Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΒΟΥΛΓΑΡΟΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

The  brutal genocide of Bulgar-Macedonians perpetrated by Greeks

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΩΝ ΒΟΥΛΓΑΡΟΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

Περισσότεροι από 500.000 Βουλγαρομακεδόνες κατέφυγαν στην Βουλγαρία και Μακεδονία την περίοδο 1913-1949 εγκαταλείποντας περιουσίες  ύψους 3 δισεκατομμυρίων ευρώ  που δημεύθηκαν αυθαίρετα  από το Ελληνικό Κράτος

   Με την λήξη του Β΄ παγκοσμίου πολέμου  5.000 Ελληνες πολίτες καταδικάσθηκαν  σε θάνατο κατηγορούμενοι ως δοσίλογοι και συνεργάτες  των Δυνάμεων Κατοχής. Δεκάδες έκτακτα ειδικά δικαστήρια   λειτούργησαν την ανώμαλη περίοδο 1945-1949 στην Μακεδονία με βάση την περιβόητη Συντακτική Πράξη 6/1945 που εκδόθηκε από την  κυβέρνηση Νικ. Πλαστήρα τον Ιανουάριο 1945.

   Κάτω από πλήρως αντισυνταγματικές και αντιδικονομικές συνθήκες,   χιλιάδες πολίτες σύρθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα  ενώ οι περιουσίες των δημεύθηκαν αντισυνταγματικά από το ελληνικό κράτος.   

   Το μεγαλύτερο μέρος των καταδικασθέντων θεωρήθηκαν συνεργάτες των Βουλγάρων ενώ μικρότερος αριθμός κρίθηκε ότι συνεργάσθηκαν με τον Ιταλικό στρατό κατοχής στην δυτική Μακεδονία. Στους Ιταλόφρονες περιλαμβάνοντο και οι 50.000 Τσάμηδες της ορεινής Θεσπρωτίας-Τσαμουριάς που διέφυγαν μαζικά στην Αλβανία χωρίς να δικασθούν. Στην Λάρισα έγιναν μαζικές δίκες σε βάρος των Βλαχοφώνων της Βλαχικής Λεγεώνας που επέδειξαν Ρουμανική εθνική συνείδηση.

   Το σύνολον των καταδικασθέντων "δοσιλόγων" είχαν πολιτογραφηθή βίαια ως Ελληνες το 1913 μετά την κατάληψη της Αιγαιακής Μακεδονίας από τον ελληνικό στρατό και σε καμμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθούν εθνοπροδότες αφού ήσαν πρώην Οθωμανοί υπήκοοι και ανήκαν σε μη ελληνική εθνότητα.

   Τον Απρίλιο 1941 ταυτόχρονα με την Γερμανική εισβολή στα Βαλκάνια, η Βουλγαρία του βασιλέα Βόριδος Γ΄ τάσσεται στο πλευρό του Αξονα χωρίς  να λάβει μέρος στις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ο Βουλγαρικός στρατός ουδέποτε  πολέμησε κατά των συμμάχων, απλά συμμετείχε στην στρατιωτική κατάληψη της Αιγαιακής και Βαρδαρικής Μακεδονίας και διατήρησε ζώνη κατοχής σε συγκεκριμένες περιοχές με την έγκριση της Γερμανικής διοίκησης.

   Στόχος της Βουλγαρίας ήταν η προσάρτηση της Μακεδονίας (Ελληνοκρατούμενης και Σερβοκρατούμενης) στο   Βουλγαρικό κράτος μετά την νεά τάξη πραγμάτων που θα έφερνε ο Γερμανικός θρίαμβος. Χαρακτηριστικό είναι πως η Βουλγαρία δεν κήρυξε τον πόλεμο κατά της Ελλάδας ούτε σημειώθηκαν εκατέρωθεν εχθροπραξίες.

    Στην Θεσσαλονίκη Βούλγαροι πολίτες ιδρύουν την Βουλγαρική Λέσχη με 80.000 μέλη. Τον Αύγουστο 1941 ο  Αντων Κάλτσεφ προάγεται σε υπολοχαγό και φθάνει στην Θεσσαλονίκη όπου παρουσιάζεται στον στρατηγό Ιβάνωφ και συνεργάζεται με τους Βούλγαρους υπολοχαγούς Σαρακίνωφ και Μλαντένωφ που κατάγονται από την Μακεδονία.

  Τον Σεπτέμβριο 1941 εγκαθίσταται στην Εδεσσα όπου αραβωνιάζεται με την κόρη του Αντον Σιούπεφ (Αντώνιου Σιούπη), πλούσιου Εδεσσαίου Βουλγαρικής καταγωγής. Εκει ιδρύει τα Μακεδονικά τάγματα περιφρούρησης (Македонски Баталий Охраияванe) μία στρατιωτικοπολιτική οργάνωση γνωστή  ως Οχράνα (Ohrana-Охрана) αποτελούμενη από πολίτες Βουλγαρικής εθνικής συνείδησης.    

Ιούλιος 1943. Μιά φωτογραφία στην υπηρεσία της ιστορίας. Κοπέλλες χωριού της Εδεσσας υποδέχονται τον ιδρυτή της Οχράνα Αντον Κάλτσεφ κρατώντας πορτραίτα του βασιλιά της Βουλγαρίας Βόριδος Γ΄  και του Αδόλφου Χίτλερ.

  Ανάλογα τάγματα ιδρύονται στην Φλώρινα και Καστοριά με 3.000 μέλη. Αποστολή τους  η αντιμετώπιση  αντιβουλγαρικών παραστρατιωτικών οργανώσεων όπως η ΠΑΟ (Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση) που δρά στην περιοχή Κρύας Βρύσης Γιαννιτσών με αρχηγούς τους διαβόητους οπλαρχηγούς Πούλο και Σκαπέρδα.

    Ανάλογες τρομοκρατικές οργανώσεις  ελληνοκεντρικού χαρακτήρα είχαν δημιουργηθή με την ανοχή των Γερμανών στην περιοχή Πτολεμαϊδας  με αρχηγό τον διαβόητο συμμορίτη Μιχάλαγα. Ουσιαστικά επαναλήφθηκε ένας δεύτερος "Μακεδονικός αγώνας" μεταξύ ενόπλων οργανώσεων που υποστηρίζοντο από Ελλάδα και Βουλγαρία. Οπως ήταν φυσικό υπήρξαν ένοπλες συγκρούσεις και διαπράχθηκαν εκατέρωθεν βιαιότητες.

   Το καλοκαίρι του 1944 η ένοπλη δύναμη της Οχράνα έφθασε στον εκπληκτικό αριθμό των 12.000 μελών στα οποία περιλαμβάνοντο και μερικές εκατοντάδες Βούλγαροι εθελοντές. Η  δράση  συνεχίστηκε μέχρι και τον Σεπτέμβριο 1944 οπότε άρχισε η σταδιακή υποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων.

  Μετά την απελευθέρωση οι Ελληνικές Αρχές εξαπέλυσαν πογκρόμ διώξεων εναντίον των πρώην μελών της οργάνωσης. Περισσότερο από 5.000 άτομα παραπέμφθηκαν στα έκτακτα στρατοδικεία "δοσιλόγων" που συστάθηκαν με βάση την διαβόητη "Συντακτική Πραξη 6/1945" της κυβέρνησης Πλαστήρα.

   Οι περισσότεροι καταδικάσθηκαν σε θάνατο, οι περιουσίες τους δημεύθηκαν από το ελληνικό Δημόσιο και όσοι γλύτωσαν διέφυγαν  στην νεοσύστατη Σοσιαλιστική Δημοκρατία Μακεδονίας. Ο Αντον Κάλτσεφ καταδικάσθηκε σε θάνατο και τουφεκίσθηκε στην Θεσσαλονίκη τον Αύγουστο 1948. Η γενοκτονία των Βουλγαρομακεδόνων είχε ολοκληρωθή με τον χειρότερο τρόπο.

 Wikipedia: OHRANA

Wikipedia: Kalchev

ΑΡΠΑΓΗ  ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ

ΟΧΡΑΝΑ: Αρθρο στην Μακεδονική Wikipedia

  Ακολουθεί η  31/1946 καταδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου Δοσιλόγων Εδεσσας με την οποία καταδικάσθηκαν σε θάνατο τρείς κάτοικοι της Εδεσσας με παράλληλη Δήμευση της περιουσία των. Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο του αναπάντητου Εξώδικου προς τον πρόεδρο της Βουλής.

ΒΙΝΤΕΟ

ΕΞΩΔΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Αντισυνταγματική διατήρηση σε ισχύ της Συντακτικής Πράξης 6/1945 και του Α.Ν. 533/1945 “περί επιβουλής κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού” (Ε.Κ.Φ. 12 της 20 Ιανουαρίου 1945) και των συνακόλουθων περιουσιακών δημεύσεων που επιβλήθησαν ως παρεπόμενη ποινή σε βάρος των καταδικασθέντων ως δοσιλόγων, στην περίοδο 1945-1953.

         Κύριε Πρόεδρε της Βουλής των Ελλήνων

    Πληροφορηθήκαμε ότι στο πρόσφατα αναθεωρημένο Ελληνικό Σύνταγμα του 2001 επαναλαμβάνεται  αυτούσιο το άρθρο 111 & 4 του προηγηθέντος Συντάγματος 1975/1986, σύμφωνα με το οποίο διατηρείται σε ισχύ για έξι μήνες το Ψήφισμα της 16/29 Απριλίου 1952 "Περί της ισχύος των από 14 Οκτωβρίου 1944 και εφ’ εξής εκδοθεισών Συντακτικών Πράξεων και Ψηφισμάτων".

      Μέσα στην τεθείσα εξάμηνη προθεσμία επιτρέπεται να τροποποιηθούν, συμπληρωθούν ή καταργηθούν με νόμο οι Συντακτικές Πράξεις και τα Ψηφίσματα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 του άρθρ. 3 του παραπάνω ψηφίσματος ή να διατηρηθούν ορισμένες Συντακτικές Πράξεις και Ψηφίσματα, εν όλω ή εν μέρει και αφού περάσει η προθεσμία αυτή, με τον περιορισμό ότι οι διατάξεις που τροποποιούνται, συμπληρώνονται ή διατηρούνται σε ισχύ, δεν μπορούν να είναι αντίθετες προς το Σύνταγμα.

     Στις παραπάνω αναφερόμενες Συντακτικές Πράξεις περιλαμβάνεται και η  Συντακτική Πράξη 6 της 20ης Ιανουαρίου 1945 (ΕΚΦ 12/20-1-1945) "περί επιβολής κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού" που εκδόθηκε αυθαίρετα τον Ιανουάριο 1945 από την δικτατορική κυβέρνηση του αντιστρατήγου Νικ. Πλαστήρα. Η έκδοση της ΣΠ 6/45 πραγματοποιήθηκε τρείς μήνες μετά την απελευθέρωση, σε μία ανώμαλη περίοδο που στην Ελλάδα δεν υπήρχε  Βουλή, Ανώτατος Αρχων-Βασιλεύς,  νόμιμη κυβέρνηση, ούτε λαϊκή κυριαρχία, κατά παράβαση του τότε ισχύοντος Συντάγματος έτους 1911.

    Η Συντακτική Πράξη 6/45 όπως τροποποιήθηκε, συμπληρώθηκε και κωδικοποιήθηκε με τον αναγκαστικό Νόμο 533/1-3 Σεπτ. 1945 (ΦΕΚ Α΄ 224/1945), προβλέπει κατά παράβαση του τότε ισχύοντος Συντάγματος έτους 1911, την επιβολή θανατικής ποινής (άρθρ.2 παρ.1) και την υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου δήμευση της περιουσίας όσων "συνεργάσθηκαν" με τις Γερμανικές, Ιταλικές και Βουλγαρικές δυνάμεις Κατοχής (άρθρ.2 παρ. 2).

    Επιπρόσθετα, κατά παράβαση του τότε ισχύοντος Συντάγματος, η ΣΠ 6/45 προέβλεπε την σύσταση εκτάκτων ειδικών δικαστηρίων δοσιλόγων (άρθρ.9), την έκδοση δικαστικώς αμετακλήτων αποφάσεων και την απαγόρευση άσκησης οιουδήποτε ενδίκου μέσου από τους καταδικαζομένους (άρθρ.14 παρ.7, άρθρ.19, άρθρ.28). Περαιτέρω  εισήγαγε νέα αδικήματα που δεν περιλαμβάνοντο στους τότε ισχύοντες ποινικούς νόμους (άρθρ.1) και επέβαλε την  παραπομπή των κατηγορουμένων με βάση διατάξεις που δεν υπήρχαν κατά τον χρόνο τέλεσης των αποδιδομένων πράξεων (άρθρ.1), επιτρέποντας απροκάλυπτα την αναδρομική εφαρμογή ποινικών κυρώσεων.

    Η Συντακτική Πράξη 6/1945 ένα τερατώδες νομικό έκτρωμα του ελληνικού κρατικού μηχανισμού που ισχύει μέχρι  σήμερα, αποτελεί μνημείο ακραίου αντιδημοκρατισμού και κρατικής αυθαιρεσίας ενώ συνιστά ένα μελανό ορόσημο καταπάτησης των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων που κηλιδώνει  την ελληνική ιστορία.

    Το παραπάνω διάταγμα εφαρμόσθηκε επιλεκτικά και μονομερώς σε βάρος μερίδας μόνο των αποκληθέντων δοσιλόγων περιόδου 1941-1944. Συγκεκριμένα έπληξε όσους είχαν ανάμιξη στα Μακεδονικά τάγματα περιφρούρησης (Македонски Баталий Охраияванe) που αποκλήθηκαν Οχράνα (Ohrana-Охрана) από τους αντιπάλους αυτών, κατά την ανάμνηση της ομώνυμης Ρωσσικής Τσαρικής μυστικής αστυνομίας. Πρόκειτο για ένοπλη οργάνωση κατοίκων της ελληνοκρατούμενης Μακεδονίας με Βουλγαρική εθνική καταγωγή και συνείδηση που δημιουργήθηκε αμυντικά γιά την αντιμετώπιση αντίστοιχων παραστρατιωτικών οργανώσεων των Ελλήνων εθνικιστών όπως η Π.Α.Ο. (Πανελλήνιος Απελευθερωτική Οργάνωση) που αποτελείτο από έλληνες υπερεθνικιστές, προσφυγικής καταγωγής.

   Η Π.Α.Ο. ιδρύθηκε από τον απόστρατο έλληνα αξιωματικό Γεώργιο (καπετάν) Πούλο που εμφορείτο από ακραία υπερεθνικιστικά και αντιβουλγαρικά φρονήματα. Ολες οι οργανώσεις αυτές που έδρασαν στην Μακεδονία την περίοδο 1941-1944 με την ανοχή των Γερμανικών Αρχών, εμάχοντο επιφανειακά κατά του ΕΑΜ, ουσιαστικά ωστόσο συγκρότησαν μία επιπρόσθετη ιστορική πτυχή του Μακεδονικού ζητήματος και της αιώνειας διαπάλης Ελλάδας-Βουλγαρίας για την διαμφισβητούμενη κυριότητα της Μακεδονίας.

    Η σύγκρουση ΟΧΡΑΝΑ - ΠΑΟ συνιστά επανάληψη του αποκαλούμενου “Μακεδονικού αγώνα” στην διάρκεια του οποίου διαπράχθηκαν βιαιότητες και από τις δύο πλευρές.  Οι εχθροπραξίες επεκτάθηκαν στους νομούς Θεσσαλονίκης, Κιλκίς, Πέλλας, Καστοριάς, Φλώρινας και Κοζάνης που βρίσκοντο εκτός της ζώνης της Βουλγαρικής στρατιωτικής κατοχής. Προπύργια της ΟΧΡΑΝΑ ήσαν οι πόλεις Εδεσσα, Καστοριά και Φλώρινα και τα αντίστοιχα ορεινά χωριά γηγενούς Βουλγαρομακεδονικού πληθυσμού ενώ βάσεις της Π.Α.Ο. απετέλεσαν πεδινα χωριά της Πέλλας και Κοζάνης-Πτολεμαϊδας με ελληνοποιημένο  προσφυγικό πληθυσμό κυρίως Καυκάσιας προέλευσης που εγκαταστάθηκαν εκεί την περίοδο 1918-1923. Αντίστοιχες οργανώσεις μικρότερου δυναμικού έδρασαν στην περιοχή Σερρών, Δράμας και Καβάλας.

   Σκοπός της παρούσας αναφοράς δεν είναι η ιστορική ανάλυση του φαινομένου που αποκλήθηκε "φιλοβουλγαρικός δοσιλογισμός στην διάρκεια της Κατοχής" και οδήγησε στην έκδοση της 6^ης Συντακτικής Πράξης, αλλά η ανάδειξη του μεγέθους της νομικής αυθαιρεσίας που διέπει το παραπάνω διάταγμα που διατηρείται σε ισχύ μέχρι και σήμερα μέσω του Ελληνικού Συντάγματος. Οι περιουσιακές δημεύσεις που επιβλήθηκαν σε βάρος των καταδικασθέντων "Βουλγαροφρόνων δοσιλόγων" πήραν τεράστιες διαστάσεις και εξακολουθούν να υφίστανται έως και σήμερα με βάση το άρθρο 111 παρ. 4 του πρόσφατα ψηφισθέντος Συντάγματος.

  Είναι προφανές πως ανομολόγητος στόχος της Βουλής  και της Ελληνικής κυβέρνησης είναι να διατηρηθούν υπό κρατική ιδιοκτησία οι δημευθείσες περιουσίες των καταδικασθέντων σημερινού ύψους ενός (1) τρισεκατομμυρίου δραχμών, να αποτραπεί η προσφυγή των αδικηθέντων στα ελληνικά δικαστήρια και να διατηρηθή εσαεί ο Συνταγματικός μανδύας μιάς ελάχιστα γνωστής εμπαθούς πράξης του ελληνικού κράτους σε βάρος των γηγενών Βουλγαρομακεδόνων.

    Ωστόσο η λογική που διέπει την όλη μεθόδευση είναι ατελέσφορη διότι αγνοεί τον διεθνή παράγοντα που καλείται ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ-ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ, και τις συνέπειες σε βάρος της Ελλάδας που θα έχει μία συλλογική προσφυγή των αδικηθέντων. Το διεθνές γόητρο της Ελλάδας που έχει υποστή αλλεπάλληλα πλήγματα τα τελευταία χρόνια λόγω των επανειλημένων καταδικών για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν θα αντέξει μία νέα καταδίκη που θα δικαιώνει χιλιάδες πολίτες που υπέστησαν το μεσαιωνικής έμπνευσης βάρβαρο μέσο της περιουσιακής δήμευσης.

   Υπενθυμίζουμε ότι σύμφωνα με το άρθρ. 1 του πρώτου πρόσθετου πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, απαγορεύεται ρητά η δήμευση της κινητής και ακινήτου περιουσίας των Ευρωπαίων πολιτών. Με την συνεχιζόμενη εφαρμογή της ΣΠ 6/1945 και του ΑΝ 533/1945 η θεμελιώδης αυτή διάταξη του Ευρωπαϊκού Δικαίου που ισχύει από το 1950, παραβιάζεται συνεχώς με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο. Ηδη η Ελλάδα έχει υποστεί πρόσφατα μία ταπεινωτική καταδίκη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επειδή δήμευσε αυθαίρετα την περιουσία του τέως βασιλέως Κωνσταντίνου και  υποχρεώθηκε να  καταβάλει ως αποζημίωση αρκετά δισεκατομμύρια δραχμές που προήλθαν από τις τσέπες των Ελλήνων φορολογουμένων. Η αυθαιρεσία είναι πρόδηλη και η σε βάρος της Ελλάδος ετυμηγορία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας για το τι θα επακολουθήσει σε περίπτωση νέων μαζικών προσφυγών.

ΙστορικΑ στοιχεΙα

   3 Φεβρουαρίου 1830-Ιδρυση Ελληνικού κράτους: Υπογράφεται στην Αθήνα από τις μεγάλες Δυνάμεις το λεγόμενο πρωτόκολλο ανεξαρτησίας της Ελλάδας με βάση την συνθήκη της Ανδριανουπόλεως και το Πρωτόκολλο του Λονδίνου. Γιά πρώτη φορά στην ιστορία ιδρύεται κράτος με το όνομα ΕΛΛΑΣ. Στα εδάφη του νεοσύστατου κράτους περιλαμβάνεται  η Πελοπόνησος και η στερεά Ελλάδα. Στα επόμενα 118 χρόνια και μέχρι το 1948 η Ελλάς θα επεκταθή στρατιωτικά οκτώ (8) φορές σε βάρος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, της Βουλγαρίας και της Ιταλίας με την προσάρτηση της Θεσσαλίας, Μακεδονίας, Θράκης, Ηπείρου, Κρήτης, Επτανήσων, Αιγαίου, Σμύρνης και Δωδεκανήσου. Η λεγόμενη ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ που πήρε μορφή επίσημου ιδεολογήματος από τον Βενιζέλο, εφαρμόζεται με την ωμή στρατιωτική βία χωρίς την συγκατάθεση των κατοίκων των προσαρτούμενων εδαφών. Το αποτέλεσμα τραγικό. Εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες συρρέουν στα γειτονικά κράτη, οι περιουσίες των λεηλατούνται, τα ανθρώπινα δικαιώματά καταπατούνται.

   18 Μαρτίου 1863-Εκλογή Γεωργίου Α΄ ως βασιλέα των Ελλήνων-Ψήφιση νέου Συντάγματος: Μετά την έξωση του Οθωνος εκλέγεται νέος βασιλεύς των Ελλήνων ο Δανός πρίγκηπας Γεώργιος Χριστιανός ο οποίος θα ηγηθή του ελληνικού κράτους επί 50 ολόκληρα χρόνια μέχρι της δολοφονίας του στην Θεσσαλονίκη την 5^η Μαρτίου 1913.Ένα χρόνο αργότερα, την 31^η Οκτωβρίου 1864, ψηφίζεται στην Αθήνα από την Β΄ Εθνοσυνέλευση το νέο Σύνταγμα της Ελλάδος που θα διατηρηθή μέχρι το 1911.

   28 Φεβρουαρίου 1870- Ιδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας: Ο Σουλτάνος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας Αμπντούλ Αζίζ Χαν εκδίδει αυτοκρατορικό Διάταγμα (Φιρμάνι) με το οποίο ιδρύεται αυτοκέφαλη και αυτόνομη Βουλγαρική Εκκλησία με έδρα την Ισταμπούλ (Κων/λη) διοικούμενη από Ιερά Σύνοδο με επικεφαλής Βούλγαρο Πατριάρχη που τιτλοφορείται Εξαρχος και έχει ίσα δικαιώματα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Δημιουργούνται προϋποθέσεις ίδρυσης Βουλγαρικού κράτους. Η δικαιοδοσία της Βουλγαρικής Εξαρχίας επεκτείνεται στο μεγαλύτερο μέρος των Βαλκανίων περιλαμβανομένης της Μακεδονίας.Το Οικουμενικο Πατριαρχείο υφίσταται σοβαρή μείωση της εκκλησιαστικής του επιρροής. Αρχίζει η Ελληνοβουλγαρική εκκλησιαστική διαμάχη.

   3 Μαρτίου 1878-Επανίδρυση Βουλγαρικού κράτους-Ρωσσοτουρκικός πόλεμος 1877/1878: Ο Ρωσσικός στρατός με επικεφαλής τον Τσάρο Αλέξανδρο Β΄ εισβάλει από τον Δούναβη στα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και μετά από πολύμηνες αιματηρές μάχες προελαύνει προς νότο καταδιώκοντας τον Τουρκικό στρατό. Στο χριστιανικό προάστειο Αγιος Στέφανος της Κωνσταντινούπολης υπογράφεται την 3-3-1878 η ομώνυμη συνθήκη μεταξύ Ρωσσίας-Οθωμανικής αυτοκρατορίας με βάση την οποία επανιδρύεται το μεσαιωνικό κράτος της Μεγάλης Βουλγαρίας στα όρια που προϋπήρχαν επί Τσάρων Συμεών και Σαμουήλ τον 10ο αιώνα μ.Χ. Στην επικράτεια του νεοσύστατου κράτους περιλαμβάνονται όλα τα ιστορικά εδάφη της Μακεδονίας και Θράκης. Η Βουλγαρία, το αρχαιότερο κράτος της Ευρώπης, είχε πρωτοϊδρυθή από τον Ασπαρούχ Χαν το 681 μ.Χ. στην Β.Α. Θράκη με πρωτεύουσα την Πλίσκα. Καταλύθηκε το 1018 μ.Χ. από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ Βουλγαροκτόνο, επανιδρύθηκε το 1185 από τον Βούλγαρο Τσάρο Ασέν Α΄ και καταλύθηκε εκ νέου το 1393 από τον Οθωμανό Σουλτάνο Βαγιαζίτ Α΄ Γκιλντιρίμ.

   13 Ιουνίου 1878 Συνέδριο Βερολίνου - Περιορισμός Βουλγαρικών εδαφών-Ιδρυση Ανατολικής Ρουμυλίας: Με πρωτοβουλία της Αγγλίας το Συνέδριο Βερολίνου ανατρέπει την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και απεφασίζει την ίδρυση και εν μέρει ανεξαρτητοποίηση δύο Βουλγαρικών κρατών. Το πρώτο ήταν ένα  εδαφικά αυτόνομο Βουλγαρικό πριγκηπάτο βόρεια του Αίμου, φόρου υποτελές στον Σουλτάνο και το δεύτερο μία ημιαυτόνομη Βουλγαρική επαρχία νότια του Αίμου υπό το όνομα Ανατολική Ρουμυλία (Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος), θεωρούμενη διάδοχο κράτος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και διοικούμενο από χριστιανό ηγεμόνα διοριζόμενον από τον Σουλτάνον με πρωτεύουσα το Πλόφντιφ (Φιλιππούπολη). Το Συνέδριο διέταξε την επιστροφή της Μακεδονίας και Θράκης στην Οθωμανική αυτοκρατορία.

   24 Μαϊου 1881-Σύμβαση Κων/λεως - Προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα: Με βάση τις αποφάσεις του Συνεδρίου του Βερολίνου οι Μεγάλες Δυνάμεις και η Οθωμανική αυτοκρατορία συμφώνησαν στην προσάρτηση της Θεσσαλίας και Αρτας στο ελληνικό κράτος το οποίο επεκτεινόμενο συνορεύει πλέον με την τουρκοκρατούμενη Μακεδονία.

   6 Σεπτεμβρίου 1885-Ενωση Ανατολικής Ρουμυλίας με Βουλγαρία: Επειτα από πετυχημένη επανάσταση εκδιώκεται ο ηγεμόνας της Ανατολικής Ρουμυλίας Γαβριήλ Κρέστοβιτς και κηρύσσεται η ένωση της χώρας με την Βουλγαρία με ηγέτη τον εκλεγέντα Πρώσσο αξιωματικό πρίγκηπα Αλέξανδρο Βάττεμπεργκ. Το νέο Βουλγαρικό κράτος διπλασάζει τα εδάφη του και συνορεύει πλέον με την Τουρκοκρατούμενη Μακεδονία. Παρά τις αντιδράσεις Ελλάδας και Σερβίας η ένωση των δύο Βουλγαριών σε ενιαίο πριγκηπάτο, εγκρίνεται από τις μεγάλες δυνάμεις και επικυρώνεται από το συνέδριο της Κων/λεως.

1903-1908 "Μακεδονικός αγώνας": Ελλάς και Βουλγαρία επιδίδονται σε μία 5ετή αιματηρή διαμάχη παραστρατιωτικών ομάδων εντός του Οθωμανικού εδάφους με στόχο τον εθνικό και εκκλησιαστικό προσηλυτισμό των κατοίκων της Μακεδονίας. Το αποτέλεσμα είναι αμφίρροπο και οι εχθροπραξίες σταματούν με την επανάσταση των Νεοτούρκων που παρέχουν "ανακουφιστικά" δικαιώματα στον χριστιανικό πληθυσμό της Μακεδονίας.

   23 Σεπτεμβρίου 1908-Ανακήρυξη του Βουλγαρικού Βασιλείου: Ευθύς μετά την λήξη του “Μακεδονικού Αγώνα” και την επικράτηση των Νεοτούρκων, η Βουλγαρία ανακηρύσσεται σε πλήρως ανεξάρτητο βασίλειο με επικεφαλής τον βασιλέα Φερνινάνδο, αξιωματικό του Πρωσσικού στρατού ο οποίος είχε ηγηθή της Βουλγαρίας από την 13^η Αυγούστου 1987 σε αντικατάσταση του παραιτηθέντα πρίγκηπα Αλέξανδρου Βάττεμπεργκ.

   23 Μαϊου 1911-Ψηφίζεται το νέο Σύνταγμα της Ελλάδος: Την 1^η Ιουνίου 1911 δημοσιεύεται στην εφημερίδα της ελληνικής κυβερνήσεως το νέο ελληνικό Σύνταγμα που ψηφίσθηκε από την Β΄ Εθνική Συνέλευση την 23^η Μαϊου 1911, επί πρωθυπουργίας Ελευθ. Βενιζέλου. Θα διαρκέσει επί 40 χρόνια μέχρι το 1951, με μία 10ετή διακοπή την περίοδο 1^η Ιουλίου 1925 έως 10 Οκτωβρίου 1935, οπότε παρεμβλήθησαν τρία άλλα Συντάγματα (περίοδος δικτατορίας Πάγκαλου και Προεδρευομένης Δημοκρατίας). Στην διάρκεια της δικτατορίας Μεταξά (4 Αυγούστου 1936 έως 27 Απριλίου 1941) αναστέλλονται τα άρθρα 5, 6, 10, 11, 14, 20 και 95 του Συντάγματος. Στην διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής το Σύνταγμα εξακολουθεί  να ισχύει παρά το γεγονός ότι η χώρα διοικείται από διορισμένες δικτατορικές κυβερνήσεις. Στην πρώτη μετακατοχική περίοδο (4 Οκτωβρίου 1944-31 Μαρτίου 1946) η Ελλάς εξακολουθεί να κυβερνάται από δικτατορικές κυβερνήσεις μέχρι τις εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946. Το Σύνταγμα του 1911 εξακολουθεί ωστόσο να ισχύει  παρ’ όλο που υφίσταται συνεχείς παραβιάσεις με την έκδοση εκατοντάδων Συντακτικών Πράξεων, Αναγκαστικών Νόμων και Ψηφισμάτων, που στο σύνολό των είναι αντισυνταγματικές.

   Στις διατάξεις του Συντάγματος 1911 περιλαμβάνεται η απαγόρευση ποινής χωρίς την προϋπαρξη ποινικού νόμου (άρθρ.7), η απαγόρευση εκτάκτων δικαστηρίων (άρθρα 8 και 91), η απαγόρευση στέρησης της ατομικής ιδιοκτησίας και της δήμευσης (άρθρα 17 και 18) και ορίζεται ότι η νομοθετική εξουσία ενεργείται υπό του βασιλέως και της Βουλής (άρθρ.22). Στο άρθρο 53 ορίζεται ότι σε περίπτωση αδυναμίας του βασιλέως να βασιλεύσει ορίζεται αντιβασιλέας από την Βουλή των Ελλήνων. Ολες οι παραπάνω διατάξεις παραβιάσθησαν απροκάλυπτα την περίοδο 1944-1952 με την έκδοση των προαναφερομένων αντισυνταγματικών διαταγμάτων.

  25 Σεπτεμβρίου 1912-Κήρυξη Α΄ Βαλκανικού πολέμου- Κατάληψη της Αιγαιακής Μακεδονίας από τον ελληνικό στρατό: Με μία αστραπιαία στρατιωτική εισβολή , σε συμμαχία με Βουλγαρία, Σερβία και Μαυροβούνιο, η Ελλάς καταλαμβάνει τον Οκτώβριο 1912 το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας, την Θεσσαλονίκη και την Ηπειρο. Η Βουλγαρία καταλαμβάνει την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη και φθάνει στα πρόθυρα της Θεσσαλονίκης. Δημιουργείται τεράστιο προσφυγικό κύμα Οθωμανών. Αρχίζουν προστριβές μεταξύ Ελλάδας-Βουλγαρίας για την κυριότητα των Μακεδονικών εδαφών.

   Ιούνιος 1913- Β΄ Βαλκανικός πόλεμος- Ηττα της Βουλγαρίας-Συνθήκη του Βουκουρεστίου 1913: Ξεσπά η αναπόφευκτη σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας-Βουλγαρίας. Στο πλευρό της Ελλάδας παρατάσσεται η Σερβία και η Ρουμανία. Η Τουρκία επιτίθεται εναντίον της Βουλγαρίας από τα ανατολικά. Ο Ρουμανικός στρατός προελάυνει από τα βόρεια και πλησιάζει την Σόφια ανενόχλητος. Κυκλωμένη και πιεζόμενη σε τέσσερα στρατιωτικά μέτωπα η Βουλγαρία ηττάται και συνθηκολογεί άνευ όρων. Την 28^η Ιουλίου 1913 υπογράφει με τις νικήτριες δυνάμεις την ταπεινωτική συνθήκη του Βουκουρεστίου, μία συνθήκη που σφραγίζει μέχρι σήμερα την μοίρα της Αιγαιακής Μακεδονίας η οποία προσαρτάται υποχρεωτικά στην Ελλάδα χωρίς την έγκριση του πληθυσμού της. Μόνο η δυτική Θράκη παραμένει στην Βουλγαρία. Για μία ακόμα φορά επιβάλλεται το δίκαιο του ισχυροτέρου. Στον πληθυσμό της Αιγαιακής Μακεδονίας περιλαμβάνονται μόνον 10% Ελληνες που αποκαλούνται Γκρεκομάνοι. Οι υπόλοιποι είναι Τούρκοι, Βούλγαροι, Εβραίοι, Αλβανοί, Βλάχοι και Αθίγγανοι.Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης παραβιάζεται ασύστολα με την βία των όπλων.

   15 Ιουλίου 1914 - Εναρξη Α΄ παγκόσμιου πολέμου - Συνθήκη Νεϊγύ 1919: Με αφορμή την δολοφονία του διαδόχου της Αυστροουγγαρίας Φερδινάνδου  στο Σεράγεβο, ξεσπά ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος με συμμετοχή Βουλγαρίας και Ελλάδας στα αντίπαλα στρατόπεδα. Η Βουλγαρία καταλαμβάνει τμήμα της ανατολικής Μακεδονίας και ολόκληρη την σημερινή Δημοκρατία της Μακεδονίας. Ο Σερβικός στρατός υφίσταται σαρωτική ήττα από την Αυστρία και υποχωρεί μέσω Κέρκυρας στο ελληνικό έδαφος. Αγγλικές και Γαλλικές δυνάμεις αποβιβάζονται στην Θεσσαλονίκη και μαζί με τα λείψανα του Σερβικού Στρατού συγκροτουν την Στρατιά Ανατολής και αποκρούουν τις επιθέσεις του Βουλγαρογερμανικού στρατού. Το 1915 δημιουργείται το λεγόμενο Μακεδονικό μέτωπο στα σημερινά σύνορα Ελλάδας-Δημοκρατίας Μακεδονίας. Τον Αύγουστο 1918 οι συμμαχικές δυνάμεις καταφέρνουν να το διασπάσουν και να εισβάλουν στο Βουλγαρικό έδαφος. Με την κατάρευση του μετώπου η Βουλγαρία ηττάται και την 27^η Νοεμβρίου 1919 συνυπογράφει με την Ελλάδα την συνθήκη ειρήνης Νεϊγύ, βάσει της οποίας ανταλλάσεται εθελουσίως μέρος των ελληνοβουλγαρικών πληθυσμών. Περίπου 92.000 Βουλγαρομακεδόνες εγκαταλείπουν την Αιγαιακή Μακεδονία και εγκαθίστανται στην Βουλγαρία ενώ 55.000 Ελληνες της Βουλγαρίας μετακινούνται στην Ελλάδα. Η δυτική Θράκη προσαρτάται οριστικά στην Ελλάδα.

   28 Ιουλίου 1920-Συνθήκη Σεβρών-Η Ελλάς εισβάλει στην Τουρκία: Ο Ελληνικός στρατός ο οποίος από την 2^α Μαϊου 1919 είχε εισβάλει στην Τουρκική περιοχή της Σμύρνης επεκτείνει την κυριαρχία του στο εσωτερικό της Τουρκίας κατά παράβαση της ήδη υπογραφείσας την 28^η Ιουλίου 1920 Συνθήκης των Σεβρών .Τον Αύγουστο 1922 ο ελληνικός στρατός υφίσταται καταστροφική ήττα στον Σαγγάριο, αποδιοργανώνεται και υποχωρεί ατάκτως. Ακολουθείται από τεράστιο κύμα προσφύγων που καταφεύγουν στο ελληνικό έδαφος.

   24 Ιουλίου 1923 - Συνθήκη Λωζάνης: Μετά την στρατιωτική ήττα της Ελλάδας στην λεγόμενη Μικρασιατική εκστρατεία, οι μεγάλες δυνάμεις, η Τουρκία και η Ελλάδα συνυπογράφουν στην Λωζάνη την ομώνυμη συνθήκη που επιβάλει μεταξύ άλλων την υποχρεωτική ανταλλαγή των ελληνοτουρκικών πληθυσμών. Περίπου 1.000.000 φερόμενοι ως Ελληνες Τούρκικής υπηκοότητας χριστιανοί εγκαθίστανται κατά πλειοψηφία στην Αιγαιακή Μακεδονία προς δημιουργία πληθυσμιακής αλλοίωσης, ενώ 500.000 Τούρκοι Μουσουλμάνοι της Αιγαιακής Μακεδονίας μετακινούνται στην Τουρκία.

   25 Μαρτίου 1924 - Κατάργηση της βασιλείας και ανακήρυξη προεδρευομένης Δημοκρατίας στην Ελλάδα: Με το ψήφισμα της 25^ης Μαρτίου 1924 που εκδόθηκε από την Δ΄ Συνέλευση των Ελλήνων καταργήθηκε οριστικά η βασιλική δυναστεία και επιβλήθηκε πολίτευμα προεδρευομένης Δημοκρατίας υπό τον ναύαρχον Κουντουριώτην.

   29 Σεπτεμβρίου 1924 - Πρωτόκολλο Πολίτη-Κάλφωφ. Αναγνωρίζεται Βουλγαρική μειονότητα στην Ελλάδα: Μετά την διεθνή κατακραυγή που προκάλεσε ο σφαγιασμός 17 Βουλγάρων χωρικών στο παραμεθόριο χωριό Τάρλις (Tarlis)  της Δράμας από έλληνες στρατιώτες, η Ελλάς αναγνωρίζει την ύπαρξη Βουλγαρικής μειονότητας, υπόσχεται την προστασία αυτής και συνυπογράφει στην Γενεύη, έδρα της Κοινωνίας των Εθνών, σχετικό πρωτόκολλο σε εφαμογή της Συνθήκης των Σεβρών. Ακολουθεί η έκδοση από την Ελλάδα επίσημού Βουλγαρικού σχολικού βιβλίου γνωστού ως Αbecedar που προορίζεται για τα Βουλγαρικά μειονοτικά σχολεία. Την 10η Ιουνίου 1925 η Ελλάς, πιεζόμενη από την Σερβία καταγγέλει μονομερώς την παραπάνω συμφωνία και οι ελληνοβουλγαρικές σχέσεις εισέρχονται και πάλι σε περίοδο έντασης.

   1925: Δικτατορία Πάγκαλου-Η Ελλάς εισβάλει στο Βουλγαρικό έδαφος: Τον Ιούνιο 1925 ανατρέπεται στην Αθήνα η νόμιμη κυβέρνηση Μιχαλακοπούλου και εγκαθιδρύεται δικτατορία από τον στρατηγό Θεόδωρο Πάγκαλο. Την 1^η Ιουλίου 1925 ψηφίζεται το νέο Σύνταγμα της Ελλάδας που ακυρώνει το προηγούμενο Σύνταγμα 1911 και καθιερώνει την προεδρευομένη Δημοκρατία. Τον Οκτώβριο 1925 ο δικτάτορας-στρατηγός Πάγκαλος με πρόσχημα  συνοριακό επεισόδιο διατάσσει την εισβολή του ελληνικού στρατού στο Βουλγαρικό έδαφος από την μεθοριακή διάβαση Ρούπελ. Η προέλαση συνεχίζεται σε βάθος 20 χιλιομ. στην κοιλάδα του Στρυμώνα μέχρι το Πέτριτς  χωρίς να συναντά αντίσταση. Η Βουλγαρία διαμαρτύρεται στην Κοινωνία των Εθνών που επιβάλλει αποχώρηση του ελληνικού στρατού και καταβολή σημαντικής χρηματικής αποζημίωσης για τις καταστροφές που προξενήθηκαν. Το σοβαρό αυτό γεγονός σηματοδοτεί για πολλά χρόνια τις εχθρικές σχέσεις Ελλάδας-Βουλγαρίας. Το 1926 ο δικτάτορας Πάγκαλος αυτοαναγορεύεται πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, στην συνέχεια όμως ανατρέπεται από τον Γ. Κονδύλη και αντικαθίσταται από τον πρόεδρο Παύλο Κουντουριώτη. Την 22^α Σεπτεμβρίου 1926 ψηφίζεται νέο Σύνταγμα προεδρευομένης Δημοκρατίας. Την 3^η Ιουνίου 1927 ψηφίζεται και πάλι νέο Δημοκρατικό Σύνταγμα, το τρίτο κατά σειράν, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης Αλεξ. Ζαϊμη.

   9 Δεκεμβρίου 1927-Πρωτόκολλο Καφαντάρη-Μόλλωφ. Τερματισμός της ελληνοβουλγαρικής συνθήκης εθελουσίας μετανάστευσης: Μετά πάροδον οκτώ ετών τερματίζεται  η εθελουσία ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας και συνυπογράφεται σχετικό πρωτόκολλο. Λόγω του μη υποχρεωτικού χαρακτήρα αυτής σημαντικός αριθμός Βουλγάρων παραμένει στο ελληνικό έδαφος.

   10 Οκτωβρίου 1935-Επαναφορά σε ισχύ του συντάγματος 1911: Μετά από διάστημα δέκα ετών η κυβέρνηση Γεωργ. Κονδύλη επαναφέρει σε ισχύ το σύνταγμα της βασιλευομένης Δημοκρατίας έτους 1911. Η επαναφορά γίνεται με βάση το από 10 Οκτωβρίου 1935 Ψήφισμα της Εθνοσυνέλευσης. Την 29^η Νοεμβρίου 1935 ο βασιλεύς Γεώργιος Β΄ επανέρχεται στην Ελλάδα μετά το δημοψήφισμα της 3^ης Νοεμβρίου 1935. Το Σύνταγμα διατηρείται συνεχώς σε ισχύ μέχρι το 1951, περιλαμβανομένης της δικτατορίας Μεταξά και της Γερμανικής Κατοχής.

   4 Αυγούστου 1936-Δικτατορία Ιωάννη Μεταξά: Την 4^η Αυγούστου 1936 ο στρατηγός Ιωάννης Μεταξάς με την έγκριση του βασιλέως Γεωργίου Β΄ επιβάλει δικτατορία και αναστέλει τα άρθρα 5, 6, 10, 11, 14, 20 και 95 του Συντάγματος 1911. Τα άρθρα που αναφέρονται στην προστασία της ιδιωτικής περιουσίας, την απαγόρευση της περιουσιακής δήμευσης και την απαγόρευση της αναδρομικότητας των ποινικών διατάξεων γίνονται σεβαστά και διατηρούνται σε ισχύ. Το δικτατορικό καθεστώς διατηρείται σε ισχύ επί δέκα ολόκληρα χρόνια μέχρι τις εκλογές της 31^ης Μαρτίου 1946, περιλαμβανομένης της Γερμανικής κατοχής αλλά και της μετακατοχικής περιόδου.

   17 Απριλίου 1941- Εναρξη Κατοχή: Με την έναρξη της Γερμανικής κατοχής η ελληνική κυβέρνηση φυγαδεύεται στο Καϊρο και ο βασιλεύς Γεώργιος Β΄ στο Λονδίνο. Στην Αθήνα διορίζεται η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου. Το Σύνταγμα 1911 διατηρείται τυπικά σε ισχύ σε όλη την διάρκεια της Κατοχής παρά το γεγονός ότι ουσιαστικά συνεχίζεται το δικτατορικό καθεστώς που είχε επιβληθή από τον  Μεταξά το 1936. Η χώρα διαιρείται σε τρεις ζώνες κατοχής. Ο Βουλγαρικός στρατός αναλαμβάνει την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, ο Ιταλικός την Ηπειρο και την περιοχή Καστοριάς. Στην κεντρική Μακεδονία ιδρύεται η προαναφερθείσα παραστρατιωτική Βουλγαρική οργάνώση Οχράνα και το συγχεόμενο με αυτήν Βουλγαρικό κομιτάτο με 3.000 μέλη. Εμπνευστής και αρχηγός των παραπάνω οργανώσεων φέρεται ο Βούλγαρος υπολοχαγός Αντον Κάλτσεφ (Anton Kalchev). Στην Θεσσαλονίκη ιδρύεται η πολιτική οργάνωση ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΛΕΣΧΗ με 20.000 μέλη. Όλα τα μέλη των παραπάνω οργανώσεων που είναι γηγενείς Βουλγαρομακεδόνες και παρέμειναν στην Ελλάδα με βάση την συνθήκη Νεϊγύ του 1919, λαμβάνουν οικειοθελώς την Βουλγαρική υπηκοότητα και προμηθεύονται Βουλγαρικές ταυτότητες (Лична Карта). Εκτός των φιλοβουλγαρικών ιδρύονται και αντίστοιχες φιλογερμανικές και φιλοϊταλικές οργανώσεις.

   2 Σεπτεμβρίου 1944 - Μετακατοχική κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου: Εν όψει της διαφαινόμενης ήττας του Αξονος σχηματίζεται στο Κάϊρο εξόριστη κυβέρνησης εθνικής ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Συμμετέχουν έξι Υπουργοί του ΕΑΜ από τους οποίους οι δύο ανήκουν στο ΚΚΕ. Η κυβέρνηση έχει προσωρινό χαρακτήρα με σκοπό την άμεση διεξαγωγή εκλογών και διενέργεια δημοψηφίσματος για την διαμφισβητούμενη επάνοδο του βασιλέως.. Την 3^η Σεπτεμβρίου 1944 η νέα κυβέρνηση ορκίζεται στο Κάϊρο χωρίς την παρουσία του βασιλέα όπως το Σύνταγμα επιβάλλει. Η απουσία του βασιλέα οφείλεται σε αξίωση του ΚΚΕ.

   14 Οκτωβρίου 1944 - Τερματισμός Κατοχής: Τα Γερμανικά στρατεύματα αποχωρούν την 14^η Οκτωβρίου 1944 και η κυβέρνηση Παπανδρέου φθάνει στην Αθήνα την 18^η Οκτωβρίου 1944. Δημιουργείται μείζον συνταγματικό κενό λόγω έλλειψης ανωτάτου άρχοντος. Οι Υπουργοί του ΕΑΜ απαιτούν την άμεση τιμωρία των «δοσιλόγων» με συνοπτικές διαδικασίες και απόλυτη προτεραιότητα. Στην έννοια του δοσιλόγου περιλαμβάνονται οι Ταγματασφαλίτες, οι Χίτες και όλες οι ακροδεξιές οργανώσεις που έδρασαν στην Κατοχή σε συνεργασία με τους Γερμανούς. Περιλαμβάνονται ακόμα οι διατελέσαντες πρωθυπουργοί, Υπουργοί, ανώτεροι υπάλληλοι και οι συνεργασθέντες με τον Βουλγαρικό και Ιταλικό στρατό στην Μακεδονία. Η Αγγλία επιβάλλει τις απόψεις της μέσω του στρατηγού Σκόμπυ.Το θέμα των δοσιλόγων λαμβάνει πρωτεύουσα προτεραιότητα για τα επόμενα χρόνια ενώ αγνοούνται τα φλέγοντα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της χώρας που έχει υποστεί ανυπολόγιστες καταστροφές.

   3 Νοεμβρίου 1944 - Εκδοση Συντακτικών Πράξεων: Δέκα πέντε μόλις ημέρες μετά την εγκατάστασή της, η πρώτη μετακατοχική κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου εκδίδει την 1^η Συντακτική Πράξη (ΣΠ 1/3 Νοεμβρ.1944 ΦΕΚ Α΄120) «περί υποβολής κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού». Αρχίζει η μακρά περίοδος συνταγματικής εκτροπής με τις επιλεκτικές διώξεις των Βουλγαρόφιλων «δοσιλόγων» και τις δημεύσεις των περιουσιών αυτών. Σε διάστημα 16 μηνών και μέχρι τις εκλογές της 31^ης Μαρτίου 1946 σχηματίζονται πέντε (5) διαδοχικές κυβερνήσεις που εκδίδουν εκατόν δέκα πέντε (115) Συντακτικές Πράξεις όλες με αντισυνταγματικό περιεχόμενο. Παράλληλα εκδίδονται δεκάδες Αναγκαστικοί Νόμοι με επίσης αντισυνταγματικό περιεχόμενο. Η έκταση της συνταγματικής εκτροπής ξεπερνά κάθε όριο. Αυτοδιορισμένες δικτατορικές κυβερνήσεις υποκαθιστούν την νομοθετική εξουσία και παραβιάζουν ασύστολα το ισχύον Σύνταγμα 1911 χωρίς να προβαίνουν σε αναστολή των άρθρων αυτού. Σημειώνεται ότι κανένα ελληνικό Σύνταγμα δεν επιτρέπει την έκδοση Συντακτικών Πράξεων που λογω της φύσεώς των έχουν αντισυνταγματικό περιεχόμενο. Η Συνταγματική εκτροπή συνεχίζεται και μετά τις εκλογές της 31-3-1946 με την έκδοση Αναγκαστικών Νόμων και Ψηφισμάτων με αντισυνταγματικό περιεχόμενο. Το μέγεθος της αυθαιρεσίας που πλήττει τα ανθρώπινα δικαιώματα των ελληνων πολιτών είναι απερίγραπτόν. Στις 5 Νοεμβρίου 1944 ορίζεται ως αρχιστράτηγος του ελληνικού στρατού ο στρατηγός Αλέξανδρος Οθωναίος, έμπιστος του ΕΑΜ. Δημιουργούνται συνταγματικά προβλήματα από την έλλειψη ανωτάτου άρχοντος αφού ο βασιλεύς Γεώργιος παραμένει οικιοθελώς στο Λονδίνο αρνούμενος να επιστρέψει.

   21 Νοεμβρίου 1944 - Τροποποίηση 1^ης Συντακτικής Πράξης: Την 21-11-1944 η κυβέρνηση  Παπανδρέου εκδίδει αυθαίρετα τον αντισυνταγματικό «νόμο» 37/21-11-1944 «Περί αντικαταστάσεως διατάξεων της 1^ης ΣΠ». Η πρώτη αυτή τροποποίηση προβλέπει έκτακτα δικαστήρια σε βάρος των "δοσιλόγων", θανατικές ποινές, δημεύσεις περιουσιών και απαγόρευση ενδίκων μέσων. Το  σχέδιο εξόντωσης των Βουλγαρομακεδόνων υλοποιείται.

   2 Δεκεμβρίου 1944- Εκδοση της 4^ης Συντακτικής Πράξης: Συνεχίζοντας αυθαίρετα να υποκαθιστά την νομοθετική εξουσία, η κυβέρνηση Παπανδρέου εκδίδει  την 4^η Σ.Π. «Περί καταργήσεως νομοθετημάτων συντακτικού περιεχομένου περιόδου 1941-1944 διά νόμου» (ΦΕΚ 31). Το κείμενό της που αποτελεί μνημείο νομικής αυθαιρεσίας και γραστικής ασυναρτησίας είναι το εξής:

   Με την 4^η  ΣΠ επιχειρήθηκε η κατάργηση των Συντακτικών πράξεων που εκδόθηκαν στην διάρκεια της Κατοχής και αντικατάσταση αυτών με νέες Συντακτικές Πράξεις που βαπτίζονται  «Νόμοι». Παράλληλα αναγνωρίζεται η ισχύς του Συντάγματος 1911 (στην συνέχεια υπήρξαν και άλλες παρόμοιες κυβερνητικές αυθαιρεσίες) και παρ' όλα αυτά κατά παράβαση του άρθρ.22 αυτού (Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την Βουλή) η τότε κυβέρνηση υπεδύθη αυθαίρετα την νομοθετική εξουσία και άρχισε να εκδίδει δεκάδες Συντακτικές πράξεις με αντισυνταγματικό περιεχόμενο.

   3 Δεκεμβρίου 1944 -  Δεκεμβριανά: Αρχίζει στην Αθήνα αιματηρή σύγκρουση μεταξύ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και δεξιών δυνάμεων που υποστηρίζονται από τους Αγγλους. Οι μάχες διαρκούν 33 ημέρες μέχρι 4 Ιανουαρίου 1945 και καταλήγουν στην υποχώρηση του ΕΑΜ από την Αθήνα. Παραδόξως στο παραπάνω κρίσιμο διάστημα διατηρείται σε ισχύ το Σύνταγμα του 1911, δεν αναστέλονται τα άρθρα του, και δεν επιβάλλεται Στρατιωτικός νόμος ούτε ο νόμος ΔΞΘ «περί καταστάσεως πολιορκίας».

   25 Δεκεμβρίου 1944 - Αφιξη Τσώρτσιλ: Ενώ συνεχίζονται οι συγκρούσεις φθάνει στην Αθήνα ο Αγγλος πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ για να τονώσει το ηθικό των Αγγλικών στρατευμάτων και να επιβάλει την επάνοδο του βασιλιά Γεωργίου Β΄. Ο Γ. Παπανδρέου εκφράζει αντιρρήσεις και απειλεί παραίτηση.

  31 Δεκεμβρίου 1944-Ορισμός Αντιβασιλέα: Με τον αυθαίρετο  «νόμο»  80/31-12-1944 η κυβέρνηση Παπανδρέου υποχωρεί και διορίζει αντισυνταγματικά ως αντιβασιλέα τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών  Δαμασκηνό Παπανδρέου. Στον παραπάνω «νόμο» γίνεται επίκληση του άρθρ. 53 του Συντάγματος 1911 το οποίο όμως παραβιάζεται αφού ορίζει ρητά πως αντιβασιλεύς μπορεί να ορισθή μόνον από την Βουλή. Την 2^α Ιανουαρίου 1945 η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου καταρρέει και παραιτείται.

    3 Ιανουαρίου 1945-Νέα κυβέρνηση: Ενώπιον του «Αντιβασιλέως» αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού Παπανδρέου ορκίζεται υπακοή στο Σύνταγμα του 1911 η νέα κυβέρνηση του αντιστράτηγου Νικ. Πλαστήρα, κεντροδεξιάς προέλευσης. Οι μάχες στην Αθήνα σταματούν και το ΕΑΜ υποχωρεί. Στις 7 Ιανουαρίου 1945 εκδίδεται ο «νόμος» 85/7-1-1945 (ΦΕΚ 6) με τον οποίον ο νέος πρωθυπουργός αντιστράτηγος Νικ. Πλαστήρας διορίζεται αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων.

   15 Ιανουαρίου 1945-Εκδίδεται η 5^η Συντακτική Πράξη: Την 15-1-1945 η κυβέρνηση Πλαστήρα εκδίδει την 5^η ΣΠ «περί Τύπου». Είναι το πρώτο αντισυνταγματικό διάταγμα της νέας κυβέρνησης . Ακολουθεί η έκδοση πολυάριθμων Συντακτικών Πράξεων όλες με αντισυνταγματικό περιεχόμενο. Κατά ειρωνεία στα δικτατορικά αυτά διατάγματα γίνεται επίκληση του απροκάλυπτα παραβιαζομένου Συντάγματος έτους 1911.

   20 Ιανουαρίου 1945- Εκδίδεται η περιβόητη 6^η Συντακτική Πράξη περί δοσιλόγων: 17 μόλις ημέρες μετά την ορκομωσία της, η κυβέρνηση Πλαστήρα εκδίδει την διαβόητη 6^η Συντακτική Πράξη «Περί επιβολής κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού» (ΦΕΚ 12/20-1-1945). Υπογράφεται από τον «αντιβασιλέα» αρχιεπίσκοπο  Δαμασκηνό Παπανδρέου, τον πρωθυπουργό αντιστράτηγο Νικόλαο Πλαστήρα, τον Υπουργό δικαιοσύνης Νικ. Κολυβά και τα λοιπά μέλη της κυβέρνησής. Ο όρος δοσίλογος δεν υπάρχει στο κείμενο του διατάγματος. Οι συνέπειες του αντισυνταγματικού αυτού διατάγματος που εκδόθηκε αυθαίρετα από μία στρατιωτικοθρησκευτική δικτατορική κυβέρνηση υπήρξαν ολέθριες για τους γηγενείς Βουλγαρομακεδόνες της Αιγαιακής Μακεδονίας που υπέστησαν επιλεκτικά ανηλεή διωγμό και γενοκτονία. Από την επομένη ημέρα άρχισαν μαζικές συλλήψεις, δίκες και καταδίκες «δοσιλόγων» κυρίως στην Μακεδονία. Η δήμευση των περιουσιών των καταδικαζομένων επιβάλλεται σχεδόν πάντα ως παρεπόμενη ποινή. Η 6^η Συντακτική Πράξη που υπήρξε καρπός του ελληνικού σωβινισμού, αποσκοπούσε στην εθνική κάθαρση των κατοίκων της Μακεδονίας και ολοκλήρωση της συνθήκη Νεϊγύ του 1919 με στόχο να μη μείνει ούτε ένας Βούλγαρος στο ελληνικό έδαφος.

   7 Φεβρουαρίου 1945 - Τροποποίηση της ΣΠ 6/1945: Την 7-2-1945 εκδίδεται η 12^η Συντακτική Πράξη με την οποία τροποποιείται επουσιωδώς η 6^η Σ.Π.

   12 Φεβρουαρίου 1945 - Συμφωνία Βάρκιζας: Υπογράφεται μεταξύ κυβέρνησης Πλαστήρα και ΕΑΜ η συμφωνία της Βάρκιζας . Οι εχθροπραξίες σταματούν και το ΕΑΜ παραδίδει τον οπλισμό του.

   13 Φεβρουαρίου 1945 - Αμνήστευση πολιτικών αδικημάτων των Δεκεμβριανών: Με τον αναγκαστικό νόμο 119/13-2-1945 (ΦΕΚ 31) αμνηστεύονται όλα τα πολιτικά αδικήματα που διεπράχθηκαν στην διάρκεια των Δεκεμβριανών γεγονότων.

   14 Φεβρουαρίου 1945 - Εκδίδεται η 14^η Συντακτική Πράξη: Την 14-2-1945 η κυβέρνηση Πλαστήρα εκδίδει την 14^η Σ.Π. (ΦΕΚ 32/14-2-1945) με την οποία «αίρεται» ο Στρατιωτικός Νόμος, ο οποίος όμως δεν είχε κηρυχθεί με επίσημο κυβερνητικό διάταγμα. Η κυβερνητική αυθαιρεσία είναι κραυγαλέα.

   14 Φεβρουαρίου 1945 - Εκδίδεται η 15^η Συντακτική Πράξη: Στο ΦΕΚ 32 δημοσιεύεται η 15^η Σ.Π. με την οποία αναστέλονται τα άρθρα 5, 6, 10, 11, 12, 14, 20 και 95 του Συντάγματος 1911. Παρόμοια αναστολή είχε επιβληθή και από την δικτατορική κυβέρνηση  Μεταξά.

   24 Φεβρουαρίου 1945-Εκδίδεται η 21^η Συντακτική Πράξη: Στο ΦΕΚ 42 της κυβερνήσεως Πλαστήρα δημοσιεύεται η 21^η Σ.Π. με την οποία ορίζεται ότι: «Μέχρι τις εκλογές η νομοθετική εξουσία ασκείται υπό του Ανωτάτου άρχοντος (του «αντιβασιλέα» αρχιεπισκόπου  Δαμασκηνού) και υπό του Υπουργικού Συμβουλίου». Πρόκειται πάλι για νεό αντισυνταγματικό διάταγμα διότι το τότε ισχύον Σύνταγμα, προέβλεπε ότι η νομοθετική εξουσία ασκείται από την Βουλή και όχι από την κυβέρνηση. Με το διάταγμα αυτό αναγνωρίζεται έμμεσα ότι οι πρηγηθείσες Συντακτικές Πράξεις είναι παράνομες και αντισυνταγμαικές διότι δεν εκδόθηκαν από τον Ανώτατο Αρχοντα.

   17 Μαρτίου 1945 - Εκδίδεται η 23^η Συντακτική Πράξη: Στο ΦΕΚ 68 της κυβέρνησης Πλαστήρα δημοσιεύεται η 23^η Σ.Π. με την οποία κυρώνεται η συμφωνία της Βάρκιζας. Το άρθρο 4 προβλέπει ποινική δίωξη των δοσιλόγων από ειδικά δικαστήρια.

   24 Μαρτίου 1945 - Τροποποίηση της 6^ης Συντακτικής Πράξης: Στο ΦΕΚ 69 της κυβέρνησης Πλαστήρα δημοσιεύεται ο αναγκαστικός νόμος 217/24-3-1945 με τον οποίο επέρχονται ελαφρές τροποιοήσεις στην 6^η Σ.Π.

   8 Απριλίου 1945 - Παραίτηση κυβέρνησης  Πλαστήρα: Μετά από τρίμηνη παραμονή στην εξουσία παραιτείται η κεντροδεξιά κυβέρνηση Πλαστήρα. Την επομένη αναλαμβάνει η νέα κυβέρνηση του ακροδεξιού ναυάρχου Πέτρου  Βούλγαρη που κατ’ ειρωνείαν ορκίζεται πίστη και υπακοή στο Σύνταγμα του 1911. Η ορκομωσία γίνεται ενώπιον του «αντιβασιλέως» αρχιεπισκόπου Αθηνών  Δαμασκηνού Παπανδρέου. Αρχίζει αμέσως νεό πογκρόμ διώξεων κατά των δοσιλόγων με εστίαση στους «δοσίλογους» Βουλγαρομακεδόνες.  Η 6^η Σ.Π. εφαρμόζεται επιλεκτικά. Οι απανταχού Γερμανόφιλοι παραμένουν ακαταδίωκτοι. Οσοι δικάζονται υφίστανται ελαφρές ποινές χωρίς δήμευση της περιουσία των. Οι περιουσιακές δημεύσεις παίρνουν τεράστια έκταση. Διώκονται ως δοσίλογοι ακόμα και οι Αλβανόφωνοι Μουσουλμάνοι της Τσαμουριάς (περιοχή Θεσπρωτίας) που καταφεύγουν μαζικά στην Αλβανία. 1300 Τσάμηδες καταδικάζονται σε θάνατο. Η Τσαμουριά, προαιώνειο λίκνο των Αλβανών ερημώνεται και εποικίζεται από Ελληνες. Στην Θεσσαλία, την Ηπειρο και στα νησιά του Ιονίου στήνονται δίκες-παρωδίες κατά των Ιταλόφιλων «δοσιλόγων»

   27 Απριλίου 1945 - Τροποποίηση της 6^ης Συντακτικής Πράξης: Η κυβέρνηση Βούλγαρη εκδίδει τον αναγκαστικό νόμο 295/27-4-1945 με τον οποίο τροποποιείται επουσιωδώς η 6^η Σ.Π.

  20 Μαϊου 1945 – Νέα τροποποίηση της 6^ης Συντακτικής Πράξης: Στο ΦΕΚ 121 της κυβέρνησης Βούλγαρη δημοσιεύεται ο αναγκαστικός νόμος 332/20/23 Μαϊου 1945 με τον οποίο τροποποιείται επουσιωδώς η 6^η Σ.Π και ο αναγκαστικός νόμος 217/1945.

   26 Ιουνίου 1945 - Χάρτης του ΟΗΕ: Την 26-6-1945 η Ελλάς συνυπογράφει στο Σαν Φραντσίσκο ΗΠΑ τον χάρτη του ΟΗΕ, στο προοίμιο του οποίου τα κράτη-μέλη διακηρύσσουν την πίστι των στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα στα οποία περιλαμβάνεται και το δικαίωμα της ατομικής περιουσίας. Η υποκρισία του ελληνικού κράτους είναι κραυγαλέα.

  1^η Σεπτεμβρίου 1945 - Εκδοση του αναγκαστικού νόμου 533/1-9-1945 - Κωδικοποίηση όλων των προηγούμενων τροποιήσεων που αφορούν την 6^η ΣΠ: Στο ΦΕΚ Α΄ 332 της κυβέρνησης Π. Βούλγαρη δημοσιεύεται ο αναγκαστικός νόμος 533/1945 «Περί τροποποιήσεως, συμπληρώσεως και κωδικοποιήσεως της υπ’ αριθ. 6/1945 Συντακτικής Πράξεως περί επιβολής κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού».

   Επειτα από πολυάριθμες και άσκοπες τροποποιήσεις της 6^ης Σ.Π. επιχειρείται κωδικοποίηση αυτής σε ενιαίο κείμενο αποτελούμενο από 38 άρθρα. Ο όρος δοσίλογος δεν εμφαίνεται καθόλου στο κείμενο του νόμου αν και στις εκδιδόμενες καταδικαστικές αποφάσεις αναφέρονται οι όροι «δοσίλογοι» και «ειδικό δικαστήριο δοσιλόγων». Ο Α.Ν. 533/1945 εισάγει νέα ποινικά αδικήματα που δεν προβλέποντο από τον τότε ισχύοντα ποινικό νόμο κατά τρόπο εντελώς αόριστο και γενικευμένο που μπορεί να δεχθεί οιαδήποτε διασταλτική ερμηνεία και δέχεται την αναδρομική εφαρμογή των σχετικών ποινικών διατάξεων. Μεταξύ άλλων ορίζει ότι διώκονται και τιμωρούνται όσοι:

   Πλέον των ανωτέρω ο ΑΝ 533/1945 καθιερώνει την θανατική ποινή, την κάθειρξη και την απέλαση (εξορία) εκτός της ελληνικής επικράτειας σε βάρος των καταδικαζομένων (άρθρ. 2 παρ.1), προβλέπει ως παρεπομενη ποινή την μερική ή ολική δήμευση της περιουσίας αυτών, ορίζει ως καταληκτική προθεσμία άσκησης ποινικής δίωξης ή υποβολή έγκλησης την 31^η Οκτωβρίου 1945 (άρθρ. 7), καθιερώνει έκτακτα 5μελή ειδικά δικαστήρια προς εκδίκαση των σχετικών υποθέσεων με συμμετοχή ειδικού επιτρόπου αντί εισαγγελέως (άρθρ.9 παρ. 1), απαγορεύει στον κατηγορούμενο οιαδήποτε ένσταση, αντίρρηση ή διαφωνία (άρθρ.14 παρ.7 και άρθρ. 19), επιτρέπει την συντηρητική κατάσχεση της περιουσίας των κατηγορουμένων προ της εκδόσεως καταδικαστικής απόφασης (άρθρ.27 παρ.1), ορίζει ότι η περιουσία της συζύγου, των ανιόντων και των κατιόντων των καταδικαζομένων μπορεί  να δημευθή (άρθρ. 27 παρ.2) , απαγορεύει την άσκηση οιουδήποτε τακτικού ή έκτακτου ενδίκου μέσου από τους καταδικαζομένους, πλήν της ανακοπής ερημοδικίας εντός μηνός από της καταδίκης (άρθρ. 28 παρ.1), των σχετικών αποφάσεων θεωρουμένων οριστικά αμετακλήτων και εξαιρεί από την εντός 5ετίας παραγραφή των καταδικαστικών αποφάσεων, τις επιβαλόμενες δημεύσεις οι οποίες διατηρούνται εσαεί υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου (άρθρ.32 παρ. 1).

     Επισυνάπτεται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα  η υπ’ αριθ. 31 καταδικαστική απόφαση του ειδικού δικαστηρίου δοσιλόγων Εδεσσας που εκδόθηκε την 18 Μαρτίου 1946 σε βάρος τριών κατοίκων της Εδεσσας.Με βάση την απόφαση καταδικάσθηκαν ερήμην σε θάνατο και ολική δήμευση της περιουσίας των οι 1) Χρήστος Τζάνης 2) Ευάγγελος Σαρακίντσης και 3) Αγγελος Γάτσος «επειδή εξοπλισθέντες υπό του εχθρού εξόπλισαν και άλλα πρόσωπα και με την βοήθεια του εχθρού εγένοντο οδηγοί κινήσεως τεινούσης εις την προσβολή της ακεραιότητας της χώρας ήτοι επροπαγάνδιζαν υπέρ της προσαρτήσεως της Ελληνικής Μακεδονίας εις την Βουλγαρίαν».

     9 Σεπτεμβρίου 1945: Η Βουλγαρία ανακηρύσσεται Λαϊκή Δημοκρατία, υποστέλει την πολιτική διεκδικήσεων επί της Αιγαιακής Μακεδονίας και εγκαταλείπει αβοήθητους τους υπόδικους «δοσιλόγους» στο έλεος της ελληνικής «δικαιοσύνης». Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν απέστειλε δικηγόρους υπεράσπισης στις δύο δίκες του ιδρυτού της ΟΧΡΑΝΑ  Αντον Κάλτσεφ που έγιναν στα Στρατοδικεία Αθηνών και Θεσαλονίκης το 1945 και 1948.

   27 Σεπτεμβρίου 1945-Κύρωση χάρτη ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ: Με τον Α.Ν. 585/27-9-1945 της κυβέρνησης Π. Βούλγαρη (ΦΕΚ 242), κυρώνεται ο υπογραφείς την 26^η Ιουνίου 1945 στο Σαν Φρατσίσκο ΗΠΑ χάρτης του ΟΗΕ στον οποίο εκφράζεται σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα. Παρά τούτο  οι δημεύσεις των περιουσιών εξακολουθούν να επιβάλονται από τα έκτακτα στρατοδικεία.

   3 Οκτωβρίου 1945-Εκδοση της 74^ης Συντακτικής Πράξης: Η κυβέρνηση Π. Βούλγαρη εκδίδει την τελευταία Συντακτική Πράξη της θητείας της με αριθ. 74/1945. Με βάση αυτήν «κυρούνται όλες οι Συντακτικές Πράξεις που εκδόθηκαν στο διάστημα 17 Οκτωβρ. 1944 μέχρι 31 Δεκεμβρ. 1944». Δεν μνημονεύονται οι μετά την 31-12-1944 εκδοθείσες Συντακτικές Πράξεις που θεωρούνται αυτοδίκαια έγκυρες.

   31 Οκτωβρίου 1945-Παραίτηση κυβέρνησης Βούλγαρη: Μετά από παραμονή 7 μηνών στην εξουσία παραιτείται η ακροδεξιά κυβέρνηση του ναυάρχου Πέτρου Βούλγαρη έχοντας συνδέσει την παρουσία της με την συστηματική δίωξη των λεγόμενων Βουλγαροφρόνων δοσιλόγων, οι περιουσίες των οποίων δημεύθηκαν και λεηλατήθηκαν από το ελληνικό κράτος. Την ίδια ημέρα λήγει η προθεσμία άσκησης ποινικής δίωξης κατά των δοσιλόγων βάσει του άρθρ. 7 του ΑΝ 533/1945. Παρά τούτο οι δίκες των «δοσιλόγων» συνεχίσθηκαν μέχρι και το 1953. Η οικονομική καταστροφή των Βουλγαρομακεδόνων της Αιγαιακής Μακεδονίας έχει  συντελεσθή. Ακίνητα εκατοντάδων δισεκατομυρίων δραχμών περιέρχονται παράνομα κι αντισυνταγματικά στην κυριότητα του ελληνικού Δημοσίου που εξακολουθεί να τα παρακρατά μέχρι σήμερα. Με νόμο του 1952 ορισμένα εξ αυτών δωρίζονται στην Εκκλησία της Ελλάδος για τις υπηρεσίες που προσέφερε μέσω του «αντιβασιλέως» αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού Παπανδρέου στην  όλη μεθόδευση.

   1 Νοεμβρίου 1945 - Κυβέρνηση Παναγ.Κανελόπουλου: Την 1-9-1945 αναλαμβάνει η νέα κυβέρνηση του δεξιού πολιτικού Παναγιώτη Κανελόπουλου και ορκίζεται πίστη και υποταγή στο Σύνταγμα του 1911, ενώπιον του «αντιβασιλέως» αρχιεπισκόπου  Δαμασκηνού Παπανδρέου . Δεν εκδίδει αξιόλογα διατάγματα είναι βραχύβια και παραιτείται έπειτα από 20 ημέρες.

    20 Νοεμβρίου 1945 - Νέα κυβέρνηση: Την 20-11-1945 ορκίζεται η 5^η κατά σειρά μετακατοχική δικτατορική κυβέρνηση της Ελλάδας με πρωθυπουργό τον γηρεό φιλελεύθερο Θεμιστοκλή  Σοφούλη. Οπως και οι προηγουμενες κυβερνήσεις έχει και αυτή έχει ως αποκλειστικό σκοπό την δινέργεια κοινοβουλευτικών εκλογών και δημοψηφίσματος, στόχος που αργεί σκόπιμα να εκπληρωθή.

    21 Δεκεμβρίου 1945 - Εκδίδεται ο αναγκαστικός νόμος 753/1945: Την 21-12-1945 η κυβέρνηση Κανελόπουλου εκδίδει τον Α.Ν. 753/21-12-1945 «Περί αποσυμφορήσεως των φυλακών» με τον οποίον παραγράφονται τα αδικήματα της περιόδου 1941-1945. Με βάση το άρθρ.2 εξαιρούνται επιλεκτικά της παραγραφής και αμνήστευσης τα αδικήματα δοσιλογισμού της 6^ης Συντακτικής Πράξης.

   31 Δεκεμβρίου 1945 - Τροποποίηση του ΑΝ 533/1945: Την 31-12-1945 εκδίδεται ο αναγκαστικός νόμος 797/31-12-1945 (ΦΕΚ 323) «Περί συμπληρώσεως διατάξεων του ΑΝ 533/1945». Αφορά ειδικές και ολιγάριθμες περιπτώσεις καταδικασθέντων και συγκεκριμένα όσους είχαν πεθάνει και δικάσθηκαν ερήμην ως ζωντανοί και όσους δικάσθηκαν ερήμην χωρίς να έχουν κλητευθή.

   31 Μαρτίου 1946 - Κοινοβουλευτικές εκλογές: Ενάμισυ χρόνο μετά την απελευθέρωση και μετά από έντεκα (11) χρόνια δικτατορικων κυβερνήσεων (οι προηγούμενες εκλογές είχαν γίνει το 1935), διεξάγονται  στην Ελλάδα κοινοβουλευτικές εκλογές κάτω από καθεστώς βίας και νοθείας. Το ΚΚΕ απέχει. Ψηφίζουν μόνον 1.500.000 άρρενες ψηφοφόροι και εκλέγεται η δεξιά κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη και η Δ΄ αναθεωρητική Βουλή με σκοπό την αναθεώρηση του Συντάγματος 1911. Το ΚΚΕ δεν αναγνωρίζει την νέα κυβέρνηση και την χαρακτηρίζει μοναρχοφασιστική. Ξεσπά ο εμφύλιος πόλεμος.

   18 Ιουνίου 1946 - Εκδίδεται το Γ΄ Ψήφισμα: Η νέα Βουλή ψηφίζει το διαβόητο Γ΄ Ψήφισμα της 18-6-1946 σύμφωνα με το οποίο κάθε στασιαστής που συλλαμβάνεται τιμωρείται με θάνατο που επιβάλλεται από έκτακτο στρατοδικείο. Δεν επιτρέπεται κανένα ένδικο μέσο. Ένα μηνα αργότερα τουφεκίζεται στα Γιαννιτσά η Μίρκα Γκίνοβα , δασκάλα από το χωριό Ρουσίλοβο της Εδεσσας (Ξανθόγεια) μαζί με έξι συντρόφους της. Η κατηγορία ήταν ότι ανήκε στην αυτονομιστική οργάνωση ΝΟF ( Λαϊκό απελευθερωτικό μέτωπο) που δρούσε υπέρ της τότε νεοσύστατης Ομόσπονδης Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

   1^η Σεπτεμβρίου 1946 - Επάνοδος του βασιλέα: Την 1-9-1946 διεξάγεται δημοψήφισμα για την επάνοδο του βασιλέα Γεωργίου που παραμένει στο Λονδίνο. Ψηφίζουν συνολικά 1.700.000 άρρενες ψηφοφόροι. Οι γυναίκες αποκλείονται. Ο βασιλεύς Γεώργιος Β΄ επανέρχεται με ποσοστό 70%. Η βασιλεία του υπήρξε βραχύβια. Την 1^η Απριλίου 1947 πεθαίνει ξαφνικά και τον διαδέχεται στον θρόνο ο νεώτερος αδελφός του Παύλος.

   17 Δεκεμβρίου 1947 - Νέο ψήφισμα περί δοσιλόγων: Την 17-12-1946 η Βουλή ψηφίζει το 17/20 Δεκεμβρ. 1946 Ψήφισμα «Περί τροποιποιήσεως και αντικαταστάσεως διατάξεων τινών του ΑΝ 533/1945 περί συμπληρώσεως και κωδικοποιήσεως της 6^ης Συντακτ.Πράξης». Με το Ψήφισμα αυτό δίδεται το δικαίωμα άσκησης ανακοπής ερημοδικίας για όσους δοσιλόγους δικάσθηκαν ερήμην. Η προθεσμία είναι ένας μήνας. Κάποιοι «ημέτεροι» παρουσιάζονται αυθόρμητα, η δίκη επαναλαμβάνεται και απαλλάσονται. Οι χιλιάδες φυγάδες που είχαν καταφύγει σε Βουλγαρία και Γιουγκοσλαβία αποκλείονται. Δημιουργείται νομικό πρόβλημα επιστροφής των δημευμένων περιουσιών των. Ο Αρειος Πάγος ασχολείται με το θέμα τα επόμενα 20 χρόνια. Ολη η νομολογία του ανωτάτου δικαστηρίου τάσσεται υπέρ της ισχύος της Σ.Π. 6/1945.

   7 Δεκεμβρίου 1947 - Εκδίδεται το ΛΖ΄ Ψήφισμα - Αποστέρηση της ελληνικής ιθαγένειας από τους αντεθνικώς δρώντες στο εξωτερικό: Την 7-12-1946 η Βουλή εκδίδει το διαβόητο ΛΖ΄ Ψήφισμα με το οποίο εκπίπτουν της ελληνικής ιθαγένειας όσοι ευρισκόμενοι σε ξένες χώρες επιδίδονται σε ανθελληνική δραστηριότητα. Το Ψήφισμα στρέφεται κατά των Βουλγαρομακεδόνων προσφύγων που δραστηριοποιούνται στην Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

    20 Ιανουαρίου 1948 - Εκδίδεται το Μ΄ Ψήφισμα - Δήμευση περιουσιών των «συμμοριτών»: Την 20-1-1948 η ελληνική Βουλή ψηφίζει το Μ΄ Ψήφισμα με βάση το οποίο δημεύονται οι περιουσίες των συμμετεχόντων στον «συμμοριακό αγώνα». Αρχίζει νέος κύκλος περιουσιακών δημεύσεων και χιλιάδες ακίνητα «συμοριτών» περιέρχονται στο ελληνικό Δημόσιο. Οι αποφάσεις εκδίδονται πλέον από τα τακτικά δικαστήρια χωρίς αυτό να αναιρεί την αντισυνταγματικότητα του μέτρου.

    27 Αυγούστου 1948 - Εκτέλεση Κάλτσεφ: Ο φερόμενος ως ιδρυτής της «δοσιλογικής» Βουλγαρικής οργάνωσης  ΟΧΡΑΝΑ  Αντον Κάλτσεφ (1910-1948), άνθρωπος εξαιρετικής μόρφωσης, διδάκτωρ οικονομικών επιστημών του Πανεπιστημίου Λειψίας και υφηγητής του Πανεπιστημίου Σόφιας, γεννήθηκε το 1910 στο χωριό Ζούζελτσι (μετέπειτα Σπήλαιο) περιοχής Καστοριάς από πλούσιους Βούλγαρους γονείς που μετανάστευσαν στην Βουλγαρία το 1920. Το 1940 ανακλήθηκε από το Βερολίνο όπου σπούδαζε μεταπτυχιακά και με διαταγή του βασιλέα της Βουλγαρίας Βόριδος Γ΄ επιστρατεύθηκε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός του Βουλγαρικού στρατού.  Σύντομα προήχθη σε υπολοχαγό. Ανέλαβε πολιτική δράση στην Αιγαιακή Μακεδονία στο διάστημα 1941-1944. Ιδρυτής της  παραστρατιωτικής οργάνωσης Βουλγαρομακεδόνων ΟΧΡΑΝΑ (Ohrana). Τον Σεπτέμβριο 1944 μετά την κομμουνιστικοποίηση της Βουλγαρίας συνελήφθη διαδοχικά από τους Γερμανούς, τους Αλβανούς αντάρτες και τους Γιουγκοσλάβους παρτιζάνους του Τίτο, οι οποίοι τον παρέδωσαν στην σλαβομακεδονική Τιτοϊκή οργάνωση SΝΟF που με την σειρά της τον παρέδωσε στο ΕΑΜ.

    Μετά την συμφωνία της Βάρκιζας, η ηγεσία του ΚΚΕ τον παρέδωσε στους Αγγλους που τον παρέδωσαν στους Ελληνες. Το 1946 καταδικάσθηκε ως εγκληματίας πολέμου σε ισόβια δεσμά από έκτακτο στρατοδικείο στην Αθήνα. Το 1948 δικάσθηκε εκ νέου για τα ίδια αδικήματα από έκτακτο ειδικό στρατοδικείο στην Θεσσαλονίκη και παρά την ένσταση του δεδικασμένου που υπέβαλε καταδικάσθηκε σε θάνατο ως ηθικός αυτουργός για εγκλήματα πολέμου. Η δίκη και καταδίκη του έγινε με βάση την ειδική επί τούτου εκδοθείσα Συντακτική πράξη 73 της 8^ης Οκτωβρίου 1945 «Περί κολασμού και εκδικάσεως των εγκλημάτων πολέμου» (ΦΕΚ 250) καθώς και την Συντακτική Πράξης 90 της 31^ης Δεκεμβρίου 1945 «Περί τροποποιήσεως της υπ’ αριθ.73/1945 Σ.Π.». Κατ’ ειρωνεία η Συντακτ. Πράξη 73/1945 περιλαμβάνει στα υπ’ αυτής οριζόμενα ποινικά αδικήματα των εγκληματιών πολέμου και την δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας των αδικουμένων πολιτών (άρθρ.2 παρ.Β περ. 10) ενώ η Συντακτ. Πράξη 90/1945 προβλέπει ως επιπρόσθετη ποινή σε βάρος των καταδικαζομένων εγκληματιών πολέμου την υποχρεωτική δήμευση της περιουσίας αυτών (άρθρ. μόνον παρ.2).

    Ο Αντον Κάλτσεφ εκτελέσθηκε με τουφεκισμό τα χαράματα της 27^η Αυγούστου 1948 πίσω από τις στρατιωτικές φυλακές Γεντί Κουλέ (Επταπυργίου) στην Θεσσαλονίκη. Ο τάφος του παραμένει άγνωστος και η μνήμη του μέχρι σήμερα δεν έχει αποκατασταθή.

    30 Δεκεμβρίου 1948-Οικουμενική διακήρυξη ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ: Την 30-12-1948 η Ελλάδα συνυπογράφει την Οικουμενική Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου που είχε υιοθετηθή στην γενική συνέλευση του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη την 10η Δεκεμβρίου 1948. Σύμφωνα με την παγκόσμια αυτή Διακήρυξη:

   1) «Κανείς δεν καταδικάζεται για πράξεις ή παραλείψεις που κατά τον χρόνο που τελέσθηκαν δεν αποτελούσαν αξιόποινο αδίκημα κατά το εσωτερικό ή διεθνές δίκαιο» (άρθρ.11),

    Η Ελλάδα περιφρονησε παντελώς τις παραπάνω διατάξεις της Οικουμενικής διακήρυξης του ΟΗΕ παρ’ όλο που την απεδέχθη και την συνυπέγραψε. Οι περιουσιακές δημεύσεις βάσει του ΑΝ 533/1945 και του Μ΄Ψηφίσματος/1948 ισχύουν μέχρι σήμερα παρά την θεωρητική τους κατάργηση μέσω του άρθρ.111 του πρόσφατα αναθεωρηθέντος ελληνικού Συντάγματος. Παρόμοια στάση τηρήθηκε από την Ελλάδα και ως προς τον Χάρτη του ΟΗΕ που είχε συνυπογράψει το 1945 και στον οποίο διεκήρυξε την πίστη της στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

       5 Οκτωβρίου 1949- Νέος κύκλος δημεύσεων: Την 5-10-1949 η ελληνική Βουλή ψηφίζει το ν.δ. 1138/5-10-1949 «Περί των εχθρικών περιουσιών» (ΦΕΚ 237). Με το εξόχως αντισυνταγματικό αυτό νομοθέτημα προβλέπονται τα εξής:

    Με τον παραπάνω αντισυνταγματικό νόμο που ισχύει μέχρι σήμερα και εκδόθηκε από κοινοβουλευτική ελληνική κυβέρνηση, δίδεται η χαριστική βολή σε όσους δεν είχαν υποστή δίωξη με βάση την 6^η Συντακτική Πράξη.  Οσοι π.χ. είχαν αποκτήσει Βουλγαρικές ταυτότητες στην διάρκεια της Κατοχής θεωρήθηκαν Βούλγαροι υπήκοοι και οι περιουσίες των δημεύθηκαν αναδρομικά.

   29 Οκτωβρίου 1950 – Συμπλήρωση του νόμου περί δημεύσεως εχθρικών περιουσιών: Την 29-10-1950 η ελληνική Βουλή ψηφίζει τον αναγκαστικό νόμο 1530/29-10-1950 (ΦΕΚ 247) «Περί συμπληρώσεως του ν.δ. 1138/1949 περί εχθρικών περιουσιών». Οριστικοποιούνται οι δημεύσεις περιουσιών όσων εκδήλωσαν προτίμηση προς την Βουλγαρική ιθαγένεια.

   4 Νοεμβρίου 1950 – Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: Την 4-11-1950 τα μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης συνυπογράφουν την ιστορική Σύμβαση Προάσπισης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, γνωστή  ως Σύμβαση της Ρώμης. Μετά από δισταγμούς η Ελλάδα υπογράφει την Σύμβαση την 28^η Νοεμβρίου 1950 με καθυστέρηση 24 ημερών. Το άρθρ.1 του πρόσθετου Πρωτοκόλλου επιβάλει σεβασμό της ιδιωτικής περιουσίας και απαγορεύει την καθ’ οιοδήποτε τρόπο στέρηση (δήμευση) αυτής.

   9 Σεπτεμβρίου 1951 - Κοινοβουλευτικές εκλογές: Την 9-9-1951 διεξάγονται κοινοβουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα. Εκλέγεται κεντροδεξιός συνασπισμός με πρωθυπουργό και πάλι τον αντιστράτηγο Νικόλαο Πλαστήρα ο οποίος βαρύνεται με την επινόηση και έκδοση της Συντακτικής Πράξης 6/1945.

    1^η Ιανουαρίου 1952 - Δημοσιεύεται το νέο ελληνικό Σύνταγμα: Στο ΦΕΚ 2/1-1-1952 δημοσιεύεται το νέο ελληνικό Σύνταγμα που ψηφίσθηκε από την Δ΄ Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων. Αντικαθίσταται το προϊσχύον Σύνταγμα του 1911. Αποτελείται από 114 άρθρα και υπογράφεται από τον βασιλέα Παύλο, τον πρωθυπουργό Νικ.Πλαστήρα ,τον αντιπρόεδρον της κυβέρνησης Σοφοκλή Βενιζέλο και τα λοιπά μέλη της κυβέρνησής. Όπως και τα προηγούμενα ελληνικά Συντάγματα: 1) Απαγορεύει την αναδρομική εφαρμογή ποινικού νόμου (άρθρ.7), 2) Απαγορεύει την σύσταση εκτάκτων δικαστηρίων (άρθρ.8) 3) Προστατεύει την ατομική ιδιοκτησία (άρθρ.17), και 4) Απαγορεύει την γενική δήμευση (άρθρ.18). Το άρθρο 105 ορίζει ότι «Ολοι οι νόμοι και τα διατάγματα καθόσον αντιβαίνουσιν εις το παρόν Σύνταγμα καταργούνται». Η διάταξη αυτή καταπατήθηκε απροκάλυπτα.

   18 Σεπτεμβρίου 1952 - Σημαντικό μέρος των δημευμένων ακινήτων περιέρχεται στην Εκκλησία της Ελλάδος: Την 18-9-1952 υπογράφεται μεταξύ ελληνικού Δημοσίου και Εκκλησίας της Ελλάδος , ειδική Σύμβαση με βάση την οποίαν παραχωρούνται σην Εκκλησία της Ελλάδος εκατοντάδες δημευμένα ακίνητα «Βουλγαροφρόνων δοσιλόγων» που περιέρχονται στην διαχείρηση του Οργανισμού Διαχείρησης Εκκλησιαστικής Περιουσία Ο.Δ.Ε.Π..). Τα περισσότερα βρίσκονται στην Μακεδονία Ως αντάλαγμα η Εκκλησία της Ελλάδος παραχωρεί στο Δημόσιο ακαλλιέργητες εκτάσεις προς αποκατάσταση ακτημόνων. Η παραπάνω Σύμβαση περιγράφεται αναλυτικά στο άρθρ. 36 του ν.δ. 2185/1952 ,υπογράφεται από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σπυρίδωνα και τους Υπουργούς Γεωργίας και Οικονομικών. Την 8^η Οκτωβρίου 1952 εκδίδεται το Βασιλικό Διάταγμα της 26 Σεπτ./8 Οκτωβρίου 1952 με το οποίο ο βασιλεύς Παύλος κυρώνει την παραπάνω Σύμβαση. Μέρος των παραχωρηθέντων δημευμένων ακινήτων εκποιήθηκαν από την Εκκλησία, ενώ τα λοιπά παραμένουν μέχρι σήμερα στην κατοχή αυτής. Σύμφωνα με κατηγορίες του τότε αριστερού κόμματος Ε.Δ.Α. τα χρηματικά ποσά που εισέπραξε η Εκκλησία από τις εκποιήσεις, δωρήθηκαν ανταποδοτικά στην βασιλική οικογένεια προς προικοδότηση των αγάμων πριγκηπισσών Σοφίας και Ειρήνης.

    14 Ιανουαρίου 1953 – Καταδικάζεται σε ισόβια στην Καστοριά ο τελευταίος δοσίλογος – Ολική δήμευση της περιουσίας του: Επί οκτώ ολόκληρα χρόνια μετά την έκδοση της Σ.Π. 6/1945 οι καταδίκες των Βουλγαροφρόνων δοσιλόγων συνεχίζονται αδιάλειπτα. Η ψήφιση του νέου Συντάγματος, η επαναφορά της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και η υπογραφή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν πτοούν της ελληνική κυβέρνηση που επιχειρεί τον ολοκληρωτικό αφανισμό των Βουλγαρομακεδόνων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και η πάρ