GREEK ATROCITIES AGAINST TURKS

ΣΦΑΓΕΣ ΤΟΥΡΚΩΝ ΤΟΥ ΜΩΡΙΑ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ

1821: Πως εξολοθρεΥθηκαν 50.000 Αμαχοι  ΜουσουλμΑνοι απΟ τα στΙφη του ΚολοκοτρΩνη

 "Ούτε ένας Τούρκος  στον Μωριά , μηδέ στον κόσμο όλον"

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Η Επανάσταση του 1821 που είναι ο αποκαλούμενος από τους Ελληνες αγώνας  της ανεξαρτησίας, απέχει πολύ από μία εθνική εξέγερση με την συμβατική της έννοια. Στην πραγματικότητα είναι μιά σειρά ανελέητων σφαγών σε βάρος αμάχων Μουσουλμάνων με τις ευλογίες του χριστιανικού κλήρου

Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΗΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΟΧΛΟ ΤΟ 1821

Extermination of Muslims at Moria  by christian mob in 1821

ΟΙ ΔΕΚΑ ΜΙΚΡΟΙ ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ"

"Φωτιά και τσεκούρι στου Μουσουλμάνους"

Το κύριο μοτίβο της εξέγερσης των Ρωμιών ραγιάδων οδήγησε στο ολοκαύτωμα της Πελοπονήσου

    1. Στην διάρκεια της Τουρκοκρατίας δεν υπήρξαν βίαιοι εξισλαμισμοί. Οι Οθωμανοί, εφόσον οι υπόδουλοι λαοί κατέβαλλαν κανονικά τους φόρους που τους αναλογούσαν, δεν ασχολούνταν ιδιαίτερα με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους. Οι μαζικοί εξισλαμισμοί που παρατηρούνται στα Βαλκάνια (Βοσνία, Αλβανία κ.λπ.) έγιναν, με τη θέληση εκείνων που αλλαξοπίστησαν, και ειδικότερα με σκοπό να έχουν καλύτερες σχέσεις με τον κατακτητή και να συμμετέχουν από καλύτερη θέση στη νομή και άσκηση της εξουσίας.

   2. H επάνδρωση των Γενιτσάρων, από ένα χρονικό σημείο και έπειτα, δεν γινόταν βιαίως, μέσω του τόσο δυσφημισμένου  «παιδομαζώματος». Αντίθετα μάλιστα, όσο το σώμα των Γενιτσάρων αποκτούσε εξέχουσα θέση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αρκετοί γονείς προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν τη σταδιοδρομία των παιδιών τους μέ την κατάταξής στους Γενίτσαρους.

   3. Ουδέποτε κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας υπήρξε, ή συνέτρεχε λόγος να υπάρξει  «κρυφό σχολείο», όπως τουλάχιστον αυτό έχει καταγραφεί στο εθνικό συλλογικό ασυνείδητο. Οποιος ήθελε μπορούσε να μάθει ελληνικά, σερβικά, βουλγαρικά, βλάχικα κ.α. χωρίς να παρενοχλείται από τους κατακτητές, οι οποίοι ενδιαφέρονταν πρωτίστως, αν όχι σχεδόν αποκλειστικά, για την ομαλή καταβολή των  φόρων προς τον σουλτάνο.

   4. Ο ρόλος της Εκκλησίας σε όλη αυτή την περίοδο υπήρξε τουλάχιστον αμφιλεγόμενος, αν όχι και αρνητικός.  Τα παραδείγματα, πολλά και γνωστά, ξεκινούν από τους ανθενωτικούς της εποχής της Αλωσης και φθάνουν ως τις παραμονές του 1821, με τον λυσσαλέο πόλεμο κατά των οπαδών του Διαφωτισμού, των Φιλικών κ.λπ.

   5. H εξέγερση που άρχισε το 1821 είχε ουσιαστικά κατασταλεί. Mόνο μικρές εστίες αντίστασης απέμεναν, οι οποίες ήταν θέμα χρόνου να σβήσουν και αυτές. Tον Ιούλιο του 1827 οι Αγγλοι, οι Γάλλοι και οι Ρώσοι αποφάσισαν να δημιουργηθεί ελληνικό κράτος, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει λίγους μήνες μετά η καθοριστική  Ναυμαχία του Ναυαρίνου.

   6.   H Ελλάδα οφείλει την ανεξαρτησία της και την κρατική της  υπόσταση στους «δόλιους», και «αναξιόπιστους»  συμμάχους της. Οι ίδιοι αυτοί Σύμμαχοι,  ήταν επίσης εκείνοι που για δικούς τους λόγους,  προσέφεραν στην Ελλάδα τη Θεσσαλία το 1881, απέτρεψαν την προέλαση των Τούρκων προς την Αθήνα το 1897 και έβαλαν την υπογραφή τους στη Συνθήκη των Σεβρών το 1920.

   7. Στον ένοπλο αγώνα κατά των Τούρκων μετείχαν ποικίλων εθνικών προελεύσεων κάτοικοι του ευρύτερου γεωγραφικού χώρου, των οποίων η εθνική συνείδηση βρισκόταν  στο στάδιο της διαμόρφωσης. Τόσο ο Θούριος του Ρήγα, με τις αναφορές του στο πλήθος των υπόδουλων στους Οθωμανούς εθνοτήτων, όσο και η καταγωγή αρκετών πρωταγωνιστών της Επανάστασης (Αρβανίτες, Σουλιώτες, Βούλγαροι, Βλάχοι, Σλαβόφωνοι κ.ά.) βεβαιώνουν του λόγου το ασφαλές.

   8. Και πάλι όχι επειδή οι Σύμμαχοι είναι εξ ορισμού φιλέλληνες ή μεγαλόψυχοι, αλλά επειδή η χώρα ευτύχησε να ακολουθήσει τότε πολιτική σωστών συμμαχιών και ανοιχτών οριζόντων, η Ελλάδα υπήρξε η μεγάλη ευνοημένη από τη μοιρασιά στα Βαλκάνια μεταξύ 1910 και 1920. Ετσι η Θεσσαλονίκη έγινε συμπρωτεύουσα της Ελλάδας, αν και το 1912 ο πληθυσμός τής πόλης περιλάμβανε περίπου 40% Εβραίους, 25% Τούρκους, μόνο 20% Ελληνες και 15% διάφορους άλλους.

   9. Οσοι μιλάνε συνεχώς για χαμένες πατρίδες,  να μην ξεχνάνε πως χαμένες πατρίδες υπάρχουν για όλους εκείνους τους οποίους αφορούσε η ανταλλαγή πληθυσμών, και όχι μόνο για τους Ελληνες. Χρήσιμη από αυτή την άποψη θα ήταν και η παράθεση ορισμένων στοιχείων που συστηματικά αγνοούνται ή αποσιωπούνται, όπως ότι στα τέλη του 19ου αιώνα στο Ρέθυμνο οι Mουσουλμάνοι ήταν περισσότεροι από τους χριστιανούς, ότι τα Γιαννιτσά ήταν μία από τις ιερές πόλεις των Τούρκων ή ότι το 1913 ο Eλληνικός πληθυσμός του Κιλκίς ήταν λιγότερος από 5%.

   10. Τέλος, όταν γίνεται λόγος για την εκδίωξη των ελληνικών πληθυσμών από την «προαιώνια κοιτίδα» τους Μικρά Ασία, μπορεί το σχήμα αυτό να χαϊδεύει τα αφτιά των κάθε λογής πατριδολάγνων, αλλά  δυστυχώς  γι' αυτούς  η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Με εξαίρεση ορισμένους ελληνίζοντες πληθυσμούς, κυρίως στον Πόντο και στην Καππαδοκία, οι περισσότεροι από τους "Ελληνες" που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν  την Μικρά Ασία το 1922-23 ήταν χριστιανικές οικογένειες ποικίλης εθνικότητας που, αναζητώντας καλύτερη τύχη, είχαν μεταναστεύσει εκεί από την ηπειρωτική Ελλάδα και από τα νησιά του Αιγαίου κατά τον 19ο αιώνα.

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΚΡΥΦΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

  Πρόκειται γιά  ευσεβή μύθο πού δημιουργήθηκε από την Εκκλησία αμέσως μετά τήν επανάστασιν, μαζί μέ τό "Φεγγαράκι μου, λαμπρό" πού ενέπνευσε τήν τέχνη (Γύζης κ.α.) καί τήν λογοτεχνία (σχετικό ποίημα τού Πολέμη), μέ σκοπό  νά στιγματισθή η Tουρκική βαρβαρότης, αλλά  νά εξαγνισθή η Εκκλησία από τά  ανομήματά της κατά τήν διάρκεια τής Δουλείας (αφορισμοί, σιμωνία, κτλ).

   Ο Γιάννης Βλαχογιάννης, σέ άρθρο του στήν "Νέα Εστία" (15-8-45), έγραψε πώς "κατά τίς πολύχρονες μελέτες του δέν βρήκε καμμία ιστορική μαρτυρία, πού νά θεμελιώνη τήν ύπαρξιν τού Κρυφού Σχολείου". Τό ίδιο καί ο Άλκης Αγγέλου ("Ιστορία τού Ελληνικού Εθνους"). Ο Κων. Παπαρρηγόπουλος δεν αναφέρει τίποτα στήν ιστορίαν του. Ο δε Γιάννης Κορδάτος ("Ρήγας  Φεραίος καί  Βαλκανική Ομοσπονδία") παρατηρεί ότι "η παράδοση πώς υπήρχαν τάχα κρυφά σχολειά από τόν φόβο τών Τούρκων, είναι ολότελα φτιαχτή καί δέν έχει καμιά σχέση μέ τήν ιστορική πραγματικότητα".

   O ίδιος ο Κοσμάς ο Αιτωλός, γνωστός προσηλυτιστής της προεπαναστατικής περιόδου,  βεβαιώνει τό 1775 σέ γράμμα του πρός τόν αδελφόν του Χρύσανθον: "Εως τριάκοντα επαρχίας περιήλθον, δέκα σχολεία ελληνικά εποίησα, διακόσια διά κοινά γράμματα". Ακόμη ο λόγιος καί κληρικός Νεόφυτος Βάμβας, που έζησε  από κοντά τά γεγονότα, είναι κατηγορηματικός: "Είτε από αδιαφορία, είτε ως αρχή, η Υψηλή Πύλη ποτέ δέν εναντιώθηκε στήν αναγέννηση τών γραμμάτων στήν Ελλάδα. Οι πιό πραγματικοί εχθροί σ' αυτήν τήν ευτυχισμένη αποκατάσταση βρίσκονται μέσα στούς κόλπους μας" (Ιστορία Ελλ. Έθνους, "ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ" ΙΑ', σελ. 30).

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΩΝ ΩΜΟΤΗΤΩΝ  

Χαρακτηριστικός τύπος "έλληνα" οπλαρχηγού με Αλβανικά γονίδια

   Η εξέγερση των Χριστιανών του Μωριά (Πελοπονήσου) ξέσπασε στις 25 Μαρτίου 1821 σύμφωνα με το παλιό Ιουλιανό ημερολόγιο. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι κάτοικοι της Πελοπονήσου ήσαν εκχριστιανισμένοι Αρβανίτες και εξελληνισμένοι Σλάβοι. Στην Ιστάμπούλ ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ ένας υπομονετικός  και χαρισματικός ηγέτης, προσπαθούσε να στηρίξει με μεταρυθμίσεις την κλονιζόμενη Οθωμανική αυτοκρατορία που κινδύνευε από την εξέγερση του Τουρκαλβανού κυβερνήτη των Ιωαννίνων Αλή Πασά Τεπελενλή.

   Ατακτες ληστοσυμμορίες Ρωμιών και Αλβανών αρματολών εκμεταλλεύθηκαν την αστάθεια και ξεκίνησαν την εξέγερσή τους με σύνθημα: "Ουτε ένας Τούρκος ζωντανός στον Μωριά". Το συγκεκριμμένο σλόγκαν πυροδότησε μιά αποτρόπαιη σειρά φρικαλεοτήτων σε βάρος του άμαχου Μουσουλμανικού πληθυσμού της Πελοπονήσσου που εξολοθρεύθηκε ολοσχερώς. Δεν υπήρχε Τουρκικός στρατός να τους προστατεύσει και η εξόντωσή τους πήρε διαστάσεις γενοκτονίας

Ο χριστιανικός κλήρος των Ρωμιών ευλόγησε τις ωμότητες κατά των Μουσουλμάνων ¨απίστων"

   Οι πρώτες σφαγές πραγματοποιούνται στη Μολδοβλαχία, υπό την καθοδήγηση του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Αποτελούν το προοίμιο όσων θα ακολουθήσουν στην Ελλάδα. Πρωταγωνιστής στο μακελλειό βρίσκεται ο Φιλικός οπλαρχηγός Βασίλης Καραβιάς, αρχηγός  της χωροφυλακής στο Γαλάτσι.

   Στις 21 Φεβρουαρίου, παραμονή της εισόδου του Υψηλάντη στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, ο Καραβιάς σφάζει με τους μισθοφόρους του την Οθωμανική φρουρά και όλους τους άμαχους τούρκους εμπόρους και ναυτικούς που βρίσκονται στο Γαλάτσι και πλιατσικολογεί τα τουρκικά καταστήματα.

   Λίγες μέρες αργότερα παρουσία του ίδιου του Υψηλάντη ο Καραβιάς ολοκληρώνει τη σφαγή των Οθωμανών της πόλης.  Ο Υψηλάντης γνωστοποιεί τις προθέσεις του, χαρακτηρίζοντας με προκήρυξη τις σφαγές των αιχμαλώτων στρατιωτών και  αμάχων εμπόρων καθώς και το πλιάτσικο της περιουσίας τους, ως "ηρωϊκά κατορθώματα".

   Η εξέγερση στο Μοριά αρχίζει από τα Καλάβρυτα στις 21 Μαρτίου. Πρωτοστατούν οι Φιλικοί Σωτήρης Χαραλάμπης, Ασημάκης Φωτήλας, Βασίλης Πετμεζάς, Σωτήρης Θεοχαρόπουλος και Νίκος Σολιώτης. Οι τριακόσιοι περίπου Tούρκοι κάτοικοι της κωμόπολης μετά από μικρή αντίσταση παραδίδονται με συνθήκη η οποία αμέσως καταπατάται από τους νικητές. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γάλλου αξιωματικού Μαξίμ Ρεϊμπό oι άντρες αιχμάλωτοι σφαγιάζονται και τα γυναικόπαιδα γίνονται δούλοι στα σπίτια των πλούσιων Ρωμιών της περιοχής.

    Ακολουθεί η Πάτρα στις 23 Μαρτίου. Επικεφαλής βρίσκονται οι Φιλικοί μητροπολίτης παλαιών Πατρών Γερμανός, Ιωάννης Βλασσόπουλος, Ανδρέας Ζαΐμης, Ανδρέας Λόντος και Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος. Οι Μουσουλμάνοι κλείνονται στο κάστρο.

   Ο γάλλος πρόξενος Χ. Πουκεβίλ περιγράφει στο ημερολόγιο του:

“Δεν πίστευα πως θα ξαναδώ το φως ύστερα από αυτή την τρομερή νύχτaα. Κραυγές ασυνάρτητες, μια πόλη είκοσι χιλιάδων κατοίκων χάνετα. Οι Έλληνες πυρπολούν τη μουσουλμανική συνοικία. Οι δρόμοι γεμάτοι πτώματα. Ο αρχιεπίσκοπος Γερμανός φορτώθηκε μεγάλη ευθύνη. Οι Έλληνες φθάνουν από τα χωριά κραυγάζοντας “θάνατος στους Τούρκους”. Η σημαία του Σταυρού κυματίζει πάνω στα τζαμιά. Οι παπάδες βαφτίζουν πολλά τουρκόπουλα. Μπαίνουν στην πόλη οι προεστοί της Βοστίτσας. Μπροστά πηγαίνουν άνθρωποί τους που έχουν μπηγμένα επάνω σε κοντάρια πέντε τουρκικά κεφάλια "

   Ο πρόξενος της Σουηδίας στην Πάτρα και μέλος της Φιλικής Λουδοβίκος Στράνης, σημειώνει σε επιστολή του (26-3-1821) προς τον Σουηδό πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη:

“Ολα σχεδόν τα τούρκικα σπίτια καταστράφηκαν και λεηλατήθηκαν. Τα περισσότερα πυρπολήθηκαν”. Τα ίδια παρατηρεί και ο άγγλος πρόξενος Φίλιπ Γκριν: "Στην πόλη επικρατούσε σύγχυση και λεηλασία, τα σπίτια των Τούρκων ανοίχτηκαν και λεηλατήθηκαν. Τα τζαμιά πυρπολήθηκαν ή γκρεμίστηκαν"

   Στις 23 Μαρτίου μπαίνουν στην Καλαμάτα οι εξεγερμένοι με αρχηγούς τους  Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Αναγνώστη Παπαγεωργίου (Αναγνωσταρά), Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και Νικήτα Τουρκολέκα (που σύντομα λαμβάνει τα παρατσούκλια Νικηταράς ο Τουρκοφάγος ή Νικηταρού).

   Οι Τούρκοι κάτοικοι παραδίδονται παίρνοντας όρκους προστασίας της ζωής και της τιμής τους. Οι αιχμάλωτοι μοιράζονται δούλοι. Τους περισσότερους από αυτούς, με εξαίρεση τα όμορφα κορίτσια, σύντομα τους “έφαγε το σκοτάδι”, σύμφωνα με την έκφραση του Φιλικού Αμβρόσιου Φραντζή.

   Στα μικτά Χριστιανομουσουλμανικά χωριά οι χριστιανοί άρχισαν να δολοφονούν αδιάκριτα τους γείτονες Μουσουλμάνους και να πυρπολούν τα σπίτια τους. Ο Βρετανός συγγραφέας William St. Clair  έγραψε:

"Το άγριο πάθος των Ρωμιών γιά εκδίκηση ξέσπασε σε ένα φρενιασμένο μακελλειό σε βάρος των  Οθωμανών με φρικιαστικές δολοφονίες αμάχων "

    Ενας άλλος Βρετανός συγγραφέας ο David Howarth σημειώνει τα εξής:

"Δεν υπήρχε καμμιά δικαιολογία γιά τις σφαγές που διέπραξαν οι Γρεκοί στην Πελοπόνησο. Από την πρώτη στιγμή δημιούργησαν ένα λουτρό αίματος σκοτώνοντας αδιάκριτα οποιονδήποτε  μη χριστιανό"

   Υπολογίζεται ότι τον Μάρτιο του 1821  ζούσαν στην Πελοπόνησο  περισσότεροι από 50.000 Μουσουλμάνοι. Ενα μήνα αργότερα όταν οι Ρωμιοί γιόρτασαν το Πάσχα τους δεν είχε απομείνει κανείς. Ελάχιστοι κατέφυγαν σε φρούρια για να γλυτώσουν. Η ύπαιθρος  γέμισε πτώματα Τούρκων που σάπιζαν. Η δυσωδία ήταν αφόρητη αλλά κανείς δεν νοιαζόταν να τα θάψει

     Σύμφωνα με τον William St. Clair οι Τούρκοι της Πελοπονήσου άφησαν πίσω τους ελάχιστα ίχνη. Εξολοθρεύθηκαν ξαφνικά και χάθηκαν από το ιστορικό προσκήνιο σε ελάχιστο χρόνο χωρίς αυτό να γίνει αντιληπτό από τον πολιτισμένο κόσμο. Περισσότεροι από 20.000 άμαχοι Τούρκοι κυρίως γυναίκες και παιδιά σφαγιάσθηκαν από τους Ρωμιούς μέσα σε λίγες εβδομάδες. Δολοφονούντο μαζικά χωρίς έλεος ή δισταγμό. Μουσουλμανικοί πληθυσμοί που ζούσαν σε απομακρυσμένες αγροτικές κοινότητες σφαγιάσθηκαν ανελέητα και τα σπίτια τους κατέρευσαν πυρπολημένα  καλύπτοντας τα πτώματα.

    Μερικοί προσπάθησαν να διαφύγουν μόλις ξέσπασαν οι βιαιοπραγίες αναζητώντας καταφύγιο στις πόλεις αλλά  έπεφταν στα χέρια οπλισμένων συμμοριών που τους κατακρεούργησαν. Σε μερικά Μουσουλμανικά χωριά οι κάτοικοι οχυρώθηκαν στα σπίτια τους  προσπαθώντας να αποκρούσουν τους αφηνιασμένους Ρωμιούς.

   Από αυτούς ελάχιστοι επέζησαν. Μερικοί παραδόθηκαν με την υπόσχεση ότι δεν θα πάθουν τίποτα αλλά το αποτέλεσμα ήταν να δολοφονηθούν αμέσως. Οι άντρες σφαγιάζονταν επί τόπου, οι γυναίκες και τα παιδιά οδηγούντο σε απόμακρες τοποθεσίες όπου είχαν την ίδια τύχη.

Απ' άκρη σ' άκρη της Πελοπονήσου περιπλανόμενες ληστοσυμμορίες "αρματωλών" οπλισμένοι με ρόπαλα, δρεπάνια και λιγοστά τουφέκια, σκότωναν, λεηλατούσαν και πυρπολούσαν. Στις περισσότερες περιπτώσεις καθοδηγούντο από ιερείς που ευλογούσαν το θεάρεστο έργο τους και  τους παρότρυναν σε ακόμα μεγαλύτερες θηριωδίες

    Σύμφωνα  με τον Steven Runciman συγγραφέα της "Ιστορίας της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας", οι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας όπως ο Μέγας Βασίλειος, θα είχαν αισθανθή  αποτροπιασμό γιά τους "ευσεβείς" Μητροπολίτες της Πελοπονήσου που καθοδήγησαν την εξέγερση του 1821. Αυτό που συνέβη στην Πελοπόνησο δεν ήταν αγώνας ανεξαρτησίας ή απελευθέρωσης αλλά πόλεμος ολικής εξολόθρευσης των Τούρκων Μουσουλμάνων κάτω από την ηγεσία των Ορθόδοξων κληρικών. Μιά ακόμα άγνωστη γενοκτονία με δράστες Ελληνες.

          Ο ιστορικός George Finlay έγραψε το 1861:

"Τον Απρίλιο του 1821 υπήρχε διάσπαρτος στην Πελοπόνησο ένας αγροτικός Μουσουλμανικός πληθυσμός 20.000 ψυχών. Δύο μήνες αργότερα είχε σφαγιασθή από τους Ρωμιούς χωρίς έλεος ή τύψεις. Πρόκειται γιά εθνικό έγκλημα των Ελλήνων που θα βαραίνει γιά πάντα την συνείδησή τους καθώς πρόκειται γιά πράξη ασυγχώρητης βαρβαρότητας"

    Σύμφωνα με τον ιστορικό C.M. Woodhouse  οι Οθωμανιικοί πληθυσμοί πόλεων και χωριών συγκεντρώθηκαν και οδηγήθηκαν σε υπαίθριες  τοποθεσίες όπου σφαγιάσθηκαν ομαδικά. Στην Μολδοβλαχία ο αρχηγός της εξέγερσης Αλέξανδρος Υψηλάντης κατέλαβε ξαφνικά τις πόλεις Γαλάτσι και Ιάσιο. Στην συνέχεια διέταξε την εν ψυχρώ δολοφονία όλων των Τούρκων της περιοχής.

ΟΖΟΥΣΕΣ ΚΕΦΑΛΕΣ

ΑΓΡΙΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ

   Τις  πολεμικές συνήθειες βαρβάρων ακολουθούσαν πιστά και οι Ελληνες επαναστάτες. Με καμάρι οι κατσαπλιάδες παρουσίαζαν τα κομμένα τουρκικά κεφάλια. Τα θεωρούσαν πολύτιμα λάφυρα. "Πήραν πλήθος κεφάλια οι Ελληνες, άρματα, σημαίγες και τάφεραν εις τον Φαληρέα", γράφει με περηφάνια ο Μακρυγιάννης. Φορτία Tουρκικών κεφαλών μεταφέρονταν στη Δοίκηση ως απόδειξη πολεμικού θριάμβου. Ο Γκούρας το καλοκαίρι του 1824, ύστερα από τη νικηφόρα μάχη στον Μαραθώνα  έστειλε στην Αθήνα τριάντα κεφάλια. Στρατιώτες θα τα περιφέρουν, καρφωμένα σε παλούκια, στα χωριά της Αττικής πανηγυρίζοντας.

   Στις Κυκλάδες, ομάδες αρματωλών, κρατώντας ψηλά παλουκωμένα κεφάλια, ταξίδευαν από νησί σε νησί με ζουρνάδες και νταούλια  συγκεντρώνοντας δώρα από τους κατοίκους. Απαράλλαχτα όπως τριγύριζαν στα χωριά σε ειρηνικές εποχές οι κυνηγοί, με το τομάρι του λύκου που σκότωσαν υψωμένο σε κοντάρι, εισπράττοντας φιλοδωρήματα από τους γεωργοκτηνοτρόφους. Σκηνή πανηγυρικής περιαγωγής κομμένων κεφαλιών παρακολούθησε στο Αργός το 1822 ο γερμανός αξιωματικός Maximilian von Kotsch.

     Οι Ελληνες συναγωνίζονταν σε βαρβαρότητα άλλους λαούς και πάσχιζαν να τους ξεπεράσουν. Ωστόσο, αυτή η διαπόμπευση των κομμένων κεφαλιών δεν ήταν Ελληνικό εφεύρημα. Επί χιλιετίες τα κεφάλια των εχθρών επιδεικνύονταν ως θριαμβικά έπαθλα. Η οσμή του πτώματος ενός σκοτωμένου εχθρού είναι πολύ ευχάριστη, έλεγαν οι Ρωμαίοι. Σίγουρα αυτή την αγαλλίαση ένιωθαν οι Ελληνες αντικρύζοντας τις όζουσες κεφαλές των εχθρών που περιάγονταν στα νησιά καρφωμένες σε παλούκια με συνοδεία μουσικών οργάνων ή κυλιόνταν στο στρατόπεδο της πολιορκημένης Τριπολιτσάς μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού.
 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΗΜΜΑ ΤΗΣ WIKIPEDIA ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ

Massacre of civilians

Describing the massacres that occurred following the capture of Tripolitsa, Alison Phillips noted that:

"For three days the miserable inhabitants were given over to lust and cruelty of a mob of savages. Neither sex nor age was spared. Women and children were tortured before being put to death. So great was the slaughter that Kolokotronis himself says that, from the gate to the citadel his horse’s hoofs never touched the ground. His path of triumph was carpeted with corpses. At the end of two days, the wretched remnant of the Mussulmans were deliberately collected, to the number of some two thousand souls, of every age and sex, but principally women and children, were led out to a ravine in the neighboring mountains and there butchered like cattle.

There were about a hundred European officers who were present at the scenes of atrocities committed in Tripolitsa. Based on the eye witness accounts and descriptions provided by these officers, William St. Clair wrote:

"Upwards of ten thousand Turks were put to death. Prisoners who were suspected of having concealed their money were tortured. Their arms and legs were cut off and they were slowly roasted over fires. Pregnant women were cut open, their heads cut off, and dogs' heads stuck between their legs. From Friday to Sunday the air was filled with the sound of screams... One Greek boasted that he personally killed ninety people. The Jewish colony was systematically tortured... For weeks afterwards starving Turkish children running helplessly about the ruins were being cut down and shot at by exultant Greeks... The wells were poisoned by the bodies that had been thrown in...

Up to 30,000 Turks were killed in Tripolitsa and the whole Jewish population was wiped out.

ΤοYρκοι αιχμAλωτοι καIγονται ζωντανοI στην Υδρα

  Οι Αρβανίτες κάτοικοι των νησιών Υδρα, Σπέτσες και Ψαρά προσχώρησαν αμέσως στην επανάσταση του 1821. Από την πρώτη στιγμή οργάνωσαν πειρατικές επιδρομές με επιθέσεις στα εμπορικά πλοία που έφεραν Τουρκική σημαία. Μόλις κυρίευαν ένα Τουρκικό πλοίο εξόντωναν το πλήρωμά του με σφαγιασμό ή τους έριχναν στην θάλασσα γιά να πνιγούν. Μεταξύ των θυμάτων ήσαν πολλοί Μουσουλμάνοι προσκυνητές που πήγαιναν στην Μέκκα γιά το ετήσιο προσκήνυμα.

   Σύμφωνα με τους Βρετανούς συγγραφείς St. Clair, Howarth και William Miller,  Ελληνες πειρατές έπιασαν 57 ΄Τούρκους ναυτικούς, τους μετέφεραν σιδηροδέσμιους στην Υδρα και τους έψησαν ζωντανούς στην παραλία μπροστά στους συγκεντρωμένους κατοίκους που πανηγύριζαν.

   Αρκετοί Ρωμιοί στην Θεσσαλία, Μακεδονία και Χαλκιδική εξεγέρθηκαν και άρχισαν να σφαγιάζουν αδιάκριτα τους άμαχους Μουσουλμάνους των γύρο περιοχών. Οι χριστιανοί σκότωναν αδιάκριτα και χωρίς καμμία τύψη τους Μουσουλμάνους γείτονές τους αισθανόμενοι πως η εξέγερση ήταν μία ευκαιρία θρησκευτικής εξολόθρευσης των αλλοθρήσκων. Στις θηριωδίες που διέπραξαν είχαν την καθοδήγηση των χριστιανών επισκόπων και ιερέων που ευλογούσαν και καθαγίαζαν τις αποτρόπαιες πράξεις των. Ο Μεσαίωνας αναβίωσε στην Ελλάδα στην χειρότερη μορφή του.

ΦΡΙΚΗ

ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΑΜΑΧΩΝ ΣΤΗΝ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ ΚΑΙ ΝΑΥΑΡΙΝΟ

   Τον Αύγουστο 1821 οι Μουσουλμάνοι που πολιορκούντο επί μήνες από τους Ρωμιούς επαναστάτες στην μικρή πόλη της Μονεμβασίας, αποφάσισαν να παραδοθούν μη αντέχοντας την πείνα και τις ασθένειες που τους μάστιζαν. Ακολούθησε ένας ανελέητος σφαγιασμός  των αιχμαλώτων με τον πιό βάρβαρο τρόπο. Λίγες ημέρες αργότερα η ίδια τύχη περίμενε τους Μουσουλμάνους του Ναβαρίνου. Υπολογίζεται ότι 2.500 Μουσουλμάνοι σφαγιάσθηκαν ανελέητα από τους Χριστιανούς της περιοχής..

   Σύμφωνα με μαρτυρίες  οι  γυναικες υποχρεώνοντο να γδυθούν και να παραδώσουν τα τιμαλφή τους. Στην συνέχεια τις έριχναν γυμνές στην θάλασσα και τις πυροβολούσαν. Οι επαναστάτες πετούσαν ακόμα και τα παιδιά στην θάλασσα για να πνιγούν. Γιά τα μωρά εφάρμοζαν έναν ακόμα πιό βάρβαρο τρόπο θανάτωσης. Τα έπιαναν από τα πόδια και χτυπούσαν τα κεφάλια τους στα βράχια της παραλίας. Μερικά αγόρια και κορίτσια που παρέμειναν ζωντανά πωλούντο γιά εκπόρνευση. Σε μιά περίπτωση μιά ομάδα Ελλήνων κλωτσούσε το κομμένο κεφάλι ενός Τούρκου παίζοντας ποδόσφαιρο.

    Οι φρικαλεότητες που διαδραματίσθηκαν στην περιοχή έκαναν μερικούς Μουσουλμάνους να παραφρονήσουν. Ανθρωποι-φαντάσματα τριγύριζαν στα ερείπια γιά καιρό. Αρκετοί Ελληνες του Ναβαρίνου αφηγούντο με περηφάνεια τις τρομακτικές σφαγές. Κάποιος καυχήθηκε πως σκότωσε 18 Τούρκους, κάποιος άλλος κόμπασε πως έσφαξε εννέα γυναίκες και παιδιά στα κρεβάτια τους

    Λίγες εβδομάδες αργότερα  όλοι αυτοί οι ανελέητοι φονιάδες επεδείκνυαν με υπερηφάνεια στους Ευρωπαίους εθελοντές που ήλθαν να ενισχύσουν τον "αγώνα τους", τα κατακρεουργημένα και βιασμένα πτώματα των γυναικών που είχαν πετάξει από τα τείχη. Το αποτέλεσμα ήταν να προκαλέσουν τον αποτροπιασμό των ξένων. Ο Γερμανός εθελοντής Franz Lieber αφηγείται τα αισθήματα φρίκης που προκλήθηκαν στους ξένους εθελοντές όταν οι Ρωμιοί της περιοχής τους προσκάλεσαν να βιάσουν Μουσουλμάνες που είχαν ήδη βιασθή από τους ίδιους.

  Η μεγΑλη σφαγΗ της ΤρΙπολης

    The GREAT Tripolitsa Massacre

ΘεΟδωρος ΚολοκοτρΩνης

Ο ΜΕγας Ενοχος  

ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ Ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ

 O Νικηταράς  Τουρκοφάγος    κατά κόσμον Νικήτας Σταματελόπουλος (1784-1849)  ήταν ανηψιός του Κολοκοτρώνη.  Γεννήθηκε στο Σλαβικό χωριό της Πελοπονήσου Βελίκα Αναστάσοβα,  στους πρόποδες του Ταϋγέτου κοντά στην Καλαμάτα. Υπόγραφε και με το όνομα Τουρκολέκας ή Τουρκολακιώτης και μ΄ αυτό αναφέρεται σε μερικά δημοτικά τραγούδια

Οι σφαγΕς στην ΑκροκΟρινθο

The Acrocorinth massacres

Brutalities in Acropolis

Ωμοτητες  στην Ακροπολη

Οι σφαγες στο Δερβενακι

   Το καλοκαίρι του 1822  Τουρκικός στρατός προερχόμενος από τα βόρεια εμφανίσθηκε έξω από τον ισθμό της Κορίνθου γιά να συντρίψει την εξέγερση. Η αυτοαποκαλούμενη "προσωρινή ελληνική κυβέρνηση" που είχε εγκατασταθή στο Αργος εγκατέλειψε την πόλη και προσπάθησε να υποχωρήσει προς την ακτή για να διαφύγει με πλοία.Την ακολούθησαν χιλιάδες πανικόβλητοι Ρωμιοί του Αργους καθώς μέσα στο χάος που δημιουργήθηκε οι ίδιοι πολέμαρχοί τους άρχισαν  να τους ληστεύουν.

ΦρικαλεΟτητες  στο  ΝαΥπλιο

     The Nauplia brutalities

ΔολοφονΙες φιλελλΗνων απΟ  Ελληνες

Murdering even Grecophils

       Οι βαρβαρότητες που διέπραξαν οι Ελληνες "επαναστάτες" ξεπέρασαν κάθε όριο με τον φόνο ορισμένων από τους ξένους Γκρεκόφιλους (Φιλέλληνες) που είχαν έλθει από το εξωτερικό γιά να βοηθήσουν την επανάσταση. Μετά την κατάληψη του Ναυπλίου τον Δεκέμβριο 1822, μερικοί Ελληνες οδήγησαν μιά ομάδα ξένων φιλελλήνων σε κάποια σάουνα που υπήρχε στην πόλη. Ο ιδιοκτήτης της σάουνας περίμενε να γδυθούν και στην συνέχεια τους δολοφόνησε για να πουλήσει τα ακριβά ρούχα τους.Οι δύστυχοι φιλέλληνες δεν μπορούσαν να φαντασθούν την τραγική μοίρα που τους περίμενε.

     Το όργιο της γενοκτονίας που διαπράχθηκε στην Πελοπόνησο τερματίσθηκε όταν δεν υπήρχαν άλλοι ζωντανοί Τούρκοι να εξοντωθούν. Ομως ο εφιάλτης των ανατριχιαστικών σκηνών που βίωσαν οι ξένοι εθελοντές που ήλθαν να βοηθήσουν την "επανάσταση" τους καταδίωκε και μετά την επιστροφή τους στην Ευρώπη.  Οι προσδοκίες που είχαν από τους Ελληνες διαψεύθηκαν τραγικά.   Οι πρώην Φιλέλληνες άρχισαν να μισούν τους Ελληνες επειδή τους εξαπάτησαν όταν τους προσκάλεσαν να συμμετέχουν στον "ευγενή" τους αγώνα. Παρά το ότι δέχθηκαν πιέσεις από τις Ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού άρχισαν να περιγράφουν σε βιβλία τις συγκλονιστικές τους εμπειρίες. Χαρακτηριστικά είναι αυτά που έγραψε ένας ξένος εθελοντής:

"Αναγκάζομαι να γράψω αυτά για να προλάβω άλλους να κάνουν το ίδιο λάθος που έκανα και εγώ. Οι σύγχρονοι Ελληνες δεν είναι σαν τους αρχαίους. Πρόκειται γιά μιά απαίσια και βάρβαρη φυλή χωρίς αισθήματα ανθρωπιάς"

     Η Οθωμανική αυτοκρατορία εντέδρασε με καθυστέρηση πολλών μηνών στην εξέγερση του Μωριά. Οταν τα Τουρκικά στρατεύματα άρχισαν να παίρνουν μέτρα γιά την κατάπνιξη της εξέγερσης, οι Ευρωπαίοι φιλέλληνες χαρακτήρισαν τις στρατιωτικές ενέργειες σαν "Τουρκική βαρβαρότητα κατά των Χριστιανών". Η Δύση που είχε κλείσει μάτια και αυτιά εμπρός στην εξολόθρευση των Τούρκων της Πελοπνήσου, άρχισε να επικρίνει τις αντιδράσεις των Οθωμανών Αρχών.

    Η παρακάτω "φιλελληνική" προκήρυξη μοιράσθηκε στο Αμβούργο τον Αύγουστο του 1821

"Εκκληση στην Γερμανική νεολαία     Ο αγώνας γιά ανεξαρτησία και θρησκεία των Ελλήνων μας καλεί να πάρουμε τα όπλα. Ο ανθρωπισμός και το καθήκον επιβάλουν να βοηθήσουμε τους ευγενείς Ελληνες που είναι αδέλφια μας. Πρέπει να θυσιάσουμε το αίμα και την ζωή μας γιά αυτόν τον ιερό αυτόν αγώνα. Το τέλος της Μουσουλμανικής κυριαρχίας στην Ευρώπη πλησιάζει. Η Ελλάδα η πιό όμορφη χώρα της Ευρώπης πρέπει να σωθή από τα τέρατα που την κατέχουν. Εμπρος να συμμετάσχουμε στον αγώνα με όλες τις δυνάμεις μας. Ο Θεός είναι στο πλευρό μας διότι ο αγώνας μας είναι ιερός,  ένας αγώνας ανθρωπισμού, ένας αγώνας γιά ανεξαρτησία και θρησκευτική ελευθερία"

      Ωστόσο οι μαρτυρίες των Ευρωπαίων εθελοντών που επέστρεφαν στην πατρίδα τους σχετικά με τα αιματηρά γεγονότα της Πελοπονήσου, έγιναν αντίδοτο της ελληνικής προπαγάνδας όπως αυτή εκφράσθηκε μέσω των λεγόμενων "φιλελλήνων". Αρκετοί Γάλλοι αξιωματικοί που επέστρεψαν στην Μασσαλία τον Απρίλιο του 1822 περιέγραψαν του Ελληνες ως " αχρείους, δειλούς και αγνώμονες". Ενας Πρώσσος αξιωματικός που είδε με τα μάτια του τις σφαγές στην Ακροκόρινθο έκανε την ακόλουθη έκκληση στους εθελοντές:

"Εκεί κάτω στην Ελλάδα θα βρείτε μόνο θάνατο, αθλιότητα και αγνωμοσύνη. Μην πιστεύετε τι σας λένε στην Γερμανία και την Ελβετία, πιστέψτε αυτά που σας λέω εγώ, ένας παλιός μαχητής"

   Ενας άλλος Πρώσσος αξιωματικός έγραψε τα εξής:

"Το πνεύμα της αρχαίας Ελλάδας έπαψε να υπάρχει. Στα μέρη που γεννήθηκε ο Σόλων, ο Σωκράτης και ο Δημοσθένης επικρατεί τυφλός φανατισμός. Οι δίκαιοι νόμοι της αρχαίας Αθήνας έχουν αντικατασταθή από τον βαρβαρισμό. Οι Ελληνες δεν τηρούν τις απατηλές υποσχέσεις που έδωσαν στο εξωτερικό"

     Ο Σεβασμιότατος John Hartle, που βρισκόταν στην Ελλάδα το 1826 γράφει τα εξής στο βιβλίο του "Ερευνες στην Ελλάδα και την Ανατολή":

"Οι Τούρκοι υπέστησαν τρομερές ωμότητες από τους Ελληνες επειδή αρνήθηκαν να γίνουν Χριστιανοί"

   Σε όλη την διάρκεια της εξέγερσης των Γρεκών, οι κυβερνήσεις  Βρετανίας, Γαλλίας και Ρωσσίας βοηθούσαν κρυφά τους επαναστάτες στέλνοντας όπλα, χρήματα και στρατιώτες. Ιδιαίτερη βοήθεια δόθηκε στον τομέα της κατασκοπείας με την αποστολή ξένων πρακτόρων γιά συγκέντρωση πληροφοριών.

 

Η ΕγκαθΙδρυση του ΕλληνικοΥ κρΑτους

Αρβανιτόβλαχος πολίτης του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους

ΕΠΩΔΟΣ  ΣΤΗΝ  ΜΝΗΜΗ  ΤΩΝ  ΣΦΑΓΙΑΣΘΕΝΤΩΝ

Devoted to unknown Muslims  perished by Christian Greeks

      

"It is in remembrance of Allah that the heart finds rest"

"Μονάχα στην σκέψη του Θεού βρίσκεται η  γαλήνευση της καρδιάς "

Κοράνι 13:28

Σχετικά sites

Υμνος στην Ελευθερία ή μήπως στην Θηριωδία  

  Ωμότητες του Ελληνικού στρατού στην Μ. Ασία   

 Τουρκικό κτίσμα ο Λευκός Πύργος Θεσσαλονίκης

Θηριωδίες κατά Βουλγάρων αμάχων στην μάχη Κιλκίς-Λαχανά

H σκοτεινή πλευρά της Ελληνικής ιστορίας Ι Μακεδονικός αγώνας: Η μάχη της προπαγάνδας συνεχίζεται  Ι  Πόλεμος για ένα σκυλί: Η στρατιωτική εισβολή της Ελλάδας στην Βουλγαρία Ι Απόκρυφες σελίδες του "αγώνα": Μακεδονομάχοι αποκεφαλιστές Ι Ελληνικός αντιμακεδονικός αγώνας: Το ημερολόγιο των φρικαλεοτήτων  Ι Θεσσαλονίκη 1913: Η δολοφονία του Βούλγαρου αρχιμανδρίτη Ευλόγιου  Ι  Καπετάν  Αγρας: 0ι πραγματικοί δράστες του απαγχονισμού Ι Απογραφή Χιλμή Πασά: Στο 10%  οι ελληνίζοντες της  Μακεδονία το 1904  Ι 1923: Η σφαγή στο Τάρλις Ι Ζέλενιτς 1904: Ο ματωμένος γάμος  Ι  1905: Η σφαγή στην Ζαγορίτσανη  Ι  Γερμανός Καραβαγγέλης: Κυνηγός Βουλγαρικών κεφαλών με Θεϊκή εντολή  Ι Παύλος Μελάς: Η σφαίρα που τον σκότωσε ήταν Ελληνική  Ι Ιων Δραγούμης: Εθνοκήρυκας αντιβουλγαρισμού  Ι  Πως εξελληνίσθηκε βίαια η Μακεδονία: Ολα τα παλιά Βουλγαρικά ονόματα πόλεων και χωριών  Ι  Η  Ιλλυρική  καταγωγή των αρχαίων Μακεδόνων: Μέγας Αλέξανδρος ο Ελληνοποιημένος Ι Παραχάραξη αρχείων  Μακεδονικού αγώνα  Ι Η μάχη του Καϊμακτσαλάν: Σέρβοι εναντίον Βουλγάρων με στόχο την Μακεδονία  Ι  Υφηγητής Αντον Κάλτσεφ: Επιμνημόσυνο ενός αδικοχαμένου  Ι  Η Μακεδονία να ονομασθή Βαρντάρσκα:  Αναρθρες κραυγές του μητροπολίτη Ανθιμου από Θεσσαλονίκη

Η σκοτεινή πλευρά της Ελληνικής Ιστορίας. Click below

      Copyright © 2003-2009   www.bulgarmak.org