ΣΦΑΓΕΣ  ΤΟΥΡΚΩΝ ΤΟΥ ΜΩΡΙΑ  ΑΠΟ  ΕΛΛΗΝΕΣ

1921: Πως εξολοθρεύθηκαν 50.000 άμαχοι  Μουσουλμάνοι από τα στίφη του Κολοκοτρώνη

 

 

 "Ούτε ένας Τούρκος  στον Μωριά , μηδέ στον κόσμο όλον"

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Η Επανάσταση του 1821 που είναι ο αποκαλούμενος από τους Ελληνες αγώνας  της ανεξαρτησίας, απέχει πολύ από μία εθνική εξέγερση με την συμβατική της έννοια. Στην πραγματικότητα είναι μιά σειρά ανελέητων σφαγών σε βάρος αμάχων Μουσουλμάνων με τις ευλογίες του χριστιανικού κλήρου

Στα ελληνικά σχολικά εγχειρίδια η επανάσταση του 21 περιγράφεται σαν ο δίκαιος αγώνας ενός καταπιεσμένου λαού που εξεγέρθηκε έπειτα από 400 χρόνια σκλαβιάς με στόχο την εθνική του ανεξαρτησία. Η στερεότυπη εξιδανίκευση  των γεγονότων και η απαλοιφή των μελανών σελίδων είναι προσεκτικά σχεδιασμένη από τους ποδηγετούμενους ιστοριογράφους που αποφεύγουν συστηματικά να αναφερθούν στα ανατριχιαστικά γεγονότα που διαδραματίσθηκαν στην Πελοπόνησο τους πρώτους μήνες της ανταρσίας. Τα συγκλονιστικά  κείμενα  που ακολουθούν   αν και γνωστά στην Δύση και  Τουρκία, βγαίνουν γιά πρώτη φορά στο φως της ελληνικής δημοσιότητας

 

Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΗΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΟΧΛΟ ΤΟ 1821

Extermination of Muslims at Moria  by christian mob in 1821

  

                    

      

 

ΑΥΤΟΙ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗΝ "ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ"  ΤΟΥ 1821

Χαρακτηριστικός τύπος Ρωμιού ληστοσυμμορίτη (κλέφτη) της Πελοπονήσσου. Οι περισσότεροι ήσαν εκχριστιανισμένοι Αρβανίτες. Η ενδυμασία τους και ιδιαίτερα η φουστανέλλα είναι καθαρά Αλβανική.  Υπολογίζεται ότι στην Ρούμελη και στον Μωριά δρούσαν 60-70 συμμορίες αποτελούμενες από 50-100 ληστές.

 Μοναδικό τους κίνητρο ήταν ήταν το πλιάτσικο και ο τυφλός θρησκευτικός φανατισμός κατά των Μουσουλμάνων. Ο συνολικός πληθυσμός της Ελλάδας του 1821 ήταν μόλις 850.000 ψυχές

 

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΩΝ ΩΜΟΤΗΤΩΝ  

   Η εξέγερση των Χριστιανών του Μωριά (Πελοπονήσου) ξέσπασε στις 25 Μαρτίου 1821 σύμφωνα με το παλιό Ιουλιανό ημερολόγιο. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι κάτοικοι της Πελοπονήσου ήσαν εκχριστιανισμένοι Αρβανίτες και εξελληνισμένοι Σλάβοι. Στην Ιστάμπούλ ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ ένας υπομονετικός  και χαρισματικός ηγέτης, προσπαθούσε να στηρίξει με μεταρυθμίσεις την κλονιζόμενη Οθωμανική αυτοκρατορία που κινδύνευε από την εξέγερση του Τουρκαλβανού κυβερνήτη των Ιωαννίνων Αλή Πασά Τεπελενλή.

Ατακτες ληστοσυμμορίες Ρωμιών και Αλβανών αρματολών εκμεταλλεύθηκαν την αστάθεια και ξεκίνησαν την εξέγερσή τους με σύνθημα: "Ουτε ένας Τούρκος ζωντανός στον Μωριά". Το συγκεκριμμένο σύνθημα πυροδότησε μιά αποτρόπαιη σειρά φρικαλεοτήτων σε βάρος του άμαχου Μουσουλμανικού πληθυσμού της Πελοπονήσσου που εξολοθρεύθηκε ολοσχερώς. Δεν υπήρχε Τουρκικός στρατός να τους προστατεύσει και η εξόντωσή τους πήρε διαστάσεις γενοκτονίας

 

   Οι πρώτες σφαγές πραγματοποιούνται στη Μολδοβλαχία, υπό την καθοδήγηση του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Αποτελούν το προοίμιο όσων θα ακολουθήσουν στην Ελλάδα. Πρωταγωνιστής στο μακελλειό βρίσκεται ο Φιλικός οπλαρχηγός Βασίλης Καραβιάς, αρχηγός  της χωροφυλακής στο Γαλάτσι.

   Στις 21 Φεβρουαρίου, παραμονή της εισόδου του Υψηλάντη στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, ο Καραβιάς σφάζει με τους μισθοφόρους του την Οθωμανική φρουρά και όλους τους άμαχους τούρκους εμπόρους και ναυτικούς που βρίσκονται στο Γαλάτσι και πλιατσικολογεί τα τουρκικά καταστήματα. Λίγες μέρες αργότερα παρουσία του ίδιου του Υψηλάντη ο Καραβιάς ολοκληρώνει τη σφαγή των Οθωμανών της πόλης.  Ο Υψηλάντης γνωστοποιεί τις προθέσεις του, χαρακτηρίζοντας με προκήρυξη τις σφαγές των αιχμαλώτων στρατιωτών και  αμάχων εμπόρων καθώς και το πλιάτσικο της περιουσίας τους, ως "ηρωϊκά κατορθώματα".

   Η εξέγερση στο Μοριά αρχίζει από τα Καλάβρυτα στις 21 Μαρτίου. Πρωτοστατούν οι Φιλικοί Σωτήρης Χαραλάμπης, Ασημάκης Φωτήλας, Βασίλης Πετμεζάς, Σωτήρης Θεοχαρόπουλος και Νίκος Σολιώτης. Οι τριακόσιοι περίπου τούρκοι κάτοικοι της κωμόπολης μετά από μικρή αντίσταση παραδίδονται με συνθήκη η οποία αμέσως καταπατάται από τους νικητές. Οι άντρες αιχμάλωτοι σφαγιάζονται και τα γυναικόπαιδα γίνονται δούλοι στα σπίτια των πλούσιων Ρωμιών της περιοχής, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γάλλου αξιωματικού Μαξίμ Ρεϊμπό.

    Ακολουθεί η Πάτρα στις 23 Μαρτίου. Επικεφαλής βρίσκονται οι Φιλικοί μητροπολίτης παλαιών Πατρών Γερμανός, Ιωάννης Βλασσόπουλος, Ανδρέας Ζαΐμης, Ανδρέας Λόντος και Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος. Οι Μουσουλμάνοι κλείνονται στο κάστρο.

   Ο γάλλος πρόξενος Χ. Πουκεβίλ γράφει στο ημερολόγιο του: Δεν πίστευα πως θα ξαναδώ το φως ύστερα από αυτή την τρομερή νύχτα… Κραυγές ασυνάρτητες, μια πόλη είκοσι χιλιάδων κατοίκων χάνεται…Οι Έλληνες πυρπολούν τη μουσουλμανική συνοικία. Οι δρόμοι γεμάτοι πτώματα. Ο αρχιεπίσκοπος Γερμανός φορτώθηκε μεγάλη ευθύνη…Οι Έλληνες φθάνουν από τα χωριά κραυγάζοντας “θάνατος στους Τούρκους”…Η σημαία του Σταυρού κυματίζει πάνω στα τζαμιά. Οι παπάδες βαφτίζουν πολλά τουρκόπουλα…Μπαίνουν στην πόλη οι προεστοί της Βοστίτσας. Μπροστά πηγαίνουν άνθρωποί τους που έχουν μπηγμένα επάνω σε κοντάρια πέντε τουρκικά κεφάλια ".

   Ο πρόξενος της Σουηδίας στην Πάτρα και μέλος της Φιλικής Λουδοβίκος Στράνης, σημειώνει σε επιστολή του (26/3/1821) προς τον σουηδό πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη: Ολα σχεδόν τα τούρκικα σπίτια καταστράφηκαν και λεηλατήθηκαν. Τα περισσότερα πυρπολήθηκαν”. Τα ίδια παρατηρεί και ο άγγλος πρόξενος Φίλιπ Γκριν: "Στην πόλη επικρατούσε σύγχυση και λεηλασία, τα σπίτια των Τούρκων ανοίχτηκαν και λεηλατήθηκαν. Τα τζαμιά πυρπολήθηκαν ή γκρεμίστηκαν".

   Στις 23 Μαρτίου μπαίνουν στην Καλαμάτα οι εξεγερμένοι με αρχηγούς τους  Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Αναγνώστη Παπαγεωργίου (Αναγνωσταρά), Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και Νικήτα Τουρκολέκα (που σύντομα λαμβάνει τα παρατσούκλια Νικηταράς ο Τουρκοφάγος ή Νικηταρού).

   Οι Τούρκοι κάτοικοι παραδίδονται παίρνοντας όρκους προστασίας της ζωής και της τιμής τους. Οι αιχμάλωτοι μοιράζονται δούλοι. Τους περισσότερους από αυτούς, με εξαίρεση τα όμορφα κορίτσια, σύντομα τους έφαγε το σκοτάδι, σύμφωνα με την έκφραση του Φιλικού Αμβρόσιου Φραντζή.

   Στα μικτά Χριστιανομουσουλμανικά χωριά οι χριστιανοί άρχισαν να δολοφονούν αδιάκριτα τους γείτονες Μουσουλμάνους και να πυρπολούν τα σπίτια τους. Ο Βρετανός συγγραφέας William St. Clair  έγραψε:

"Το άγριο πάθος των Ρωμιών γιά εκδίκηση ξέσπασε σε ένα φρενιασμένο μακελλειό σε βάρος των  Οθωμανών με φρικιαστικές δολοφονίες αμάχων "

    Ενας άλλος Βρετανός συγγραφέας ο David Howarth σημειώνει τα εξής:

"Δεν υπήρχε καμμιά δικαιολογία γιά τις σφαγές που διέπραξαν οι Γρεκοί στην Πελοπόνησο. Από την πρώτη στιγμή δημιούργησαν ένα λουτρό αίματος σκοτώνοντας αδιάκριτα οποιονδήποτε  μη χριστιανό"

   Υπολογίζεται ότι τον Μάρτιο του 1821  ζούσαν στην Πελοπόνησο  περισσότεροι από 50.000 Μουσουλμάνοι. Ενα μήνα αργότερα όταν οι Ρωμιοί γιόρτασαν το Πάσχα τους δεν είχε απομείνει κανείς. Ελάχιστοι κατέφυγαν σε φρούρια για να γλυτώσουν. Η ύπαιθρος  γέμισε πτώματα Τούρκων που σάπιζαν.Η δυσωδία ήταν αφόρητη αλλά κανείς δεν νοιαζόταν να τα θάψει

     Σύμφωνα με τον William St. Clair οι Τούρκοι της Πελοπονήσου άφησαν πίσω τους ελάχιστα ίχνη. Εξολοθρεύθηκαν ξαφνικά και χάθηκαν από το ιστορικό προσκήνιο σε ελάχιστο χρόνο χωρίς αυτό να γίνει αντιληπτό από τον πολιτισμένο κόσμο. Περισσότεροι από 20.000 άμαχοι Τούρκοι κυρίως γυναίκες και παιδιά σφαγιάσθηκαν από τους Ρωμιούς μέσα σε λίγες εβδομάδες. Δολοφονούντο μαζικά χωρίς έλεος ή δισταγμό. Μουσουλμανικοί πληθυσμοί που ζούσαν σε απομακρυσμένες αγροτικές κοινότητες σφαγιάσθηκαν ανελέητα και τα σπίτια τους κατέρευσαν πυρπολημένα  καλύπτοντας τα πτώματα.

    Μερικοί προσπάθησαν να διαφύγουν μόλις ξέσπασαν οι βιαιοπραγίες αναζητώντας καταφύγιο στις πόλεις αλλά  έπεφταν στα χέρια οπλισμένων συμμοριών που τους κατακρεούργησαν. Σε μερικά Μουσουλμανικά χωριά οι κάτοικοι οχυρώθηκαν στα σπίτια τους  προσπαθώντας να αποκρούσουν τους αφηνιασμένους Ρωμιούς. Ελάχιστοι επέζησαν. Μερικοί παραδόθηκαν με την υπόσχεση ότι δεν θα πάθουν τίποτα αλλά το αποτέλεσμα ήταν να δολοφονηθούν αμέσως. Οι άντρες σφαγιάζονταν επί τόπου, οι γυναίκες και τα παιδιά οδηγούντο σε απόμακρες τοποθεσίες όπου είχαν την ίδια τύχη.

Απ' άκρη σ' άκρη της Πελοπονήσου περιπλανόμενες ληστοσυμμορίες "αρματωλών" οπλισμένοι με ρόπαλα, δρεπάνια και λιγοστά τουφέκια, σκότωναν, λεηλατούσαν και πυρπολούσαν. Στις περισσότερες περιπτώσεις καθοδηγούντο από χριστιανούς παπάδες που ευλογούσαν το θεάρεστο έργο τους και  τους παρότρυναν σε ακόμα μεγαλύτερες θηριωδίες

 

    Σύμφωνα  με τον Steven Runciman συγγραφέα της "Ιστορίας της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας", οι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας όπως ο Μέγας Βασίλειος, θα είχαν αισθανθή  αποτροπιασμό γιά τους "ευσεβείς" Μητροπολίτες της Πελοπονήσου που καθοδήγησαν την εξέγερση του 1821. Αυτό που συνέβη στην Πελοπόνησο δεν ήταν αγώνας ανεξαρτησίας ή απελευθέρωσης αλλά πόλεμος ολικής εξολόθρευσης των Τούρκων Μουσουλμάνων κάτω από την ηγεσία των Ορθόδοξων κληρικών. Μιά ακόμα άγνωστη γενοκτονία με δράστες Ελληνες.

          Ο ιστορικός George Finlay έγραψε το 1861:

"Τον Απρίλιο του 1821 υπήρχε διάσπαρτος στην Πελοπόνησο ένας αγροτικός Μουσουλμανικός πληθυσμός 20.000 ψυχών. Δύο μήνες αργότερα είχε σφαγιασθή από τους Ρωμιούς χωρίς έλεος ή τύψεις. Πρόκειται γιά εθνικό έγκλημα των Ελλήνων που θα βαραίνει γιά πάντα την συνείδησή τους καθώς πρόκειται γιά πράξη ασυγχώρητης βαρβαρότητας"

    Σύμφωνα με τον ιστορικό C.M. Woodhouse  οι Οθωμανιικοί πληθυσμοί πόλεων και χωριών συγκεντρώθηκαν και οδηγήθηκαν σε υπαίθριες  τοποθεσίες όπου σφαγιάσθηκαν ομαδικά. Στην Μολδοβλαχία ο αρχηγός της εξέγερσης Αλέξανδρος Υψηλάντης κατέλαβε ξαφνικά τις πόλεις Γαλάτσι και Ιάσιο. Στην συνέχεια διέταξε την εν ψυχρώ δολοφονία όλων των Τούρκων της περιοχής.

 

ΟΖΟΥΣΕΣ ΚΕΦΑΛΕΣ

   Τις  πολεμικές συνήθειες βαρβάρων ακολουθούσαν πιστά και οι Ελληνες επαναστάτες. Με καμάρι οι κατσαπλιάδες παρουσίαζαν τα κομμένα τουρκικά κεφάλια. Τα θεωρούσαν πολύτιμα λάφυρα. "Πήραν πλήθος κεφάλια οι Ελληνες, άρματα, σημαίγες και τάφεραν εις τον Φαληρέα", γράφει με περηφάνια ο Μακρυγιάννης. Φορτία τουρκικών κεφαλών μεταφέρονταν στη Δοίκηση ως απόδειξη πολεμικού θριάμβου. Ο Γκούρας το καλοκαίρι του 1824, ύστερα από τη νικηφόρα μάχη στον Μαραθώνα  έστειλε στην Αθήνα τριάντα κεφάλια. Στρατιώτες θα τα περιφέρουν, καρφωμένα σε παλούκια, στα χωριά της Αττικής πανηγυρίζοντας.

   Στις Κυκλάδες, ομάδες αρματωλών, κρατώντας ψηλά παλουκωμένα κεφάλια, ταξίδευαν από νησί σε νησί με ζουρνάδες και νταούλια  συγκεντρώνοντας δώρα από τους κατοίκους. Απαράλλαχτα όπως τριγύριζαν στα χωριά σε ειρηνικές εποχές οι κυνηγοί, με το τομάρι του λύκου που σκότωσαν υψωμένο σε κοντάρι, εισπράττοντας φιλοδωρήματα από τους γεωργοκτηνοτρόφους. Σκηνή πανηγυρικής περιαγωγής κομμένων κεφαλιών παρακολούθησε στο Αργός το 1822 ο γερμανός αξιωματικός Maximilian von Kotsch.

     Οι Ελληνες συναγωνίζονταν σε βαρβαρότητα άλλους λαούς και πάσχιζαν να τους ξεπεράσουν. Ωστόσο, αυτή η διαπόμπευση των κομμένων κεφαλιών δεν ήταν ελληνικό εφεύρημα. Επί χιλιετίες τα κεφάλια των εχθρών επιδεικνύονταν ως θριαμβικά έπαθλα. Η οσμή του πτώματος ενός σκοτωμένου εχθρού είναι πολύ ευχάριστη, έλεγαν οι Ρωμαίοι. Σίγουρα αυτή την αγαλλίαση ένιωθαν οι Ελληνες αντικρύζοντας τις όζουσες κεφαλές των εχθρών που περιάγονταν στα νησιά καρφωμένες σε παλούκια με συνοδεία μουσικών οργάνων ή κυλιόνταν στο στρατόπεδο της πολιορκημένης Τριπολιτσάς μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού.
 

ΤοYρκοι αιχμAλωτοι καIγονται ζωντανοI στην Υδρα

  Οι κάτοικοι των νησιών Υδρα, Σπέτσες και Ψαρά προσχώρησαν αμέσως στην επανάσταση του 1821. Από την πρώτη στιγμή οργάνωσαν πειρατικές επιδρομές με επιθέσεις στα εμπορικά πλοία που έφεραν Τουρκική σημαία. Μόλις κυρίευαν ένα Τουρκικό πλοίο εξόντωναν το πλήρωμά του με σφαγιασμό ή τους έριχναν στην θάλασσα γιά να πνιγούν. Μεταξύ των θυμάτων ήσαν πολλοί Μουσουλμάνοι προσκυνητές που πήγαιναν στην Μέκκα γιά το ετήσιο προσκήνυμα.

   Σύμφωνα με τους Βρετανούς συγγραφείς St. Clair, Howarth και William Miller,  Ελληνες πειρατές έπιασαν 57 ΄Τούρκους ναυτικούς, τους μετέφεραν σιδηροδέσμιους στην Υδρα και τους έψησαν ζωντανούς στην παραλία μπροστά στους συγκεντρωμένους κατοίκους που πανηγύριζαν.

   Αρκετοί Ρωμιοί στην Θεσσαλία, Μακεδονία και Χαλκιδική εξεγέρθηκαν και άρχισαν να σφαγιάζουν αδιάκριτα τους άμαχους Μουσουλμάνους των γύρο περιοχών. Οι χριστιανοί σκότωναν αδιάκριτα και χωρίς καμμία τύψη τους Μουσουλμάνους γείτονές τους αισθανόμενοι πως η εξέγερση ήταν μία ευκαιρία θρησκευτικής εξολόθρευσης των αλλοθρήσκων. Στις θηριωδίες που διέπραξαν είχαν την καθοδήγηση των χριστιανών επισκόπων και ιερέων που ευλογούσαν και καθαγίαζαν τις αποτρόπαιες πράξεις των. Ο Μεσαίωνας αναβίωσε στην Ελλάδα στην χειρότερη μορφή του.

 

ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΑΜΑΧΩΝ ΣΤΗΝ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ ΚΑΙ ΝΑΥΑΡΙΝΟ

Φ Ρ Ι Κ Η

   Τον Αύγουστο 1821 οι Μουσουλμάνοι που πολιορκούντο επί μήνες από τους Ρωμιούς επαναστάτες στην μικρή πόλη της Μονεμβασίας, αποφάσισαν να παραδοθούν μη αντέχοντας την πείνα και τις ασθένειες που τους μάστιζαν. Ακολούθησε ένας ανελέητος σφαγιασμός  των αιχμαλώτων με τον πιό βάρβαρο τρόπο. Λίγες ημέρες αργότερα η ίδια τύχη περίμενε τους Μουσουλμάνους του Ναβαρίνου. Υπολογίζεται ότι 2.500 Μουσουλμάνοι σφαγιάσθηκαν ανελέητα από τους Χριστιανούς της περιοχής..

   Σύμφωνα με μαρτυρίες  οι  γυναικες υποχρεώνοντο να γδυθούν και να παραδώσουν τα τιμαλφή τους. Στην συνέχεια τις έριχναν γυμνές στην θάλασσα και τις πυροβολούσαν. Οι επαναστάτες πετούσαν ακόμα και τα παιδιά στην θάλασσα για να πνιγούν. Γιά τα μωρά εφάρμοζαν έναν ακόμα πιό βάρβαρο τρόπο θανάτωσης. Τα έπιαναν από τα πόδια και χτυπούσαν τα κεφάλια τους στα βράχια της παραλίας. Μερικά αγόρια και κορίτσια που παρέμειναν ζωντανά πωλούντο γιά εκπόρνευση. Σε μιά περίπτωση μιά ομάδα Ελλήνων κλωτσούσε το κομμένο κεφάλι ενός Τούρκου παίζοντας ποδόσφαιρο.

    Οι φρικαλεότητες που διαδραματίσθηκαν στην περιοχή έκαναν μερικούς Μουσουλμάνους να παραφρονήσουν. Ανθρωποι-φαντάσματα τριγύριζαν στα ερείπια γιά καιρό. Αρκετοί Ελληνες του Ναβαρίνου αφηγούντο με υπερηφάνεια τις τρομακτικές σφαγές. Κάποιος υπερηφανεύθηκε πως σκότωσε 18 Τούρκους, κάποιος άλλος καυχήθηκε πως έσφαξε εννέα γυναίκες και παιδιά στα κρεβάτια τους

    Λίγες εβδομάδες αργότερα  όλοι αυτοί οι ανελέητοι φονιάδες επεδείκνυαν με υπερηφάνεια στους Ευρωπαίους εθελοντές που ήλθαν να ενισχύσουν τον "αγώνα τους", τα κατακρεουργημένα και βιασμένα πτώματα των γυναικών που είχαν πετάξει από τα τείχη. Το αποτέλεσμα ήταν να προκαλέσουν τον αποτροπιασμό των ξένων. Ο Γερμανός εθελοντής Franz Lieber αφηγείται τα αισθήματα φρίκης που προκλήθηκαν στους ξένους εθελοντές όταν οι Ρωμιοί της περιοχής τους προσκάλεσαν να βιάσουν Μουσουλμάνες που είχαν ήδη βιασθή από τους ίδιους.

  

Μάρτιος 1821: Ο Δεσπότης Πατρών Γερμανός καθαγιάζει  τους αρματωλούς του Κολοκοτρώνη

 

  Η μεγάλη σφαγή της Τρίπολης

    The Tripolitsa Massacre

    Η Τριπολιτσά (Τρίπολη) ήταν πρωτεύουσα της Πελοπονήσου και έδρα Τούρκου διοικητή. Στις αρχές του 1821 είχε 35.000 κατοίκους, κυρίως Τούρκους, Αλβανούς και Εβραίους. Στις 5 Οκτωβρίου 1821 οι εξεγερμένοι Ρωμιοί του Μωριά που την πολιορκούσαν επί μήνες, διέπραξαν στην πόλη αυτή μία από τις μεγαλύτερες σφαγές στην ιστορία των Βαλκανίων. Κράτησε τρεις  ημέρες και κόστισε την ζωή περισσοτέρων από 10.000 αμάχων Μουσουλμάνων. Κατακρεουργημένα και αποκεφαλισμένα  πτώματα κείτοντο διάσπαρτα στην μαρτυρική πόλη.

       Αναφέρει ο Αγγλος ιστορικός William Phillips:

"Γιά τρεις ολόκληρες οι δύστυχοι κάτοικοι της Τριπολιτσάς είχαν παραδοθή στην φρενιασμένη μανία ενός όχλου που τον αποτελούσαν άγριοι σφαγείς. Δεν γινόταν καμμιά διάκριση ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες ούτε στην ηλικία τους. Γυναίκες και παιδιά υπέστησαν φριχτά βασανιστήρια πρωτού θανατωθούν. Η σφαγή πήρε τόσο μεγάλες διαστάσεις που έκανε τον αρχηγό των ανταρτών Θεόδωρο Κολοκοτρώνη να περηφανευθή πως όταν μπήκε στην πόλη από την κεντρική πύλη οι οπλές του αλόγου του δεν πατούσαν στο έδαφος. Η θριαμβευτική του διαδρομή ήταν στρωμένη με χιλιάδες κατακρεουργημένα πτώματα αμάχων"

      Την τρίτη ημέρα της σφαγής 2.000 Μουσουλμάνοι κυρίως γυναικόπαιδα, οδηγήθηκαν σε μία γειτονική χαράδρα και θανατώθηκαν ανελέητα σαν ζώα. Σύμφωνα με τους Βρετανούς συγγραφείς St. Clair και Howarth αλλά και επίσημα έγγραφα του Φόρεϊν Οφις, όλοι αυτοί οι δύστυχοι άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί αφού πρώτα του έκοψαν χέρια και πόδια. Εγκυες γυναίκες υπέστησαν τα πιό εξευτελιστικά βασανιστήρια. Δύο χιλιάδες ψυχές, κυρίως γυναικόπεδα, οδηγήθηκαν γυμνοί στον τόπο ενός φρικιαστικού μαρτυρίου

 

ΘεΟδωρος ΚολοκοτρΩνης

Ο ΜΕγας Ενοχος  

       

Μετά την   θηριωδία της Τρίπολης οι ελάχιστοι επιζήσαντες που διέφυγαν στην ύπαιθρο σε κατάσταση λιμοκτονίας, αποτελούσαν στόχο των ανταρτών που εξακολουθούσαν να βρίσκονται σε κατάσταση φρενίτιδας και τους πυροβολούσαν σαν θηράματα. Εμπνευστής και αυτουργός των φοβερών αυτών ωμοτήτων ήταν ο "αρχιστράτηγος" των εξεγερμένων Ρωμιών Θεόδωρος Κολοκοτρώνης που πήρε κορυφαία θέση στο πάνθεο των ηρώων της Ελληνικής επανάστασης.

Βοηθός και πρωτοπαλλήκαρο ήταν ο ανεψιός του Νικηταράς ο επονομαζόμενος "Τουρκοφάγος", διαβόητος στην ιστορία γιά  βαρβαρότητες κατά των Μουσουλμάνων. Συνεργός  στην μεγάλη σφαγή ήταν και ο Δημήτριος  Υψηλάντης (1793-1832) αδελφός του Αλεξάνδρου Υψηλάντη, αξιωματικός του Ρωσικού στρατού, που στάλθηκε από τον αδελφό του τον Μάρτιο του 1821 στην Πελοπόννησο, σαν πληρεξούσιος της Φιλικής Εταιρείας
 

Κολοκοτρώνης και Οτσαλάν: Βίοι παράλληλοι δύο  σφαγέων. Ο θανατοποινίτης Αμπντουλάχ Οτσαλάν βαρύνεται με τον σφαγιασμό 50.000 αμάχων Τούρκων

   Ενας Πρώσσος αξιωματικός περιγράφει τα γεγονότα που ακολούθησαν την πτώση της Τριπολιτσάς ως εξής:

  "Μιά πανέμορφη νεαρή Τουρκάλα, πίό όμορφη και από την μυθική ωραία Ελένη, πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από τον ανεψιό του Κολοκοτρώνη, ένα άλλο αγόρι με μιά θηλειά στον λαιμο διαπομπεύθηκε στους δρόμους της πόλης, στην συνέχεια ρίφθηκε σε ένα χαντάκι και πετροβολήθηκε. Πρωτού ακόμα ξεψυχίσει το έδεσαν σε ένα δοκάρι και το έκαψαν ζωντανό"

   Τρία άλλα Τουρκόπουλα σιγοψήθηκαν στην φωτιά μπροστά στα μάτια των γονιών τους. Στην διάρκεια  ωμοτήτων ο αρχηγός της εξέγερσης Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δικαιολογούσε τις βαρβαρότητες των στρατιωτών του λέγοντας:

"Βρισκόμαστε σε πόλεμο και οτιδήποτε συμβεί μπορεί να δικαιολογηθή"

    Ευρωπαίοι αξιωματικοί που παραβρέθηκαν στην άλωση της Τριπολιτσάς, μεταξύ των οποίων ο συνταγματάρχης Thomas Gordon, υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες και περιέγραψαν αργότερα με κάθε λεπτομέρεια τα ανατριχιαστικά γεγονότα που διαδραματίσθηκαν στην μαρτυρική πόλη.

  Ο συνταγματάρχης Thomas Gordon αισθάνθηκε τόσο μεγάλο αποτροπιασμό που παραιτήθηκε από την θέση του στο στρατόπεδο των Ελλήνων. Ενας νέος Γερμανός φιλέλληνας, ο δόκτωρ Wilhelm Boldemann, δεν μπόρεσε να αντέξει τις σκηνές φρίκης και αυτοκτόνησε με δηλητήριο.

 

Οι σφαγές στην Ακροκόρινθο

The Acrocorinth massacres

    Στα τέλη Ιανουαρίου του 1822 περισσότεροι από 1500 Τούρκοι και άλλοι Μουσουλμάνοι της πολιορκούμενης Ακροκόρινθου συμφώνησαν να παραδωθούν με τον όρο να τους επιτραπεί να ναυλώσουν σκάφη που θα τους μετέφεραν στην Μικρά Ασία. Ωστόσο την ώρα που περίμεναν τα πλοία, αντάρτες υπό την ηγεσία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη έπεσαν επάνω τους και τους κατέσφαξαν. Λεπτομέρειες του  τραγικού αυτού γεγονός περιγράφηκαν αργότερα από έναν Γερμανό αξιωματικό που ανέφερε μεταξύ άλλων:

"Οι Ελληνες αντάρτες κράτησαν ζωντανές τις όμορφες Μουσουλμάνες για να τις πουλήσουν σαν σκλάβες. Τα χρήματα κατέληγαν στις τσέπες των αρχηγών τους όπως ο Μαυροκορδάτος"

    Ο Μαυροκορδάτος πούλησε τις γυναίκες στον καπετάνιο ενός Βρετανικού πλοίου. Ενας Ιταλός εθελοντής ονόματι Brengeri, πηγαίνοντας στην Κόρινθο βρήκε το πτώμα ενός Τούρκου και δίπλα να οδείρονται την γυναίκα και το μωρό του σε κατάσταση λιμοκτονίας. Ο Ιταλός τους έδωσε μερικά χρήματα γιά να αγοράσουν τροφή και συνέχισε τον δρόμο του. Λίγα αργότερα άκουσε δύο πυροβολισμούς. Ελληνες στασιαστές είχαν σκοτώσει την γυναίκα και το μωρό της για να  πάρουν τα χρήματα.

   Λίγο αργότερα ο Brengeri είδε μερικούς Ελληνες να εξοντώνουν μιά τετραμελή οικογένεια Τούρκων αποτελούμενη από αντρόγυνο και δύο παιδιά. Λίγο πρωτού σκοτώσουν την γυναίκα, οι επαναστάτες ξέσκισαν το φερετζέ που φορούσε γιά να δουν αν είναι όμορφη. Ο Brengeri μπήκε ανάμεσα και παρακάλεσε να την λυπηθούν. Εκείνοι ζήτησαν 50 πιάστρα και όταν ο Ιταλός τα έδωσε την άφησαν ζωντανή.

   Μετά την κατάληψη της Ακροκόρινθου, ένα ζευγάρι πεινασμένων Τούρκων προσπάθησε να περισώσει το παιδί τους δίνοντας αυτό σε έναν Ελληνα. Εκείνος τράβηξε ένα τεράστιο μαχαίρο και αποκεφάλισε το παιδάκι εξηγώντας σε έναν Γερμανό αξιωματικό που προσπάθησε να τον σταματήσει πως "Είναι καλλίτερο να προλαμβάνουμε  έναν Τούρκο να μεγαλώσει".

   Μέχρι το τέλος του 1822 η Ελληνική εξέγερση κόστισε την ζωή σε περισσότερους από 50.000 άμαχους Μουσουλμάνους της Πελοπονήσου. Οσοι επέζησαν πωλήθηκαν σκλάβοι.Αυτοί που σκοτώθηκαν σε μάχες μεταξύ των αντιπάλων παρατάξεων ήσαν ελάχιστοι.

   

Brutalities in Acropolis

Ωμοτητες  στην Ακροπολη

   Στις 21 Ιουνίου 1822 οι πολιορκούμενοι επί μήνες στην Ακρόπολη Τούρκοι, παραδόθηκαν  λόγω λιμοκτονίας με την υπόσχεση  χριστιανών κληρικών ότι δεν θα πάθουν τίποτα. Παρ' όλα αυτά θανατώθηκαν επί τόπου εκτός από ελάχιστους που διασώθηκαν με την παρέμβαση ξένων Προξένων. Στους δρόμους της Αθήνας 400 άοπλοι Μουσουλμάνοι κατακρεουργήθηκαν με τον πιό βάρβαρο τρόπο.

   Σύμφωνα με περιγραφές Βρετανών ναυτικών οι επαναστάτες συνήθιζαν να βασανίζουν τους αιχμ&#