1921: Πως εξολοθρεύθηκαν 50.000 άμαχοι  Μουσουλμάνοι από τα στίφη του Κολοκοτρώνη

 "Ούτε ένας Τούρκος  στον Μωριά , μηδέ στον κόσμο όλον"

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Η Επανάσταση του 1821 που είναι ο αποκαλούμενος από τους Ελληνες αγώνας  της ανεξαρτησίας, απέχει πολύ από μία εθνική εξέγερση με την συμβατική της έννοια. Στην πραγματικότητα είναι μιά σειρά ανελέητων σφαγών σε βάρος αμάχων Μουσουλμάνων με τις ευλογίες του χριστιανικού κλήρου

Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΗΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΟΧΛΟ ΤΟ 1821

Extermination of Muslims at Moria  by christian mob in 1821

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΩΝ ΩΜΟΤΗΤΩΝ  

   Η εξέγερση των Χριστιανών του Μωριά (Πελοπονήσου) ξέσπασε στις 25 Μαρτίου 1821 σύμφωνα με το παλιό Ιουλιανό ημερολόγιο. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι κάτοικοι της Πελοπονήσου ήσαν εκχριστιανισμένοι Αρβανίτες και εξελληνισμένοι Σλάβοι. Στην Ιστάμπούλ ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ ένας υπομονετικός  και χαρισματικός ηγέτης, προσπαθούσε να στηρίξει με μεταρυθμίσεις την κλονιζόμενη Οθωμανική αυτοκρατορία που κινδύνευε από την εξέγερση του Τουρκαλβανού κυβερνήτη των Ιωαννίνων Αλή Πασά Τεπελενλή.

Ατακτες ληστοσυμμορίες Ρωμιών και Αλβανών αρματολών εκμεταλλεύθηκαν την αστάθεια και ξεκίνησαν την εξέγερσή τους με σύνθημα: "Ουτε ένας Τούρκος ζωντανός στον Μωριά". Το συγκεκριμμένο σύνθημα πυροδότησε μιά αποτρόπαιη σειρά φρικαλεοτήτων σε βάρος του άμαχου Μουσουλμανικού πληθυσμού της Πελοπονήσσου που εξολοθρεύθηκε ολοσχερώς. Δεν υπήρχε Τουρκικός στρατός να τους προστατεύσει και η εξόντωσή τους πήρε διαστάσεις γενοκτονίας

   Οι πρώτες σφαγές πραγματοποιούνται στη Μολδοβλαχία, υπό την καθοδήγηση του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Αποτελούν το προοίμιο όσων θα ακολουθήσουν στην Ελλάδα. Πρωταγωνιστής στο μακελλειό βρίσκεται ο Φιλικός οπλαρχηγός Βασίλης Καραβιάς, αρχηγός  της χωροφυλακής στο Γαλάτσι.

   Στις 21 Φεβρουαρίου, παραμονή της εισόδου του Υψηλάντη στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, ο Καραβιάς σφάζει με τους μισθοφόρους του την Οθωμανική φρουρά και όλους τους άμαχους τούρκους εμπόρους και ναυτικούς που βρίσκονται στο Γαλάτσι και πλιατσικολογεί τα τουρκικά καταστήματα. Λίγες μέρες αργότερα παρουσία του ίδιου του Υψηλάντη ο Καραβιάς ολοκληρώνει τη σφαγή των Οθωμανών της πόλης.  Ο Υψηλάντης γνωστοποιεί τις προθέσεις του, χαρακτηρίζοντας με προκήρυξη τις σφαγές των αιχμαλώτων στρατιωτών και  αμάχων εμπόρων καθώς και το πλιάτσικο της περιουσίας τους, ως "ηρωϊκά κατορθώματα".

   Η εξέγερση στο Μοριά αρχίζει από τα Καλάβρυτα στις 21 Μαρτίου. Πρωτοστατούν οι Φιλικοί Σωτήρης Χαραλάμπης, Ασημάκης Φωτήλας, Βασίλης Πετμεζάς, Σωτήρης Θεοχαρόπουλος και Νίκος Σολιώτης. Οι τριακόσιοι περίπου τούρκοι κάτοικοι της κωμόπολης μετά από μικρή αντίσταση παραδίδονται με συνθήκη η οποία αμέσως καταπατάται από τους νικητές. Οι άντρες αιχμάλωτοι σφαγιάζονται και τα γυναικόπαιδα γίνονται δούλοι στα σπίτια των πλούσιων Ρωμιών της περιοχής, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γάλλου αξιωματικού Μαξίμ Ρεϊμπό.

    Ακολουθεί η Πάτρα στις 23 Μαρτίου. Επικεφαλής βρίσκονται οι Φιλικοί μητροπολίτης παλαιών Πατρών Γερμανός, Ιωάννης Βλασσόπουλος, Ανδρέας Ζαΐμης, Ανδρέας Λόντος και Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος. Οι Μουσουλμάνοι κλείνονται στο κάστρο.

   Ο γάλλος πρόξενος Χ. Πουκεβίλ γράφει στο ημερολόγιο του: “Δεν πίστευα πως θα ξαναδώ το φως ύστερα από αυτή την τρομερή νύχτα… Κραυγές ασυνάρτητες, μια πόλη είκοσι χιλιάδων κατοίκων χάνεται…Οι Έλληνες πυρπολούν τη μουσουλμανική συνοικία. Οι δρόμοι γεμάτοι πτώματα. Ο αρχιεπίσκοπος Γερμανός φορτώθηκε μεγάλη ευθύνη…Οι Έλληνες φθάνουν από τα χωριά κραυγάζοντας “θάνατος στους Τούρκους”…Η σημαία του Σταυρού κυματίζει πάνω στα τζαμιά. Οι παπάδες βαφτίζουν πολλά τουρκόπουλα…Μπαίνουν στην πόλη οι προεστοί της Βοστίτσας. Μπροστά πηγαίνουν άνθρωποί τους που έχουν μπηγμένα επάνω σε κοντάρια πέντε τουρκικά κεφάλια ".

   Ο πρόξενος της Σουηδίας στην Πάτρα και μέλος της Φιλικής Λουδοβίκος Στράνης, σημειώνει σε επιστολή του (26/3/1821) προς τον σουηδό πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη: “Ολα σχεδόν τα τούρκικα σπίτια καταστράφηκαν και λεηλατήθηκαν. Τα περισσότερα πυρπολήθηκαν”. Τα ίδια παρατηρεί και ο άγγλος πρόξενος Φίλιπ Γκριν: "Στην πόλη επικρατούσε σύγχυση και λεηλασία, τα σπίτια των Τούρκων ανοίχτηκαν και λεηλατήθηκαν. Τα τζαμιά πυρπολήθηκαν ή γκρεμίστηκαν".

   Στις 23 Μαρτίου μπαίνουν στην Καλαμάτα οι εξεγερμένοι με αρχηγούς τους  Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Αναγνώστη Παπαγεωργίου (Αναγνωσταρά), Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και Νικήτα Τουρκολέκα (που σύντομα λαμβάνει τα παρατσούκλια Νικηταράς ο Τουρκοφάγος ή Νικηταρού).

   Οι Τούρκοι κάτοικοι παραδίδονται παίρνοντας όρκους προστασίας της ζωής και της τιμής τους. Οι αιχμάλωτοι μοιράζονται δούλοι. Τους περισσότερους από αυτούς, με εξαίρεση τα όμορφα κορίτσια, σύντομα τους “έφαγε το σκοτάδι”, σύμφωνα με την έκφραση του Φιλικού Αμβρόσιου Φραντζή.

   Στα μικτά Χριστιανομουσουλμανικά χωριά οι χριστιανοί άρχισαν να δολοφονούν αδιάκριτα τους γείτονες Μουσουλμάνους και να πυρπολούν τα σπίτια τους. Ο Βρετανός συγγραφέας William St. Clair  έγραψε:

"Το άγριο πάθος των Ρωμιών γιά εκδίκηση ξέσπασε σε ένα φρενιασμένο μακελλειό σε βάρος των  Οθωμανών με φρικιαστικές δολοφονίες αμάχων "

    Ενας άλλος Βρετανός συγγραφέας ο David Howarth σημειώνει τα εξής:

"Δεν υπήρχε καμμιά δικαιολογία γιά τις σφαγές που διέπραξαν οι Γρεκοί στην Πελοπόνησο. Από την πρώτη στιγμή δημιούργησαν ένα λουτρό αίματος σκοτώνοντας αδιάκριτα οποιονδήποτε  μη χριστιανό"

   Υπολογίζεται ότι τον Μάρτιο του 1821  ζούσαν στην Πελοπόνησο  περισσότεροι από 50.000 Μουσουλμάνοι. Ενα μήνα αργότερα όταν οι Ρωμιοί γιόρτασαν το Πάσχα τους δεν είχε απομείνει κανείς. Ελάχιστοι κατέφυγαν σε φρούρια για να γλυτώσουν. Η ύπαιθρος  γέμισε πτώματα Τούρκων που σάπιζαν.Η δυσωδία ήταν αφόρητη αλλά κανείς δεν νοιαζόταν να τα θάψει

     Σύμφωνα με τον William St. Clair οι Τούρκοι της Πελοπονήσου άφησαν πίσω τους ελάχιστα ίχνη. Εξολοθρεύθηκαν ξαφνικά και χάθηκαν από το ιστορικό προσκήνιο σε ελάχιστο χρόνο χωρίς αυτό να γίνει αντιληπτό από τον πολιτισμένο κόσμο. Περισσότεροι από 20.000 άμαχοι Τούρκοι κυρίως γυναίκες και παιδιά σφαγιάσθηκαν από τους Ρωμιούς μέσα σε λίγες εβδομάδες. Δολοφονούντο μαζικά χωρίς έλεος ή δισταγμό. Μουσουλμανικοί πληθυσμοί που ζούσαν σε απομακρυσμένες αγροτικές κοινότητες σφαγιάσθηκαν ανελέητα και τα σπίτια τους κατέρευσαν πυρπολημένα  καλύπτοντας τα πτώματα.

    Μερικοί προσπάθησαν να διαφύγουν μόλις ξέσπασαν οι βιαιοπραγίες αναζητώντας καταφύγιο στις πόλεις αλλά  έπεφταν στα χέρια οπλισμένων συμμοριών που τους κατακρεούργησαν. Σε μερικά Μουσουλμανικά χωριά οι κάτοικοι οχυρώθηκαν στα σπίτια τους  προσπαθώντας να αποκρούσουν τους αφηνιασμένους Ρωμιούς. Ελάχιστοι επέζησαν. Μερικοί παραδόθηκαν με την υπόσχεση ότι δεν θα πάθουν τίποτα αλλά το αποτέλεσμα ήταν να δολοφονηθούν αμέσως. Οι άντρες σφαγιάζονταν επί τόπου, οι γυναίκες και τα παιδιά οδηγούντο σε απόμακρες τοποθεσίες όπου είχαν την ίδια τύχη.

Απ' άκρη σ' άκρη της Πελοπονήσου περιπλανόμενες ληστοσυμμορίες "αρματωλών" οπλισμένοι με ρόπαλα, δρεπάνια και λιγοστά τουφέκια, σκότωναν, λεηλατούσαν και πυρπολούσαν. Στις περισσότερες περιπτώσεις καθοδηγούντο από χριστιανούς παπάδες που ευλογούσαν το θεάρεστο έργο τους και  τους παρότρυναν σε ακόμα μεγαλύτερες θηριωδίες

    Σύμφωνα  με τον Steven Runciman συγγραφέα της "Ιστορίας της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας", οι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας όπως ο Μέγας Βασίλειος, θα είχαν αισθανθή  αποτροπιασμό γιά τους "ευσεβείς" Μητροπολίτες της Πελοπονήσου που καθοδήγησαν την εξέγερση του 1821. Αυτό που συνέβη στην Πελοπόνησο δεν ήταν αγώνας ανεξαρτησίας ή απελευθέρωσης αλλά πόλεμος ολικής εξολόθρευσης των Τούρκων Μουσουλμάνων κάτω από την ηγεσία των Ορθόδοξων κληρικών. Μιά ακόμα άγνωστη γενοκτονία με δράστες Ελληνες.

          Ο ιστορικός George Finlay έγραψε το 1861:

"Τον Απρίλιο του 1821 υπήρχε διάσπαρτος στην Πελοπόνησο ένας αγροτικός Μουσουλμανικός πληθυσμός 20.000 ψυχών. Δύο μήνες αργότερα είχε σφαγιασθή από τους Ρωμιούς χωρίς έλεος ή τύψεις. Πρόκειται γιά εθνικό έγκλημα των Ελλήνων που θα βαραίνει γιά πάντα την συνείδησή τους καθώς πρόκειται γιά πράξη ασυγχώρητης βαρβαρότητας"

    Σύμφωνα με τον ιστορικό C.M. Woodhouse  οι Οθωμανιικοί πληθυσμοί πόλεων και χωριών συγκεντρώθηκαν και οδηγήθηκαν σε υπαίθριες  τοποθεσίες όπου σφαγιάσθηκαν ομαδικά. Στην Μολδοβλαχία ο αρχηγός της εξέγερσης Αλέξανδρος Υψηλάντης κατέλαβε ξαφνικά τις πόλεις Γαλάτσι και Ιάσιο. Στην συνέχεια διέταξε την εν ψυχρώ δολοφονία όλων των Τούρκων της περιοχής.

ΟΖΟΥΣΕΣ ΚΕΦΑΛΕΣ

   Τις  πολεμικές συνήθειες βαρβάρων ακολουθούσαν πιστά και οι Ελληνες επαναστάτες. Με καμάρι οι κατσαπλιάδες παρουσίαζαν τα κομμένα τουρκικά κεφάλια. Τα θεωρούσαν πολύτιμα λάφυρα. "Πήραν πλήθος κεφάλια οι Ελληνες, άρματα, σημαίγες και τάφεραν εις τον Φαληρέα", γράφει με περηφάνια ο Μακρυγιάννης. Φορτία τουρκικών κεφαλών μεταφέρονταν στη Δοίκηση ως απόδειξη πολεμικού θριάμβου. Ο Γκούρας το καλοκαίρι του 1824, ύστερα από τη νικηφόρα μάχη στον Μαραθώνα  έστειλε στην Αθήνα τριάντα κεφάλια. Στρατιώτες θα τα περιφέρουν, καρφωμένα σε παλούκια, στα χωριά της Αττικής πανηγυρίζοντας.

   Στις Κυκλάδες, ομάδες αρματωλών, κρατώντας ψηλά παλουκωμένα κεφάλια, ταξίδευαν από νησί σε νησί με ζουρνάδες και νταούλια  συγκεντρώνοντας δώρα από τους κατοίκους. Απαράλλαχτα όπως τριγύριζαν στα χωριά σε ειρηνικές εποχές οι κυνηγοί, με το τομάρι του λύκου που σκότωσαν υψωμένο σε κοντάρι, εισπράττοντας φιλοδωρήματα από τους γεωργοκτηνοτρόφους. Σκηνή πανηγυρικής περιαγωγής κομμένων κεφαλιών παρακολούθησε στο Αργός το 1822 ο γερμανός αξιωματικός Maximilian von Kotsch.

     Οι Ελληνες συναγωνίζονταν σε βαρβαρότητα άλλους λαούς και πάσχιζαν να τους ξεπεράσουν. Ωστόσο, αυτή η διαπόμπευση των κομμένων κεφαλιών δεν ήταν ελληνικό εφεύρημα. Επί χιλιετίες τα κεφάλια των εχθρών επιδεικνύονταν ως θριαμβικά έπαθλα. Η οσμή του πτώματος ενός σκοτωμένου εχθρού είναι πολύ ευχάριστη, έλεγαν οι Ρωμαίοι. Σίγουρα αυτή την αγαλλίαση ένιωθαν οι Ελληνες αντικρύζοντας τις όζουσες κεφαλές των εχθρών που περιάγονταν στα νησιά καρφωμένες σε παλούκια με συνοδεία μουσικών οργάνων ή κυλιόνταν στο στρατόπεδο της πολιορκημένης Τριπολιτσάς μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού.
 

ΤοYρκοι αιχμAλωτοι καIγονται ζωντανοI στην Υδρα

  Οι κάτοικοι των νησιών Υδρα, Σπέτσες και Ψαρά προσχώρησαν αμέσως στην επανάσταση του 1821. Από την πρώτη στιγμή οργάνωσαν πειρατικές επιδρομές με επιθέσεις στα εμπορικά πλοία που έφεραν Τουρκική σημαία. Μόλις κυρίευαν ένα Τουρκικό πλοίο εξόντωναν το πλήρωμά του με σφαγιασμό ή τους έριχναν στην θάλασσα γιά να πνιγούν. Μεταξύ των θυμάτων ήσαν πολλοί Μουσουλμάνοι προσκυνητές που πήγαιναν στην Μέκκα γιά το ετήσιο προσκήνυμα.

   Σύμφωνα με τους Βρετανούς συγγραφείς St. Clair, Howarth και William Miller,  Ελληνες πειρατές έπιασαν 57 ΄Τούρκους ναυτικούς, τους μετέφεραν σιδηροδέσμιους στην Υδρα και τους έψησαν ζωντανούς στην παραλία μπροστά στους συγκεντρωμένους κατοίκους που πανηγύριζαν.

   Αρκετοί Ρωμιοί στην Θεσσαλία, Μακεδονία και Χαλκιδική εξεγέρθηκαν και άρχισαν να σφαγιάζουν αδιάκριτα τους άμαχους Μουσουλμάνους των γύρο περιοχών. Οι χριστιανοί σκότωναν αδιάκριτα και χωρίς καμμία τύψη τους Μουσουλμάνους γείτονές τους αισθανόμενοι πως η εξέγερση ήταν μία ευκαιρία θρησκευτικής εξολόθρευσης των αλλοθρήσκων. Στις θηριωδίες που διέπραξαν είχαν την καθοδήγηση των χριστιανών επισκόπων και ιερέων που ευλογούσαν και καθαγίαζαν τις αποτρόπαιες πράξεις των. Ο Μεσαίωνας αναβίωσε στην Ελλάδα στην χειρότερη μορφή του.

ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΑΜΑΧΩΝ ΣΤΗΝ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ ΚΑΙ ΝΑΥΑΡΙΝΟ

Φ Ρ Ι Κ Η

   Τον Αύγουστο 1821 οι Μουσουλμάνοι που πολιορκούντο επί μήνες από τους Ρωμιούς επαναστάτες στην μικρή πόλη της Μονεμβασίας, αποφάσισαν να παραδοθούν μη αντέχοντας την πείνα και τις ασθένειες που τους μάστιζαν. Ακολούθησε ένας ανελέητος σφαγιασμός  των αιχμαλώτων με τον πιό βάρβαρο τρόπο. Λίγες ημέρες αργότερα η ίδια τύχη περίμενε τους Μουσουλμάνους του Ναβαρίνου. Υπολογίζεται ότι 2.500 Μουσουλμάνοι σφαγιάσθηκαν ανελέητα από τους Χριστιανούς της περιοχής..

   Σύμφωνα με μαρτυρίες  οι  γυναικες υποχρεώνοντο να γδυθούν και να παραδώσουν τα τιμαλφή τους. Στην συνέχεια τις έριχναν γυμνές στην θάλασσα και τις πυροβολούσαν. Οι επαναστάτες πετούσαν ακόμα και τα παιδιά στην θάλασσα για να πνιγούν. Γιά τα μωρά εφάρμοζαν έναν ακόμα πιό βάρβαρο τρόπο θανάτωσης. Τα έπιαναν από τα πόδια και χτυπούσαν τα κεφάλια τους στα βράχια της παραλίας. Μερικά αγόρια και κορίτσια που παρέμειναν ζωντανά πωλούντο γιά εκπόρνευση. Σε μιά περίπτωση μιά ομάδα Ελλήνων κλωτσούσε το κομμένο κεφάλι ενός Τούρκου παίζοντας ποδόσφαιρο.

    Οι φρικαλεότητες που διαδραματίσθηκαν στην περιοχή έκαναν μερικούς Μουσουλμάνους να παραφρονήσουν. Ανθρωποι-φαντάσματα τριγύριζαν στα ερείπια γιά καιρό. Αρκετοί Ελληνες του Ναβαρίνου αφηγούντο με υπερηφάνεια τις τρομακτικές σφαγές. Κάποιος υπερηφανεύθηκε πως σκότωσε 18 Τούρκους, κάποιος άλλος καυχήθηκε πως έσφαξε εννέα γυναίκες και παιδιά στα κρεβάτια τους

    Λίγες εβδομάδες αργότερα  όλοι αυτοί οι ανελέητοι φονιάδες επεδείκνυαν με υπερηφάνεια στους Ευρωπαίους εθελοντές που ήλθαν να ενισχύσουν τον "αγώνα τους", τα κατακρεουργημένα και βιασμένα πτώματα των γυναικών που είχαν πετάξει από τα τείχη. Το αποτέλεσμα ήταν να προκαλέσουν τον αποτροπιασμό των ξένων. Ο Γερμανός εθελοντής Franz Lieber αφηγείται τα αισθήματα φρίκης που προκλήθηκαν στους ξένους εθελοντές όταν οι Ρωμιοί της περιοχής τους προσκάλεσαν να βιάσουν Μουσουλμάνες που είχαν ήδη βιασθή από τους ίδιους.

  Η μεγάλη σφαγή της Τρίπολης

    The Tripolitsa Massacre

ΘεΟδωρος ΚολοκοτρΩνης

Ο ΜΕγας Ενοχος  

Οι σφαγές στην Ακροκόρινθο

The Acrocorinth massacres

Brutalities in Acropolis

Ωμοτητες  στην Ακροπολη