνικA  SS

   Με την ονομασία ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ έμειναν γνωστές οι μονάδες που συγκροτήθηκαν το 1943-1944 από τις κατοχικές αρχές και την κυβέρνηση Κουϊσλιγκ Ιωάννη Ράλλη για την καταπολέμηση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Σκοπός της δημιουργίας τους, εκτός από την "εξοικονόμηση γερμανικού αίματος", ήταν, σύμφωνα με τον τότε στρατιωτικό διοικητή της Ελλάδας, Αλεξάντερ Λέερ, "να χρησιμοποιηθεί πλήρως η αντικομμουνιστική μερίδα του ελληνικού λαού, για να εκδηλωθεί φανερά και να εξαναγκαστεί σε απροκάλυπτη εχθρότητα κατά της κομμουνιστικής μερίδας". Η διεύρυνση, με άλλα λόγια, των κατά τόπους συμμαχιών του κατοχικού μηχανισμού και η μετατροπή του πολέμου κατά της Αντίστασης σε εμφύλιο. 

   Το εγχείρημα υλοποιήθηκε με την συγκρότηση παραστρατιωτικών ομάδων σε δύο μορφές:

• Εννέα (9) Ευζωνικά τάγματα οργανωμένα από την δoσιλογική κυβέρνηση Ράλλη, συνολικής δύναμης 5.725 ανδρών

• Είκοσι δύο (22) εθελοντικά τάγματα,  αυτοτελώς συγκροτημένα, συνολικής δύναμης 16.625 ανδρών.

  
   Γενικός προϊστάμενος ήταν ο αντιστράτηγος των Waffen SS, Βάλτερ Σιμάνα. Στον ίδιο το Σιμάνα οφείλουμε και τον τελικό απολογισμό της δράσης των Ταγμάτων Ασφαλείας, λίγο μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα. Σε αναφορά του προς το Γενικό Επιτελείο των SS (2-11-1944), εκτιμά ότι τα μεν εθελοντικά τάγματα "ήταν πολύτιμες βοηθητικές μονάδες στην ενεργή καταπολέμηση των συμμοριών" από τη Βέρμαχτ, τα δε ευζωνικά τμήματα "πολέμησαν τον Κομμουνισμό και τις συμμορίες του ΕΛΑΣ με αξιοσημείωτη επιτυχία". Την εκτίμησή του θα συμμεριστεί, στην υπηρεσιακή του απάντηση την 10-11-1944 και ο αρχηγός των SS, Χάϊνριχ Χίμλερ με το εξής τηλεγράφημα:

 "Σας εκφράζω τα συγχαρητήριά μου, επειδή κατορθώσατε να οργανώσετε τα υγιή και νομοταγή στοιχεία του Ελληνικού λαού στα τμήματα των Ελλήνων εθελοντών καθώς και των Ευζώνων, και να τα οδηγήσετε σε άψογη συνεργασία με τα δικά μας γερμανικά τμήματα στον αγώνα κατά των μπολσεβίκων συνωμοτών μέχρι την τελευταία μέρα" 

    Οι άντρες των Ταγμάτων Ασφαλείας αποτελούσαν τα κατακάθια της τότε Ελληνικής κοινωνίας. Βαρυποινίτες κατάδικοι και υπόδικοι, μαυραγορίτες, φανατικοί αντικομμουνιστές, βασανιστές της Μεταξικής περιόδου και παλιοί τρομοκράτες του λεγόμενου "Μακεδονικού αγώνα" συγκρότησαν ομάδες εφόδου εφοδιασμένες με αμιγή Γερμανικό οπλισμό έχοντας στόχο την  ΕΑΜική αντίσταση.

   Το τραγικό είναι πως ένα τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου επέλεξε το δρόμο της ανοιχτής συνεργασίας με τους κατακτητές. Ησαν οι γνωστοί Κουϊσλινγκ που σχημάτισαν τις κατοχικές κυβερνήσεις υπό τους Τσολάκογλου, Κορυζή,  Λογοθετόπουλο και Ιωάννη Ράλλη. Με την ενίσχυση αυτών των κυβερνήσεων και των Γερμανών σχηματίστηκαν τα φασιστικά κόμματα Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας, Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωσις (ΕΣΠΟ), και Οργάνωσις Εθνικών Δυνάμεων Ελλάδος (ΟΕΔΕ),

   Οπως ήταν αναμενόμενο, οι ταγματασφαλίτες ταυτίσθηκαν με την πιο σκοτεινή πλευρά της δράσης των κατοχικών στρατευμάτων: Μπλόκα, κάψιμο χωριών, μαζικές εκτελέσεις αμάχων. Συχνά μάλιστα αποδείχθηκαν βασιλικότεροι του βασιλέως κατηγορώντας λ.χ. τους εκπροσώπους του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού σαν "τροφοδότες των συμμοριτών" ή διαμαρτυρόμενοι για την "επιείκεια" των Γερμανών απέναντι στους αιχμάλωτους "κομμουνιστές". 

   Οι ταγματασφαλίτες αφού ντύθηκαν τη γερμανική στολή και προσκύνησαν τη σβάστικα του Χίτλερ  ορκίστηκαν πάνω στα όπλα που πήραν πως δεν θα στραφούν κατά των κατακτητών, παρά μόνον κατά εκείνων που ενεργούν κατά των στρατευμάτων κατοχής, δηλαδή κατά των Ελλήνων Αντιστασιακών. Με τον τρόπο αυτό  κουρέλιασαν και ποδοπάτησαν κάθε ιερό και όσιο  του ελληνικού λαού.
 
    Η εικόνα που αποτυπώθηκε  στη συλλογική μνήμη των Ελλήνων για τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν τέτοια, ώστε η Πολιτεία ουδέποτε τόλμησε να προχωρήσει στην επίσημη πολιτική αποκατάστασή τους. Μολονότι τα επιζήσαντα στελέχη τους τιμήθηκαν ποικιλότροπα από το μεταπολεμικό κράτος των εθνικοφρόνων, αυτό έγινε με κάθε δυνατή διακριτικότητα.

ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

  Ι Σύνταγμα - Αθήνα  Ι, ΙΙ, ΙΙΙ Τάγματα
        ΙΙ Σύνταγμα - Τρίπολη  Ι, ΙΙ, ΙΙΙ Τάγματα
        ΙΙΙ Σύνταγμα - Ιωάννινα  Ι, ΙΙ, ΙΙΙ Τάγματα

       ΤΑΓΜΑΤΑ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ

        Ι  Κατερίνη
           ΙΙ  Βέροια
           ΙΙΙ  Κοζάνη
              ΙV  Γιαννιτσά
           V  Κοζάνη
          VI  Κοζάνη
        VII  Κιλκίς
          VIII  Λαχανάς
                   ΙΧ  Κρύα Βρύση

        Τάγμα Χωροφυλακής «Καρδίτσα»
Τάγμα «Λάρισα»
        Τάγμα «Λαμία»
        Τάγμα «Άμφισσα»
        Τάγμα Αστυνομίας «Θεσσαλονίκη»
        Ι Τάγμα Αστυνομίας Αθήνα
        ΙΙ Τάγμα Αστυνομίας Βόλος
        ΙΙΙ Τάγμα Αστυνομίας Ιωάννινα
        Τάγμα Χωροφυλακής «Εύβοια Ι»
        Τάγμα Χωροφυλακής «Εύβοια ΙΙ»
        Τάγμα Εθελοντών «Λεωνίδας»
           
      
     ΛοιπΕς παραστρατιωτικΕς οργανΩσεις  

     ΠΑΟ    Πανελλήνιος Απελευθερωτική Οργάνωσις

        Εθνικός Ελληνικός Στρατός

        Εθνικοσοσιαλιστική Οργάνωσις

        Υπερασπισταί Βορείου Ελλάδος

        ΠΟΚ Πατριωτική Οργάνωσις Κεφαλληνίας

        ΟΠΝΕ Οργάνωσις Πρωτοπόρων Νέας Ευρώπης

        ΕΦΕ Εθνικοσοσιαλιστική Φρουρά Ελλάδος

        ΠΑΤ Πατριωτική Αντικομμουνιστική Ταξιαρχία
     ΟΕΔΕ Οργάνωσις Εθνικών Δυνάμεων Ελλάδος        ΟΡΓΑΝΩΣΙΣ Χ

        ΟΜΑΣ 3000

        ΕΦΧ  Ενωσις Φίλων Χίτλερ

        ΟΜΑΔΕΣ ΤΟΥΡΚΟΦΩΝΩΝ   (Κίτσα Μπατζάκ, Μιχάλ Αγά, Αντών Τσαούς)

     Εθνική Ένωσις Ελλάδος (ΕΕΕ)

        Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΕΚΕ)

        Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωσις (ΕΣΠΟ)

        Οργάνωσις Εθνικών Δυνάμεων Ελλάδος (ΟΕΔΕ)
 

      ΙΔΡΥΤΗΣ  ΣΩΜΑΤΟΣ   ΚΟΜΙΤΑΤΖΗΔΩΝ

Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ  ΡΑΛΛΗ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ

   Την Ανοιξη του 1904 ιδρύθηκε στην Αθήνα η παρακρατική οργάνωση "Μακεδονικό κομιτάτο".  Ιδρυτές ήταν: 1) Δημήτριος  Καλαποθάκης,  2) Νικόλαος Πολίτης,  3) Στέφανος Δραγούμης,  4) Πέτρος Σαρόγλου και  5) Ιωάννης Ράλλης. Το Μακεδονικό κομιτάτο συγκρότησε ένοπλα σώματα τρομοκρατών από Κρητικούς και Πελοποννησίους μισθοφόρους.

   Στις 27 Αυγούστου το 1904 πέρασε τα σύνορα και μπήκε στη Μακεδονία η πρώτη τρομοκρατική συμμορια Ελληνων κομιτατζήδων. Αποτελείτο από  80 άντρες με αρχηγό το Παύλο Μελά αξιωματικό του Ελληνικού στρατού. Ησαν ντυμένοι με στολή ευζώνων παρόμοια με αυτή που φορέθηκε σαράντα χρόνια αργότερα από τους ταγματασφαλίτες.

   Ο Παύλος Μελάς δολοφονήθηκε πισώπλατα  από τον συνεργάτη του "Μακεδονομάχο" Λάκη Πύρζα στο χωριό Σιάτιστα Κοζάνης την 13η Οκτωβρίου 1904. Κίνητρο του φονιά ύπήρξε η αρπαγή ενός μικρού θησαυρού από χρυσές λίρες που έφερε μαζί του για την μισθοδοσία της συμμορίας του. Από ελληνικής πλευράς  ο θάνατός του αποδόθηκε  σε αδέσποτη Τουρκική σφαίρα που τον βρήκε στην πλάτη.

   Τον Ιούνιο 1913 επίλεκτα τμήματα Ευζώνων-Μακεδονομάχων πολέμησαν στις τάξεις του Ελληνικού στρατού κατά των Βουλγάρων στην φονική μάχη Κιλκίς-Λαχανά και επεδόθηκαν σε θηριωδίες κατά αμάχων και αιχμαλώτων για τις οποίες τιμήθηκαν με το μεταλλιο του Βουλγαροκτόνου. Στο πλευρό των Ελλήνων πολέμησαν και συμμορίες άτακτων Τούρκων ληστοσυμμοριτών γνωστοί ως Βαζιβουζούκοι που διακρίθηκαν για την αγριότητά τους κατά των Βουλγάρων.

Μακεδονικός τρομοκρατικός αγώνας: Οταν οι τρομοκράτες βαφτίζονται αγωνιστές

Η σκοτεινή πλευρά της Ελληνικής ιστορίας - Click below

  Copyright © 2002-2008  www.bulgarmak.org