ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ 25 ΦΥΛΕΣ ΣΥΓΚΡΟΤΟΥΝ  ΤΟ ΣΥΝΟΘΥΛΕΥΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ  

 ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΚΑΙ Η ΑΓΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ  ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ  ΦΥΛΗΣ

"Ας αφήσουμε τους  κάτοικους αυτής της χώρας στην πλάνη τους πως κατάγονται από τους αρχαίους Ελληνες. Αρκεί που ο ίδιος ήλιος που φώτισε κάποτε τον Περικλή λάμπει ακόμα πάνω από τα κεφάλια τους"

    "Ούτε μία  σταγόνα  γνήσιου ελληνικού αίματος δεν τρέχει στις φλέβες των χριστιανών κατοίκων της σημερινής Ελλάδας"

"Η Ελληνική φυλή έχει  εξολοθρευθή τελείως από την Ευρώπη"

"Μόνο μία δυνατή ρομαντική φαντασία μπορεί να ονειρεύεται  μιά αναγέννηση των αρχαίων Ελλήνων"

Ιάκωβος Φίλιππος Φαλμεράϋερ (1790-1861), Αυστριακός ιστορικός

«Μετά  τον λοιμόν εσθλαβώθη δε πάσα η χώρα και γέγονε βάρβαρος»

Κωνσταντίνος Πορφυρογένητος, αυτοκράτορας Βυζαντίου, αναφορά στην Σλαβική επικράτηση στα Ελληνικά εδάφη κατά τον μεσαίωνα

"Επειδή τινες εύρηνται εκ των ανοσίων και μυσαρών Ελλήνων κατεχόμενη πλάνη"

                                                                                                             Αφορισμοί κατά Ελλήνων  του  ιστορικού Ιουστίνου, 6ος αι. μΧ ,  Κωδ. Α΄ 11,10   

«Οσοι αυτόχθονες κάτοικοι της επικράτειας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν  εισίν Ελληνες»

Ορισμός του Ελληνα: Α΄ Σύνταγμα Ελλάδας, Επίδαυρος 20 Δεκ.1821, άρθρ. Β & β

 «Αν ήξερα πόσο ζώα είναι οι Έλληνες, θα τους διοικούσα από δεκανέας»

Στρατηγός Γεώργιος Κονδύλης, δικτάτορας Ελλάδας 1925-1926

"Ολόκληρη η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο"

 Κωνσταντίνος Καραμανλής, προέδρος Ελληνικής Δημοκρατίας, 1994

Arthur Schopenhaur, Magnum  Opus

 ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΣ

ΤΟ ΑΝΑΠΟΔΕΙΚΤΟ ΑΞΙΩΜΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ

   Η δήθεν καθαρότητα της Ελληνικής φυλής και τα θολό  δόγμα της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού, αποτελούν μιά παιδαριώδη μυθοπλασία που  άρχισε να ξεθωριάζει.

 Πρόκειται για έναν καινοφανή μύθο που αν και δεν αντέχει σε καμμία ορθολογική κριτική, εξέθρεψε γενεές  νεοελλήνων σωβινιστών. 

    Το μύθευμα αυτό προξένησε πλύση εγκεφάλου στις λαϊκές μάζες που ανίκανες να αντιληφθούν τις χρονικές και ποσοτικές  διαστάσεις της ιστορίας, υπέκυψαν στο παραμύθι που τους σέρβιρε το εθνοκεντρικό κατεστημένο που κυβερνά την Ελλάδα.

  Σήμερα η κατάσταση έχει αλλάξει. Κοσμογονικοί παράγοντες μεταξύ των οποίων η ιλλιγιώδης εξάπλωση των μέσων πληροφόρησης με πρώτο το διαδίκτυο, δημιούργησαν εντός και εκτός  Ελλάδας φωτισμένες στρατιές διαφωνούντων που αμφισβητούν έστω και έμμεσα την κατεστημένη και εν πολλοίς βαρετή θεωρία που θέλει τους νεοέλληνες καθαρόαιμους απόγονους των αρχαίων προγόνων τους.

ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΦΑΤΣΑ ΣΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ

  Τα κριτήρια διαμφισβήτησης είναι πλέον απτά και αντιληπτά από τον καθένα. Η επιστήμη της ανθρωπομετρίας που συγκρίνει  πρόσωπα και σώματα παρόντος και παρελθόντος με καθαρά γεωμετρικά κριτήρια, η γενετική του DNA που καταδεικνύει αναντίρητα φυλετικούς συσχετισμούς  και η γλωσσολογική έρευνα θεμέλιος λίθος της ενιαίας ινδοευρωπαϊκής προέλευσης του μισού πληθυσμού της γής, έφεραν σε αμηχανία τους προπαγανδιστές της ελληνοκεντρικής θεώρησης που είδαν τα επιχειρήματά τους να καταρρέουν.

  Η δήθεν αγνότητα της ελληνικής φυλής έχει μετατραπεί σε όνειρο του παρελθόντος καθώς η παγκοσμιοποίηση σάρωσε τα ιδεολογικά προπύργια των σωβινιστών. Οι απλοί άνθρωποι ξέφυγαν από τον προπαγανδιστικό σφυροκόπημα κράτους και εκκλησίας έχοντας αντιληφθή την αλήθεια: Σήμερα στην Ελλάδα δεν υπάρχουν Ελληνες. Υπάρχει ένα κράμα  δεκάδων φυλών, ένα μωσαϊκό εθνοτήτων  ένα τσίρκο  ανάμικτων λαών, αποτέλεσμα μιάς αέναης επιμιξίας που διαρκεί εδώ και 25 αιώνες.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΦΥΛΩΝ ΚΑΙ ΕΘΝΟΤΗΤΩΝ ΠΟΥ ΕΓΚΑΤΑΒΙΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Greek race was extincted after  6th c.  Slavic invasion

Η ΣΛΑΒΙΚΗ ΠΛΗΜΜΥΡΑ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

Τον 6ο αι. μΧ πολυάριθμα Σλαβικά φύλλα κατέκλυσαν ειρηνικά το Βυζάντιο. Οι Σλαβικοί εποικισμοί έφθασαν μέχρι την νότια Πελοπόνησο. Σμολιάνοι, Ριγχίνοι, Σαγουδάτες, Βελεζίτες, Εζερίτες και Μιλίνγκοι ήσαν μερικά από τα Σλαβικά φύλλα που εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Βυζαντινή Ελλάδα που απώλεσε οριστικά κάθε ίχνος Ελληνικότητας

“Οτι κεραϊζοµένης της  Eλλάδος υπό Σκλαβηνών και απανταχόσε αλλεπαλλήλων αυτή επηρτηµένων των κινδύνων, ο Τιβέριος ουδαµώς δύναµιν αξιόµαχων έχων ουδέ προς µίαν µοίραν των αντιπάλων, µήτι γε και προς πάσαν, ούτε µην οίος τε ων πολέµοις σφίσιν υπαντιάζειν τω ανά τους εώους πολέµους τας Ρωµαίων τετράφθαι δυνάµεις, πρεσβεύεται ως Βαϊανόν τον ηγεµόνα τωνν Αβάρων ... ταύτη τοι και πείθει γε αυτόν κατά Σκλαβηνών άρασθαι πόλεµον, ος αν οπόσοι την Ρωµαίων δηούσι τοις οικείοις ανθελκόµενοι κακοίς επαρκέσαι τε βουλόµενοι τη πατρώα κατά το µάλλον παύσαιντο µεν του την Ρωµαϊκήν λεηλατείν, οι δε περί της οικείας τον  κίνδυνον αναδέξονται”

ΑΝΤΑΛΛΑΞΙΜΟΙ ΤΟΥΡΚΟΦΩΝΟΙ

ΕΚΤΟΥΡΚΙΣΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΞΕΛΗΝΙΣΜΕΝΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ,  Η  ΑΠΛΑ ΤΟΥΡΚΕΛΛΗΝΕΣ;

"Οι Τουρκόφωνοι Ελληνες της Καππαδόκες δεν είναι ακριβώς Ελληνες αλλά χριστιανοί που χρίσθηκαν Έλληνες από τότε που ο Ελληνισμός ταυτίστηκε αυθαίρετα με την ορθοδοξία»

Βασίλης Ραφαηλίδης (1935-2000), συγγραφέας δημοσιογράφος

   Θεμέλιος λίθος του σαθρού οικοδομήματος, στο οποίο εδράζεται η ιδέα του ελληνικού έθνους, είναι το χονδροειδές ψεύδος της κοινής εθνοτικής καταγωγής των ορθοδόξων Ελληνοφώνων κατοίκων της σημερινής Ελλάδας. Οι περισσότεροι από τους σημερινούς 'Έλληνες"  έχουν στο γενεαλογικό τους δένδρο κάποιον που είχε μητρική κάποια άλλη Βαλκανική γλώσσα.  Ομως για λόγους αμάθειας ή ιδιοτελούς υπολογισμού, όλοι αυτοί οι δήθεν Ελληνες, υποκρίνονται  ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, χωρίς ποτέ να ενδιαφερθούν να μάθουν υπό ποίες συνθήκες  οι πρόγονοί τους που δεν είχαν την Ελληνική γλώσσα σαν μητρική, κατέληξαν σήμερα να μιλούν  Ελληνικά

   Ο υγιής σπόρος της αμφιβολίας μπορεί να γεννήσει  απαγορευμένες σκέψεις ιδιαίτερα για τους Τουρκόφωνους Ορθόδοξους. Αλλωστε το κουβάρι της εθνικής  προέλευσης των ανταλλάξιμων Τουρκοφώνων  έχει πολλούς κόμπους για να το ξετυλίξει κανείς χωρίς να ξαναμπερδευθή. Απομονωμένοι επί αιώνες στα ενδότερα της Ανατολίας   διεμήνυαν κατά περιόδους στην Υψηλή Πύλη πως «οι εν Καππαδοκία χριστιανικοί πληθυσμοί είναι πιστοί υπήκοοι της κραταιάς υμών Βασιλείας».

 Το πιό αναμφισβήτητο κριτήριο παραμένει ο ανθρωπολογικός τύπος που πείθει ότι πρόκειται για εκχριστιανισμένους Τούρκους, έστω γιά Τουρκοσπορους, σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό των γηγενών ελλήνων που τους υποδέχθηκαν με σκεπτικισμό ως πρόσφυγες στα χωριά τους. Αλλωστε στην Καπαδοκία και  Ικόνιο δεν υπήρξαν ποτέ Ελληνες πριν την εποχή του Αλεξάνδρου, αλλά ούτε μετά από αυτόν μεταφέρθηκαν εκεί έποικοι από την Ελλάδα, αφού η άγονη αυτή περιοχή δεν προσφερόταν για εποικισμό.

   Η επίσημη ελληνική πλευρά επιμένει πως πρόκειται για Ελληνες που κάποτε στο παρελθόν τουρκοφώνησαν, προσπαθώντας να  πείσει πως Τούρκοι ορθόδοξοι δεν υπήρξαν ποτέ. Το ίδιο κάνει με τους Μπαφραλήδες, Τουρκόφωνους Ορθόδοξους του δυτικού Πόντου, που ήλθαν κι αυτοί στην Ελλάδα με την ανταλλαγή των πληθυσμών.

  Από τους τελευταίους  ξεπήδησαν στοιχεία που επάνδρωσαν στην Κατοχή και στον εμφύλιο ποικίλες δοσιλογικές οργανώσεις, αναδεικνύοντας ηγετικές μορφές της Ακροδεξιάς με αμιγώς Τουρκικά πολεμικά ονόματα όπως Μιχάλ Αγάς στην Κοζάνη, Αντών Τσαούς στην Δράμα, Κισά Μπατζάκ στην Κατερίνη, καπετάν Κολλάρας στην Εορδαία, Φον Γιοσμάς στην Θεσσαλονίκη, Τζανταρμά Μπουραντάς στην Αθήνα (αρχηγός της μηχανοκίνητης χωροφυλακής), Δάγκουλας, Τουρκοβασίλης κ.α.
  

  Μερικα χρόνια νωρίτερα οι ίδιοι Τουρκόφωνοι Πόντιοι είχαν χρησιμοποιηθή ως αιχμή δόρατος από τον δικτάτορα Πάγκαλο στην ξαφνική εισβολή μίας μεραρχίας του  ελληνικού στρατού στην Βουλγαρία (Οκτώβριος 1925) αλλά και από τον Βενιζέλο στο τελευταίο από τα  πραξικοπήματα που οργάνωσε τον Μάρτιο του 1935.

ΤΟΥΡΚΟΦΩΝΟΙ   ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΔΕΣ: ΓΝΗΣΙΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΛΛΑΔΟΣ

Τετρακόσιες χιλιάδες Τουρκόφωνοι πρόσφυγες (Καραμανλήδες) κατέφυγαν στην Ελλάδα το 1923 με καραβάνια υπό την επωνυμία "ανταλλάξιμοι συνθήκης Λωζάνης"

ΟΙ "ΕΛΛΗΝΕΣ" ΤΟΥΡΚΟΦΩΝΟΙ

Εκατοντάδες χιλιάδες Καραμανλήδες ζουν σήμερα στην Ελλάδα. Η ιδεολογική τους τοποθέτηση δεν υπήρξε ποτέ προοδευτική

   Ο ανθρωπολογικός τύπος των Τουρκόφωνων της Ελλάδας είναι άμεσα αναγνωρίσιμος και ταυτίζεται απόλυτα με τους Τούρκους

   Το ελληνικό δόγμα "Πας ορθόδοξος Μικρασιάτης είναι Έλλην" είναι ιστορικά αίολο καθώς κατασκευάστηκε για να εξυπηρετήσει σκοπιμότητες του νεοελληνικού εθνικισμού. Στην Ν.Δ. Τουρκία υπάρχουν Συροϊακωβίτες Ορθόδοξοι καθώς και Αραβες χριστιανοί που υπάγονται στην δικαιοδοσία δυο Αραβόφωνων πατριαρχείων της Αντιοχείας (Antakya), μιας πόλης που αν και βρίσκεται στην Τουρκία, ο ορθόδοξος πατριάρχης της  εδρεύει εξόριστος στην Δαμασκό της Συρίας.

   Δίκαια ή άδικα  οι  χριστιανοί Ρούμ σύμφωνα με  την Οθωμανική νοοτροπία των Μιλλιέτ (θρησκευτικών κοινοτήτων),   ξεσπιτώθηκαν και αποπέμφθηκαν σε μία χώρα (Ελλάδα) όπου  δεν μιλιόταν η γλώσσα τους. Την περίοδο 1936-1940 ο δικτάτορας Μεταξάς απαγόρευσε δια ροπάλου την χρήση της Τουρκικής γλώσσας. Τότε απαγορεύθηκε και η ομιλία της Βουλγαρικής γλώσσα με ποινή το ..ρετσινόλαδο.

    Οι Καππαδόκες ήταν λαός τουρανικής καταγωγής. Υπέστησαν την επίδραση των Περσικών κατακτήσεων και αργότερα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τον 2ο μ.Χ. αι. κυβερνήθηκαν από τον  Περσικής καταγωγής βασιλιά Αριαράθη  Ε΄. Αργότερα ως επαρχία του Ανατ. Ρωμαϊκού Κράτους ακολούθησε στο θέμα της γλώσσας την πορεία της αυτοκρατορίας. Ο Χριστιανισμός επικράτησε στα τέλη του 4ου μ.Χ. αι. Οι ελληνόφωνοι Καππαδόκες πατέρες  της Εκκλησίας διέθεταν μεν την Ελληνική παιδεία όχι όμως  Ελληνική συνείδηση. Τον 11ο αι. κατακτήθηκαν από τους Σελτζούκους. Τον 14-15ο αι. κυβερνήθηκαν από την δυναστεία των Καραμάν, εξ ού και Καραμανλήδες και Τουρκοφώνησαν, για να υποταχθούν τελικά  στον Μωάμεθ τον Πορθητή.

       Το παραμύθι της υποχρεωτικής Τουρκοφωνίας δεν στηρίζεται σε καμμία ιστορική μαρτυρία. Ο πανεπιστημιακός Μαραντζίδης, μιλώντας για τους Τουρκόφωνους ορθόδοξους του Πόντου, επισημαίνει μαρτυρίες  του μύθου της αναγκαστικής τουρκοφωνίας, και επικαλούμενος τον Κιτρομηλίδη θεωρεί πως στην κατασκευή του συνέβαλαν «άνθρωποι των γραμμάτων που σχετίζονταν άμεσα τόσο με την Εκκλησία όσο  και με το ίδιο το ελληνικό κράτος και την πολιτική του», που «είχαν ως στόχο την επέκταση των ορίων της Ελληνικής εθνότητας μέσω της ενσωμάτωσης κοινωνικών ομάδων που εξαιτίας της γλώσσας ή της θρησκείας τους ήταν δυνατόν να μάθουν να ταυτίζονται με την ευρύτερη νοερή κοινότητα του ελληνικού έθνους».

ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΑΛΛΟΦΥΛΩΝ

Θεσσαλονίκη 1924: Παιδιά Τουρκόφωνων προσφύγων σε σχολείο εκμάθησης της Ελληνικής γλώσσα. Πρώτο μέλλημα της ελληνικής κυβέρνησης ήταν ο πλήρης εξελληνισμός  των εξ  Ανατολής προσφύγων. Ανάμεσά  τους παρείσφρυσαν και μελαψοί Γιουρούκοι νομάδες, γνωστοί  ως Τουρκόγυφτοι. Μητρική  γλώσσα όλων η Τουρκική

ΣΕΛΤΖΟΥΚΟΙ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΟΜΑΝΟΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΔΕΣ

Οι Τουρκόφωνοι χριστιανοί ήσαν παιδιά της Ασιατικής στέππας που υπηρέτησαν ως μισθοφόροι ιππείς στον στρατό του Βυζαντίου

ΤΟ ΣΟΥΛΤΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΡΟΥΜ

Το Σουλτανάτο Rum (1077-1327) με πρωτεύουσα αρχικά το Izmit (Νίκαια) και αργότερα το Konya (Iκόνιο), υπήρξε το αρχαιότερο, μεγαλύτερο και μακροβιότερο κράτος στην Μ. Ασία πριν την άνοδο των Οθωμανών. Στα εδάφη του εγκαταβιούσαν επι αιώνες ανενόχλητοι, χιλιάδες Τουρκόφωνοι χριστιανοί

ΤΟ ΕΜΙΡΑΤΟ ΤΩΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΔΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΑ

ΚΑΡΑΜΑΝΙΑ

   Το Εμιράτο ή Μπεϊλίκι του Καραμάν (Καραμανία, Karamanoglu) ήταν ένα αυτόνομο κράτος από τα μέσα του 13ου αι. μέχρι την υποταγή του στους Οθωμανούς το 1467. Στην ελληνική ιστοριογραφία αποκαλείται Καραμανία. Τα εδάφη του εκτείνοντο στις περιοχές των πόλεων Καραμάν, Καισάρειας και Ικονίου. Οι κάτοικοί του ανήκαν στο Τουρκομανικό φύλλο των Σελτζούκων προερχόμενοι από το Αζερμπαϊτζάν.

Τον 13ο αι.  ήλθε σε σύγκρουση με το κατά πολύ ισχυρότερο γειτονικό Σουλτανάτο του Rum. Κορυφαίος της δυναστείας ο Μεχμέτ Μπέη Καραμάνογλου, ο αδριάντας του οποίου δεσπόζει στην κεντρική πλατεία της παλιάς πρωτεύουσας Karaman παροτρύνοντας τους υπηκόους του να ομιλούν μόνο την Τουρκική γλώσσα

   ΤΟΥΡΚΟΠΟΥΛΟΙ: ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΟΠΙΣΤΗΣΑΝ

   Από τον 11ο ως τον 14ο αιώνα, κυρίως όμως την εποχή των σταυροφοριών,  εκχριστιανισμένοι πρώην μουσουλμάνοι Τουρανικής καταγωγής, απόγονοι Τουρκομάνων και ειδικότερα Σελτζούκων μετέχουν ως μισθοφόροι στον βυζαντινό στρατό. Είναι οι λεγόμενοι Τουρκόπο(υ)λοι (παιδιά των Τούρκων) που μνημονεύονται από τους ιστορικούς Ραϋμόνδο της Aguilers, Γεώργιο Παχυμέρη και  Νικηφόρο Γρηγορά. Ο τελευταίος μιλάει ξεκάθαρα για τους Τουρκόπουλους απόγονους του Σελτζούκου Σουλτάνου του Ικονίου Καϊκαούση Β΄ που «τώ χριστιανικώ αναγεννηθέντες βαπτίσματι» «και την των Ρωμαίων ασπασάμενοι συνδιαίτησιν» μετείχαν στην «Ρωμαίων στρατιάν» κάτω από τις διαταγές των Μιχαήλ Η΄ και Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγων.

    Κυρίως οι δύο αυτοί αυτοκράτορες, αλλά και προγενέστεροι,   χρεώνονται με την στρατολόγηση  των Τουρκόφωνων μισθοφόρων. Ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος (1224-1282)  είχε φροντίσει για τον εκχριστιανισμό των Σελτζούκων που είχαν ήδη ριζώσει στην Μ. Ασία, προκειμένου να επαυξήσει τη δύναμη του στρατεύματος. Κατά τη γνώμη του, σε μιά εποχή που η συρρικνωμένη αυτοκρατορία έπνεε τα λοίσθια,  ο στρατός έπρεπε να είναι αμιγώς χριστιανικός. Έτσι στη θέση των «μιαρών» Ελλήνων προτιμήθηκαν χιλιάδες χριστιανοί Τούρκοι, που υπό την επωνυμία Τουρκόπουλοι πολεμούσαν ως μισθοφόροι στις τάξεις του  Βυζαντινού στρατού για του «Χριστού την πίστη την Αγία». Ως επί το πλείστον ήσαν  τοξότες (πεζοί ή έφιπποι) με σκοπό την παρενόχληση του εχθρικού στρατεύματος. Οι Μουσουλμάνοι τους θεωρούσαν προδότες που αλλαξοπίστησαν και τους θανάτωναν επί τόπου  όταν συλλαμβάνοντο αιχμάλωτοι.  

   Πολλοί Τουρκόπολοι έφτασαν στα τέλη του 12ου αι. στην Κύπρο (Οι «Τουρκοπουλιέρηδες» του χρονικού Μαχαιρά) και συνιστούν μεγάλο μέρος των σημερινών Ελληνοκύπριων. Αλλοι εγκαταστάθηκαν στα 1263 στην Πελοπόννησο και λίγο αργότερα στον ποταμό Αξιό ενώ στις αρχές του 14ου αι. Τουρκόπολοι βρίσκονται και στη Ρόδο. Οταν δεν τους χρειαζόταν ο Ανδρόνικος B΄ Παλαιολόγος, προφασιζόμενος ότι θα τους μεταφέρει στην Ασία για μόνιμη εγκατάσταση, τους επιβίβαζε μαζί με τα γυναικόπαιδά τους στα καράβια και τους έπνιγε μεσοπέλαγα. Την ίδια επαχθή μέθοδο εξόντωσης είχε ακολουθήσει και ο πατέρας του για τους ανθενωτικούς καλόγερους του Αγίου Ορους.

  Συγγενική αποφυάδα των Τουρκόφωνων χριστιανών είναι  οι αποκαλούμενοι Ουρούμοι (Urum) της Κριμαίας, γνωστοί και ως Ελληνοτάταροι (Graeco-Tatars).

  Σημερινοί απόγονοί  των παραπάνω είναι οι ανταλλάξιμοι Τουρκόφωνοι της Καπαδοκίας, γνωστοί ως "Καραμανλήδες", που μετοίκησαν στην Μακεδονία το 1923 με την Συνθήκη της Λωζάνης.

 

ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ

ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΟΙ: ΟΙ ΓΚΡΕΚΟΜΑΝΟΙ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Ορεσίβιος Σαρακατσάνος με στολή Μακεδονομάχου: Σύμφωνα με την ελληνική εκδοχή όλοι οι χριστιανοί της πολυεθνικής Μακεδονίας ήσαν "γνήσιοι Ελληνες"  ορισμένοι των οποίων (Εξαρχικοί) είχαν παραπλανηθή από τους  "παρείσακτους Βούλγαρους". Η ελληνική προπαγάνδα ήθελε την Μακεδονία κατοικούμενη αποκλειστικά από "Ελληνομακεδόνες". Ωστόσο σύμφωνα με την επίσημη Οθωμανική απογραφή Hilmi Pasha το ποσοστό των Ελληνοφώνων Πατριαρχικών (Γκρεκομάνοι) έφθανε μόλις το 10% του πληθυσμού

 

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΓΕΝΕΙΣ ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΟΙ ΣΤΟΝ "ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ"

Ο εκ Ναυπλίου καταγόμενος γενικός συντονιστής του ελληνικού Μακεδονικού αγώνα ταγματάρχης Κωνσταντίνος Μαζαράκης (Ακρίτας) με "φιλέλληνες"  Σαρακατσάνους στο Βέρμιο (1905)

 

Σαρακατσάνοι Μακεδονομάχοι

        Οι Σαρακατσάνοι ή Καρακατσάνοι (Sarakatsani, Каракачани) είναι  φυλή χριστιανών νομάδων που ζούσαν σε ορεινές περιοχές της Μακεδονίας, Ηπείρου (Ζαγοροχώρια), Θεσσαλίας (Αγραφα) και Βουλγαρίας.  Εθνογενετικά είναι νεώτατοι αφού πρωτοεμφανίζονται με το όνομα αυτό μόλις στις αρχές του 19ου αι. όταν έχουν ήδη εκχριστιανισθή. Μέχρι τοτε ταυτίζοντο και συγχέοντο με τους Βλάχους ενώ συχνά αποκαλούνται Αρβανιτόβλαχοι. Από τα τέλη του 18ου αι. μπήκαν στο στόχαστρο της ελληνοποίησης. Μεγάλα Σαρακατσάνικα τσελιγκάτα διατηρήθηκαν ως τα τέλη της δεκαετίας του '40.

    Το όνομα Karakatsan ή Sarakatsan είναι αμιγώς Τουρκικό και σημαίνει Μαύρος  αποστάτης (Kara=μαύρος, Katsan=αποστάτης, εξομώτης, φυγάς, εξ ού και Κατσαπλιάς). Επειδή η λέξη Kara (μαύρος) αναπέμπει ρατσιστικά στο χρώμα του δέρματος, κατεβλήθη προσπάθεια να ερμηνευθή ότι ονοματίσθηκαν Μαύροι επειδή δήθεν φορούσαν μαύρα ρούχα πενθούντες από αιώνων ..την πτώση της Κωνσταντινούπολης.  Η εθνική τους προέλευση έχει δεχθή διάφορες ερμηνείες με επικρατέστερη την Τουρκογενή. Αυτονόητο ότι οι ίδιοι θεωρούν τον εαυτό τους καθαρόαιμους Ελληνες. Στην διάρκεια του Ελληνικού Μακεδονικού Αγώνα (1904-1908) τάχθηκαν αναφανδόν με την ελληνική πλευρά. Βοήθησαν τα ελληνικά αντάρτικα σώματα ως οδηγοί, αγγελιοφόροι, τροφοδότες και κυρίως καταδότες.

 

ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΟΙ: ΕΚΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΕΝΟΙ ΓΙΟΥΡΟΥΚΟΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΣΤΕΠΠΑΣ

Υπεραρματωμένος Σαρακατσάνος στο Μορίχοβο της Μακεδονίας	Σαρακατσάνα της Χαλκιδικής  (Πολύγυρος) με το παραδοσιακό τρόπο ανάρτησης  του βρέφους επί της πλάτης

 

Ορεσίβιοι Σαρακατσάνοι με την βοϊδάμαξά τους διέρχονται από χωριό της Μακεδονίας

 

ΟΙ ΓΙΟΥΡΟΥΚΟΙ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ

Γιουρούκος (Τουρκόγυφτος) οπλίτης Τουρκικού στρατού στην περιοχή Bitola (1906)

   Σύμφωνα με  θεωρία που αναπτύχθηκε από τους Arnold van Gennep και John Nandris, οι Σαρακατσάνοι ή Καρακατσάνοι είναι  ο εκχριστιανισμένος κλάδος των    Γιουρούκων (Yoruks), μίας πολυπληθούς φυλή Τούρκομάνων νομάδων που εγκαταστάθηκαν στα Βαλκάνια στο δεύτερο ήμισυ του 15ου αι. μετά την Οθωμανική κατάκτηση της Κωνταντινούπολης.

   Οι μετοικεσίες τους συνεχίσθηκαν μέχρι τον 18ο αι. ιδιαίτερα στις περιοχές Kailar (Πτολεμαϊδα) και Енидже Вардар (Γιαννιτσά, Κοιλάδα Αξιού). Η θεωρία περί Τουρκογενούς προέλευσης των Σαρακατσάνων στηρίζεται σε πληθώρα στοιχείων όπως η νομαδικότητα του βίου, τα ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά, η ονοματολογία και το αμιγώς Τουρκικό όνομα αυτών.

   Οι Γιουρούκοι ή Γιορούκοι, γνωστοί και ως Κοναριώτες, ήταν Τουρκομανικό φύλλο του πολυπληθούς κλάδου των Ογκούζων (Oghuz) που εξαπλώθηκε νομαδικά  τον 9ο αι. στα βοσκοτόπια της κεντρικής Ανατολίας (περιοχές Konya-Ικονίου και Kaiseri-Καισάρειας) εκτρέφοντας αιγοπρόβατα, καμήλες και βουβάλια. Η Τουρκική λέξη Yoruk σημαίνει περιπλανώμενος.  Ιστορικά οι Γιουρούκοι ήσαν  πρόδρομοι και συνοδοί των Σελτζούκων.    

    Εξισλαμίστηκαν, αλλά μόνο επιφανειακά, διατηρώντας τη θρησκοληψία, τις δεισιδαιμονίες και τα ανιμιστικά στοιχεία της προηγούμενης παγανιστικής τους θρησκείας.

   Οταν μετακινήθηκαν στα Βαλκάνια μερικοί Γιουρούκοι προτίμησαν τον ορεινό κτηνοτροφικό βίο και κατέφυγαν σε δασωμένες περιοχές της Ηπείρου, Μακεδονίας και Θράκης όπου  βαθμιαία εκχριστιανίσθηκαν τους δύο τελευταίους αιώνες της Οθωμανικής κυριαρχίας.   Για παράδειγμα το 1881 οι Μουσουλμάνοι Γιουρούκοι της Θεσσαλίας μεταπήδησαν στον χριστιανισμό για να αποφύγουν την αποβολή τους από την περιοχή λόγω της προσάρτισης της Θεσσαλίας στην Ελλάδα. Αρκετοί Γιουρούκοι προτίμησαν τον πολεμικό βίο ως άτακτοι Βαζιβαζούκοι (Bashibazouks) υποβοηθώντας τον Οθωμανικό στρατό σε στρατιωτικές επιχειρήσεις με αντάλλαγμα το πλιάτσικο.

    Από τον 19ο αι. αυτοπροσδιορίζονται ως Σαρακατσάνοι. Η καινοφανής προσήλωσή τους στον χριστιανισμό τους εμφύσησε απέχθεια προς το Ισλάμ. Αρκετοί επαναστάτες του 1821, όπως οι Σουλιώτες κλέφτες, ο Καραϊσκος, ο Φαρμάκης, ο Κατσαντώνης, ο Μακρυγιάννης και ο Καραϊσκάκης ήσαν Σαρακατσάνοι.   Εκτός από τά ορεινά βοσκοτόπια, συνοικισμοί Σαρακατσάνων έχουν δημιουργηθή στην Θεσσαλία (Μωραϊτες), Εβρο, Σέρρες, Δράμα, Ξάνθη, Χαλκιδική και πρόσφατα στο Κορδελλιό Θεσσαλονίκης.

  Οι τελευταίοι που ανέρχονται περίπου σε 2.000 προέρχονται από την πρώην Γιουγκοσλαβία και είναι γνωστοί ως "Σερμπιάνοι". Οσο καιρό ήσαν Σέρβοι υπήκοοι, δεν πήγαιναν σχολείο, δεν αναγνώριζαν τα Γιουγκοσλαβικά δικαστήρια και επίλυαν τις διαφορές τους σύμφωνα με τον άγραφο νόμο του βουνού. Σημαντική είναι η παρουσία Σαρακατσάνων στην γειτονική Βουλγαρία. Στον Ρωσσοτουρκικό πόλεμο 1877/1878 αρκετοί Σαρακατσάνοι πολέμησαν στην πολιορκία της πόλης Πλέβεν στο πλευρό  Βουλγάρων και Ρώσσων.

   Στον εκχριστιανισμό των Σαρακατσάνων της Ηπείρου καίριο ρόλο έπαιξε ο γνωστός προφήτης, θαυματοποιός, και προσηλυτιστής   Κοσμάς ο Αιτωλός (1714 - 1779). Θεωρώντας τον εαυτό του θεόσταλτο Μεσσία διέτρεχε την ορεινή Πίνδο παροτρύνοντας τους Λατινόφωνους Βλάχους και Τουρκόφωνους Σαρακατσάνους της Ηπείρου να υιοθετήσουν την ελληνική γλώσσα και θρησκεία. Η εκστρατεία εκχριστιανισμού των αλλοδόξων που κήρυξε, πήρε μορφή υστερίας αφού φέρεται να κατασκεύασε 4.000 ασημένιες κολυμβήθρες για την βάφτιση των απίστων. Συνελήφθη από  Τουρκαλβανούς Μουσουλμάνους , πιθανότατα Σαρακατσάνους,  στο Verat και απαγχονίσθηκε ως υπονομευτής της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το πτώμα του ρίφθηκε στον ποταμί Αψό.  Ο Κοσμάς Αιτωλός (Πατροκοσμάς κατά τους Σαρακατσάνους που τον θεωρούν  "εθνικό" τους Αγιο)  αγιοποιήθηκε το 1961 από την Ελληνική εκκλησία. Μία από τις "προφητείες" του αναφέρει σιβυλλικά:

"Από τους Τούρκους το 1/3 θα σκοτωθεί, το άλλο τρίτο θα βαπτισθεί και μονάχα το 1/3 θα πάει στην Κόκκινη μηλιά" 

   Στην ονοματολογία των Σαρακατσάνων κυριαρχούν τα ονόματα με δεύτερο συνθετικό το Γιάννης (Λυκογιάννης, Αρκουδογιάννης, Τσιρογιάννης, Σκυλογιάννης, Ζυγογιάννης, Σουλτογιάννης, Καραγιάννης, Αραπογιάννης, Γυφτογιάννης, Μπακογιάννης, Μακρυγιάννης, Βλαχογιάννης κ.α.), Πολλά ονόματα έχουν πρώτο συνθετικό το Καρά-Μαύρος (Καραϊσκάκης, Καραϊσκος, Καρατάσος, Καραβαγγέλης,  Καραμανάβης, Καραφιλιάς, Καρατζαφέρης, Καραλίβανος  κλπ). Σε αρκετά επίθετα προτάσσεται το εθνονύμιό Κατσάν (Κατσαντώνης, Κατσάνος,  Κατσάβαλος) ενώ δεν λείπουν και τα καθαρώς Τουρκικά ονόματα όπως Γκιολντάς (Γιολδάσης), Ζγουλέτας κ.α..  Το 98% των Σαρακατσάνικων ονομάτων έχουν Τουρκογενή ρίζα

   Ενδεικτική της φυλετικής συσχέτισης Γιουρούκων-Σαρακατσάνων είναι η περίπτωση του χωριού  Golyamo Chochoveni στην κεντρική Βουλγαρία, 20 χλμ από την πόλη Sliven. Μέχρι τις αρχές του 20ου αι. το χωριό κατοικείτο αποκλειστικά από Μουσουλμάνους Κονιάρηδες, δηλ.  Γιουρούκους έποικους που ήλθαν από το Ικόνιο (Konya) τον 15ο αι. Οταν εγκατέλειψαν τις εστίες τους στην Βουλγαρία λόγω των Βαλκανικών πολέμων και κατέφυγαν στην Τορκία, την θέση τους πήραν χριστιανοί Σαρακατσάνοι  που άφησαν τον νομαδικό βίο και εγκαταστάθηκαν αυθόρμητα στο χωριό των Μουσουλμάνων ομόφυλων τους.

   Η διαμάχη για την προέλευση των Σαρακατσάνων θυμίζει την προσπάθεια προσεταιρισμού των Πομάκων της Ροδόπης. Οι Πομάκοι (Pomaks) είναι Βουλγαρόφωνοι Μουσουλμάνοι που κατοικούν στην νότια Βουλγαρία και δυτική Θράκη. Ενώ η πλειονότητα των ανεξάρτητων μελετητών τους θεωρεί  Τουρκογενείς Πετσενέγκους και Κουμάνους που εγκαταστάθηκαν στην Βαλκανική τον 11ο αι. και εξισλαμίσθηκαν μετά την Οθωμανική κατάκτηση, η Ελληνική ιστοριογραφία τους θέλει γαλαζοαίματους Ελληνες, απόγονους των Αγριάνων της αρχαίας Θράκης.

 

ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΩΝ ΚΑΙ ΒΛΑΧΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Οι θύλακες των Σαρακατσάνων στην Ελλάδα σημειώνονται με πράσινο χρώμα σε αντιδιαστολή με τους Βλάχικους οικισμούς (ρόζ χρώμα). Σημειώνεται η παρουσία Σαρακατσάνων στο βουνό Βέρμιο και στον ποταμό Τσέρνα (περιοχή Μορίχοβο) της Μακεδονίας

   Μετά την ανακήρυξη της Σοσιαλιστικής Μακεδονίας (1944) οι 3.000 Σαρακατσάνοι που είχαν εγκλωβισθή στο Γιουγκοσλαβικό έδαφος συνέχισαν την "φιλελληνική" τους δράση. Ορισμένοι μάλλιστα εντρύφησαν στο επάγγελμα του πληροφοριοδότη υπέρ των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών και συγκεκριμμένα της Κ.Υ.Π. Το 1947 οι Γιουγκοσλαβικές Αρχές παρέπεμψαν σε δίκη 5 Σαρακατσαναίους (Β. Μαργιόλας, Χ. Αποστόλου, Χ. Μπάρτζιος, Ι. Τζελέπης, Γ. Χουσνής) με την κατηγορία της κατασκοπίας υπέρ της Ελλάδας. Το Στρατοδικείο των Σκοπίων  τους καταδίκασε σε πολυετή φυλάκιση για προδοσία.

   Ταυτόχρονα, σαν διοικητικό μέτρο αποφασίσθηκε ο εκτοπισμός των εναπομείναντων Σαρακατσάνων από τις παραμεθόριες  περιοχές Μορίχοβου, Γευγελής και Στρώμνιτσας  σε απόσταση  100 χιλιομέτρων από τα Ελληνικά σύνορα. Την περίοδο 1955-1967 το σύνολον σχεδόν των Σαρακατσάνων της Μακεδονίας (περίπου 300 οικογένειες) απελάθηκαν οικειοθελώς στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στην κοινότητα Ελευθερίου-Κορδελιού, δυτικά της Θεσσαλονίκης. Είναι οι γνωστοί "Σερμπιάνοι". Στην συγκεκριμμένη περιοχή υπήρχε εκ των προτέρων εγκατεστημένος ένας μικρός θύλακας Σαρακατσάνων ορισμένοι των οποίων είχαν διαπρέψει επί Κατοχής στα δοσιλογικά τάγματα ασφαλείας. Αρκετοί Σαρακατσάνοι εκτελέσθηκαν από τον ΕΛ.Α.Σ. στις 4 Νοεμβρίου 1944 ως δοσίλογοι στην μάχη του Κιλκίς, ελάχιστες ημέρες μετά την αποχώρηση των Γερμανών.

   Λίγα χιλιόμετρα Β.Α. της Θεσσαλονίκης, στην Νέα Απολλωνία,  γνωστή επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας ως Εγρί Μπουτζά (Λοξό Χατζάρι),   υπήρχε  τον 17ο αι. Βιλαέτι Γιουρούκων. Η πληροφορία παρέχεται από τον Οθωμανό περιηγητή  Εβλιά Τσελεπή. Στην καταγραφή του 1861 το χωριό ταξινομείται ως μουσουλμανικό  με 109 σπίτια. Στις αρχές του 20ου αι. καταγράφονται στην  γειτονική περιοχή της λίμνης Βόλβης Σαρακατσάνοι. Επιβεβαιωμένη είναι και η σχέση του Ζεϊμπέκικου χορού με τους παλιούς χορούς των  Γιουρούκων.

    Γενικά η ιδεολογική τοποθέτηση των Σαρακατσάνων της Ελλάδος χαρακτηρίζεται από υπερεθνικιστικά φρονήματα, φανατική αντικομμουνιστική στάση και απέχθεια προς τους βόρειους γείτονες. Προσφιλές τους επάγγελμα τις τέλευταίες δεκαετίες: Κτηνοτρόφος, χωροφύλακας, μόνιμος λοχίας και ενίοτε  πληροφοριοδότης της αστυνομίας, κοινώς χαφιές. Η μειονότητα των Σαρακατσάνων στην Ελλάδα αριθμεί σήμερα  30.000 άτομα.

  Γνωστοί Σαρακατσάνοι πολιτικοί: Γεώργιος Κονδύλης, Γεώργιος Καφαντάρης,  Λευθέρης Ζαγορίτης, γ.γ.  Ν. Δημοκρατίας,  Γεώργιος Σουφλιάς, υπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ, Γεώργιος Σούρλας, αντιπρόεδρος Βουλής και Νικόλαος Κατσαρός, πρώην αντιπρόεδρος Βουλής.

 

ΔΕΔΗΛΩΜΕΝΟΙ ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΟΙ  ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

Γεώργιος Σουφλιάς, υπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ	Λευθέρης Ζαγορίτης, γ.γ.  Νέας Δημοκρατίας	Γεώργιος Σούρλας, αντιπρόεδρος Βουλής	Νικόλαος Κατσαρός, διοικητής ΕΛΓΑ,  πρώην αντιπρόεδρος Βουλής

 

CONNECTION OF Yörüks and SarakatsanS

    Their nomadic way of life and the fact that they spread through the Balkans led Arnold van Gennep to try and establish a connection between the Yörüks and the Sarakatsani or Karakachans of Greece. However, the Sarakatsani when for the first time mentioned under this name were already Orthodox Christians and speaking a Greek dialect. While there are no actual linguistic or religious links to the Yörük, there are nevertheless connections and similarities as to the transhumant, nomadic way of life. According to Gennep both of these pastoral ethnic groups may ultimately share a common Turkic ancestry.

  In 1987, the London based scholar John Nandris, who observed the Sarakatsani "on the ground" continuously since the 1950s, summarizes his account of this tribe by inserting them in a more complex context of nomadic people interacting with one another. Interestingly, he alludes to the Yoruk or "Yuruk" connection though he is keen not to jump to any definitive conclusion. Writes John Nandris: "A Turkic tribe of nomads, the Yuruks, moved about in Macedonia and Thrace following the Turkish occupation, and could be met in the Rhodope even up to the end of the 19th century".

 

ΟΙ ΓΙΟΥΡΟΥΚΟΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Γιουρούκοι νομάδες της Τουρκικής επαρχίας Karaman

 

Ενθύμιο Σμύρνης: Γιουρούκοι νομάδες στις αρχές του 20ου αι.

 

Οικογένεια Γιουρούκων σε ερημική περιοχή του Konya (Ικόνιο) της Τουρκίας. Το 1923 εγκαταστάθηκαν στην περιοχή χιλιάδες ανταλλάξιμοι Γιουρούκοι από την Οθωμανική Μακεδονία. Το χόμπυ της οπλοφορίας συνεχίζεται αδιάλειπτα μέχρι σήμερα	Ηλικιωμένη γυναίκα της φυλής των Γιουρούκων κοντά στο Καϊζερί. Στις Τουρκικές στέππες της Ανατολίας   ζούν σήμερα 450.000 Γιουρούκοι

  

ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΙ ΒΛΑΧΟΙ;;

    Αλλη  θεωρία,  που αναπτύχθηκε στην Ρουμανία,  θέλει τους Σαρακατσάνους σαν νομαδικό φύλλο ορεσίβιων Βλάχων που εξελληνίσθηκαν μετά την εγκατάστασή τους στην Μακεδονία και Ηπειρο. Η συγκεκριμμένη θεωρία αδυνατεί να ερμηνεύσει το γεγονός ότι οι Σαρακατσάνοι δεν Λατινοφωνούν. Μαζική κάθοδος των Βλάχων πραγματοποιήθηκε  τον 13ο αι. από την υπερδουνάβια Βλαχία στην Θεσσαλία. Τότε πολλές χιλιάδες Βλάχοι "μετανάστευσαν" στο Βυζάντιο εκμεταλευόμενοι το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε με την προϊούσα σήψη του Βυζαντίου και κυρίως  την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους ιππότες της Δ΄σταυροφορίας (1204). Το δεσποτάτο της Ηπείρου και το Θεσσαλικό πριγκηπάτο της Υπάτης (Μικρή Βλαχία) ήσαν αυτόνομα Βλαχικά κρατίδια που αναδύθηκαν τον 13ο αι. μετά την διάλυση του Βυζαντίου.

   Τον 13ο αι. υπήρχαν δύο κράτη με το όνομα Βλαχία. Το πρώτο βόρεια του Δούναβη στην ιστορική κοιτίδα των Βλάχων. Το δεύτερο στην καρδιά του Βυζαντίου στην Βλαχική Θεσσαλία

 

   Υπάρχει τέλος  η  άποψη που θέλει τους Σαρακατσάνους σαν  το αρχαιότερο  φύλλο  της Βαλκανικής με χρόνο εγκατάστασης την Νεολιθική περίοδο (5.000-3.000 πΧ) πολλούς αιώνες πρίν την κάθοδο των Ελληνικών φύλλων (Αχαιών και Δωριέων). Οι ερμηνείες προέλευσης  συμπληρώνονται με την γραφική ελληνοκεντρική εκδοχή που θέλει τους Σαρακατσάνους γνήσιους απόγονους των ...αρχαίων Ελλήνων. Παρόμοια ¨θεωρία" αγκαλιάζει τους Βουλγαρόφωνους Μουσουλμάνους Πομάκους της δυτικής Θράκης.

  

Summary of theories about Sarakatsan origin

Στην διαδικτυακή  Wikipedia ο έλληνας ανθρωπολόγος Γεώργιος Καβαδίας συνοψίζει  τις τέσσερις θεωρίες για την εθνογένεση των Σαρακατσάνων ως εξής:

   The anthropologist Georges Kavadias summarizes some of the theories about the Sarakatsani in Pasteurs-Nomades Mediterraneens: Les Saracatsans de Grece as follows:

1. The Sarakatsani are the lineal descendants of the Dorian tribes who lived in what is today Greece over three thousand years ago. This theory is endorsed by Greek historians and by Western European scholars.
2. They are an indigenous nomadic people dating back to Neolithic and therefore pre-Hellenic times.
3. They are a branch of the nomadic Vlachs who became Hellenized. The Sarakatsani have similar socio-political patterns of organizing themselves as the Vlachs. Each socio-political unit was called a celnicat, in which each unit was lead by a leader known as a celnic (in Vlach) or tselingas (in Greek). The word celnic/tselingas is of Slavic origin meaning 'forehead'. This theory is endorsed by Romanian propaganda and Romanians of Vlach descent such as Nicolae Iorga, Tache Papahagi and Theodor Capidan, as well by the Austro-Hungarian scholar Lajos von Thalocy.
4. They are a Christianized branch of the nomadic shepherd tribe of the Yörük Turcomans (according to Arnold van Gennep and John Nandris).

Σχετικά sites 

Wikipedia: Σαρακατσάνοι, Sarakatsani

Wikipedia: Γιουρούκοι,  Yoruks

   Η Ελλάδα, το μοναδικό κράτος της Ευρώπης που ισχυρίζεται ότι δεν περιλαμβάνει εθνικές μειονότητες, θα πρέπει στην επικείμενη γενική απογραφη του 2011, να καταγράψει  τις  εθνότητες που περιέχει με ελεύθερη απογραφή του πληθυσμού. Το σχετικό απογραφικό δελτίο  να  περιλαμβάνει λευκό τετραγωνίδιο  στο οποίο οι πολίτες θα μπορούν να δηλώσουν ανώνυμα και άφοβα την εθνότητα-μειονότητα ή φυλή στην οποία ανήκουν. Το αποτέλεσμα θα καταπλήξει.

ΕΛΛΑΔΑ: ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ  ΤΣΙΡΚΟ  ΣΠΑΝΙΩΝ ΦΥΛΩΝ

ΒΙΟΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΕΝΟΡΟΙ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ...ΤΣΙΓΓΑΝΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΖΗΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ

Η ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

ΥΠΕΡΣΥΧΡΟΝΕΣ ΛΑΪΚΕΣ ΑΓΟΡΕΣ: ΛΑΘΡΑΙΑ ΤΣΙΓΑΡΑ ΚΑΙ ΣΕΛΙΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ..ΑΜΠΧΑΖΙΑ

ΓΥΦΤΟΜΑΝΤΙΣΣΕΣ ΚΑΙ ΚΑΦΕΤΖΟΥΔΕΣ: ΜΙΑ ΦΩΤΕΙΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΞΥΠΝIΟΙ ΚΑΙ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΟΙ

ΛΑΖΟΙ (ΠΟΝΤΙΟΙ) ΕΛΛΑΔΑΣ:   ΚΛΩΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ  ΛΑΖΟΙ  ΤΟΥΡΚΙΑΣ

ΦΡΟΥΡΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ  ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΦΡΟΣΥΝΗΣ

 TURKOGLOU:  ΓΝΗΣΙΟΙ  ΟΘΩΜΑΝΟΙ  ΕΛΛΑΔΟΣ

ΑΝΤΑΛΛΑΞΙΜΟΙ ΤΟΥΡΚΕΛΛΗΝΕΣ  ΣΥΝΘΗΚΗΣ  ΛΩΖΑΝΗΣ

ΣΕΞΟΥΛΙΑΡΕΣ  ΚΑΙ  ΑΝΟΡΓΑΣΜΙΚΟΙ

ΕΛΛΗΝΑΡΑΔΕΣ  ΚΑΙ  ΜΑΣΚΑΡΑΔΕΣ

ΜΕΓΙΣΤΑΝΕΣ ΚΑΙ ΠΕΝΗΤΕΣ

ΑΝΤΑΥΓΕΙΕΣ  ΣΠΑΝΙΑΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΤΗΣ ΚΛΑΣΣΙΚΗΣ  ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ

ΠΑΝΕΥΤΥΧΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΤΡΕΓΜΕΝΟΙ

ΓΥΦΤΟΙ ΕΛΛΑΔΑΣ: ΕΙΔΟΣ ΕΝ ΕΠΑΡΚΕΙΑ

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ  ΠΥΡΓΟΣ  ΒΑΒΕΛ: ΚΑΙ ΣΥ ΤΕΚΝΟ ΚΟΕΜΤΖΗ;

ΕΝΑ ΕΘΝΟΣ ΜΕ  ΠΛΟΥΣΙΑ  ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΙΑ

ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ  ΚΑΙ  ΤΟΥΡΚΟΣΠΟΡΟΙ

ΠΟΙΚΙΛΟΜΟΡΦΙΑ  ΗΜΙΑΓΡΙΩΝ  ΓΟΝΙΔΙΩΝ

ΣΚΙΕΣ  ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΣΚΙΤΣΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ

ΙΔΟΥ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ ΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

ΟΔΙΚΗ ΣΗΜΑΝΣΗ ΜΕ  ΒΑΘΥ ΕΡΩΤΙΚΟ ΝΟΗΜΑ

ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ  ΤΣΟΛΙΑΔΕΣ

ΦΡΟΥΡΟΙ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ

 ΤΟ ΠΡΟΑΙΩΝΕΙΟ ΦΑΙΔΡΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ

GRECO  MASCARA

QUIZZ: ΜΑΝΤΕΨΤΕ ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ

Ελληνας είναι όποιος:

  Είναι το απειροελάχιστο αλλά ακτιβίστικο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που διαθέτει ακλόνητη  πίστη  στον εθνικοσοσιαλισμό και την ανάγκη να διατηρηθεί η καθαρότητα της (πολυεθνικής) ελληνικής φυλής. Στο σύνολό τους αποτελούν μιά ελεεινή και εμετική ομαδούλα αποτελούμενη από θρασύδειλα άτομα   που καθυβρίζουν, απειλούν  με ολική εξόντωση και λοιδορούν όσους έχουν νεωτερίστικες και κυρίως διεθνιστικίστικες αντιλήψεις. Οι περισσότεροι  δηλώνουν απογοητευμένοι από την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα και θέλουν να δράσουν υπέρ βωμών και εστιών.  

Νικ. Μιχαλολιάκος, γεν. γραμ. ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ: "Λαέ θυμήσου το Μελιγαλά"

  Οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται εθνικιστές, φυλετιστές και αγωνιστές του εθνικοσοσιαλισμού που θέλουν να προστατεύσουν την Ελλάδα.  Ο κίνδυνος που επισείουν είναι η εισβολή  τριτοκοσμικών που έχουν αρχίσει να αφομοιώνονται και  να  μολύνουν τα ιερά ελληνικά χώματα.

  Με την παθιασμένη τους λογική   οραματίζονται και επαγγέλλονται αφανισμό των Βουλγαροσλάβων, νεκρανάσταση του Βυζαντίου, ανακατάληψη της Ιστάμπουλ, εκδίωξη των Τούρκων και ανακήρυξη της Τουρκικής μεγαλούπολης ως πρωτεύουσας της «Μεγάλης Ελλάδας» των δύο ηπείρων και πέντε θαλασσών. 

  Ισχυρίζονται μανιωδώς ότι όλοι οι γήϊνοι πολιτισμοί (Αιγυπτιακός, Λατινικός, Ρωμαϊκός, Εβραϊκός, Περσικός, Φοινικικός, Μάγιας, Ινκας, Αζτέκοι κλπ) προέρχονται και μιμούνται τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό στον οποίον, κατά την άποψή του, οφείλει την ύπαρξή του και ο σύχρονος Ευρωπαϊκός πολιτισμός. Καταλογίζουν ευθύνες σε διεθνείς Σιωνιστικούς κύκλους και επισείουν  επερχόμενα δεινά σε βάρος του Ελληνισμού από συνομωτικά κέντρα στην Βουλγαρία, Αλβανία, Μακεδονία, Τουρκία, Ισραήλ και κυρίως ΗΠΑ.

   Τα εθνίκια αυτού του τύπου αγνοούν βασικά στοιχεία για την αληθινή τους ταυτότητα. Θεωρούν την ελληνικότητα κληρονομικό δικαίωμα και όχι βίωμα και καθημερινή κατάκτηση. Αδυνατούν να κατανοήσουν την πραγματική γεωγραφική και ιστορική θέση της μητέρας πατρίδας. Είναι  αγεωγράφητοι και δεν μπορούν ν’ αντιληφθούν τη σημασία των γεωγραφικών δεδομένων, που αποτελούν αμετάβλητες σταθερές στα πλαίσια ενός αδιάκοπα εξελισσόμενου πολιτικού γίγνεσθαι. Πάνω απ' όλα είναι ανιστόρητοι καθώς αγνοούν ότι η ιστορία δεν είναι απλά η προϊστορία του παρόντος αλλά κι ένα ανοικτό μέλλον, που πρέπει όμως σε κάθε στιγμή να νοηματοδοτείται.

Ο μακαριστός Αγιατολλάχ που έφυγε νωρίς

   Αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους επιλεκτικά. Κάνουν ένα πήδημα στην αρχαιότητα, προς τον Περικλή, και μένουν με όλον αυτόν τον ψυχαναλυτικό τραυματισμό, παραλείποντας το Βυζάντιο. Βλέπουν τον περιορισμένο γεωπολιτικό τους χώρο στατικά. Τον εκλαμβάνουν περισσότερο σαν ένα μεθοριακό κάστρο που πρέπει ν’ αντέξει στις επιθέσεις των βαρβάρων και λιγότερο ως μια γέφυρα μεταξύ πολιτισμών ή μια εξέδρα που επιτρέπει το άνοιγμα προς τον έξω κόσμο.

   Εκλαμβάνοντας τον γεωπολιτικό τους χώρο ως πολιορκούμενο κάστρο και τους εαυτούς τους ως απομεινάρια σφαγμένου λαού,  υιοθέτησαν μία κλειστοφοβική ταυτότητα, υπερτονίζοντας την  ελληνικότητά τους κι επενδύοντάς την με εθνικιστικά αυτοπροσδιοριστικά στερεότυπα.

   Ετσι, η επίκληση των ενδόξων προγόνων και οι συχνοί πόλεμοι μνήμης, στους οποίους π.χ. οι σημερινοί Τούρκοι ταυτίζονται πάντα με τις αιμοσταγείς ορδές που ερήμωσαν τη Μικρά Ασία και άλωσαν την Κωνσταντινούπολη και οι Βούλγαροι με τους προαιώνιους εχθρούς και διεκδικητές της Μακεδονίας, συνέδραμαν στη δημιουργία της ξενόφοβης και τραυματικής νεοελληνικής τους ταυτότητας, απομακρυσμένης ακόμη και από την παραδοσιακή οικουμενικότητα της Ρωμιοσύνης.

  Σύμφωνα με  την νοσηρή τους αντίληψη, ο ελληνισμός ήταν στριμωγμένος στο νότιο άκρο της Βαλκανικής, περιτριγυρισμένος από αδυσώπητους εχθρούς. Το σοκ της Μικρασιατικής καταστροφής  οδήγησε στην υιοθέτηση μιας αμυντικής, ξενόφοβης και στείρας εθνικής ταυτότητας, που δεν προσέφερε πλέον κανένα όραμα, αλλά αντίθετα αναζητάει αποδιοπομπαίους τράγους για να τους χρεώσει την ευθύνη για τα απραγματοποίητα όνειρα του "παγκόσμιου"  Ελληνισμού.

  Ο στόχος τους  είναι προφανής: Ένα κράτος - ένα έθνος - μια θρησκεία. Κάθε ξένο στοιχείο έπρεπε ν’ αφομοιωθεί ή να εκδιωχθεί, επειδή αποτελούσε  κίνδυνο για την πρόχειρα ομογενοποιημένη ελληνική εθνική ταυτότητα, που βασιζόταν περισσότερο σε νεοκλασικούς μύθους παρά σε κοινή εμπειρία συμβίωσης των διαφορετικών εθνοτικών και πολιτισμικών ομάδων στα πλαίσια ενός  κράτους.

Από τη Μικρασιατική ήττα (1922) ως την Κυπριακή διχοτόμηση (1974) το απομονωμένο ελλαδικό κράτος υιοθέτησε έναν ξενόφοβο εθνικισμό, φορτωμένο με διάφορες θεωρίες συνωμοσίας, σύμφωνα με τις οποίες ο «φωτοδότης Έλληνας» ήταν ένα μόνιμο θύμα διάφορων σκοτεινών κέντρων εξουσίας. Η θυματοποίηση του Ελληνισμού, αποτέλεσμα της διάψευσης των ιστορικών του προσδοκιών, έγινε το επίκεντρο της νεοελληνικής ταυτότητας.

    Σύμφωνα με αυτή την στείρα αντίληψη ο Έλληνας, που «έδωσε τα φώτα και τη δάδα του πολιτισμού», ήταν ένας κατατρεγμένος, ένας αδικημένος που δεν τολμούσε να κοντοσταθεί από τα αλλεπάλληλα χαστούκια της ιστορίας. Η απραγματοποίητη ταυτότητα γέννησε μια μόνιμη ανασφάλεια, ενώ η λατρεία του «ένδοξου» παρελθόντος οδήγησε στην απαξίωση του παρόντος και στο φόβο του μέλλοντος.

  Τα πράγματα χειροτέρευσαν μετά την ένταξη  στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα (1981) και  την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, όταν  η Ελλάδα βρέθηκε εκτεθειμένη απέναντι σε «ξένες» επιρροές και στις πολυδιάστατες προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης, που ξαφνικά καθιστούσαν την εθνοκεντρική της ταυτότητα απαρχαιωμένη, αν όχι επικίνδυνη.

  Στην δεκαετία του 1990 η Ελλάδα δέχτηκε απροετοίμαστη  ένα εκατομμύριο μετανάστες. Η ελληνική κοινωνία αιφνιδιάστηκε. Μέσα στην αρχική σύγχυση έχασε την επαφή  με την πραγματικότητα κι εθελοτυφλούσε υποστηρίζοντας ότι οι ξένοι επειδή είναι παράνομοι, δεν υπάρχουν, Χρειάστηκαν χρόνια για να συνέλθει από το ξαφνικό σοκ και να αποδεχτεί την πραγματικότητα. Να αποδεχτεί δηλαδή ότι οι ξένοι υπάρχουν και δεν είναι προσωρινοί, δεν αποτελούν μια σύντομη επωφελής παρένθεση, αλλά ένα μόνιμο δυναμικό στοιχείο που ενδέχεται να μεταβάλλει μακροπρόθεσμα τη σύνθεση της ελληνικής κοινωνίας.

   Οπως ήταν αναμενόμενο, ορισμένα συντηρητικά και ξενόφοβα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας άρχισαν ν’ αντιδρούν στην «παρακμή» και στην «εξαφάνιση» του ελληνικού έθνους και στο φόβο ότι αυτό θα χαθεί μέσα σε μια πλημμυρίδα «κατώτερων» ανθρώπων. Άρχισαν να εκφράζουν ρατσιστικούς φόβους ότι η καθαρότητα της ελληνικής φυλής θα αλλοιωθεί από την αύξηση των μεικτών γάμων κι από τον ξένο τρόπο ζωής. Γι’ αυτούς οι ξένοι καταστρέφουν το ιδανικό της εθνικής ομοιογένειας, καθώς και την ελληνική παράδοση και καθημερινότητα, επειδή μυρίζουν και κάνουν θόρυβο, μαγειρεύοντας εξωτικά φαγητά και μιλώντας ακατανόητες γλώσσες.

   Η συνειδητοποίηση ότι η Ελλάδα οδεύει ολοταχώς προς την πολυπολιτισμικότητα και ότι οι μελλοντικές γενιές της δεν θα είναι αποτέλεσμα «εθνικής μονοκαλλιέργειας», ξαναέφεραν το ζήτημα της ταυτότητας στο προσκήνιο. Ρατσιστικές αντιδράσεις σε συνδυασμό με την ξενόφοβη κι εθνικιστική στάση που υιοθέτησε η Εκκλησία της Ελλάδας, με μπροστάρη τον μακαρίτη «εθνάρχη» Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, κατέστησαν επιτακτική ανάγκη την κάθε συζήτηση περί ταυτότητας και «ελληνικότητας».

Το εθνικό κράτος ή  έθνος-κράτος εμφανίστηκε ως πολιτική οντότητα στο προσκήνιο της ιστορίας μόλις στα τέλη του 18^ου αιώνα. Πρόκειται για ένα σχετικά πρόσφατο ιστορικό φαινόμενο, που σχετίζεται με την εκβιομηχάνιση, την αστυφιλία και κυρίως την άνοδο της φιλελεύθερης αστικής τάξης στην Ευρώπη. Δεν είναι σύμπτωση  που η συγκρότηση των περισσοτέρων εθνικών κρατών στην Ευρώπη μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, έλαβε χώρα τον 19^ο αιώνα, όταν η ελίτ κάθε «έθνους» αποφάσισε ότι η ομογενοποίηση στα πλαίσια μιας ενιαίας αγοράς, προστατευμένης από κρατικά σύνορα, ήταν η καλύτερη λύση για τα συμφέροντα και τις φιλοδοξίες της.

  Ο ελληνικός σωβινισμός, ένα κατά βάση αστικό ιδεολόγημα, προώθησε με πάθος την αρχή ότι τα πολιτικά και  εθνικά σύνορα πρέπει να συμπίπτουν. Συνήθως τα κράτη κατασκεύαζαν έθνη (π.χ. Γαλλία), συχνά όμως συνέβαινε και το αντίθετο, όπως για παράδειγμα στα Βαλκάνια, όπου η «εθνική αφύπνιση» των υπόδουλων λαών διέλυσε δύο πολυεθνικές αυτοκρατορίες και οδήγησε στη δημιουργία μιας σειράς εθνικών κρατών.

  Σε κάθε περίπτωση κατά τη διαδικασία συγκρότησης των εθνικών κρατών στην Ευρώπη, η συναισθηματική δύναμη του έθνους, ενσωματωνόταν και υποτασσόταν στην πολιτική ισχύ ενός απρόσωπου κράτους, που το χρησιμοποιούσε για την επίτευξη των δικών του στόχων. Στο τέλος το κράτος ταυτιζόταν πάντα με το έθνος. Ετσι, το να είναι κανείς πολίτης ενός κράτους ισοδυναμούσε με το να ανήκει στο έθνος, το οποίο δημιούργησε το κράτος αυτό.

THE BULGARIAN MINORITY OF GREECE

   Bulgarian minority in Greece is a controversial issue. Since establishment of Greek Sate in 1830 no ethnic census has been held and a policy of denying any ethnic minority prevailed. Greece currently denies existence of Bulgarian minority as well as any other Balkan one (Macedonian, Albanian, Cham, Serbian, Rumanian, Aromanian, Roma, and Turk). Armenians and Jews of Greece are officially referred as “communities”.

   On September 29, 1925 a bilateral Bulgarian-Greek agreement was signed in Geneva (Politis-Kalfov protocol) after League of Nations's demand, recognizing Greek slavophones as Bulgarians and guaranting their protection. The cause of agreement was the massacre of 17 Bulgarian peasants by Greek captain Doxakis at Tarlis (or Trlis) (present-day Vathitopos), a mountainous village of Drama prefecture near Greek-Bulgarian border. The incident known as Tarlis massacre triggered intarnational outcry against Greece and intervention of League of Nations.

   Next month a Bulgarian primer textbook in Latin known as Abecedar, published by Greek ministry for education, was introduced for a short period to Greek schools of Aegean Macedonia. On February 2, 1925 Greek parliament under heavy pressure from Serbia that reacted revoking the 1913 Greek-Serbian Coallition Treaty, rejected ratification. Politis-Kalfov Agreement lasted 9 months until June 10, 1925 when League of Nations anulled it.

   On August 1926 during dictatorship of general Theodoros Pangalos, Serbia proposed an agreement recognizing Slavophones of Greece as Serbian minority. This proposal was never materialized as bilateral agreement.

   On December 9, 1927 Greece and Bulgaria signed in Geneva another bilateral accord known as Mollov-Kafantaris agreement by which the 1919 Neuilly Treaty concerning the non obligatory population exchange between Greece and Bulgaria was settled. A non specified number of Bulgars remained in Greece.

   During the 1941-1944 German occupation of Greece, a significant number of Greek citizens selfdetermined as Bulgars (about 80.000) asked Bulgarian citizenship after their registration to Bulgarian Club of Thessaloniki. In the mean time a pro Bulgarian paramilitary organization known as Ohrana was formed in Voden (Edessa) , Lerin (Florina) and Kostur (Kastoria) regions of northern Greece aiming to counterattack Greek nationalistic organizations as PAO.

  The  Ohrana's 12.000 members were organized in three military battalions by Bulgarian  lieutenant and academic level economist Andon Kalchev who settled in Macedonia from Germany. After WW II most of Ohrana's members fled to Yugoslavian Macedonia. These who remained suffered cruel prosecution including death penalty and properties confiscation, considered as traitors (dosilogoi). Andon Kalchev was executed in Thessaloniki on August 1948, condemned as war criminal by  a special Greek military tribune.

  On June 25, 1998 during his official visit in Solun, Bulgarian president Petar Stoyanov put the issue of Bulgarian minority in Greece.

  On June 2000 a political party named Bulgarian Human Rights in Macedonia was registered in Greece. It advocates recognision and protection of Bulgarian ethnic minority in Greece.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ παύλα Σκόρπια

VIDEO

Η Ελλάδα καυχάται ότι δεν περιέχει μειονότητες, ξεχνώντας ότι δεν περιέχει Ελληνες.  Το επιβεβαιώνει η θρυλική ρήση του Φαλμεράϋερ:

"Αφήστε τους κάτοικους αυτής της χώρας να ονειρεύονται ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Αρκεί που ο ίδιος ήλιος που φώτισε κάποτε τον Περικλή λάμπει ακόμα πάνω στα κεφάλια τους"

"Η Ελληνική φυλή έχει τελείως εξολοθρευθή από την Ευρώπη. Η φυσική ομορφιά, το μεγαλείο του πνεύματος, η απλότητα των συνηθειών, η καλλιτεχνική δημιουργία, οι αθλητικοί αγώνες, οι πόλεις, τα χωριά, το μεγαλείο των μνημείων και των αρχαίων ναών, ακόμα και το όνομα του λαού, έχουν εξαφανισθή από την Ελλάδα"

"Ενα διπλό στρώμα από ερείπια και ο βόρβορος δύο νέων και διαφορετικών λαών σκεπάζει τους τάφους των αρχαίων Ελλήνων. Τα αθάνατα έργα του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και μερικά ερείπια, που βρίσκονται στην Ελλάδα, αποτελούν τώρα την μόνη απόδειξη πως πριν από πολλά χρόνια υπήρχε ένας λαός σαν τους Ελληνες"

"Ούτε μία απλή σταγόνα αίματος, γνησίου ελληνικού αίματος, δεν τρέχει στις φλέβες των χριστιανών κατοίκων της σημερινής Ελλάδας. Μιά τρομερή καταιγίδα διασκόρπισε έως την πιό απόμακρη γωνιά της Πελοπονήσου μιά νεά φυλή συγγενή προς την μεγάλη φυλή των Σλάβων. Οι Σκύθες-Σλάβοι, οι Ιλλυριοί-Αρβανίτες, οι συγγενικοί μ ε τους Σέρβους και τους Βουλγάρους λαοί, είναι εκείνοι που τώρα ονομάζουμε Ελληνες. Ενας λαός με σλαβικά χαρακτηριστικά , τοξοειδείς βλεφαρίδες και σκληρά χαρακτηριστικά Αλβανών βοσκών του βουνού, που φυσικά δεν προέρχεται από το αίμα του Νάρκισου, του Αλκιβιάδη και του Αντίνοου. Μόνο μία δυνατή ρομαντική φαντασία μπορεί να ονειρεύεται ακόμα μιά αναγέννηση των αρχαίων Ελλήνων"

Ιάκωβος Φαλμεράυερ, Γερμανός Ιστορικός, 1835

Ανακάλυψαν Ελληνα στα Σκόπια:  Αρβανιτόβλαχος ισχυρίζεται ότι είναι Ελληνας

Greek Nazi newspaper STOHOS - Εφημερίδα ΣΤΟΧΟΣ: Κίτρινος τύπος Γαλάζια μαυρίλα

Αδόλφος Καρατζαφέρης: Επίδοξος Φύρερ 3ου Ελληνικού Ράϊχ

Velopoulos Super Star: Ενας βιβλιοπλασιέ στην Βουλή των Ελλήνων

Κυριάκος Βελόπουλος: Αυτόκλητος αφυπνιστής των ανά τον κόσμο κοιμισμένων Συνελλήνων. Βουλευτής ΛΑ.Ο.Σ. Διαβόητος για το αθεράπευτο βίτσιο του να διακόπτει τον συνομιλητή του. Ξεκίνησε από φτωχός τηλεπλασιέ βιβλίων και κατέληξε εκπρόσωπος του Ελληνικού Εθνους

ΟΙ ΚΥΝΗΓΗΜΕΝΕΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Οι Αλβανοί της Ελλάδας άλλοτε και τώρα

Σχετικά sites

Οι Βλάχοι των Βαλκανίων: Καταγωγή και εθνογένεση 

Η κοινή καταγωγή  Ποντίων και Λαζών

Σχιζοφρενής  Σέρβος από τα Σκόπια, ισχυρίζεται ότι η Μακεδονία είναι ..Ελληνοσλαβική

Αρχιεπίσκοπος μαϊμού με δίπλωμα πολιτικού Μηχανικού εμφανίσθηκε στα Σκόπια

Το φάντασμα του Τίτο πλανάται στην Μακεδονία

 Μακεδονικός αγώνας: Η μάχη της προπαγάνδας συνεχίζεται Ι  Πόλεμος για ένα σκυλί: Η στρατιωτική εισβολή Ελλάδας στην Βουλγαρία ΙΑπόκρυφες σελίδες του "Μακεδονικού αγώνα": Μακεδονομάχοι αποκεφαλιστές  Ι Ελληνικός αντιμακεδονικός αγώνας: Το ημερολόγιο των φρικαλεοτήτων  Ι Θεσσαλονίκη 1913: Η δολοφονία του Βούλγαρου αρχιμανδρίτη Ευλόγιου Ι  Καπετάν  Αγρας: 0ι πραγματικοί δράστες του απαγχονισμού   Ι  Απογραφή Χιλμή Πασά: Στο 10%  οι ελληνίζοντες της  Μακεδονία το 1904  Ι 1923: Η μεγάλη σφαγή στο Τάρλις Ι Ζέλενιτς 1904: Ο ματωμένος γάμος  Ι Ωμότητες ελλήνων κατά Βουλγάρων στην μάχη Κιλκίς  Ι  1905: Η σφαγή στην Ζαγορίτσανη  Ι  Γερμανός Καραβαγγέλης: Κυνηγός Βουλγαρικών κεφαλών με θεϊκή εντολή  Ι Παύλος Μελάς: Η σφαίρα που τον σκότωσε ήταν Ελληνική  Ι  Ιων Δραγούμης: Αυτόκλητος εθνοκήρυκας αντιβουλγαρισμού  Ι  Πως εξελληνίσθηκε βίαια η Μακεδονία: Ολα τα παλιά Βουλγαρικά ονόματα πόλεων και χωριών  Ι  Η  Ιλλυρική  καταγωγή των αρχαίων Μακεδόνων: Μέγας Αλέξανδρος ο Ελληνοποιημένος Ι  ΙΜΧΑ: Παραχάραξη αρχείων  Μακεδονικού αγώνα  Ι 1821: Η γενοκτονία των Τούρκων της Πελοπονήσου από τον Κολοκοτρώνη Ι Ωμότητες των Ελλήνων στην   Αντιτουρκική  εκστρατεία  1919-1922  Ι Εθνικός Υμνος στην ελευθερία ή μήπως στην Ελληνική θηριωδία;  Ι Η μάχη του Καϊμακτσαλάν: Σέρβοι εναντίον Βουλγάρων με στόχο την Μακεδονία   Ι  Υφηγητής Αντον Κάλτσεφ: Επιμνημόσυνο ενός αδικοχαμένου  Ι  Η Μακεδονία να ονομασθή Βαρντάρσκα:  Αναρθρες κραυγές του μητροπολίτη Ανθιμου από Θεσσαλονίκη

Η αθέατη πλευρά της ελληνικής ιστορίας: Click  below

 © Copyright 2002-2009   www.bulgarmak.org