ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

"Να προσέχετε πολύ την χρήση του όρου Μακεδόνας.Υποκρύπτει  ύψιστο κίνδυνο για το  εθνικό μας συμφέρον"

Ανδρέας Παπανδρέου, πρωθυπουργός Ελλάδας. Απόσπασμα ομιλίας του στην λέσχη αξιωματικών φρουράς Καβάλας, 1985

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

  Τα κεντρικά Βαλκάνια μία γεωστρατηγική περιοχή της ΝΑ Ευρώπης, εξακολουθεί να θεωρείται πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης με επίκεντρο την Μακεδονία και  Κόσοβο. Η  συνεχιζόμενη  από το  1991 διένεξη Ελλάδας-Μακεδονίας για το όνομα της δεύτερης, ανέδειξε την τεράστια σημασία που αποδίδεται στην χρήση εθνικών όρων. Ωστόσο ο αυτοπροσδιορισμός «Μακεδόνας» (Μακεντόντσι)  και η πρόταξη διακριτής εθνικής ταυτότητας απέναντι σε Ελληνες  και  Βουλγάρους από  μερίδα  του Μακεδονικού  πληθυσμού χρονολογείται μισό αιώνα πριν την εμφάνιση του Τίτο το 1940, ο οποίος σύμφωνα με τις αστήρικτες Ελληνικές αιτιάσεις,  κατασκεύασε το όλο ζήτημα. Ο στερεότυπα επαναλαμβανόμενος ισχυρισμός για Τιτοϊκό κατασκεύασμα του Μακεδονικού κράτους, συνοδεύεται από σειρά πρόσθετων ψευδολογιών που πρέπει να αποκρουσθούν
 

Μύθευμα  1ο

Το Ελληνικό στοιχείο στην Οθωμανική Μακεδονία υπήρξε πολυάριθμο και υπερτερούσε των άλλων

Η αλήθεια

   Σύμφωνα με την εγκυρότατη απογραφή του Χιλμή Πασά που διενεργήθηκε το 1904 υπό την επίβλεψη Ευρωπαίων αξιωματικών, το ποσοστό των Ελληνοφώνων (Πατριαρχικών ή Γκρεκομάνων)  ήταν μόλις 10,6%. Στην ελληνική ιστοριογραφία η παραπάνω απογραφή είτε αγνοήθηκε τελείως είτε υπέστη απροκάλυπτες διαστρεβλώσεις.

   Ολοι οι Ελληνόφωνοι ή Ελληνίζοντες Πατριαρχικοί που αποκαλούντο περιφρονητικά Γκρεκομάνοι (Ελληνομανείς ή Ελληνοφρενείς) ήσαν δίγλωσσοι γηγενείς "Μακεδόνες"  με δεύτερη γλώσσα την Βουλγαρική. Στην παραπάνω Οθωμανική απογραφή οι όροι Ελληνας και Ελληνόφωνος είναι ανύπαρκτοι αφού οι Γκρεκομάνοι Πατριαρχικοί χαρακτηρίζονται ως Ρούμ (Ρωμαίοι). Γιά περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τους Ελληνίζοντες Ρουμ της Οθωμανικής Μακεδονίας και την απογραφή Χιλμή Πασά, κλικ εδώ.

ΤΑ ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΡΑΦΗΣ ΧΙΛΜΗ ΠΑΣΑ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ 10,6 %

Μύθευμα  2ο

Ο αυτοπροσδιορισμός «Μακεδόνας» των βορείων γειτόνων  πρωτοεμφανίζεται το 1943-44 και αποτελεί εφεύρημα  του Κροάτη Ιωσήφ Μπροζ Τίτο

Η αλήθεια

   Η επίμαχη ονομασία χρησιμοποιείται ήδη από τα μέσα του 19ου αι.  όταν γιά πρώτη φορά τέθηκε  το ζήτημα του εθνικού χαρακτήρα των σλαβόφωνων ή κατ' άλλους Βουλγαρόφωνων χριστιανών της Οθωμανικής Μακεδονίας. Οι τελευταίοι δηλώνουν «Μακεδόνες» την ίδια στιγμή που διαπραγματεύονται την υποστήριξή τους στην ελληνική ή βουλγαρική εθνική ιδέα. Πιό συγκεκριμμένα από το 1850 άρχισε η χρήση των όρων Μακεδόνας και Βούλγαρομακεδόνας ταυτόχρονα με τις  ζυμώσεις για την δημιουργία αυτοκέφαλης Βουλγαρικής Εκκλησίας και ανεξάρτητου Βουλγαρικού κράτους, προσπάθειες που ευοδώθηκαν στην δεκαετία του 1870.

   Τυπικό δείγμα το κήρυγμα του απαγχονισθέντα από τους Τούρκους πρώην Βουλγαροκομιτατζή και μετέπειτα  Μακεδονομάχου καπετάν Κώττα προς τους προεστούς των Κορεστίων, όπως καταγράφηκε από τον αυτόπτη Παύλο Μελά: «Ημείς οι Μακεδόνες διά ν' αποκτήσωμεν ελευθερίαν έχομεν δύο δρόμους ν' ακολουθήσωμεν. Ο ένας πηγαίνει εις την Βουλγαρίαν, ο άλλος πηγαίνει εις την Ελλάδα» (Ναταλία Μελά, «Παύλος Μελάς», Αθήνα 1964, σ. 242). Καθώς η παραπάνω ομιλία έγινε στη γλώσσα που ο ίδιος ο Μελάς αποκαλεί «μακεδονικά», οι κατά Κώτταν Μακεδόνες αυτοαποκαλούνταν προφανώς «Μακεντόντσι».
  

  Βέβαια δεν πρόκειται για τη μοναδική καταγραφή του είδους. Κατά την είσοδό τους στις ΗΠΑ, την πρώτη δεκαετία του 20ου αι. αρκετοί σλαβόφωνοι μετανάστες απαντούν στο ερώτημα ποια είναι η «φυλή» ή ο «λαός» τους με τη λέξη «Μακεδόνας». Οι σχετικές καταχωρήσεις είναι ηλεκτρονικά προσπελάσιμες, στην πρωτότυπη μορφή τους, στην ιστοσελίδα του Ελις Αϊλαντ που ήταν το νησάκι υποδοχής στο λιμάνι της Ν. Υόρκης..

   Ενδιαφέρουσα είναι η προβολή αυτού του αυτοπροσδιορισμού από την ελληνική προπαγάνδα της εποχής, που   από τη «μακεδονικότητα» των σλαβοφώνων συμπέρανε ακροβατώντας την «ελληνικότητά» αυτών. «Και αυταί αι παραδόσεις των βουλγαροφώνων Ελλήνων εισίν ελληνικαί, ως και το παρ' αυτοίς αίσθημα της εθνότητος, διότι αυτοί εαυτούς Μακεδόνας ονομάζουσιν» διαβάζουμε στον εθνογραφικό χάρτη του Στάνφορντ (1877), που είχε συνταχθεί από τον έλληνα διπλωμάτη Ιωάννη Γεννάδιο. Τρεις δεκαετίες αργότερα, ο Δημήτριος Φιλιππίδης τονίζει κι αυτός ότι «οι χριστιανοί κάτοικοι, άνευ διακρίσεως οι τε Ελληνες και οι σχισματικοί, ονομάζουσιν εαυτούς υπό το γενικόν όνομα Μακεδόνας" («Η Μακεδονία», Εν Αθήναις 1906, σ. 30).

 ΤΙΤΟ:  ΦΕΡΟΜΕΝΟΣ ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΣΜΟΥ ΜΕ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ..ΜΙΣΟΥ ΑΙΩΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΣΙΡΚΩΦ

     Το 1905 ο επίσημος χαρτογράφος του ελληνικού μηχανικού λοχαγός Πάτροκλος Κοντογιάννης, εισηγείται υπηρεσιακά την ενιαία χρήση του όρου Μακεδόνας για όλους τους σλαβόφωνους χριστιανούς της ευρύτερης περιοχής, αναφερόμενος σε «Μακεδόνας ελληνίζοντας» και «Μακεδόνας βουλγαρίζοντας»  υποστηρίζοντας μάλλιστα ότι «η εθνότης είναι η αυτή και εις τας δύο ταύτας κατηγορίας, ήτοι η Μακεδονική»

   Η τάση Μακεδονικού αυτοπροσδιορισμού ενισχύθηκε προοδευτικά ως απάντηση στις  προσηλυτιστικές εκστρατείες Βουλγάρων και Ελλήνων. Η πρώτη έντυπη διατύπωση της συγκρότησης ενός σύγχρονου, Μακεδονικού έθνους γίνεται το 1903 από τον γεννημένο στην Πέλλα  Γιαννιτσών (Ποστόλ) θεωρητικό του Μακεδονισμού, Κρστε Μισίρκωφ. Αποκαλυπτική είναι και η διαπίστωση του Στράτη Μυριβήλη το 1917: «Αυτοί εδώ οι χωριάτες», γράφει για τους οικοδεσπότες του στη Βελούσινα, «δε θέλουν νάναι μήτε "Μπουλγκάρ", μήτε "Σρρπ", μήτε "Γκρρτς". Μοναχά "Μακεντόν ορτοντόξ"» («Η ζωή εν τάφω», 1η έκδοση 1924, επανέκδ. Αθήνα 1991, σ. 104-5).

  Ολα αυτά, αρκετές δεκαετίες  πριν ο Τίτο κάνει τη δημόσια εμφάνισή του στην πολιτική σκηνή των Βαλκανίων και επινοήσει δήθεν πρώτος  το Μακεδονικό έθνος.

1916: Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕI ΕΠΙΣΗΜΑ ΤΗΝ  ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΩΣ ΔΙΑΛΕΚΤΟ ΤΗΣ ...ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΓΓΡΑΦΟ

Στο υπ' αριθ. 1023 συμβολαιογραφικό έγγραφο που συντάχθηκε την 18η Σεπτεμβρίου 1916 στο χωριό της Εδεσσας Βλάδοβο (μετονομάσθηκε το 1926 σε Αγρας) βεβαιώνεται επίσημα από τον Ελληνα συμβολαιογράφο Λουκά Βασιλείου, ότι τόσο ο γηγενής πωλητής όσο και ο αγοραστής δεν γνωρίζουν την Ελληνική αλλά  την Μακεδονική διάλεκτο

Μύθευμα  3ο

Η εδαφική επικράτεια της ΠΓΔΜ βρίσκεται ως επί το πλείστον εκτός «ιστορικής» Μακεδονίας

Η αλήθεια

    Στην πραγματικότητα, όπως ο ίδιος ο εθνικός  ιστορικός Κων/νος Παπαρρηγόπουλος επισημαίνει σε υπηρεσιακή έκθεσή του το 1885, ολόκληρη η Οθωμανική Μακεδονίας περιλαμβάνεται στα όρια της αρχαίας Μακεδονίας επί Φιλίππου. Η πολυδιαφημιζόμενη εξάλλου μέχρι σήμερα διάκριση της μείζονος Μακεδονίας σε γεωγραφική και ιστορική δεν είναι  παρά ένα τέχνασμα του τότε ελληνικού Υπ. Εξ.  με σκοπό την αυθαίρετη ταύτιση της Μακεδονίας με το μέρος εκείνο της χώρας αυτής στο οποίον ο Ελληνισμός μπορεί να εμφανισθή επικρατών.

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΟ 336 πΧ

336 πΧ: Ολόκληρη η Δημοκρατία Μακεδονίας καθώς και ολόκληρη σχεδόν η σημερινή Ελλάδα περιεχόταν στο Μακεδονικό κράτος του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου

   Ο Παπαρρηγόπουλος αρνήθηκε να δεχτεί τις σχετικές εισηγήσεις, τονίζοντας πως «επ' ουδεμιάς ιστορικής βάσεως δυνάμεθα να στηρίξωμεν νέαν της Μακεδονίας οριοθέτησιν» και προειδοποιώντας ότι «ουδείς ήθελε αποδεχθή διεθνώς τον νέον γεωγραφικόν όρον» που κατασκεύασε η ελληνική πολιτική ηγεσία για τις βορειότερες μακεδονικές περιοχές". Παρ' όλο που τότε δεν ακούστηκε, η ιστορία έμελλε να τον δικαιώσει. Οσο για την μετονομασία  της Δημοκρατίας Μακεδονίας σε Δαρδανία παρέμεινε ένα σόφισμα για εσωτερική κατανάλωση, χωρίς κανένα αντίκρισμα στη διεθνή επιστημονική και διπλωματική σκηνή αλλά ούτε και καθολική αποδοχή από τους Ελληνες "Μακεδονολόγους".

Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΔΑΡΔΑΝΙΑ

Η Ομηρική Δαρδανία, εποχής Τρωϊκού πολέμου (12ος αι. πΧ), βρισκόταν βορειότερα της Μακεδονίας και περιλάμβανε το Κόσοβο και μέρος της Ιλλυρίας. Οι γηγενείς Δάρδανοι, φανατικοί εχθροί των Ελλήνων αλλά και των Μακεδόνων, πολέμησαν στο πλευρό των Τρώων κατά των Αχαιών

Μύθευμα  4ο

Το πραγματικό ιστορικό όνομα της ΠΓΔΜ είναι «Βαρντάρσκα Μπανοβίνα»

Η αλήθεια

   Η ονομασία Βαρντάρσκα χρησιμοποιήθηκε από το Γιουγκοσλαβικό κράτος 12 χρόνια όλο κι όλο (1929-1941) και μάλιστα κάτω από συνθήκες που επιβεβαιώνουν πανηγυρικά τον τεχνητό της χαρακτήρα.

   Οταν η στρατιωτική δικτατορία του Σέρβου βασιλιά Αλέξανδρου επιχείρησε το 1929 να εξαλείψει τις εθνότητες της χώρας συγχωνεύοντας αυτές σε  ενιαίο «Γιουγκοσλαβικό» έθνος υπό σερβική ηγεμονία, όλες οι ιστορικές περιφέρειες της Γιουγκοσλαβίας αντικαταστάθηκαν από επαρχιακές Διοικήσεις (Μπανοβίνες) με τα ονόματα τοπικών ποταμών. Η διοικητική αυτή αλλαγή  που αποσκοπούσε στην εξάλειψη των εθνοτήτων, παγιώθηκε τυπικά με το Γιουγκοσλαβικό σύνταγμα του 1931 (άρθρο 83) και αντιμετωπίστηκε ειρωνικά από το διεθνή τύπο της εποχής.

  Αν πάρουμε στα σοβαρά αυτή την προσωρινή διοικητική διαίρεση, τότε εκτός από Γιουγκοσλαβική Μακεδονία δεν υπάρχει Σλοβενία αλλά Ντράβσκα Μπανοβίνα, δεν υπάρχει Κροατία  αλλά Σάβσκα και Πριμόρσκα Μπανοβίνα), δεν υπάρχει Μαυροβούνιο αλλά Ζέτσκα Μπανοβίνα), δεν υπάρχει Βοσνία-Ερζεγοβίνη αλλά Ντρίνσκα και  Βρμπάσκα Μπανοβίνα, δεν υπάρχει Βοϊβοδίνα αλλά Ντουνάβσκα Μπανοβίνα) και το κυριότερο όλων δεν υπάρχει ούτε καν Σερβία αλλά Μοράβσκα Μπανοβίνα. Η γελοιότητα του επιχειρήματος, που προπαγανδίστηκε  από επίσημα Ελληνικά χείλη (μητροπολίτης Ανθιμος, Στέλλιος Παπαθεμελής. Γιώργος Καρατζαφέρης κ.α.), είναι παραπάνω από προφανής

  Περισσότερα για την Βαρντάρσκα Μπανόβινα εδώ.

ΟΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΚΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  1929-1941

      
Μύθευμα  5ο

Η ονομασία  «Δημοκρατία Μακεδονία» συνεπάγεται αλυτρωτικές βλέψεις εις βάρος της "Ελληνικής" Μακεδονίας

Η αλήθεια

   Ολες οι παλιότερες εδαφικές διεκδικήσεις εις βάρος της "ελληνικής" Μακεδονίας ουδέποτε στηρίχτηκαν σε ονοματολογικές παρανοήσεις. Κεντρικό επιχείρημα της Βουλγαρίας και της Τιτοϊκής Γιουγκοσλαβίας πριν  το 1950, ήταν η συνεχιζόμενη παρουσία μιας συμπαγούς σλαβόγλωσσης μειονότητας σε περιοχές της ελληνικής Μακεδονίας και τα «ιστορικά δίκαια» που  συνεπαγόταν η πληθυσμιακή σύνθεση της περιοχής πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους και την εγκατάσταση των προσφύγων της Μικρασίας.

   Ακόμη κι αν η Μακεδονία μετονομαζόταν Δαρδανία, αυτό δεν θα εξαφάνιζε τις αναφορές των εκεί Μακεδονιστών σε αλύτρωτους Δαρδανούς της Β. Ελλάδας. Στην δε Ελλάδα, θα γινόταν απλώς   μετάλλαξη των «Σλαβόφωνων Ελλήνων» σε «Δαρδανόφωνους».

   Της μόδας μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε επίσης η γεωπολιτική» επιχειρηματολογία (δικαίωμα των εθνών να «αναζητήσουν» καλλιεργήσιμα εδάφη, θαλάσσιες οδούς κ.λπ.). Παρόμοια επιχειρήματα πρόβαλε τότε κι η επίσημη Αθήνα, ζητώντας επέκταση των ελληνικών συνόρων προς βορρά. Σήμερα, τέτοιοι ισχυρισμοί θεωρούνται από το Διεθνές Δίκαιο απαράδεκτοι, ενώ η ύπαρξη και προστασία των κατά τόπους μειονοτήτων έχει πλήρως αποσυνδεθεί από εδαφικές διευθετήσεις.

Χάρτες σαν τον παραπάνω με το σύνθημα "Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ" αποτελούν φόβητρο για τους Ελληνες αλλά και πρόσχημα για τον από βορρά κίνδυνο

Μύθευμα  6ο

Η σχέση των "Σλαβομακεδόνων" με τους αρχαίους Μακεδόνες είναι μια ιστορική πλαστογραφία που χαλκεύθηκε στα Σκόπια στα μεταπολεμικά χρόνια

Η αλήθεια

   Η υποτιθέμενη καταγωγή των Σλαβομακεδόνων από τους αρχαίους Μακεδόνες υπήρξε αγαπημένο θέμα της ελληνικής προπαγάνδας, από τα μέσα του 19ου αι.

   Το πιστοποιούν Σλαβόγλωσσα έντυπα που οι μακεδονομάχοι μοίραζαν στον τοπικό πληθυσμό, όπως η «Διακήρυξη του Ελληνομακεδονικού Συλλόγου της Αθήνας για τους αδελφούς μας Μακεδόνες» (1905) και οι υποτιθέμενες «Προφητείες του Μεγαλέξανδρου» (1907).  Ανάλογες θεωρίες συναντάμε και σε προφορικά κηρύγματα προς τους σλαβόφωνους χωρικούς (Στ. Ράπτης «Ιστορία του Μακεδονικού Αγώνος», Αθήνα 1910, σ. 168). Πασίγνωστη είναι τέλος η αναγόρευση της Σλαβομακεδονικής σε μετεξέλιξη της Ομηρικής γλώσσας των αρχαίων Μακεδόνων από λογίους της εποχής (Τσιούλκας, Μπουκουβάλας κ.ά.), τα πονήματα των οποίων βρίσκουν μέχρι σήμερα ανταπόκριση σε ελληνικούς εθνικιστικούς κύκλους.

 

Η γενεολογική καταγωγή των σημερινών Μακεδόνων με τον Μέγα Αλέξανδρο  είναι πολύ παλιά υπόθεση στην οποία υπάρχει  Ελληνική συνεισφορά

     Εξίσου παλιά είναι η οικειοποίηση αυτής της ιστορικής επιχειρηματολογίας από τους ίδιους τους Σλαβόφωνους Μακεδόνες, είτε αυτοί συντάσσονταν με τον ελληνικό εθνικισμό είτε όχι. Προξενική έκθεση του 1871 καταγράφει το στολισμό του Βουλγαρικού βιβλιοπωλείου των Βιτωλίων με την εικόνα του Μεγαλέξανδρου, ενώ το 1902 Βουλγαροκομιτατζήδες κηρύσσουν πως «θέλουν να αναζωώσουν τον Μέγαν Αλέξανδρον» και το κράτος του.

 

  Την ίδια χρονιά, Σλαβόφωνος πράκτορας του ελληνομακεδονικού κομιτάτου καυτηριάζει δημόσια τους συμπατριώτες του που «πλανώνται πλάνην μεγάλην φρονούντες ότι είνε δυνατόν να είνε απόγονοι συγχρόνως τε του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Κρούμου» (Γ. Π. Κώνστας, «Ενέργειαι και δολοφονικά όργια του βουλγαρικού κομιτάτου», εν Αθήναις 1902, σ. ιθ').

    Διαφορετικό  ζήτημα αποτέλεσε η υιοθεσία του Ηλιου της Βεργίνας ή ορθότερον Κούτλες ως εθνικού εμβλήματος της Μακεδονίας το 1992. Εξαρχής ήταν προφανές πως επρόκειτο για εσπευσμένη κατασκευή ενός διαπραγματευτικού χαρτιού προς ανταλλάγματα, ενόψει μελλοντικού διακανονισμού. Το αποδεικνύει όχι μόνο η αδιαμαρτύρητη απεμπόλησή του το 1995, αλλά και η προνοητικότητα της ηγεσίας της Μακεδονίας να απεικονίσει έναν διαφορετικό ήλιο στα κέρματα που έκοψε το 1993.

 

Μύθευμα  7ο

Το ελληνικό κράτος αδιαφόρησε επί μισόν αιώνα για τις κινήσεις των Σκοπίων

 

Η αλήθεια

  Oπως εξηγεί σε απολογιστικό του κείμενο ο επίσημος ιστορικός του Μακεδονικού και εμπειρογνώμονας του ΥΠΕΞ επί τρεις τουλάχιστον δεκαετίες, Ευάγγελος Κωφός, «για τη διπλωματική μας Υπηρεσία, το θεωρούμενο από πολλούς ως "ανύπαρκτο θέμα" ήταν ένα πολύ υπαρκτό και ακανθώδες πρόβλημα. Υπήρξαν περίοδοι κατά τις οποίες το 50% των εισερχομένων ημερησίως εγγράφων στο αρμόδιο Βαλκανικό Τμήμα του Υπουργείου αναφέρονταν άμεσα ή έμμεσα στο Μακεδονικό».

   Η σχετική παρανόηση οφείλεται στην επιλογή της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας να θεωρεί το θέμα επισήμως ανύπαρκτο, επιβάλλοντας αυτή τη γραμμή στα ελληνικά ΜΜΕ.

   Ο Κων/νος Καραμανλής  δεν είχε π.χ. κανένα πρόβλημα να εξηγήσει το 1980 στο γιουγκοσλάβο ομόλογό του, Μιγιάτοβιτς, πώς υποχρέωσε τον ελληνικό τύπο ν' αποσιωπήσει την απάντηση του γιουγκοσλαβικού ΥΠ.ΕΞ. σε ερώτηση «ενός δικού μας ανόητου δημοσιογράφου για το Μακεδονικό» (Αρχείο Καραμανλή, τ. 12ος, σ. 61).

 

  Ο εντεταλμένος "Μακεδονολόγος" του ΥΠ. ΕΞ.  Ευάγγελος Κωφός και ο πρωθυπουργός Κων/νος Καραμανλής, γνώριζαν από δεκαετίες το ακανθώδες Μακεδονικό πρόβλημα το οποίο ωστόσο αποσιωπήθηκε εσκεμμένα στα πλαίσια της αλληλεγγύης προς τον "αντισοβιετικό" Τίτο

   Η αιτία αυτής της διατεταγμένης αυτολογοκρισίας δεν είναι δύσκολο να εντοπιστεί. Χάρη στη μυστική Ελληνογιουγκοσλαβική «συμφωνία κυρίων» του 1962 για εκατέρωθεν αποχή από οποιαδήποτε δημόσια ανακίνηση του Μακεδονικού, το ελληνικό κράτος μπόρεσε να οργανώσει, χωρίς διεθνείς περιπλοκές, ένα εκτεταμένο πρόγραμμα αφομοίωσης της Βουλγαρόφωνης μειονότητας του βορειοελλαδικού χώρου. Σε αντάλλαγμα αποδέχθηκε de facto την ύπαρξη της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας Μακεδονίας, όπως πιστοποιεί η αναγραφή της συγκεκριμμένης ονομασίας σε ΦΕΚ όλων των μεταπολεμικών κυβερνήσεων.

Μύθευμα  8ο

 

Η ηγεσία των Σκοπίων υπήρξε σταθερά αδιάλλακτη στο ζήτημα του ονόματος, απορρίπτοντας κάθε συμβιβαστική λύση

 

Η αλήθεια

   Η ελληνική κυβέρνηση φρόντισε να απορρίψει πρώτη όλες τις εκδοχές σύνθετης ονομασίας που πρότειναν το 1992-93 οι μεσολαβητές της Ε.Ε. και του ΟΗΕ, όπως Νέα Μακεδονία (1.4.92) και Nova Makedonija (28.5.93).

    Η δεύτερη απορρίφθηκε επίσημα και από τον πρόεδρο Γκλιγκόροφ, μια μέρα όμως μετά το Μητσοτάκη.

    Το ίδιο συνέβη και με τις βολιδοσκοπήσεις σε διμερές επίπεδο. Το Μάρτιο του 1992, κατά τη συνδιάσκεψη «Ελσίνκι-2» της ΔΑΣΕ, ο ΥΠ.ΕΞ. της ΠΓΔΜ Μάλεφσκι παρέδωσε σε μέλη της ελληνικής αντιπροσωπείας κατάλογο με πέντε εκδοχές σύνθετης ονομασίας (Μακεδονία του Βαρδάρη, Βόρεια Μακεδονία κ.λπ.) παροτρύνοντας σε άμεση από κοινού επίλυση του προβλήματος.

 

   Η ελληνική πλευρά απέρριψε το διάβημα με τη δικαιολογία ότι «η στιγμή δεν ήταν κατάλληλη». Τις ίδιες μέρες κλιμακώθηκε η εκστρατεία του τότε έλληνα ΥΠ.ΕΞ. Αντώνη Σαμαρά, για αποτροπή οποιουδήποτε συμβιβασμού με το «ψευδοκράτος»  με αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα σημερινά αδιέξοδα.

 

Ο πρόεδρος Κίρο Γκλιγκόρωφ είχε αποδεχθή σύνθετες ονομασίες για την Δημοκρατία Μακεδονίας οι οποίες απορίφθηκαν από τον τότε εκφραστή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής Αντώνιο Σαμαρά παρά την αντίδραση του πρωθυπουργού Μητσοτάκη

    

Μύθευμα  9ο

Στην επικράτεια της Δημοκρατίας Μακεδονίας ζει μια ευμεγέθης ελληνική μειονότητα

 

Η αλήθεια

   Πρόκειται για ανυπόστατη κατασκευή που δεν στηρίζεται σε κανένα πραγματικό δεδομένο. Το αρχικό έναυσμα δόθηκε από μια σφυγμομέτρηση του Μακεδονικού περιοδικού PULS (1991) κατά την οποία, σε περίπτωση διάλυσης της ΠΓΔΜ, ένα 10,9 % των ερωτηθέντων θα προτιμούσε να ζήσει στην Ελλάδα κι όχι σε κάποια άλλη γειτονική χώρα. Η προτίμηση αυτή  ερμηνεύθηκε στα ελληνικά ΜΜΕ σαν εκδήλωση ελληνικής εθνικής συνείδησης.

   Ακολούθησε η πανηγυρική υποδοχή της προκήρυξης μιας «Οργάνωσης Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας» (19.2.93), που σύντομα αποδείχθηκε κατασκεύασμα της εγχώριας φασιστοφυλλάδας ΣΤΟΧΟΣ. Οπως επισημαίνει και ο Ευάγγελος Κωφός, η όλη παραφιλολογία στην οποία μετείχε ακόμη και η υφυπουργός Εξωτερικών Βιργινία Τσουδερού, ανεβάζοντας μάλιστα το ποσοστό της «ελληνικής μειονότητας» σε 18,6%) «ενίσχυε την εντύπωση σε τρίτους ότι η Ελλάδα αναζητεί ή κατασκευάζει ερείσματα για επέμβαση στη γειτονική χώρα».

 

  Κατά βάθος οι ισχυρισμοί για ελληνική μειονότητα στην Μακεδονία στηρίχθηκαν στην ύπαρξη Βλαχοφώνων, μικρός αριθμός των οποίων έχει εκφράσει φιλελληνικά αισθήματα. Γνωστή η υπόθεση του Μιχαηλόφσκυ-Κωνσταντινίδη από την πόλη Resen ο οποίος το 2002 κατέφυγε στην Ελλάδα ως "διωκόμενος από το VMRO". Οπως τελικά αποδείχθηκε ήταν και αυτός εγκάθετος του φασιστικού "ΣΤΟΧΟΥ" αλλά και του "Μακεδονομάχου" βουλευτή  Στέλλιου Παπαθεμελή.

 

   Στην Δημοκρατία Μακεδονίας η πιό πρόσφατη επίσημη απογραφή του 1994, αποκάλυψε ότι σε συνολικό πληθυσμό 1.945.932 κατοίκων οι Μακεδόνες είναι 1.295.964 (ποσοστό 66,6 %) και οι Αλβανοί 441.104 (ποσοστό  22,7 % ). Ακολουθούν 78.019 Τούρκοι (4%),  43.707 Ρόμα-Τσιγγάνοι (2,2%),  40.228 Σέρβοι (2%), 15.418 Μουσουλμάνοι (0,8%)  και  8.601 Βλάχοι (0,4%).

Οι Ελληνες  είναι μόλις  368 άτομα (ποσοστό 0.018%) και κατατάσονται  αριθμητικά τελευταίοι, σαν διαφορετική εθνότητα από τους 8.601 Βλάχους

  Μετά την απογραφή του 1994 δεν εκδηλώθηκε καμμία επίσημη κίνηση ύπαρξης των 368  Ελλήνων.  Παλαιότερα, επίσημες ελληνικές πηγές δέχονταν ότι το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων της Σερβικής Μακεδονίας (5.000 άτομα) μετανάστευσε στην Ελλάδα το 1913 (Α.Α. Πάλλης, «Στατιστική μελέτη περί των φυλετικών μεταναστεύσεων Μακεδονίας και Θράκης», Αθήναι 1925, σ.6).

  Συνολικά καταγράφηκαν 23 εθνότητες στην Μακεδονία. Τηρουμένων των αναλογιών στην Ελλάδα υπάρχουν περισσότερες από 50 αποκρυπτόμενες μειονότητες.

OFFICIAL DATA OF 1994 CENSUS IN REPUBLIC OF MACEDONIA

TOTAL	1.945.932
Macedonians	1.295.964
Albanians	441.104
Turkish	78.019
Roma	43.707
Serbs	40.228
Muslims	15.418
Vlachs	8.601
Bosniaks	6.829
Egyptians	3.080
Montenegrin	2.318
Croats	2.248
Bulgarians	1.682
Slovenes	403
Greeks	368
Other	5963

Μύθευμα 10ο

Η στάση της Αθήνας απέναντι στα Σκόπια υπήρξε σταθερά ενδοτική και καθόλου απειλητική

 

Η αλήθεια

 

   Στην πραγματικότητα, ο ελληνικός εθνικισμός φλέρταρε σοβαρά με την ιδέα της διάλυσης του "ψευδοκράτους" ή "μορφώματος" κατά τον Παπαθεμελή. Εκτός από χιλιάδες διαδηλωτές που πλημμύρισαν τους δρόμους της Αθήνας ζητώντας σπάσιμο των συνόρων και σύνορα με τη Σερβία (10.12.92) την στρατιωτική πίεση και το διαμελισμό της Μακεδονίας υποστήριξαν  δημόσια προσωπικότητες όπως ο Στέλιος Παπαθεμελής, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο Κων/νος Βακαλόπουλος, ο Σαράντος Καργάκος, ο Χρήστος Πασσαλάρης και ο τέως πρόεδρος της Δημοκρατίας Χρήστος Σαρτζετάκης.

 

   Στον αθηναϊκό τύπο δημοσιεύθηκαν σενάρια προέλασης του ελληνικού στρατού στο έδαφος της Δημοκρατίας Μακεδονίας («Βήμα» 15.12.91 και 31.5.92), ακόμη και χάρτης με τις προτάσεις του ΓΕΕΘΑ για τα νέα σύνορα της Ελλάδας («Εθνος» 7.12.92).

   Σε άλλο επίπεδο, ο  ΥΠ.ΕΞ.  Σαμαράς βάσισε μεγάλο μέρος της στρατηγικής του στην προοπτική αποσύνθεσης και κατάρρευσης του «κρατιδίου» χάρη στο πρώτο άτυπο ελληνικό εμπάργκο του 1992), ενώ γνωστές είναι οι διαβουλεύσεις με τους Μιλόσεβιτς και Ντράσκοβιτς για Ελληνοσερβική μοιρασιά της Μακεδονίας. Περισσότερα εδώ και εδώ.

 

Η ΛΥΣΗ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ..ΣΥΝΟΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΡΒΙΑ

 

 

 ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΕΣ ΟΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΤΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

   Μια σχεδόν ξεχασμένη πτυχή της εθνικιστικής υστερίας του 1991-93 αφορά την πολιτική ταυτότητα των ειδημόνων Μακεδονολόγων που ανέλαβαν να διαφωτίσουν  την εγχώρια κοινή γνώμη για την προϊστορία, τη φύση και τις πραγματικές διαστάσεις ενός ζητήματος που μέχρι τότε εθεωρείτο ανύπαρκτο από το επίσημο κράτος και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του.

   Την κάλυψη του πολιτικού, ιδεολογικού και βιβλιογραφικού κενού που παρήγαγε η διατεταγμένη κρατική σιωπή,  ανέλαβαν να καλύψουν οι εκπρόσωποι κι οργανικοί διανοούμενοι της μετεμφυλιακής και χουντικής εθνικοφροσύνης που μετά τη μεταπολίτευση του 1974 είχαν μπει στο περιθώριο.

   Συντάκτης της ιδρυτικής διακήρυξης (17.1.92) της «Επιτροπής Μακεδόνων» που οργάνωσε το πρώτο εθνικιστικό συλλαλητήριο (Θεσσαλονίκη 14.2.92), δίνοντας τον τόνο και αποκρυσταλλώνοντας την επιχειρηματολογία της «λαϊκής διπλωματίας» της περιόδου, ήταν ο Νικόλαος Μέρτζος, συγγραφέας του βιβλίου «Εμείς οι Μακεδόνες» (Αθήνα 1986), σύμβουλος του Μητσοτάκη για τα «εθνικά ζητήματα» αλλά και αντιπρόεδρος επί χούντας της διορισμένης από τον Παπαδόπουλο «Συμβουλευτικής Επιτροπής».

   Συγγραφέας του best seller «Οι Ελληνες Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας» (Αθήνα 1991), ο Ιωάννης Χολέβας υπήρξε γενικός γραμματέας του υπουργείου Β. Ελλάδος επί ΕΡΕ αλλά και υπουργός Ναυτιλίας επί χούντας.

  Συμπληρωματικό ρόλο έπαιξαν «Η συνωμοσία κατά της Μακεδονίας» (Αθήνα 1987) του κατοχικού νομάρχη Τρικάλων και χουντικού υφυπουργού Εσωτερικών Θεόδωρου Σαράντη και το κλασικό μετεμφυλιακό εγχειρίδιο του Γεωργίου Λεβέντη «Η εναντίον της Μακεδονίας βουλγαροκομμουνιστική επιβουλή» (Αθήνα 1963 ).

   Για πιο σκληρά γούστα, ανακαλύφθηκε ξανά ο Φύρερ της 4ης Αυγούστου, Κώστας Πλεύρης. Τρεις μέρες πριν  το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, κλήθηκε να διαφωτίσει για το Μακεδονικό τους μαθητές του 4ου Γυμνασίου Χαλανδρίου. Σύμφωνα με το δελτίο ειδήσεων του Tele-City, γύριζε τότε «από σχολείου εις σχολείον, μπας και ξυπνήσουμε τον εθνικό μας οίστρο» («Ε» 12.2.92).

   Η δραστηριότητά του αυτή δεν έμεινε απαρατήρητη από τους υπόλοιπους λάτρεις της εθνικής αφύπνισης. Αρθρο της «Καθημερινής» διαφημίζει π.χ. τον καθηγητή Πλεύρη σαν «διαπρεπή αναλυτή, σπουδαίο πνευματικό άνθρωπο, ιστορικό, φιλόλογο και νομικό», που «παρουσιάζει κατά τρόπο μοναδικό τις αξίες της αρχαιοελληνικής μας κληρονομιάς, τον κλασικό μας πλούτο, τις μεγάλες μορφές της Φιλοσοφίας, της Τέχνης και της πολιτικής των προχριστιανικών χρόνων, με ιδιαίτερη πάντα αναφορά στους Ελληνες Μακεδόνες Φίλιππο, Αριστοτέλη και Μέγα Αλέξανδρο» (16.2.92).

   Σαφώς πιο απειλητική για την ελευθερία του λόγου, αλλά κι ενδεικτική του κλίματος των ημερών, ήταν η επιστράτευση του ίδιου Ελληνα Φύρερ από τον εισαγγελέα ως βασικού μάρτυρα κατηγορίας σε μία από τις βασικές διώξεις αντιφρονούντων της εποχής. Αντικείμενο της δίωξης ήταν το βιβλίο της Οργάνωσης Σοσιαλιστική Επανάσταση «Η κρίση στα Βαλκάνια, το Μακεδονικό και η εργατική τάξη» και η κατηγορία αφορούσε τα εμφυλιοπολεμικά αδικήματα της «διασποράς ψευδών ειδήσεων», της «πρόκλησης πολιτών σε διχόνοια» και της «διατάραξης των σχέσεων της χώρας με φιλικά κράτη». Ο Πλεύρης κλήθηκε να καταθέσει με την ιδιότητα του ειδήμονος περί τα εθνικά θέματα και, φυσικά, έσπευσε να στηρίξει την κατηγορία.

  Μια άλλη ακροδεξιά παρέα, η «Εθνική Σταυροφορία» με αρχηγό έναν ιδιοκτήτη πορνομάγαζου καταδικασμένο για μαστροπεία, συνέβαλε κι αυτή στις διώξεις των αντιφρονούντων, «τεκμηριώνοντας» με τις επιδρομές της την «πρόκληση διχόνοιας» που υποτίθεται ότι προκαλούσε η δημόσια διαφωνία με την υστερία.

  Αποτέλεσμα όλης αυτής της ζύμωσης ήταν να χαθεί πλήρως ο έλεγχος της κατάστασης, ακόμη κι από τους αρχικούς εμπνευστές της όλης καμπάνιας. Οταν στις αρχές του 1993 ο Μέρτζος αρθρογράφησε για πρώτη φορά υπέρ μιας συμβιβαστικής λύσης στο ζήτημα του ονόματος, εισέπραξε τη γενική κατακραυγή. Το τζίνι της Μακεδονίας είχε βγει απ' το μπουκάλι και θα περάσει καιρός μέχρι να τιθασευτεί.

 

VIDEO

 

Τα δέκα Ελληνικά ψέμματα	Η Τουρκία στηρίζει την Μακεδονία στο θέμα του ονόματος. Συνάντηση Ερντογκάν-Γκρούεφσκυ στην Ιστάμπουλ

 Σχετικά sites

Εμπάργκο στην Ελλάδα για αντίποινα στο  Veto

Τα δέκα ψέμματα του Μακεδονισμού - Десетте лъжи на македонизма

Η σκοτεινή πλευρά της Ελληνικής Ιστορίας. Click  below

Copyright © 2002-2008    www.bulgarmak.org