Οταν οι θύτες προσποιούνται τα θύματα 

ΤελικΑ ποιοΙ διΕπραξαν ωμΟτητες, Οι ΤοΥρκοι  Η  ΜΗΠΩΣ οι ΕΛΛΗΝΙΖΟΝΤΕΣ ΛΑΖΟΙ ΠΟΥ ΑΥΤΟΑΠΟΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΠΟντιοι;

      Με μία πράξη εσχάτης προδοσίας  οι  χριστιανοί  Λαζοί  του Πόντου σε πλήρη αντίθεση με τους ομοεθνείς τους  Μουσουλμάνους Λαζούς,  συμπαρατάχθηκαν το 1916 με τον Ρώσσο εισβολέα, υπονομεύοντας την ακεραιότητα της πατρίδας τους που επί 450 χρόνια υπήρξε η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Με την παρότρυνση της  Εκκλησίας και του "Οικουμενικού" Πατραρχείου, Λαζοπόντιοι   συμμορίτες χτύπησαν τα νώτα του αμυνόμενου Τουρκικού στρατού συντελώντας στην  ήττα του από τους  Τσαρικούς εισβολείς  και τον αφανισμό 100.000 Τούρκων στρατιωτών.Ταυτόχρονα ανέπτυξαν τρομοκρατική δράση κατά των  Μουσουλμάνων Λαζών της περιοχής  με αποτέλεσμα ένα λουτρό αίματος στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας

ΜΙα φωτογραφΙα στην υπηρεσΙα της ιστορΙας

ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΤΣΑΡΙΚΗ ΡΩΣΣΙΑ

    Τραπεζούντα 30 Ιουλίου 1916: Ο Μητροπολίτης  Τραπεζούντας Χρύσανθος Φιλιππίδης υποδέχεται σε στάση υποτέλειας τον Ρώσσο αρχιστράτηγο Δούκα Νικολαϊ Νικολάγιεβιτς, αδελφό του Τσάρου, ως ελευθερωτή του Πόντου. Τα Ρωσσικά στρατεύματα είχαν μόλις εισβάλει στην Οθωμανική αυτοκρατορία με σκοπό να την διαμελίσουν. Στόχος των Ρώσσων ήταν η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης.  Λαζο-Πόντιοι συμμορίτες χτύπησαν τα νώτα του αμυνόμενου Τουρκικού στρατού με αποτέλεσμα την ήττα των Τούρκων και την κατάρρευση του μετώπου στον νότιο Καύκασο.

    Μετά την αιματοχυσία οι χριστιανοί κάτοικοι του Πόντου ανεθάρρησαν, δέχθηκαν ως λυτρωτή τον Ρωσσικό Τσαρικό στρατό και παρατάχθηκαν στο πλευρό του επί 20 μήνες. Οι θηριωδίες σε βάρος των αμάχων Μουσουλμάνων πήραν διαστάσεις γενοκτονίας. Λαζο-Πόντιακές  και Αρμενικές συμμορίες πρωτοστάτησαν από κοινού σε σφαγές Τούρκων χωρικών με την κάλυψη των Ρωσσικών στρατευμάτων. Περισσότεροι από 10.000 άμαχοι Μουσουλμάνοι σφαγιάσθηκαν από Πόντιους συμμορίτες στην περίοδο 1915-1920.

  Οι αντάρτες του Πόντου ήσαν κυρίως Λαζοί λιποτάκτες του Τουρκικού στρατού ενισχυμένοι από χριστιανούς ληστοσυμμορίτες της περιοχής που πήραν τα όπλα μετά την χαώδη κατάσταση που επικράτησε στην περιοχή με την Ρωσσοτουρκική σύγκρουση του 1915/1916.

     Τον Απρίλιο του 1916 ο ρωσικός στρατός κατέλαβε την Τραπεζούντα και τις περιοχές του ανατολικού Πόντου ως τον Χαρσιώτη ποταμό. Αποχωρώντας από την πόλη ο Τούρκος βαλής την παρέδωσε στο μητροπολίτη Χρύσανθο.

  Με το ξέσπασμα της σοβιετικής επανάστασης τον Οκτώβριο του 1917 οι Ρώσοι άρχισαν σταδιακά να εγκαταλείπουν τον κατεχόμενο Πόντο. Το Φεβρουάριο του 1918 η Τραπεζούντα καταλήφθηκε και πάλι από τον τουρκικό στρατό και χιλιάδες Ελληνίζοντες Πόντιοι, φοβούμενοι τα Τουρκικά αντίποινα, κατέφυγαν  στις συνοριακές ρωσσικές πόλεις και από εκεί αρκετοί κατέληξαν στην Ελλάδα. Οσοι παρέμειναν εκτοπίσθηκαν με εντολή του Μουσταφά Κεμάλ στην Κιλικία ως δοσίλογοι, μακρυά από τα ευαίσθητα Τουρκορωσσικά σύνορα. Αυτή η συγκεκριμμένη ενέργεια χαρακτηρίσθηκε από τους Ελληνες ως Ποντιακή γενοκτονία.

ΠΟΝΤΙΟΙ ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ

Στο πλευρΟ του ΡΩΣΣΟΥ εισβολΕα

Με τον σταυρΟ και το μαχαΙρι

Atrocities in Turkey commited by  Pontian terrorists

   Ακόμα και μετά την οριστική αποχώρηση των Ρώσσων τον Μάϊο 1918,  Ποντιακές και Αρμενικές  συμμορίες συνέχισαν το τρομοκρατικό τους έργον εξορμώντας από τα δυσπρόσιτα βουνά της περιοχής. Η μέθοδος δράσης αποτέλεσε αρχέτυπο γιά τις πρόσφατες  γενοκτονίες σε βάρος Μουσουλμάνων που διαπράχθηκαν στην Κύπρο από Ελληνοκύπριους  την περίοδο 1963-1974 και στην Βοσνία από Σέρβους και Ελληνες χριστιανούς  το 1995.

    Υπο την ηγεσία και ποδηγέτηση Χριστιανών ιερωμένων τα Μουσουλμανικά χωριά της περιοχής υφίσταντο επιδρομές συμμοριών τύπου Ράμπο, πυρπολήσεις οικιών και   ολική εξόντωση του Μουσουλμανικού πληθυσμού  αδιακρίτως  φύλλου και ηλικίας. Η τρομοκρατία βασίλεψε στον Πόντο/Λαζιστάν γιά περισσότερο από πέντε χρόνια με χιλιάδες αθώα θύματα.

    Το Λαζοποντιακό αντάρτικο  αναζωπυρώθηκε με την εισβολή του Ελληνικού στρατού στην περιοχή Σμυρνης τον Μαϊο 1919. Ο εξοπλισμός ερχόταν από την Ελλάδα που υποκίνησε την εξέγερση στέλνοντας ακόμα και ελληνες αξιωματικούς. Στην ακμή του αριθμούσε 10.000 συμμορίτες    μοιρασμένους σε 300 ομάδες με ξεχωριστούς καπετάνιους.

    Οι  Ποντιακές συμμορίες που δρούσαν κυρίως στην παραλιακή ζώνη ήταν ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων χωρικών. Ο διαβόητος Μητροπολίτης Αμάσειας Γερμανός Καραβαγγέλης με πλούσια εγκληματική δράση στον  λεγόμενο "Μακεδονικό αγώνα" πρωτοστάτησε στις  θηριωδίες εναντίον των Τούρκων αμάχων.

   Το 1921 καταδικάσθηκε σε θάνατο από Τουρκικό δικαστήριο αλλά πρόλαβε να διαφύγει στην Ελλάδα. Το ίδιο συνέβη με τον Πόντιο "Εθνάρχη" Μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρύσανθο Φιλιππίδη που καταδικάσθηκε και αυτός ερήμην σε θάνατο ως δοσίλογος και εγκληματίας πολέμου.

 η  ΟργΑνωση ΠΟντου

Η  Αγία Τριάδα  του Ποντιακού εθνικισμού σε προπαγανδιστική κάρτα  εποχής: Ελευθέριος Βενιζέλος, Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ και Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος

   Η "Οργάνωση Πόντου" ιδρύθηκε το 1840 από Ελληνες Οθωμανικής υπηκοότητας του Αμερικανικού Κολλεγίου Merzifon. Το 1909 με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Τραπεζούντας, διαμορφώθηκε σε κλάδο της Ενωσης Μικρασιατών της Αθήνας.

    Το κολλέγιο Merzifon εκπαίδευσε περίπου 100 Ελληνες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το 1908 οι σπουδαστές του κολλεγίου ίδρυσαν μιά επαναστατική οργάνωση που ονομάσθηκε "Νόμιμη Αμυνα" και εξέδωσαν ένα μανιφέστο με τίτλο Πόντος.

    Στόχος της "Οργάνωσης Πόντου" ήταν να εξελληνίσει βίαια την περιοχή Ευξείνου Πόντου που ήταν μία μεγάλη Τουρκική επαρχία με τις πόλεις  Τραπεζούντα, Ορντού, Κερασούντα, Σαμσούντα, Αμάσια και τμήματα των περιοχών Σίβας και Μπατούμ.

   Απώτερος σκοπός των συνομωτών ήταν η δημιουργία "Αυτόνομης Ποντιακής Δημοκρατίας" στα ιστορικά όρια της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας και η τελική προσάρτιση αυτής στο Ελληνικό κράτος.

ΑΛΥΤΡΩΤΙΚΕΣ ΒΛΕΨΕΙΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

ΠΟΝΤΟΣ: ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ

Προπαγανδιστικός χάρτης Ποντίων με απροκάλυπτη αλυτρωτική στάση κατά της Τουρκίας

     Σε ολόκληρη την Ελλάδα προβάλλεται σήμερα εθνικιστικός χάρτης του Πόντου, στον οποίο εμφανίζονται τρία βιλαέτια (νομοί) της Τουρκίας ως δήθεν  ελληνικές περιοχές. Οι τρεις αυτοί νομοί είναι τα βιλαέτια της Τραπεζούντας,  της Σεβάστειας (Σίβας) και  της Κασταμονούς μιάς πόλης  της αρχαίας Παφλαγονίας. Οι περιοχές αυτές  εδώ και 8 αιώνες  αποτελούν διοικητικές περιοχές του Τουρκικού κράτους.

   Στους προβαλόμενους προπαγανδιστικούς χάρτες η έκταση και τα όρια του υποτιθέμενου Ελληνικού Ποντιακού κράτους είναι τελείως φανταστικά. Δεν συμπίπτουν ούτε με τα όρια της αρχαίας Περσικής σατραπείας της Τιβαρηνής που κυβερνήθηκε στην συνέχεια από την αυτόνομη Περσική δυναστεία της δυναστείας Μιθριδάτη, ούτε με το μεσαιωνικό  κράτος των Μεγαλοκομνηνών (Αυτοκρατορία Τραπεζούντας) που είχε Γεωργιανή εθνική καταβολή και όνομαζόταν Αυτοκρατορία  πάσης Ανατολής, Ιβήρων και Περατίας.  Η "Αυτοκρατορία Τραπεζούντας", όπως αποκαλείται στην Ελλάδα, επιβίωσε στην περίοδο 1204-1461 σαν υποτελές κράτος έναντι του όμορου Σελτζουκικού εμιράτου.

   Η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου στις διαπραγματεύσεις που έγιναν μετά το τέλος του Α΄ Π.Π. χρησιμοποίησε στις συνδιασκέψεις ειρήνης την στατιστική του  Γ. Σωτηριάδη, καθηγητού του Πανεπιστημίου της Αθήνας, σχετικά με τον πληθυσμό του Πόντου, προκειμένου να στηρίξει τα εθνικά δίκαια της Ελλάδας.

   Ο  Βενιζέλος απέρριψε τις προπαγανδιστικές στατιστικές του Πόντου, οι οποίες προέρχονταν κυρίως από εθνικιστικούς κύκλους, διότι θεώρησε ότι περιέχουν υπερβολές, δηλαδή ήταν ψευδείς, και ως εκ τούτου βλαπτικές για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.

   Σύμφωνα με την  στατιστική του Σωτηριάδη, που ήταν η επίσημη στατιστική της ελληνικής κυβέρνησης, στο βιλαέτι της Τραπεζούντας το 1912 κατοικούσαν 947.866 Τούρκοι, 353.533 Έλληνες και 50.000 Αρμένιοι Οι Έλληίζοντες Πόντιοι αποτελούσαν μια μειονότητα με ποσοστό 25,9% του συνολικού πληθυσμού.

   Σύμφωνα πάντα με την ίδια στατιστική στο βιλαέτι της Σεβάστειας (Σίβας) επί συνολικού πληθυσμού 1.109.535 κατοίκων οι Έλληνες Πόντιοι ανέρχονταν σε 99.367 άτομα, αποτελώντας μια σχετικά μικρή μειονότητα με ποσοστό μόλις  8,9% του συνολικού πληθυσμού.

    Στο τρίτο βιλαέτι του Πόντου δηλαδή στο βιλαέτι της Κασταμονούς οι Έλληνες Πόντιοι ανέρχονταν μόνο στο 2,5% του συνολικού πληθυσμού αποτελώντας μία ασήμαντη μειοψηφία.

   Οι κατηγορίες  των σύγχρονων εθνικιστών Ποντίων αναφέρουν ότι οι Τούρκοι φέρονται να εξόντωσαν μέχρι το 1924  350.000 Ελληνοπόντιους.  Εάν λάβουμε υπ΄όψιν τα στοιχεία της  κυβέρνησης  Βενιζέλου οι Πόντιοι και των δύο βιλαετίων του Πόντου ανέρχονταν σε 353.533 + 99.367, δηλαδή σε 452.900 άτομα, στους οποίους προστίθενται και λίγες χιλιάδες Πόντιοι του βιλαετίου της Κασταμονούς.
 
   Εάν πράγματι σύμφωνα με τον μύθο των σημερινών εθνικιστών Ποντίων οι Τούρκοι σφαγίασαν από τους 452.900 Πόντιους τις 350.000, τότε το 1924 στην Ελλάδα θα πρέπει να ήρθαν μόνο 100.000 Πόντιοι πρόσφυγες.

   Σήμερα υπάρχουν επίσημα στοιχεία του ελληνικού κράτους σχετικά με τον αριθμό των προσφύγων που έφτασαν στην Ελλάδα το 1924, με τα οποία αποδεικνύονται  οι ψευδολογίες των Πόντιων εθνικιστών.

   Ένα δεύτερο θέμα αφορά στον ορισμό του ενόπλου αγώνα των Ποντίων από το 1915 έως το 1922. Ο πολιτικός σκοπός του ένοπλου Ποντιακού αγώνα  διακηρύχθηκε στο πρώτο παγκόσμιο συνέδριο των Ποντίων το οποίο έλαβε χώρα στη Μασσαλία στις 22.1.1919,  ως εξής:

«Απαιτούντες την ανεξαρτησία μας υπό ελεύθερον δημοκρατούμενον πολίτευμα»

   Εμπνευστής και οργανωτής του συνεδρίου αυτού ήταν ο Κωνσταντινίδης, γιος του Πασά Κωνσταντινίδη, τέως δημάρχου της Σαμψούντας.

   Εξ ορισμού όμως ο όρος απελευθέρωση έχει ρεαλιστικό περιεχόμενο μόνο όταν αφορά σε μια σχετικά μεγάλη εδαφική περιοχή, όπου η φίλια εθνική κοινότητα αποτελεί  την πληθυσμιακή πλειοψηφία.

   Στην περίπτωση του Πόντου οι Έλληνες Πόντιοι αποτελούσαν  υπολογίσιμη μειονότητα  μόνο στο παραλιακό βιλαέτι της Τραπεζούντας ανερχόμενοι στο 25,9% του συνολικού πληθυσμού, ενώ στα υπόλοιπα  βιλαέτια η Ποντιακή Μειονότητα ήταν ασήμαντη κυμαινόμενη από 2,5% έως 8,9% του συνολικού πληθυσμού.

   Υποθετικά μπορεί να παρατηρήσει κανείς ότι εάν οι  Πόντιοι ήταν σε θέση να επιβληθούν στρατιωτικά, κάτι εκ των πραγμάτων αδύνατον, τότε θα ήταν υποχρεωμένοι να εγκαταστήσουν όχι ένα δημοκρατούμενο πολίτευμα, όπως ισχυρίζονταν, αλλά μια στρατιωτική δικτατορία  και να προβούν σε εθνοκάθαρση του πλειοψηφούντος τουρκικού πληθυσμού, όπως ακριβώς έκανε ο ελληνικός στρατός για τους σλαβόφωνους Βούλγαρους του Κιλκίς τον Ιούνιο 1913.

  Την περίοδο 1914-1915 οργανωμένο αντάρτικο στον Πόντο δεν υπήρξε, απλώς κατέφυγαν στα βουνά διάφοροι ανυπότακτοι ή λιποτάκτες  Πόντιοι του τουρκικού στρατού, όπου και επιβίωναν από ληστείες ζώων και τροφίμων, προσβάλλοντας κυρίως τουρκικά χωριά.

  Οσοι από αυτούς  συλλαμβάνονταν, είτε ήσαν Έλληνες είτε  Τούρκοι,  τους περίμενε η αγχόνη, ποινή που την εποχή εκείνη εφαρμοζόταν  και στην Ελλάδα καθώς και σε κάθε εμπόλεμη χώρα της Ευρώπης.  Το πραγματικό αντάρτικο άρχισε μόλις το 1916 όταν οι Ρώσοι κατέλαβαν την Τραπεζούντα, μέχρι την οποία που επεκτάθηκε το ρώσο-τουρκικό μέτωπο πολέμου.  Αξιόλογο αντάρτικο υπήρξε αποκλειστικά και μόνο στην τουρκόφωνη περιοχή της Μπάφρας και στα επτά ορεινά χωριά της Σάντας.
   
  Στην Μπάφρα οργανωτής του Ποντιακού αντάρτικου ήταν ο «Μητροπολίτης-στρατηγός» Γερμανός Καραβαγγέλης, ο οποίος ήρθε στην Σαμψούντα το 1908 ως επίσκοπος. Τα κατορθώματά του τα περιγράφει ο αιμοσταγής αυτός ιερωμένος στα απομνημονεύματά του ως εξής:

«Αυτές τις μικρές και άτακτες στην αρχή ομάδες άρχισα να οργανώνω σε τακτικά και αξιόμαχα ανταρτικά σώματα με την μακρά πείρα που είχα απ΄τον αγώνα μας στην Μακεδονία. Κι αφού απέκτησαν άξιους και εμπειροπόλεμους αρχηγούς που ο ίδιος τους έδινα το χρίσμα, εξελίχθηκαν σε πραγματικά στρατιωτικά σώματα που είχε το καθένα υπό την προστασία του και την απόλυτη δικαιοδοσία του, ένα τμήμα της επαρχίας» ( σελ 227).

  
   Οι Ελληνίζοντες Πόντιοι ενώ αποτελούσαν υπηκόους του οθωμανικού κράτους χτυπούσαν πισώπλατα τον τουρκικό στρατό φροντίζοντας να δημιουργήσουν ένα διμέτωπο αγώνα σε βάρος της Τουρκίας. Οι Τούρκοι προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν την ανταρσία των  Ποντίων στα μετόπισθεν τους, φόνευσαν τον Απρίλιο του 1917 περίπου 80 αντάρτες στην σπηλιά της Παναγίας κοντά στο χωριό Οτ Καγιά.

   Ο εθνικιστής Πόντιος συγγραφέας Ανθεμίδης περιγράφει ότι δύο χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στις 15 Αυγούστου 1919 ανήμερα του πανηγυριού της Παναγίας του Οτ Καγιά, 12.000 Πόντιοι αντάρτες μεταμφιεσμένοι σε προσκυνητές επετέθησαν κατά την διάρκεια της νύχτας στο γειτονικό τούρκικο χωριό Τσασούρ όπου και σκότωσαν 1.000 Τούρκους στρατιώτες και 400 γυναικόπαιδα, έκαψαν δε ταυτόχρονα 400 σπίτια. Στον χαλασμό αυτόν οι Έλληνες αντάρτες τραυμάτισαν άλλους 800 στρατιώτες, χωροφύλακες και γυναικόπαιδα.

    Ένα δεύτερο επεισόδιο αναφέρεται από τον ίδιο  Πόντιο συγγραφέα στην περιοχή της Σάντας με το εξής κείμενο:

  "Τον Δεκέμβριο του 1922, οι Έλληνες αντάρτες επιτέθηκαν κατά των Τούρκων τσετέδων και πυρπόλησαν σε μια μόνο επιχείρηση οκτώ τουρκοχώρια ……Στο πέρασμα λοιπόν των ελληνικών ανταρτικών συγκροτημάτων ερημώνονταν στην κυριολεξία τα τουρκικά χωριά. ……Οι κύριες πηγές για την επιμελητεία τους ήταν πλέον τα τουρκοχώρια …..Το Σεπτέμβριο, 200 περίπου αντάρτες κυρίεψαν το τουρκικό χωριό Σιβασλή, το οποίο είχε 150 οικογένειες και το έκαψαν ολοκληρωτικά, αφού πήραν 200 ζώα και τρόφιμα, μετά πέντε μέρες κυρίεψαν το χωριό Κουτετί με 70 οικογένειες, στη συνέχεια το χωριό Ταϊπλί με 50 οικογένειες, και το χωριό Καραογλάρ

….Μετά από ανάπαυλα είκοσι ημερών 500 Έλληνες αντάρτες και 1.000 άοπλοι κυρίεψαν το Σεχρί, που είχε 600 οικογένειες, πήραν όλα τα ζώα και τα τρόφιμα με την βοήθεια των αμάχων και έκαψαν το χωριό … … Αστραπιαία μαθεύτηκε στα λημέρια των βουνών του Πόντου ότι τραυματίστηκε ο καπετάνιος. Έτρεξαν όλοι μαζί κοντά του να τον περιποιηθούν. Στο χωριό Τσαμιληκιοϊ, ύστερα από διαταγή του ίδιου του καπετάνιου οι αντάρτες ως αντίποινα δεν άφησαν τίποτε όρθιο" (σελ. 340)
 

  Ο  συγγραφέας Ανθεμίδης περιγράφοντας τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Πόντιοι αντάρτες εναντίον του άμαχου τουρκικού πληθυσμού, ισχυρίζεται ότι  ήσαν σύμφωνα με το δίκαιο του πολέμου και μάλιστα σύμφωνα με το δίκαιο του ανταρτοπολέμου της εποχής εκείνης.

   Οι απόψεις αυτές περί διεθνούς δικαίου υπάρχουν μόνο στην φαντασία του συγγραφέα για τον εξής απλούστατο λόγο:

  Στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ορισμένοι Βλάχοι, παρά το ότι ήσαν Έλληνες υπήκοοι κατετάγησαν στην Λεγεώνα των Βλάχων και συνεργάστηκαν στην Θεσσαλία με τα Ιταλικά στρατεύματα κατοχής, χαρακτηρίστηκαν μάλλιστα ένοχοι εσχάτης προδοσίας.  

   Εκτός από τους Βλάχους αυτούς ένοχοι εσχάτης προδοσίας χαρακτηρίστηκαν και  οι Βουλγαρόφωνοι  της Μακεδονίας οι οποίοι συνεργάσθηκαν το 1941-1944 με τα βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής και έδρασαν εναντίον των κατοίκων της Ελλάδας, κράτους του οποίου οι ίδιοι ήταν υπήκοοι, μερικοί δε από αυτούς εκτελέστηκαν.

  Όπως η Ελλάδα χαρακτήρισε εκείνους τους Βλάχους της Θεσσαλίας και εκείνους τους σλαβόφωνους Μακεδόνες της Δράμας και της Θράκης ως ενόχους εσχάτης προδοσίας, επειδή συνεργάστηκαν με ξένα στρατεύματα κατοχής, έτσι με την ίδια λογική το τουρκικό κράτος χαρακτήρισε και χαρακτηρίζει ακόμα και σήμερα τους Πόντιους αντάρτες ως ΕΝΟΧΟΥΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ, επειδή συνεργάστηκαν με τα ρωσικά στρατεύματα κατοχής, σφαγιάζοντας χιλιάδες αμάχους Τούρκους.

    ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΠΟΝΤΙΟΙ ΕΞΥΜΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΩΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΠΑΡΑ ΤΟ ΟΤΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ ΜΕ ΤΑ ΡΩΣΣΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ  ΗΣΑΝ ΥΠΗΚΟΟΙ

   ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΘΕΩΡΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΩΣ ΕΝΟΧΟΥΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ  ΤΟΥΣ ΒΛΑΧΟΥΣ ΤΗΣ ΒΛΑΧΙΚΗΣ ΛΕΓΕΩΝΑΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ  ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ ΜΕ ΤΑ ΙΤΑΛΙΚΑ  ΚΑΙ  ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑ  ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ  ΚΑΤΟΧΗΣ

  

ΦωτογραφικΑ ντοκουμΕντα 1916-1921

 Δολοφονημένοι Τούρκοι στην Κερασούντα το 1921, θύματα των Λαζών  τρομοκρατών

 Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΜΙΑΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

Το μεγάλο αγκάθι στις ελληνοτουρκικές σχέσεις

Οι   5  ΑΛΥΤΡΩΤΙΚΕΣ  επιδιΩξεις ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ με την ανακΙνηση θΕματος ΠοντιακΗς γενοκτονΙας