Αξιοσημείωτο είναι ότι σημαντική υποστήριξη στο Πριγκηπάτο δόθηκε από τους Εβραίους της Μακεδονίας. Η Μακεδονία περιλήφθηκε αργότερα στα όρια του κράτους επειδή εν μέρει κατοικείται από Βλάχους που ομιλούσαν διάλεκτο παρόμοια με την επίσημη Ρουμανική γλώσσα (Βλαχομογλενίτες). Πρωτεύουσα ορίσθηκε το Μέτσοβο και έδρα της "εθνοσυνέλευσης" τα Τρίκκαλα.

  Ηδη aπό τον 19ο αιώνα κάποιες δυνάμεις (Αυστροουγγαρία , Ιταλία και  Ρουμανία) είχαν θέσει ζήτημα Bλάχικης μειονότητας στην Ελλάδα.   Το 1917 οι Ιταλοί κατέλαβαν τα Ιωάννινα και επέκτειναν τη στρατιωτική κατάληψη μέχρι τη Σαμαρίνα. Τότε με όργανο τον νεαρό Διαμάντη, είχαν ανακηρύξει για πρώτη φορά την "Δημοκρατία της Πίνδου" πού επέζησε μόλις δύο ημέρες. Το  εγχείρημα εγκαταλείφθηκε με την αποχώρηση των Ιταλών.
 
  Με την λήξη του Α΄ Π.Π. ο Διαμάντης καταδικάσθηκε ερήμην σε θάνατο (διέφυγε στην Αλβανία)  αλλά το 1927 αμνηστεύτηκε. Επανεμφανίζεται το 1930 στην Αθήνα ως αντιπρόσωπος των ρουμάνικων πετρελαίων στην Ελλάδα. Tον Οκτώβριο του 1940  αναδύεται και πάλι στο προσκήνιο με την Ιταλική επίθεση, όταν εισήλθε μαζί τους στην Κόνιτσα  φέροντας το παράσημο του «Ταξιάρχου του Ιταλικού Στέμματος» και αποκαλείται Κομαντατόρε. Ενα χρόνο νωρίτερα είχε διορισθή πρόξενος της Ρουμανίας στην Αυλώνα (Vlores) της Αλβανίας.

  To σχέδιο ήταν γνωστό στο δικτατορικό καθεστώς Μεταξά από το έτος 1940. Οι στενοί συνεργάτες του Αλκιβιάδη  Διαμάντη είχαν συλληφθή ως πεμπτοφαλαγγίτες και κλείσθηκαν στο στρατόπεδο Κορίνθου. Οπως αποδείχθηκε τα πρώτα 24ωρα της ιταλικής επίθεσης στην Ηπειρο, άνθρωποι του Διαμάντη καθοδήγησαν τις Ιταλικές προφυλακές στην Πίνδο πρωτού ακόμα αναπτυχθεί η ελληνική άμυνα.

  Μετά την υποχώρηση των Ιταλών αποσύρθηκε μαζί τους για να επιστρέψει πιο δυναμικά  τον Μάϊο του 1941 με την κατάρρευση του μετώπου και την επανείσοδο του Ιταλικού στρατού. Στην αρχή δραστηριοποιήθηκε στην Ήπειρο και κατόπιν στην Θεσσαλία όπου ιδρύθηκε το Ρουμανοϊταλικό του βασίλειο.

   Παράλληλα με την ίδρυση του Βλαχορωμαϊκού κράτους του, ο Διαμαντής  συγκρότησε  το 1942 στη Λάρισα μία ένοπλη οργάνωση με τον τίτλο "Ρωμαϊκή Λεγεώνα" που έφθασε να έχει 2.000 μέλη. Η οργάνωση αυτή προσπάθησε να προσεταιριστεί τους Βλάχους της Θεσσαλίας, ενώ παράλληλα δραστηριοποιήθηκε κατά του αντιστασιακού κινήματος της εποχής.

ΠΡΙΓΚΗΨ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ

     Μετά τη λήξη της κατοχής, το Πριγκιπάτο της Πίνδου που ως προτεκτοράτο των Ιταλών, απέκτησε ελάχιστη  εξουσία, έπαψε  τυπικά να υπάρχει.

ΔΕΣΠΟΤΑΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ-ΜΟΓΛΕΝΩΝ: ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΜΙΑ ΜΙΣΟΚΡΥΜΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

ΒΛΑΧΙΑ-ΟΥΓΓΑΡΙΑ-ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ-ΚΡΟΑΤΙΑ-ΙΤΑΛΙΑ-ΓΕΡΜΑΝΙΑ-ΡΟΥΜΑΝΙΑ: ΤΟ ΕΠΤΑΓΩΝΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

  To 1942 η  υπόθεση πήρε ενδιαφέρουσα τροπή όταν η ηγεσία του Βουλγαρικού κόμματος BMPO παραχώρησε τον "θρόνο" της Μακεδονίας στον Αλκιβιάδη Διαμάντη. Ως πρόσχημα προβλήθηκε η ύπαρξη σημαντικού ποσοστού Βλάχων στην Μακεδονία και ιδίως στα Μογλενά (Βλαχομογλενίτες). Η απόφαση πάρθηκε από τους Ivan-Vancho Mihailov (1896-1990), εξόριστο ιστορικό ηγέτη του Βουλγαρικού ΒΜΡΟ  που ζούσε στο Ζάγκρεμπ, τον Tomislav II, βασιλιά της Κροατίας και τον Ante Pavelic (1889-1959), Κατοχικό πρωθυπουργό της Κροατίας και ηγέτη της εθνικιστικής Κροατικής οργάνωσης Ushtase.

  Ο Μιχαήλωφ έπειτα από μυστικές αποστολές που πραγματοποίησε το 1943 σε Σκόπια, Σόφια και στο αρχηγείο του Χίτλερ στο Βερολίνο πήρε την σημαντική αυτή απόφαση με την έγκριση του Γ΄ Ράϊχ, η οποία όμως δεν πρόλαβε να υλοποιηθή λόγω της ήττας του Αξονα. Σε πρώτη φάση ίδρυσε την φιλοβουλγαρική παραστρατιωτική οργάνωση ΟΧΡΑΝΑ που δραστηριοποιήθηκε στις περιοχές Εδεσσας, Καστοριάς και Φλώρινας.

  Ο επίσημος τίτλος του κράτους τροποποιήθηκε τότε σε "Πριγκηπάτο της Πίνδου και Δεσποτάτο (Βοεβοδάτο) της Μακεδονίας-Μογλενών". Ο διάδοχος του Διαμάντη Nickolas Matushis διαφημίσθηκε  για λίγους μήνες  με τον εξωτικό τίτλο " Βοεβόδας της Μακεδονίας". Η σημαντική αυτή πτυχή αποκαλύφθηκε τελευταία μετά την δημοσιοποίηση ντοκουμέντων της προκομμουνιστικής Βουλγαρικής ΚΥΠ.

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΜΙΧΑΗΛΩΦ

  Ο Ιβάν Μιχάηλωφ (Ivan Mihailov, Иван Михайлов) γνωστός και ως Βάντσο ή Βάντσε Μιχάηλωφ, γεννήθηκε στο χωριό Novo Selo  της Μακεδονίας στις 26 Αυγούστου 1896 και πέθανε υπέργηρος στην Ρώμη στις  5 Σεπτεμβρίου 1990 σε ηλικία 94 ετών. Το 1924, μετά την δολοφονία του Τόντορ Αλεξάντρωφ, ανέλαβε την ηγεσία της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (ΒΜΡΟ-VMRO) διατηρώντας την ηγετική αυτή θέση επί εξήντα έξι (66) συναπτά έτη.

  Στην πολυτάραχη ζωή του έζησε σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες μεταξύ των οποίων στην Μακεδονία, Σερβία, Βουλγαρία, Τουρκία, Πολωνία, Ουγγαρία, Κροατία και Ιταλία, θεωρούμενος αδιαμφισβήτητος ηγέτης του Μακεδονικού αυτονομιστικού κινήματος με πανευρωπαϊκή απήχηση.

  Μέχρι το 1912 φοίτησε στο Βουλγαρικό γυμνάσιο "Κύριλλος και Μεθόδιος" της Θεσσαλονίκης. Στην συνέχεια όταν οι ελληνικές  Αρχές κατοχής έκλεισαν τα Βουλγαρικά σχολεία στην Μακεδονία του Αιγαίου, ολοκλήρωσε τις  σπουδές του στα Σκόπια. Το 1914 του προσφέρθηκε υποτροφία από την Σερβική κυβέρνηση για να σπουδάσει οικονομικές επιστήμες στην Ευρώπη, αυτός όμως αρνήθηκε και κατατάχθηκε εθελοντικά αξιωματικός στον Βουλγαρικό στρατό που ένα χρόνο αργότερα κατέλαβε την Βαρδαρική Μακεδονία. Μετά το τέλος του Α΄ Π.Π. εγκαταστάθηκε στην Σόφια όπου σπούδασε Νομικά. Εκεί διορίσθηκε προσωπικός γραμματέας του ηγέτη του ΒΜΡΟ Τόντορ Αλεξάντρωφ ο οποίος καταγόταν από το ίδιο ιστορικό χωριό της Μακεδονίας (Novo Selo).   

Προτομή του Ιβάν Μιχάηλωφ κοσμεί  το ιστορικό πάρκο Borisova της Σόφιας

  Στις 31 Αυγούστου 1924 ο Αλεξάντρωφ δολοφονήθηκε κάτω από σκοτεινές συνθήκες σε ορεινή περιοχή της Βουλγαρίας. Σε σύντομο χρόνο ο Μιχάηλωφ εκλέχθηκε γενικός γραμματέας του ΒΜΡΟ. Την επόμενη δεκαετία σε συνεργασία με την Κροατική οργάνωση Ustashe ανέπτυξε αντιστασιακή δράση εναντίον των Ελληνικών και των Σερβικών Αρχών κατοχής στην Μακεδονία με αποκορύφωμα την δολοφονία του βασιλιά της Σερβίας Αλεξάνδρου Β΄ στις 9 Οκτωβρίου 1934 στην Μασσαλία. Η Βουλγαρική κυβέρνηση τον επικήρυξε ως ιδιαίτερα επικίνδυνο και τον καταδίκασε τρεις φορές σε θάνατο και εννέα φορές σε ισόβια δεσμά, γεγονός που τον ανάγκασε να διαφύγει στο εξωτερικό.

  Μετά το 1934 ο Βάντσο Μιχάηλωφ έζησε στην Τουρκία, Πολωνία και Ουγγαρία όπου σχετίσθηκε με κύκλους πολιτικών και διανοουμένων. Το 1941 εγκαταστάθηκε στην Κροατία που είχε ανακηρυχθή ανεξάρτητο κράτος με ηγεμόνα τον βασιλιά Tomislav II. Εκεί συνεργάσθηκε με τον Κροάτη πρωθυπουργό και ηγέτη της  οργάνωσης Ustashe  Ante Pavelic. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην διάρκεια του Β΄Π.Π. αρνήθηκε να επιστρέψει στην κατεχόμενη από τους Βούλγαρους Μακεδονία, εμμένοντας στην άποψη ότι η Μακεδονία έπρεπε να αυτονομηθή. Το 1942 με εντολή του Μιχάηλωφ ιδρύθηκε στην Γερμανοκρατούμενη Μακεδονία η παραστρατιωτική  οργάνωση OXRANA με επικεφαλής τον Βούλγαρο υπολοχαγό Andon Kalchev.

   Το 1943 η Γερμανία του πρότεινε να ηγηθή ενός αυτόνομου Μακεδονικού κράτους υπό Γερμανική επικυριαρχία.  Σε  μυστικό ταξείδι που πραγματοποίησε στο Βερολίνο συναντήθηκε με τον Χίτλερ καθώς και τον Χίμλερ που ήταν διοικητής της Sicherheitsdienst (Μυστική Υπηρεσία Γ΄ Ράϊχ).  Λίγο αργότερα (Αύγουστος 1943) ο Χίτλερ κάλεσε στο Βερολίνο για το ίδιο καίριο θέμα τον βασιλιά της Βουλγαρίας Boris III. Το σχέδιο  δεν υλοποιήθηκε λόγω της συνακόλουθης Γερμανικής ήττας.

ΤΟ  ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ  ΑΝΤΙΟ Ρώμη 5 Σεπτεμβρίου 1990: Στιγμιότυπο από την κηδεία του 94χρονου Ιβάν Μιχάηλωφ

   Στα τέλη του 1944 ο Μιχάηλωφ κατέφυγε στην Ρώμη όπου έζησε το υπόλοιπο της ζωής του διατηρώντας εκ του μακρόθεν την ηγεσία του εκτός νόμου ΒΜΡΟ. Συνέγραψε εκτενή απομνημονεύματα σε 4 τόμους και αρθρογράφησε επί σειρά ετών στην εφημερίδα Macedonian Tribune που εκδίδεται στο Fort Wayne της πολιτείας Indiana από την Βουλγαρομακεδονική Πατριωτική Οργάνωση (Macedonian Patriotic Organization, MPO) η οποία δραστηριοποιείται σε ΗΠΑ και Καναδά.

   Μέχρι το τέλος της πολυθρύλητης ζωής του που επήλθε τον Σεπτέμβριο του 1990 στην Ρώμη, υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής των Βουλγάρων που κατοικούσαν στην Μακεδονία και σφοδρός επικριτής των Ελληνικών και Σερβικών αξιώσεων, αρνούμενος την ύπαρξη Μακεδονικού έθνους.

   Στην Βουλγαρία σήμερα θεωρείται ακραιφνής Βούλγαρος ενώ στην Μακεδονία αποκαλείται "Βουλγαρόφιλος Μακεδόνας που πρόδωσε την πατρίδα του". Σε κάθε περίπτωση ο Ιβάν Μιχάηλωφ υπήρξε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στην ιστορία των Βαλκανίων, θεωρητικός του Μακεδονισμού  και πρωταγωνιστής των ιστορικών διακυμάνσεων που υπέστη το Μακεδονικό ζήτημα την περίοδο 1924-1990.

Ο  "ΕΛΛΗΝΟΒΛΑΧΟΣ" ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΕΡΤΖΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΛΑΧΙΚΟ ΠΡΙΓΚΗΠΑΤΟ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ

   Την 1η Μαρτίου 1942 μία διακήρυξη αυτονόμισης της Θεσσαλίας (Μανιφέστο) δημοσιοποιήθηκε στην Λάρισσα από τον Αλκιβιάδη Διαμάντη γραμμένη σε Αρομάνικη γλώσσα. Μεταξύ των δεκάδων επιφανών Βλάχων που την συνυπέγραψαν περιλαμβάνεται και ο Ιωάννης Μέρτζος  πατέρας του τότε 6χρονου Νικόλαου Μέρτζου, από το χωριό της Φλώρινας Neveska (Νυμφαίο) .

    Παρά την Βλαχική καταγωγή και προϊστορία του πατέρα του, ο Νικόλαος Μέρτζος απαρνήθηκε την προγονική του καταγωγή. Σήμερα είναι ο γνωστότερος εκπρόσωπος των Αρομάνων που αυτοαποκαλούνται "Ελληνόβλαχοι" επικαλούμενοι ακραιφνή ελληνική καταγωγή. Για πολλά χρόνια διετέλεσε διευθυντής της ακροδεξιάς εφημερίδας "Ελληνικός Βορράς" ξιφουλκώντας καθημερινά κατά των "αρνησιπάτρηδων κομμουνιστών".

Από το 2007 είναι πρόεδρος της "Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών" ενός ημικρατικού ιδρύματος της Θεσσαλονίκης που μέσω προπαγανδιστικών εκδόσεων και ποικίλλων εκδηλώσεων προσπαθεί να τεκμηριώσει  την δήθεν ¨Ελληνικότητα" της Μακεδονίας.

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ 

     Οι αρχηγοί του κινήματος θέλησαν να εμφανίσουν  εαυτούς  ως γνήσιους Λατίνους, απόγονους του Ρώμυλου και Ρέμου και τους Bλάχους της Ελλάδας ως παιδιά της μυθικής Ρωμαϊκής λύκαινας. Οι πράξεις τους αυτές, έστω και γραφικές,  ανέδειξαν με εντυπωσιακό τρόπο  την εθνοτική παρουσία του Βλαχόφωνου στοιχείου που μέχρι τότε εμφανιζόταν εξελληνισμένο.

   Το εγχείρημα βασιζόταν στο Λατινικό ιδίωμα που ομιλείτο από σημαντική μερίδα του πληθυσμού. Μία ομάδα Βλάχων με επικεφαλής τον Ευάγγελο Αβέρωφ, αντέδρασε στους σχεδιασμούς της ομάδας του Διαμάντη με αποτέλεσμα να συλληφθούν και να σταλούν με τραίνο σε Iταλικό στρατόπεδο συγκεντρώσεως.

   Τον Ιούνιο 1942, ο Διαμάντης "εκθρονίστηκε" από τους Ιταλούς και κατέφυγε στη Ρουμανία. Γιά  διάστημα μερικών μηνών προσωρινός διάδοχός ορίσθηκε ο στενός συνεργάτης του Νικόλαος Ματούσης (1890-1981) που ασκούσε το επέγγελμα του δικηγόρου στην Λάρισσα.

  Το Αύγουστο του 1943 ο θρόνος του Πριγκηπάτου που περιέλαβε και την Μακεδονία με επίκεντρο την επαρχία των Μογλενών, προσφέρθηκε  στoν Ούγγροκροάτη βαρώνο Gyula István Cseszneky de Milvány (1914-1956) γόνο αριστοκρατικής οικογένειας της Ουγγαρίας με ιστορικές ρίζες που φθάνουν στον 10ο αι. Στα κειμήλια της οικογένειας περιλαμβάνονται τίτλοι φεουδαρικής ιδιοκτησίας στα εδάφη της Θεσσαλίας και Μακεδονίας από την εποχή των σταυροφοριών (1096-1204).

   Το επίσημο γενεολογικό δέντρο της δυναστείας  απαρτίζεται από  οικογενειακούς κλάδους γαλαζοαίματων Μαγγυάρων, Βλάχων και Πετσενέγκων. Οι τελευταίοι είχαν εγκατασταθή μαζικά στην Βλαχία τον 10ο αι. και λίγο αργότερα στην ΒΔ Ουγγαρία. Ο βαρώνος Gyula  Cseszneky που στα νεανικά του χρόνια υπήρξε φοιτητής Θεολογίας, σκιαγραφείται ως αριστοκράτης τυχοδιώκτης, ποιητής και ρωμαντικός οραματιστής μιάς νέας τάξης πραγμάτων.

     Η οικογένεια Cseszneky διατηρούσε στενές σχέσεις με τον διάσημο Κροάτη εθνικιστή Ante Pavelic (1880-1959)  καθώς και τον Tomislav II,  βασιλιά της Κροατίας στην διάρκεια του Β΄ Π.Π. Μέσω των υψηλών αυτών διασυνδέσεων ήλθε σε επαφή με το γενικό συντονιστή του εγχειρήματος πού ήταν ο Ιβάν Μιχάηλωφ ο οποίος υπήρξε εκφραστής της άποψης ότι η Μακεδονία έπρεπε να αυτονομηθή.

  Μετά την επιλογή του ο βαρώνος Gyula Cseszneky  ανακηρύχθηκε Πριγκηψ της Πίνδου και Μέγας Βοεβόδας της Μακεδονίας-Μογλενών με το αυτοκρατορικό όνομα Ιούλιος Α΄. Ο πλήρης τίτλος ευγενείας που προσέλαβε ήταν: Η Αυτού Εξοχότης  Λαδίσλαος Ροβέρτος Ιούλιος Τσεσνέγκυ, Βαρώνος του Μίλβανη και Τσέσνεγκ (His Excellency Baron Ladislas Robert Cseszneky de Milvany et Cseszneg).  Η άνοδός του "στον Μακεδονικό θρόνο" (Ιούλιος 1943) συμπίπτει με την ανατροπή του Μουσολίνι στην Ιταλία από την αντιφασιστική κυβέρνηση του  στρατηγού Pietro Badoglio η οποία τον προώθησε στον "θρόνο". Αν και ποτέ δεν ήλθε στην Ελλάδα, κάποια στελέχη της Βουλγαρικής οργάνωσης ΟΧΡΑΝΑ στην  Μακεδονία (περιοχή Καστοριάς και Γρεβενών) εμφανίσθηκαν ως πληρεξούσιοι της "αυλής του".

   Ο διορισμός ενός Ούγγρου ευγενούς  ως ηγεμόνα του Βλαχομακεδονικού κράτους ερμηνεύεται από το γεγονός ότι η μητέρα του ήταν Βλάχα από την Ουγγροβλαχία, οι μακρυνοί πρόγονοι της οποίας είχαν ιδρύσει τον 13ο αι. την Θεσσαλική  Μεγαλοβλαχία.

     Η "βασιλεία" του Βαρόνου-Βοεβόδα Ιουλίου Α΄ κράτησε λιγότερο από δύο μήνες. Τον Σεπτέμβριο 1943 οι Γερμανοί που είχαν αναλάβει τον έλεγχο της Θεσσαλίας μετά την Ιταλική συνθηκολόγηση, έσπευσαν να τον καθαιρέσουν επειδή αποκαλύφθηκε ότι είχε Εβραϊκές ρίζες. Καταδιωκόμενος από την Γκεστάπο κατέφυγε στην Ουγγαρία όπου  διέσωσε πολλές οικογένειες Εβραίων.

ΟΙ ΝΟΝΟΙ ΤΟΥ ΠΡΙΓΚΗΠΑΤΟΥ

Ιβάν (Βάντσο) Μιχάηλωφ, ιστορικός ηγέτης ΕΜΕΟ-VMRO	Αντε Πάβελιτς, πρωθυπουργός Κροατίας	Η αυτού Υψηλότης Τόμισλαβ  Β΄, βασιλέας Κροατίας

Ο ΓΑΛΑΖΟΑΙΜΑΤΟΣ ΒΟΕΒΟΔΑΣ ΠΙΝΔΟΥ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Ο μεσαιωνικός πύργος της οικογένειας Τσεσνέγυ στο ομώνυμο χωριό της δυτικής Ουγγαρίας	Ο Ούγγρος Βαρώνος Γκιούλα Τσεσνέγυ, (Cseszneky) τελευταίος ηγεμόνας του Πριγκηπάτου Πίνδου και Μακεδονίας	Το φεουδαρχικό οικόσημο της Ουγγρικής δυναστείας  Cseszneky

Από αυτόν τον ερειπωμένο  μεσαιωνικό πύργο της δυτικής Ουγγαρίας έλκει την καταγωγή του ο επίδοξος Μέγας βοεβόδας της Μακεδονίας, βαρώνος Γκιούλα Τσεσνέγυ.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΗΓΕΜΟΝΩΝ ΤΟΥ ΠΡΙΓΚΗΠΑΤΟΥ

   O Ούγγρος Πρίγκηψ Gyula István Cseszneky  διέφυγε το 1945 στην Αργεντινή μαζί με τον βασιλιά της Κροατίας Tomislav II, ως προστατευόμενοι του δικτάτορα Juan Peron. Πέθανε ξεχασμένος στην Βραζιλία μετά το 1956 από αδιευκρίνιστα αίτια.

    Ο Αλκιβιάδης Διαμάντης που κλήθηκε τον Ιούνιο 1942 στην Ρουμανία, δεν επέστρεψε ποτέ στην Ελλάδα, έστω και νεκρός. Η φιλοχιτλερική κυβέρνηση του στρατάρχη Ιον Αντονέσκου τον κράτησε στην Ρουμανία και τον υποβίβασε σε απλό πολίτη επειδή έκρινε ότι υπηρετούσε τα Ιταλικά συμφέροντα περισσότερο από τα Ρουμανικά. Toν Φεβρουάριο 1948 συνελήφθη στο Βουκουρέστι από το νέο κομμουνιστικό καθεστώς του Georgiou Diez. Λίγους μήνες αργότερα πέθανε έγκλειστος στις Ρουμανικές φυλακές κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Εικάζεται ότι εκτελέσθηκε στο κελί του. Ηταν 56 ετών.

   Ο Νικόλαος Ματούσης ανακλήθηκε και αυτός στην Ρουμανία το 1943 όπου δύο χρόνια αργότερα καταδικάσθηκε σε φυλάκιση 20 ετών από το κομμουνιστικό καθεστώς του Diez. Ταυτόχρονα καταδικάσθηκε ερήμην δις σε θάνατο από το ειδικό δικαστήριο δοσιλόγων που συγκροτήθηκε στην Λάρισα. Φυλακίσθηκε επί 20 ολόκληρα χρόνια μαζί με Ρουμάνους δοσιλόγους σε ένα απομονωμένο κολαστήριο-εξορία στο δέλτα του Δούναβη που ονομαζόταν νησί του διαβόλου. Το 1964 η κυβέρνηση Παπανδρέου επέτρεψε να επανέλθει  στην Ελλάδα. Τα αδικήματά του όμως είχαν παραγραφή και παρέμεινε ελεύθερος με απόφαση ανωτάτου δικαστηρίου (1976) μετά την  αναψηλάφιση της υπόθεσης.

   Εζησε σε βαθειά γεράματα μέχρι το 1981 στην Αθήνα μαζί με την οικογένειά του ασκώντας το επάγγελμα του δικηγόρου. Το καλλιμάρμαρο αρχοντικό του στην Λάρισσα δημεύθηκε με τον νόμο περί δοσιλόγων. Η μονάκριβη κόρη του Ξένη Ματούση σπούδασε στην Ιταλία ζωγραφική. Τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα της πέθανε στην Αθήνα  σε ηλικία 59 ετών από κατάθλιψη.

  Το τρίτο ηγετικό μέλος της ομάδας, ο "Ρωμαίος λεγεωνάριος" Βασίλειος Ραπουτίκας, λυντσαρίσθηκε το 1944 από ΕΛΑΣίτες του Βελουχιώτη.  Το  πτώμα του σύρθηκε δεμένο πίσω από ένα γαϊδούρι στα Βλαχοχώρια της περιοχής για παραδειγματισμό. Οι οπλαρχηγοί Κορδίστας και Ζίνδρος εκτελέσθηκαν και αυτοί από τον ΕΛΑΣ ευθύς μετά την απελευθέρωση.

  Ολοι  οι υπόλοιποι  πρωτεργάτες της αυτονομιστικής κίνησης δικάστηκαν  στην λεγόμενη δίκη των Βλάχων δοσιλόγων που διεξήχθη στην  Λάρισα το 1946  βάσει της Συντακτικής Πράξης  6/1945. Κρίθηκαν ότι είναι εγκληματίες πολέμου, ερήμην οι περισσότεροι,  και καταδικάσθηκαν σε βαρύτατες ποινές και δήμευση της περιουσίας των. Μερικοί διέφυγαν στην Ρουμανία όπου τα ίχνη τους χάθηκαν οριστικά.

   Μετά από τα τραγικά αυτά γεγονότα που παραμένουν άγνωστα στο κοινό,  οι αναλαμπές έκφρασης της Βλάχικης εθνότητας στην Ελλάδα παραμένουν δειλές. Για την επίσημη Ελληνική πλευρά οι Βλάχοι παραμένουν Λατινοφωνήσαντες "Ελληνες" της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Υπερπηδάται  το γεγονός ότι κοινότητες με το ίδιο εθνικό όνομα (Βλάχοι ή Αρομάνοι)  υπάρχουν  σε πέντε άλλα κράτη της Βαλκανικής με προεξάρχουσα την Ρουμανία.

Η ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗΣ ΒΛΑΧΙΑΣ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ

Η Θεσσαλική Μεγάλη Βλαχία του 13ου αι. ήταν θυγατρικό κράτος της Υπερδουνάβειας Βλαχίας

Ο ΙΣΠΑΝΟΣ ΔΟΥΚΑΣ ΤΗΣ ..ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ

Ετερος  "θεσμικός" διεκδικητής της Βλαχικής Θεσσαλίας είναι ο βασιλέας της Ισπανίας Don Juan Carlos, γαμβρός του βασιλέα Παύλου,  ο οποίος μεταξύ άλλων φέρει τον επίσημο τίτλο του Δούκα της Νέας Υπάτης Η σημερινή λουτρόπολη Υπάτη βρίσκεται στην καρδιά της Θεσσαλίας, δυτικά της Λαμίας. Το βασιλικό δικαίωμα αποκτήθηκε το 1318 όταν οι Ισπανοί μισθοφόροι Αλμογάβαροι (Almogavars) της Καταλανικής εταιρείας των Αθηνών κατέλαβαν το Δεσποτάτο της Ηπείρου που περιλάμβανε την Βλαχική Θεσσαλία και το ενσωμάτωσαν στο δουκάτο των Αθηνών   Tον ηγεμονικό αυτό  τίτλο  έλαβε στην συνέχεια (1377) ο  βασιλιάς  Πέτρος Δ'  της Αραγωνίας που τον  κληρονόμησε στους διαδόχους του. Σήμερα εξακολουθεί να αποτελεί  μέρος του επίσημου  τίτλου του  βασιλικού οίκου των Βουρβόνων  της Ισπανίας

ΗΟΑΡΑ ARMANEASCA  - ΧΟΡΟΣ ΡΟΥΜΑΝΟΒΛΑΧΩΝ

Ο χορός και το φολκλορικό τραγούδι που τον συνοδεύει προέρχεται από την Ρουμανική Βλαχία. Καταπληκτική ομοιότητα με τους Βλαχικούς χορούς της Θεσσαλίας

ΣΧΕΤΙΚA SITES

Το φάντασμα του Τίτο πλανάται στην Μακεδονία

Βλάχοι: Φυλετικό κράμμα λαών Ταταρομογγολικής προέλευσης

Μακεδονία: Από που κι ως που Ελληνική;

Πως εξελληνίσθηκε βίαια η Μακεδονία: Ολα τα παλιά Βουλγαρικά ονόματα πόλεων και χωριών 

H σκοτεινή πλευρά της Ελληνικής ιστορίας  Ι "Μακεδονικός αγώνας":  Η μάχη της προπαγάνδας συνεχίζεται  Ι Πόλεμος για ένα σκυλί: Η στρατιωτική εισβολή Ελλάδας στην Βουλγαρία  Ι  Μακεδονομάχοι αποκεφαλιστές  Ι  Ελληνικός αντιμακεδονικός αγώνας: Το ημερολόγιο των φρικαλεοτήτων Ι 1913: Η δολοφονία του Βούλγαρου αρχιμανδρίτη Θεσσαλονίκης Ευλόγιου  Ι   Καπετάν  Αγρας: Ρουμανόβλαχοι οι δράστες του απαγχονισμού  Ι  Απογραφή Χιλμή Πασά: Στο 10%  οι ελληνίζοντες της  Μακεδονία το 1904  Ι  1923: Η σφαγή στο Τάρλις Ι Ζέλενιτς 1904: Ο ματωμένος γάμος Ι Ωμότητες ελλήνων κατά Βουλγάρων στην μάχη Κιλκίς  Ι   1905: Η σφαγή στην Ζαγορίτσανη  Ι  Γερμανός Καραβαγγέλης: Κυνηγός Βουλγαρικών κεφαλών με θεϊκή εντολή  Ι  Παύλος Μελάς: Η σφαίρα που τον σκότωσε ήταν Ελληνική  Ι  Ιων Δραγούμης: Εθνοκήρυκας νοσηρού αντιβουλγαρισμού  Ι   Η  Ιλλυρική  καταγωγή των αρχαίων Μακεδόνων: Μέγας Αλέξανδρος ο Ελληνοποιημένος  Ι  Ο αντιβουλγαρισμός στην Ελλάδα: Ανατομία ενός ρατσιστικού φαινομένου  Ι ΙΜΧΑ: Παραχάραξη αρχείων Μακεδονικού αγώνα  Ι  1821: Η γενοκτονία των Τούρκων της Πελοπονήσου από τον Κολοκοτρώνη  Ι  Ωμότητες  Ελλήνων στην   Αντιτουρκική  εκστρατεία 1919-1922  Ι  Εθνικός Υμνος στην ελευθερία ή μήπως στην Ελληνική θηριωδία;  Ι Η μάχη του Καϊμακτσαλάν: Σέρβοι εναντίον Βουλγάρων με στόχο την Μακεδονία  Ι  Υφηγητής Αντον Κάλτσεφ: Επιμνημόσυνο ενός αδικοχαμένου   Ι  Η Μακεδονία να ονομασθή Βαρντάρσκα:  Αναρθρες κραυγές του μητροπολίτη Ανθιμου από Θεσσαλονίκη  Ι Φάκελλος Οχράνα: Η γενοκτονία των Βουλγαρομακεδόνων

Η σκοτεινή πλευρά της Ελληνικής ιστορίας   Click below

Copyright © 2003-2009     www.bulgarmak.org     Released om December 19, 2008