ΠΩΣ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΘΗΚΕ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

THE VIOLENT HELLENIZATION OF AEGEAN MACEDONIA

     ΦΑΣΗ 1η: ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΔΙΑ ΡΟΠΑΛΟΥ

 «Οι κάτοικοι του χωριού Aτραπος οι άνδρες, οι γυναίκες και τα παιδιά με την ανάταση του δεξιού χεριού  επανέλαβαν τον όρκο που διαβάστηκε από το δήμαρχο: "Υπόσχομαι ενώπιον του Θεού, των ανθρώπων, και των επίσημων κρατικών αρχών ότι από σήμερα θα σταματήσω τη Σλάβικη διάλεκτο, που χρησιμοποιούν  μόνο  οι εχθροί μας οι Βούλγαροι, και  πάντα και παντού θα μιλάω μόνο την επίσημη γλώσσα της πατρικής γης μου, την ελληνική γλώσσα στην οποία η ιερή Βίβλος του Ιησού Χριστού μας γράφτηκε»  

Απόσπασμα δημόσιας ορκομωσίας κατοίκων  χωριού Крапештина-Κραπέστινα -KKrapeština, περιοχή Λέριν-Φλώρινας (μετονομάσθηκε σε Ατραπός), 1938



 «Ο δημόσιος κατήγορος στο χωριό, βασισμένο στα άρθρα 143-145 των εγκληματικών διαδικασιών, καλεί τον πολίτη  Γ.Μ.  του χωριού Πολυπόταμου να εμφανιστεί προσωπικά στην αίθουσα δικαστηρίων στις 15 Μαϊου 1939, Δευτέρα, στις 9,00 π.μ.  για να τεθεί σε δίκη επειδή στις 19 Φεβρουαρίου αυτού του έτους πιάστηκε μιλώντας με ένα άλλο πρόσωπο στη Βουλγαρικη γλώσσα παραβιάζοντας έτσι το άρθρο 697 του ποινικού δικαίου και την οδηγία της αστυνομίας αριθ. 15/36. Σε περίπτωση που το πρόσωπο που ονομάζεται ανωτέρω δεν έρθει θα δικαστεί ερήμην"  

Δικαστική Πράξη Κλήτευσης  Δημόσιου κατήγορου χωριού Нередъ-Νέρεντ-Nered περιοχή Κόστουρ-Καστοριάς (μετονομάσθηκε σε Πολυπόταμος),  4 Απριλίου 1939

 

«Από σήμερα απαγορεύω σε όλους τους πολίτες από  ηλικία 2 έως 50 ετών να χρησιμοποιήσουν οποιαδήποτε άλλη γλώσσα πέρα από τα Ελληνικά» 

  Ανακοίνωση διοικητή εθνικής φρουράς Μ.Α.Υ.  χωριού Крапештина-Κραπέστινα -KKrapeština, περιοχή Λέριν-Φλώρινας (μετονομάσθηκε σε Ατραπός), 9 Σεπτεμβρίου 1946, εφημερίδα Ελληνικός Βορράς Θεσσαλονίκη

4  Αυγούστου 1959

ΦΑΣΗ 2η: ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΙΕΣ

RENAMING 1700 BULGARIAN VILLAGES AND TOWNS

 

Αυστριακός χάρτης του 1892 σε ελληνική επανέκδοση 1904, με  Βουλγαρικά τοπονύμια περιοχής Βοδενών (Εδεσσας). Ούτε ένα όνομα δεν είναι Ελληνικό

 

ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΣΛΑΒΙΚΗΣ ΜΕΤΟΙΚΕΣΙΑΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΚΛΥΣΕ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΤΟΝ 6ο αι.

Εν έτει τω ΄ςξδω της του κόσμου κατασκευής,όπερ ην έτος λβ΄της βασιλείας Ιουστινιανού του μεγάλου, εισήλθεν εν Κωνσταντινουπόλει πρέσβεις έθνους παραδόξου, των Αβάρων λεγομένων, και συνέτρεχε πάσα η πόλις εις την θέαν αυτών ως μηδέποτε εωρακότες έθνος τοιούτον. Είχον γαρ τας κόμας μακράς πάνυ, δεδεμένας πρανδίοις και πεπλεμένας. η δε λοιπή φορεσία αυτών ομοία των λοιπών Ούνων.

 Ούτος καθώς ο Ευάγριος λέγει εν τω πέμπτω αυτού λόγω της εκκλησιαστικής ιστορίας  έθνος όντες των αμαξοβίων των υπέρ τον Καύκασον τα επέκεινα πεδία νεμόμενοι, επεί κακώς πεπόνθασι παρά των γειτνιώντων αυτοίς Τούρκων, ταύτους φεύγοντες, της ιδίας απαναστάντες χώρας και τον αιγιαλόν του Ευξείνου διαβάντες, αφίκοντο εις Βόσπορον. Εκείθεν δε απάραντες διήλθον τόπους πολλών εθνών, τοις παρατυγχάνουσιν αυτοίς βαρβάροις ανταγωνιζόμενοι μέχρις ου τας όχθας του Ίστρου καταλήφασι και προς Ιουστινιανόν επρεσβεύσαντο, αιτούντες δεχθήναι αυτούς.

Του δε βασιλέως φιλανθρώπως αυτούς προσδεξάμενος, έλαχον παρ’ αυτού έχειν την κατοίκησιν εν χώρα Μυσίας εν πόλει Δωροστόλω τη νυν καλουμένην Δρίστρα. Και εξ απόρων εύποροι γενόμενοι και εις πλήθος εκτεθέντες και αμνήμονες και αχάριστοι ευρεθέντες ήκον Ρωμαίους καταστρεψάμενοι, Θράκας και Μακεδόνας αιχμαλωτίζοντες και αυτήν την βασιλίδα κατατρέχοντες, και τα περί αυτήν αφειδώς ληιζόμενοι.

Παρέλαβον δε και το Σίρμιον, πόλιν της ευρόπης επίσημον, ήτις εν Βουλγαρία ούσα νυν καλείται Στρίωμος, πρώην μεν υπό Γηπαίδων κρατουμένην, Ιουστίνω δε τω βασιλεί παραδοθείσαν παρ’ αυτών. Δια ταύτα ουν συνθήκαι επονείδιστοι υπό Ρωμαίων γεγόνασι προς αυτούς, υποσχομένους παρέχειν αυτοίς φόρον ετήσιον χρυσού χιλιάδας π΄. Και επί τούτοις επηγγείλαντο οι Άβαρεις ησυχάζειν. Του δε Μαυρικίου των σκήπτρων επειλλημένων κατά το εξακιςχιλιοστώ h΄ έτος πρεσβεύουσιν οι Άβαρεις προς αυτόν αξιούντες ταις π΄ χιλιάσι του χρυσού ας ελάβανον παρά Ρωμαίων προςτεθήναι άλλας είκοσι.

Του δε βασιλέως φιλανθρώπως αυτούς προσδεξάμενος, έλαχον παρ’ αυτού έχειν την κατοίκησιν εν χώρα Μυσίας εν πόλει Δωροστόλω τη νυν καλουμένην Δρίστρα. Και εξ απόρων εύποροι γενόμενοι και εις πλήθος εκτεθέντες και αμνήμονες και αχάριστοι ευρεθέντες ήκον Ρωμαίους καταστρεψάμενοι, Θράκας και Μακεδόνας αιχμαλωτίζοντες και αυτήν την βασιλίδα κατατρέχοντες, και τα περί αυτήν αφειδώς ληιζόμενοι.

Παρέλαβον δε και το Σίρμιον, πόλιν της ευρόπης επίσημον, ήτις εν Βουλγαρία ούσα νυν καλείται Στρίωμος, πρώην μεν υπό Γηπαίδων κρατουμένην, Ιουστίνω δε τω βασιλεί παραδοθείσαν παρ’ αυτών. Δια ταύτα ουν συνθήκαι επονείδιστοι υπό Ρωμαίων γεγόνασι προς αυτούς, υποσχομένους παρέχειν αυτοίς φόρον ετήσιον χρυσού χιλιάδας π΄. Και επί τούτοις επηγγείλαντο οι Άβαρεις ησυχάζειν. Του δε Μαυρικίου των σκήπτρων επειλλημένων κατά το εξακιςχιλιοστώ h΄ έτος πρεσβεύουσιν οι Άβαρεις προς αυτόν αξιούντες ταις π΄ χιλιάσι του χρυσού ας ελάβανον παρά Ρωμαίων προστεθήναι άλλας είκοσι.

Ο δε βασιλεύς της ειρήνης εφιέμενος κατεδέξατο τούτο. Αλλά ουδε ήρκησε ο της συνθήκης λόγος περαιτέρω δύο ενιαυτών. Χαγάνος γαρ ο αυτών ηγεμών άλλοτε άλλην πρόφασιν ποιούμενος εις το ευρείν αφορμήν πολέμου και αιτών υπέρογκα ως εν τινι παρηκούσθη λύειν τας συνθήκας και εξαπιναίως Σιγγιδόνα παραλαμβάνει, πόλιν της Θράκης, αφύλακτον ταύτην ευρών, προς δε και Αυγούστας και το Βιμινάκιον. νήσος δε εστι τούτο μεγάλη του Ίστρου.

Παρέλαβε δε και την αχίαλον την νυν μεσίνην της Μακεδονίας, και πολλάς ετέρας πόλεις εχειρώσατο τας υπό το Ιλλυρικόν τελούσας. Ήλεν δε και μέχρι των του Βυζαντίου προαστείων τα πάντα ληιζόμενος. Ηπείλει δε και τα Μακρά τείχη καταστρέψαι. Ολίγοι δε τινες αυτών τον πορθμόν της Αβύδου διαβάντες και τα της Ασίας χωρία ληισάμενοι αύθις ανέστρεψαν.

Ο δε βασιλεύς πρέσβεις παρά τον χαγάνον εξαπέστειλεν Ελπίδιον πατρίκιον συν κομμεντιόλω προςθήκην των πάκτων ποιούμενος, και επί τούτω ειρήνην άγειν ο βάρβαρος καθωμολόγησε. Μικρόν δε ησυχάσας πάλιν τας σπονδάς διαλύει και καταπολεμεί δεινών την τε Σκυθίαν χώραν και την Μυσίαν, καταστρέψας δε φρούρια πάμπολλα. Εν ετέρα δε ειςβολή εχειρώσατο πάσαν την Θεσσαλίαν και την Ελλάδα πάσαν την τε παλαιάν Ήπειρον και Αττικήν και εύοιαν. οι δη και εν Πελοποννήσω εφορμήσαντες πολέμω ταύτην είλον και εκβαλόντες τα ευγενή και ελληνικά έθνη και καταφθείραντες κατώκησαν αυτοί εν αυτή. Οι δε τας μιαιφόνους αυτών χείρας δυνηθέντες εκφυγείν, άλλος αλλαχή διεσπάρησαν.

Και η μεν των Πατρών πόλις μετωκίσθη εν τη των καλαυρών χώρα του ριγίου, οι δε Αργείοι εν τη νύσω τη καλουμένη Ορόβη, οι δε Κορίνθιοι εν τη νήσω τη καλουμένη Αιγίνη μετώκησαν. Τότε δη και οι Λάκωνες το πατρώον έδαφος καταλιπόντες οι μεν εν τη νήσω Σικελίας εξέπλευσαν, οι και εις έτι εισίν εν αυτή εν τόπω καλουμένω δέμεννα και δεμενίται αντί Λακεδαιμονιτών κατονομαζόμενοι και την ιδίαν των Λακώνων διάλεκτον διασώζοντες. Οι δε δύσβατον τόπον παρά τον της θαλάσσης αιγιαλόν ευρόντες και πόλιν οχυράν οικοδομήσαντες και Μονεμβασίαν ταύτην ονομάσαντες διατο μίαν έχειν των εν αυτώ ειςπορευομένων την είςοδον εν αυτή τη πόλει κατώκησαν μετά και του ιδίου αυτών επισκόπου. Οι δε των θρεμμάτων νομείς και αγροικικοί κατωκίσθησαν εν τοις παρακειμένοις εκείσε τραχανοίς τόποις, οι και επ' εσχάτων τζακονίαι επωνομάσθησαν.

Ούτως οι Άβαροι την Πελοπόννησον κατασχόντες και κατοικήσαντες εν αυτή διήρκεσαν επί χρόνοις διακοσίοις οκτω καί δεκα μήτε των Ρωμαίων βασιλεί μήτε ετέρω υποκείμενοι, ήγουν από του ΄ςhς΄ έτους της του κόσμου κατασκευής όπερ ην έκτον έτος της βασιλείας Μαυρικίου και μέχρι του ςουτιγ΄ έτους όπερ ην τέταρτον έτος της βασιλείας Νικηφόρου του παλαιού του έχοντος Σταυράκιον. Μόνου δε του ανατολικού μέρους της Πελοποννήσου από Κορίνθου και μέχρι μαλαίου του σθαβινού έθνους δια το τραχύ και δύσβατον καθαρεύοντος, στρατηγός Πελοποννήσου εν τω αυτώ τω μέρει υπό του Ρωμαίων βασιλέως κατεπέμπετο.

Εις δε των υπό τοιούτον στρατηγών ορμώμενος μεν από της μικράς Αρμενίας, φατριάς δε των επονομαζομένων Σκληρών συμβαλών το σθαβινώ έθνει πολεμικώς ειλέ τε και ηφάνισε εις τέλος και τοις αρχήθεν οικήτορσι αποκαταστήναι τα οικεία παρέσχεν. Τούτο μαθών ο προειρημένος βασιλεύς Νικηφόρος και χαράς πλησθείς δια φροντίδος έθετο το και τας εκείσε πόλεις ανακαινίσαι και ας οι βάρβαροι ηδάφησαν εκκλησίας ανακαινίσαι και αυτούς τους βαρβάρους Χριστιανούς ποιήσαι.

Διο και αναμαθών την δε μετοικίαν ου διατρίβουσι οι Πατρείς κελεύσει αυτού τούτους τω εξ αρχής εδάφη απεκατέστησε μετά του ιδίου αυτών ποιμένος ος ην το τηνικαύτα Αθανάσιος τούνομα και μητροπόλεως δίκαια ταις Πάτραις παρέσχετο, αρχιεπισκοπής προ τούτου χρηματιζούσης. Ανωκοδόμησέ τε εκ βάθρων και την πόλιν αυτών και τας του θεού αγίας εκκλησίας, πατριαρχούντος έτι Ταρασίου του εν αγίοις πατρός ημών.

Την δε Λακεδαίμονα πόλιν εκ βάθρων και αυτήν ανεγείρας και ενοικίσας εν αυτή λαόν σύμμικτον Καφήρους τε και Θρακησίους και Αρμενίους και λοιπούς από διαφόρων τόπων τε και πόλεων επισυναχθέντες επισκοπήν και αύθις ταύτην κατέστησε και υποκείμενη τη των Πατρών μητροπόλει εθέσπισεν, προςαφιερώσας και δύο ετέρας επισκοπάς την τε Μεθώνην και την Κορώνην.

Διό και οι βάρβαροι τη του θεού βοηθεία και χάριτι κατηχηθέντες εβαπτίσθησαν και τη των Χριστιανών προςετέθησαν πίστει, εις δόξαν και ευχαριστίαν του πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος νυν και αεί και εις τους αιώνας αμήν.

Χρονικό Μονεμβασίας, απόγραφο Μονής Ιβήρων, πλήρες αυτούσιο κείμενο

 

"Μετά  τον λοιμόν εσθλαβώθη δε πάσα η χώρα και γέγονε βάρβαρος»

Κωνσταντίνος Πορφυρογένητος, αυτοκράτορας Βυζαντίου, αναφορά στην Σλαβική επικράτηση στα Βυζαντινά εδάφη κατά τον μεσαίωνα

  

  Το χρονικό της  Μονεμβασίας είναι μία πολύτιμη ιστορική πηγή που γράφηκε από ανώνυμο ιστοριογράφο στα τέλη του 10ου αι.   Βασίζεται σε ιστορικές πηγές  προηγουμένων αιώνων (Ευάγριος κ.α.) και εξιστορεί με παραστατικό τρόπο την μαζική Αβαροσλαβική εποίκηση του Ελληνικού χώρου,  κατά τον 6ο μΧ αι. καθώς και τα μετέπειτα γεγονότα κυριαρχίας του Σλαβικού έθνους στην Βυζαντινή  Πελοπόνησο επί 218 χρόνια.

   Το σπάνιο χειρόγραφο ανακαλύφθηκε στην Γεωργιανή Μονή Ιβήρων του Αγίου Ορους και πρωτοδημοσιεύθηκε το 1909 από τον καθηγητής Βυζαντινολογίας Σπυρίδωνα Λάμπρου (1851–1919) με τίτλο “Ιβηριτικό απόγραφο του Χρονικού της Μονεμβασίας”. Προηγήθηκε η ανακάλυψη δύο ακόμα αντιγράφων (απόγραφα) του χρονικού που βρέθηκαν το πρώτο  στην Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου όρους από τον ίδιο καθηγητή  και δημοσιεύθηκε με τίτλο “Τον καιρό όπου οίκισεν η Μονεμβασία και πως",  το δεύτερο στην Βασιλική βιβλιοθήκη του Τορίνου από τον Giouseppe Pasini που το δημοσίευσε το 1749 με τίτλο “Περί κτίσεως Μονεμβασίας".

   Το Χρονικό της Μονεμβασίας έχει καταχωνιασθή και αγνοείται στην επίσημη ελληνική ιστοριογραφία. Στις ελάχιστες αναφορές που το αφορούν, επικρίνεται ως αναξιόπιστο και διαστρέφεται με σχεδόν παιδαριώδη  τρόπο.

 

Η κάθοδος των Σλάβων στην Βαλκανική συνοδεύθηκε με επέκταση του Σλαβικού στοιχείου σε ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη 

 

ΠΟτε ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗθηκαν οι παλιΕς ΜακεδονικΕς πΟλεις και χωριΑ

Στο διάστημα 1918-1970 οι Ελληνικές Αρχές κατοχής άλλαξαν 1.700 Βουλγαρικά ονόματα και τοπονύμια στην Αιγαιακή Μακεδονία

 Από τα τέλη του 5ου μΧ αιώνα μεγάλα κύματα Σλαβικών φυλών άρχισαν να κατακλύζουν ειρηνικά τα Βαλκάνια φθάνοντας μέχρι την Πελοπόνησο. Η τεράστια  αυτή πληθυσμιακή μετακίνηση αν και ανοργάνωτη επέφερε νέο status στα Βαλκάνια.  Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία δεν μπόρεσε να αντιδράσει στην κάθοδο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που έφεραν μαζί τους μία καινούργια κουλτούρα μαζί με μία νέα γλώσσα την Σλαβική. Οι έποικοι δημιούργησαν χιλιάδες διάσπαρτους αγροτικούς οικισμούς και έδωσαν Σλαβικές ονομασίες στον τόπο που ρίζωσαν, αποροφώντας τον εντόπιο πληθυσμό. Ανοργάνωτοι χωρίς ηγεσία, κοινωνικές τάξεις και αριστοκρατία οι Σλάβοι δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν κρατική υπόσταση.

   Δύο αιώνες αργότερα με την ίδρυση του Βουλγαρικού κράτους το 681 μΧ, δημιουργήθηκε μία αντίπαλη δύναμη απέναντι στο Βυζάντιο. Οι Βούλγαροι που σε αντίθεση με τους Σλάβους διέθεταν  κρατική οργάνωση, αριστοκρατική  ηγεσία και πολεμικές ικανότητες, ηγήθηκαν των Σλαβικών φυλών της Βαλκανικής, απέβαλαν την λεγόμενη Πρωτοβουλγαρική τους γλώσσα και υιοθέτησαν την Σλαβική. Στα τέλη του 9ου μΧ αιώνα ο εκχριστιανισμός των Σλάβων και Βουλγάρων και η υιοθέτηση του Κυριλλικού αλφαβήτου έδωσε γραπτή έκφραση στην Σλαβική κουλτούρα.

   Γιά περισσότερο από δέκα τέσσερις  αιώνες η νέα αυτή πολιτιστική έκφραση κυριάρχισε στα αρχέγονα εδάφη της Μακεδονίας. Οι χιλιάδες οικισμοί και χωριά των Σλάβων και Βουλγάρων εποίκων διατήρησαν τα ονόματά τους μέχρι και το 1913. Κανείς δεν διανοήθηκε να τα μεταλλάξει στα χρόνια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ούτε στα 530 χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας. Ομως η γενιά των νεοελλήνων σωβινιστών, οι θιασώτες της Μεγάλης Ιδέας του Βενιζέλου και οι οραματιστές της νεκρανάστασης του Βυζαντίου, προχώρησαν σε ένα πολιτιστικό ανοσιούργημα.

  Το 1913 ευθύς μετά την στρατιωτική κατάληψη και προσάρτιση της Μακεδονίας στο νεοελληνικό κράτος μπηκε σε εφαρμογή το σχέδιο  ελληνοποίησης μιάς Μακεδονίας που ποτέ στην ιστορία της δεν υπήρξε Ελληνική. Και το πρώτο μέτρο που εφαρμόσθηκε ήταν  η απαγόρευση χρήσης της Βουλγαρικής γλώσσας ταυτόχρονα με την  μετονομασία 1700 Σλαβοβουλγαρικών ονομάτων πόλεων και χωριών.

 

Ο   επαίσχυντος νόμος του δικτάτορα Κονδύλη που επέβαλε  Ελληνοποιημένες ονομασίες

Ν Τ Ο Κ Ο Υ Μ Ε Ν Τ Ο

ΕΠΙΤΡΟΠΕΙΑ ΤΟΠΩΝΥΜΙΩΝ

"ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΞΕΝΟΦΩΝΑ ΚΑΙ ΚΑΚΟΗΧΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΙΚΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΕΩΝ"

Με τους νόμους 336 της 17/21 Σεπτεμβρίου 1926  και   287/1927 που εκδόθηκαν από την  δικτατορική κυβέρνηση του στρατηγού Γεωργίου  Κονδύλη, "άξιου" συνεχιστή της δικτατορίας Πάγκαλου, περισσότερα από 1.700 Βουλγαροσλαβιικά  τοπονύμια και ονομασίες πόλεων και χωριών της Μακεδονίας μεταλλάχθηκαν σε  Ελληνικά.   Ολες οι παλιές ονομασίες που είχαν γίνει σεβαστές από  Ρωμαίους και Τούρκους κατακτητές γιά περισσότερο από 1500 χρόνια απαλείφθηκαν από τους ελληνικούς χάρτες. Η Οθωμανική πόλη Σελανίκ ονομάσθηκε Θεσσαλονίκη έπειτα από 470 χρόνια


Η ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΗ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΤΩΝ

  Οι περιπέτειες ονομάτων και επωνύμων αποτελούν κατά κάποιο τρόπο αναπόσπαστο κομμάτι του ευρύτερου Μακεδονικού ζητήματος αλλά και των διαδικασιών εθνικής συγκρότησης στα Βαλκάνια. Ακολουθώντας έναν απαράβατο κανόνα, τα ονόματα των κατοίκων και ιδίως οι καταλήξεις τους, τροποιούνταν ανάλογα με την εκάστοτε εθνική συγκυρία στην περιοχή.

  Η Σερβική Μακεδονία του μεσοπολέμου αποτελεί το πιο κλασικό παράδειγμα αυτής της διαδικασίας. Αμέσως μετά την κατάληψή της από το Σερβικό στρατό το 1912-13, οι χριστιανοί κάτοικοί της υποχρεώθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες να προσθέσουν την κατάληξη -ιτς στα επώνυμά τους.   Η τελευταία αλλαγή θα γίνει μετά την ίδρυση της ομόσπονδης Λ.Δ. Μακεδονίας το 1944, όταν πολλά επώνυμα αποκτούν τις καταλήξεις -όφσκι ή -έφσκι.


   Στην Αιγαιακή  Μακεδονία, η  διαδικασία υπήρξε περισσότερο σταδιακή και λιγότερο πανηγυρική, εξίσου όμως μαζική. Η εγκατάλειψη ή τροποποίηση των "ξενικών" και ιδίως Σλαβοβουλγαρικών επιθέτων και βαφτιστικών και η υιοθέτηση αρχαιοελληνικών ήταν ήδη μια υπαρκτή διαδικασία στην Ελλάδα και τις ελληνικές κοινότητες της διασποράς, από τις αρχές ήδη του ΙΘ' αι. Πρόκειται για μια συμβολική κίνηση "επιστροφής στις ρίζες", στενά συνδεδεμένη με το ρομαντικό κλίμα της εποχής και με πρωτεργάτες  τους δασκάλους των ελληνικών σχολείων.

  "Κάτι ανάλογο έγινε και στον 20ο αιώνα  με το μεγάλωμα της Ελλάδας στα 1912 και ύστερα από την προσφυγική μετοικεσία του 1923", σημειώνει λακωνικά στο σχετικό βιβλίο του ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης, "ιδίως από τους νομάρχες και σωματάρχες στους κληρωτούς της Μακεδονίας" ("Τα οικογενειακά μας ονόματα", σ.140). Με το Β.Δ. της 5/2/1918, αρμόδιος για "την πρόσληψιν και την διόρθωσιν επωνύμων και τας διορθώσεις εγγραφών εν τοις μητρώοις αρρένων" καθίσταται ο Γενικός Διοικητής Μακεδονίας -αρμοδιότητα που αργότερα θα μεταβιβαστεί στον διευθυντή της Διοικήσεως του Υπ.Εσωτ. (1922) και στο νομάρχη (1938). Στις τοπικές τέλος εφημερίδες του 1930, συναντά κανείς ανακοινώσεις των ΤΤΤ (των ΕΛΤΑ της εποχής) που προειδοποιούν το κοινό ότι "επιστολαί με το επώνυμον των παραληπτών φέρον την κατάληξιν εις -ωφ, -βιτς κλπ εν ώ τούτοι είναι Ελληνες εγγεγραμμένοι εις τα οικεία δημοτολόγια με επώνυμα Ελληνικής καταλήξεως δεν πρόκειται να διακινούνται".


   Για τις λεπτομέρειες αυτής της ονοματολογικής κοσμογονίας, σποραδικές πληροφορίες αντλούμε από διάφορες πηγές. Η ριζικότερη μεταβολή συντελέστηκε φυσικά στις Βουλγαρόφωνες περιφέρειες. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία ενός δασκάλου από την περιοχή της Φλώρινας: ""Το Κούφεφ έγινε Κούφες - Κούφης, Τάντσεφ - Τάντσες - Τάντσης - Ταντσίδης. Αλλαξαν και οι ρίζες ονομάτων, όπως: το Ιβάνοφ έγινε Κωστόπουλος, Νόβακοφ - Ιωακειμίδης, Ντήμτσεφ - Δημητριάδης, Νόβατσεφ - Χρηστίδης, Γκράτσωφ - Ιωαννίδης. Ο Μπόρις έγινε Παναγιώτης, Βύρων - Περικλής, ο Στόϊτσε - Ιωάννης, ο Τράγιαν - Τραγιανός, ο Τσβέτκο - Στέφανος, η Στογιάνκα - Στυλιανή, η Στόϊα - Σοφία, η Μένκα - Μελπομένη, η Ντόρκα - Θεοδόρα, η Τζβέζντα - Αστέρω, η Μπόζνα - Χριστίνα. Ανεύθυνα, αυθαίρετα, ετσιθελικά" (Παύλος Κούφης "Αλωνα Φλώρινας. Αγώνες και θυσίες", Αθήνα 1990, σ.54).


   Ανάλογες είναι οι παρατηρήσεις μιας κοινωνικής ανθρωπολόγου από ένα χωριό των Σερρών: "Στον καλύτερα διατηρημένο επιτάφιο σταυρό που είδαμε και που φέρει χρονολογία 1843, είναι σκαλισμένο το όνομα Χαριτζέ, που είναι όνομα σύνηθες στην περιοχή. Οπως προκύπτει από τα μητρώα του χωριού, το όνομα αυτό δατηρήθηκε ώς την αρχή της ελληνικής διοίκησης, οπότε και μεταγράφηκε σε Χαριζάνης. Εκτοτε, διακόπτεται η παράδοση που θέλει να ονομάζεται ο πρωτότοκος γιός με το όνομα του παππού του και το Χαριζάνης εγκαταλείφθηκε μια φορά για να γίνει Ευριπίδης και μια άλλη για να γίνει Βασίλειος" (Δώρα Λαφαζάνη "Μικτά χωριά του κάτω Στρυμόνα: εθνότητα, κοινότητα και εντοπιότητα", περιοδ. Σύγχρονα Θέματα, τχ. 63, 1997).

  Η ίδια θα συνδέσει την παρουσία της Κρητικής Χωροφυλακής στην περιοχή με το εκ πρώτης όψεως παράδοξο γεγονός, ότι από μια χρονική στιγμή και έπειτα η Μακεδονική ύπαιθρος γέμισε από Κρητικά επώνυμα. Αλλαγές αυτού του είδους σημειώνονται ακόμα και σε κοινότητες που οι στατιστικές της εποχής καταγράφουν ως ελληνόφωνες πριν από το 1912. "Στην Ασσηρο", διαβάζουμε σε άλλη διατριβή, "Σλαβόηχα επώνυμα που περιέχονταν στο παλιό δημοτολόγιο του 1918 είναι απόντα από το καινούριο δημοτολόγιο που άνοιξε στη δεκαετία του '50. Ακόμα και τα βαφτιστικά ονόματα γυναικών, όπως Βελίκα ή Ντόνα, μεταμορφώθηκαν σε ελληνικά ονόματα" (Anastasia Karakasidou "Fields of wheat, hills of blood", Σικάγο 1997, σ.189).

 

ΜΝΗΜΕΙΟ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ: ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΕΣ ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ  ..ΕΚ ΠΑΡΑΔΡΟΜΗΣ

Βουλή των Ελλήνων, πλατεία Συντάγματος: Οι αναμνηστικές επιγραφές των Βαλκανικών πολέμων μνημονεύουν κατά λάθος τα χωριά Πέτσοβο και Μπάνιτσα (Βεύη) με τις παλιές Βουλγαρικές ονομασίες

 

Η εξEλιξη των μετονομασιΩν στΗΝ ΑιγαιακΗ  ΜακεδονIα

Ετος

αριθμός μετονομασιών

Ετος

αριθμός μετονομασιών

Ετος

αριθμός μετονομασιών

1918

1

1934

5

1957

3

1919

2

1936

2

1958

2

1920

2

1939

2

1959

2

1922

19

1940

6

1960

5

1923

18

1946

1

1961

6

1924

6

1948

2

1962

3

1925

26

1949

5

1963

6

1926

440

1950

17

1964

3

1927

836

1951

4

1965

4

1928

212

1953

22

1966

1

1929

9

1954

18

1968

1

1932

6

1955

25

1970

1

1933

2

1956

4

 

 
ΓΕΝΙΚΟΝ ΣΥΝΟΛΟΝ       1646

 

Ο ΒουλγαρικΟς οικισμΟς ΚοΥτλες της ΒΕροιας βαπτΙσθηκε ΒΕΡΓΙΝΑ, η ΟθωμανικΗ πΟλη ΣελανΙκ Εγινε ΘεσσαλονΙκη, το ΛΕριν μετονομΑσθηκε ΦλΩρινα

Οι μετονομασίες δεν περιορίσθηκαν μόνο σε πόλεις και χωριά αλλά επεκτάθηκαν σε αγροτικούς οικισμούς, ποτάμια, βουνά, λίμνες ακόμα και εκκλησίες. Ετσι το Voden αναβαπτίσθηκε σε Εδεσσα, η Χρούπιστα  ονοματίσθηκε Αργος Ορεστικό, οι  οικισμοί Μπάρμπες και Κούτλες κοντά στην Βέροια ονοματίσθηκαν Βεργίνα, η Βαλόβιστα Σιδηρόκαστρο, το Λιμπάνοβο  Αιγίνειο, το Λαρίγκοβο  Αρναία, ο ποταμός Βαρντάρ έγινε Αξιός, ο  ποταμός Μπίστριτσα βαφτίσθηκε  Αλιάκμων, ο ποταμός Μογκλενίτσα μετονομάσθηκε Αλμωπαίος, το βουνό Καρακάμεν έγινε Βέρμιον, το βουνό Νίτσε (Καϊμακτσαλάν) βαπτίσθηκε Βόρας κ.α.

Στην περίπτωση της Φλώρινας οι εμβριθείς έλληνες γλωσσολόγοι έκαναν foul αφού η λέξη Φλώρινα είναι Λατινογενής παραγόμενη από το Flora = χλωρίδα, βλάστηση, ενώ η παλιά Σλαβική ονομασία Λέριν αποτελεί φυσιολογική παραφθορά της μεσαιωνικής ονομασίας της πόλης που ήταν Χλέρινο

 

Το χρονοδιΑγραμμα των  ΕλληνοποιΗσεων

"Οι Ελληνες δεν κατεδίωξαν μόνο τους ζωντανούς Μακεδόνες αλλά επεκτάθηκαν στην δίωξη  και των πεθαμένων. Ολες οι Κυριλλικές επιγραφές στους παλιούς τάφους των νεκροταφίων καταστράφηκαν από φανατισμένους Ελληνες παπάδες"

V. Hild, Βρετανός δημοσιογράφος

  1926: Στην εφημερίδα της κυβερνήσεως με αριθ.331 δημοσιεύεται ο νόμος της 17/21 Σεπτεμβρίου 1926 που εκδόθηκε από την δικτατορική κυβέρνηση του στρατηγού Γώργιου  Κονδύλη. Σε κάθε νομό συγκροτούνται  επιτροπές τοπονυμιών που αρχίζουν αμέσως το έργο των μετονομασιών.

  1927: Με διαταγή της ελληνικής κυβέρνησης όλες οι Κυριλλικές επιγραφές σε εκκλησίες, τάφους και εικόνες καταστρέφονται. Η λειτουργία στην Βουλγαρική γλώσσα απαγορεύεται αυστηρά σε όλες τις εκκλησίες. Ολοι η γηγενείς Βουλγαρομακεδόνες υποχρεώνονται να πάρουν ελληνικά επίθετα και ονόματα. Στο χωριό Σωτήρα της Εδεσσας ο φανατικός έλληνας παπάς ρίχνει τις Βουλγαρικές εικόβες στον βόθρο του σπιτιού του.

  1928: Μέχρι το τέλος της χρονιάς 1497 Βουλγαρικά τοπονύμια μεταλάσσονται σε Ελληνικά.

  1929: Η Ελληνική κυβέρνηση ψηφίζει  νόμο με βάση τον οποίον θεωρείται προδοσία η απαίτηση εθνικών δικαιωμάτων από τους γηγενείς Μακεδόνες.

  1930: Ο νόμος 4096 διατάσσει την ελληνοποίηση όλων των Βουλγαρικών τοπονυμίων που είχαν απομείνει

  1936: Εγκαθιδρύεται καθεστώς τρομοκρατορίας από τον δικτάτορα-στρατηγό Ιωάννη Μεταξά. Εξαπολύεται πογκρόμ διώξεων εναντίον των Βουλγαρόφωνων που εξορίζονται κατά χιλιάδες σε μακρυνά άγονα νησιά. Ο νόμος 6429 ενισχύει τον νόμο 4096 γιά την ελληνοποίηση των τοπονυμίων. Το διάταγμα υπ' αριθ. 87 επιταχύνει την βιαία ελληνοποίηση των γηγενών Βουλγαροφώνων. Το Υπουργείο παιδείας στέλνει στην Μακεδονία εκπαιδευμένους ινστρούχτορες γιά την εκρίζωση της Βουλγαρικής γλώσσας.

 

 ΡΕΤΣΙΝΟΛΑΔΟ ΣΤΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ

   1938: Αποκορύφωση των διώξεων. Ο νόμος 23666 απαγορεύει αυστηρά την χρήση και ομιλία της Βουλγαρικής γλώσσας. Στα Βοδενά (Εδεσσα) ο φανατικός δημοδιδάσκαλος Δημήτριος Γεωργιάδης ξυλοκοπάει τα παιδάκια που μιλάνε Βουλγαρικά και τα υποχρεώνει να πίνουν ρετσινόλαδο γιά τιμωρία. Η επαχθής αυτή τιμωρία εφαρμόζεται σε όλη την Μακεδονία. Οσοι συλλαμβάνονται να μιλάνε Βουλγαρικά δέρνονται από αναλφάβητους Τζανταρμάδες (χωροφύλακες) που ήλθαν από Κρήτη και Πελοπόνησο και σέρνονται στις φυλακές. Στο χωριό Καρδιά Πτολεμαϊδας γίνεται δημόσια υποχρεωτική  ορκομωσία όλων των κατοίκων που ορκίζονται ότι δεν θα ξαναμιλήσουν Βουλγαρικά. Ο νόμος 1418 ενισχύει όλους τους προηγούμενους νόμους σχετικά με τις μετονομασίες.

   1945: Ο νέος νόμος 697 θέτει νέες επιταγές στις μετονομασίες Μακεδονικών πόλεων και χωριών. Η Συντακτική πράξη 6/1945 δημεύει τις περιουσίες των Βουλγαρομακεδόνων που συνεργάσθηκαν με τα Βουλγαρικά στρατεύματα στην διάρκεια της Κατοχής. Εισάγεται ο όρος δοσίλογος.

   1947: Το ΛΖ΄ ψήφισμα αποστερεί αυθαίρετα την ελληνική ιθαγένεια από όσους συμμετέχουν στον εμφύλιο πόλεμο. Το μέτρο επεκτείνεται και στους συγγενείς των ανταρτών.

   1948: Το διαβόητο Μ΄ Ψήφισμα επιβάλει δήμευση περιουσίας σε όσους συμμετείχαν στον εμφύλιο  πόλεμο.

 

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ  ΚΑΡΑΚΑΣΙΔΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΩΒΙΝΙΣΤΩΝ

   Η Αναστασία Καρακασίδου, διακεκριμένη αρχαιολόγος εξειδικευμένη στην ανθρωπολογία με ακαδημαϊκή καριέρα στην Αγγλία,  κυκλοφόρησε το 1997 ένα πολύκροτο δοκίμιο για το Μακεδονικό. Τίτλος του βιβλίου: Fields of wheet, Hills of blood (Χωράφια με σιτάρι, Λόφοι με αίμα). Κεφάλαια του βιβλίου αναφέρονται στην βίαιη ελληνοποίηση του γηγενούς Μακεδονικού πληθυσμού  στην Θεσσαλονίκη.

   Οι αντιδράσεις στην Ελλάδα υπήρξαν ακαριαίες. Από τον φασιστικό ΣΤΟΧΟ μέχρι τα δημοκρατικά ΜΜΕ, εξαπολύθηκαν μύδροι επικρίσεων κατά της συγγραφέα που χαρακτηρίσθηκε είτε πράκτορας κρυφών ανθελληνικών κέντρων, είτε απλά μιά ακόμα μεμονωμένη  ψυχή κατά του Ελληνισμού.

  Παρατίθεται ένα χαρακτηριστικά δημοσίευμα σε link.  Τίτλοφορείται: Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΩΝ  με συγγραφέα κάπoιον Τέλλο Ετ\υρύτου (μάλλον ψευδώνυμο) που αρθρογραφεί στο γνωστό εθνικισιτκό site tetraktys.

 

ΧΩΡΑΦΙΑ ΜΕ  ΣΙΤΑΡΙ - ΛΟΦΟΙ  ΜΕ ΑΙΜΑ

Η έκδοση του βιβλίου της Καρακασίδου στην Βουλγαρική γλώσσα προκάλεσε οργίλες αντιδράσεις στην Ελλάδα

 

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ  ΠΡΩΗΝ  ΣΕΛΑΝΙΚ ή ΣΟΛΟΥΝ

  Η επί 470 χρόνια Οθωμανική πόλη Σελανίκ, πρωτεύουσα του ομώνυμου Βιλαετίου και γενέτειρα του Κεμάλ, μετονομάσθηκε το 1913 σε Θεσσαλονίκη. Ο  Βουλγαρόφωνος πληθυσμός την αποκαλούσε απρόσκοπτα Σόλουν  για περισσότερο από 1.200 χρόνια. Οσο για την "δοξασμένη"  βασίλισσα  της Μακεδονίας Θεσσαλονίκη, σύζυγο του σφετεριστή   Κάσανδρου και ετεροθαλή αδελφή του Μ. Αλεξάνδρου, ελάχιστοι στην Ελλάδα γνωρίζουν πως ήταν νόθα κόρη του Φίλιππου και σφαγιάσθηκε από τον μητροκτόνο γυιό της Αντίπατρο. Το όνομα Θεσσαλονίκη δόθηκε μετά την νίκη του Φιλίππου επί των Θεσσαλών (Θεσσαλών Νίκη). Η μητέρα της ονομαζόταν Νικησήπολη, ήταν χορεύτρια από την Λάρισα και διετέλεσε εφήμερη παλλακίδα του Φιλίππου

   Αυτό που αποκρύπτεται στην ελληνική ιστοριογραφία είναι  ότι η Θεσσαλονίκη την περίοδο 1230-1246 υπήρξε υποτελής στο Βουλγαρικό βασίλειο των τσάρων Ασέν Β΄και Καλιμάν, καθώς και  ότι το έτος 1423 ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγος πούλησε την πόλη έναντι αδρού τιμήματος στους Ενετούς οι οποίοι την κράτησαν μέχρι τις  29 Μαρτίου 1430, οπότε κυριεύθηκε οριστικά από τον Σουλτάνο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας Μουράτ Β΄.

 

 οι παλιΕς ΒουλγαρικΕς ονομασΙες

ВОДЕНСКИ   ОКРУГ  -  Περιοχή ΒοδενΩν (Εδεσσα)

131 χωριά και πόλεις

Επαρχία Εδεσσας

43  Βουλγαρικά χωριά

Επαρχία Αλμωπίας

45  Βουλγαρικά χωριά

Επαρχία Γιαννιτσών

43  Βουλγαρικά χωριά

Νέο όνομα        Παλιό όνομα

Νέο όνομα    Παλιό όνομα

Νέο όνομα    Παλιό όνομα
Εδεσσα                   Βόντεν (Βοδενά)

Αγ.Αθανάσιος        Τσέγανη

Αγ.Φωτεινή             Οσλιανη

Αγρας                      Βλάντοβο

Ανυδρο                  Νεντίρτσεβο

Αρνισσα                 Οστροβο

Αρσένι                    Αρσεν

Ασπρο                   Πράχνιανη

Βρυττά                    Γκούγκοβο

ΓραμματικόΑ.       Γκραματίκοβο

Γραμματικό  Κ.    Γκραματίκοβο

Δροσιά                  Ντρούσκα

Ζέρβη                     Ζέρβη

Καισαριανά          Κουτούγερη

Καλή                      Καλήνιτσα

Καλλίπολη            Καρά Χαμζά

Καρυδιά                Τέοβο

Κεδρώνας           Κέντροβο

Κερασιά               Κρουντσέλοβο

Κλησοχώρι         Τσαρκόβγιανη

Λιποχώρι             Λιποχόρ

Λουτροχώρι        Μπάνια

Λύκοι                    Βουλκογιάννοβο

Μαυροβούνι        Τρέμπολετς

Μεσημέρι              Μεσιμέρ

Νέα Ζωή               Βρμπενι

Νησί                       Νήσια

Ξανθόγεια             Ρουσίλοβο

Παναγίτσα             Οσλοβο

Πάτημα                   Πατετσίνα

Περαία                    Κότσανα

Πετριά                      Κάμενι

Πλατάνι                  Γιαβόργιανη

Πλεύρωμα             Νόβο Σέλο

Προάστιο              Πατσαρέσκο

Προφ. Ηλίας         Μέτσκηλι

Ριζάρι                    Οριζάρ

Ριζό                        Ρίζοβο

Σάμαρι                  Σάμαρ

Σανδάλι                  Σεντέλτσεβο

Σεβαστιανά           Βάγγενη

Σκύδρα                  Βέρτεκοπ

Σωτήρα                 Λούκοβιτς

Φλαμουριά            Ποντ  (Под)

Αριδαία             Σούμποτσκο

Αγάθη                Ράνισλοβ

Αετοχώρι         Τούσιν

Αλωρος            Ρούντινο

Αρχάγγελος      Οσιαν

Αψαλος             Ντραγκομάντσι

Βορεινό            Σεβέριανη

Γαρέφι              Τσερνέσεβο

Δωροθέα          Γκάμπριστα

Εξαπλάτανος     Καπίνιανη

Θεοδωράκι       Τούντορτσι

Θηριόπετρα      Τρέστενικ

Ιδα                        Στράϊστα

Κορυφή Ανω      Γκόρνο   Ρόντoβο

Κορυφή Κάτω     Ντόλνο Ρόντοβο

Κρανιά                      Ντρένοβο

Κωνσταντία        Γκοστολιούμπι

Λαγκάδι                Λουγκούντσι

Λιθαριά                   Νόβοσέλτσι

Λουτράκι Κάτω            Ντόλνο Πόζαρ  

Λυκόστομο              Στρούπινο

Μαργαρίτα                    Πότσεπ

Μεγαπλάτανος           Μπίζοβο

Μηλιά                        Καρλάτοβο

Μοναστηράκι           Μόναστιρ

Νεοχώρι                 Μαλ Τσεμπέρνικ

Νερόμυλοι

Νότια                       Νότη

Ξιφιανή                 Κοστούρινο

Ορμα                     Τρέσινο

Περίκλεια             Μπερισλάβσκι

Πευκωτό Κάτω   Σμπόρσκο

Πιπεριά                 Μπιτσόβα Μάλα

Πολυκάρπη          Πάπιανη

Πρόδρομος          Πρόντρομ

Πρόμαχοι             Μπάχοβο

Ριζοχώρι              Ρούζιανη

Ροδωνιά              Τουρμανλή

Σαρακηνοί            Σαρακίνοβο

Σωσάνδρα           Πρεμπόδιστα

Τσάκοι                  Τσάκον Μαχαλά

Υδραία                   Βάλτσιστα

Υδρόμυλος           Ταγκάρμις

Φιλώτεια                Κοζούσιανη

Φούστανη             Φούστανη

Χρύσα                    Τσάκονι

Χρυσή                    Ζλάτινα

 Γιαννιτσά           Ενίτσεβαρνταρ                                                     (Παζάρ)

Αγ.Γεώργιος        Σβέτη Γκιόργκι

Αγ. Λουκάς             Μπρέζοτ

Αγροσυκιά              Γκρούμπεπτσι

Αθυρα                       Μπόζετς

Ακρολίμνη

Αμπελιές                   Κρούσαρι

Αξός

Αραβησσός                Ομπαρ

Αρχοντικό                   Αλαρ

Ασβεσταριό                Ραντομίρ

Αχλαδοχώρι Ανω      Ξαλάρ

Αχλαδοχώρι Κάτω    Κρούσαρε

Γαλατάδες                  Καντίνοβο

Γυμνά                          Γκόλο Σέλο

Γυψοχώρι                   Γκιούπτσεβο

Δαμιανό                       Ντάμιαν

Δάφνη                         Γκρόπινο

Δροσερό                     Ασαρμπέγκοβο

Δυτικό                          Κονίκιβο

Ελευθεροχώρι

Εξώβαλτα                   Γκόρνο Βλάση

Εσώβαλτα                  Ντόλνο Βλάση

Καλύβια                       Κολύμπιτε

Καρυώτισσα              Καριότιστα

Κρύα Βρύση              Πλασνίτσεβο

Κρώμνη                       Κόρνισορ

Λάκκα                            Μπάμπιανη

Λεπτοκαριά                 Λήτοβοϊ

Λιπαρό                         Λιπαρίνοβο

Λουδίας                        Πλούγκαρ

Μάνδαλο                     Μαντάλεβο

Μαύρο                           Μαβρέζνοβο

Μελίσσι                         Μπάλτσα

Μεσιανό                       Τσούσλνεβο

Μυλότοπος Νέος

Μυλότοπος Παλαιός  Βάντριστα

 Πέλλα                           Πόστολ

Παλαίφυτο                   Λαζάνοβο

Παραλίμνη                   Κιρκάλοβο

Πενταπλάτανος            Πηλόρικ

Ποντοχώρι                    Βέτη Παζάρ

Πλαγιάρι                         Σπιρλίτοβο

Ραχώνα                          Ράμελ

Σταυροδρόμι                Τσιτσίγκος

Τριφύλι                           Καντίκοϊ

Συμπληρωματική πηγή: Wikipedia: Παλιά τοπωνύμια Νομού Πέλλας 

  

Τα παρακάτω 23 χωριά και οικισμοί  περιοχής Βοδενών καταστράφηκαν στην διάρκεια των  πολέμων, εγκαταλείφθηκαν από τους κατοίκους τους, παρέμειναν ακατοίκητα και γιά τον λόγο αυτό διατήρησαν τα παλιά Βουλγαρικά τους ονόματα

Αλγκιρη

Κούρσιν

Οπχαντα

Γκράμαντι

Λιβαντίτσα

Πόποβο Σέλο

Ζιβάνιστα

Λόμπτσικ

Πρήζνα

Ζούζιν

Λουζήτσαρη

Ράνγκελ

Καρά Ντερέ

Μέγκλεν

Σμπόρσκο

Ιζμπορ

          Νόβο Σέλο, Ενι Κιόϊ

Σφέτι Νικόλτσι

Κολούντεϊ

Ντόλνο Προύντ

Φούρκα

Κόστεν

Ορμάν Τσιφλίκ

Πόζαρ
Δελικλή Καγιά    

 

 КУКУШКИ ОКРУГ  Περιοχή  Κούκους (Κιλκίς) - Γουμένισσας

62 Βουλγαρικά χωριά και πόλεις

ΝΕΑ ΟΝΟΜΑΣΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΟΝΟΜΑΣΙΑ

ΝΕΑ ΟΝΟΜΑΣΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΟΝΟΜΑΣΙΑ

Κιλκίς

Κούκους

 Κορωνούδα Αρμπουρ
Αγιονέριον Βαρλάτζα Κούπα Κούπα
Αγιος Πέτρος Πέτροβο Λιμνότοπος Βάρντινο
Ακακίαι Μπούλα Ματλί Μάντρες Αμπαρ Κιόϊ
Ακρίτας Βλάνταγια Μεγάλα Λιβάδια Γκολέμα Λιβάντα
Ακρολίμνιον Μπρέστ

Μεγάλη Βρύση

 Αρμουτσι
Αλέξια Αλέξοβο Μελισσώνας Μπαλόγκλαρι
Ανάβρυτον Βίρλαν Μεσιά Μουμπάκεβο
Αξιούπολις Μποϊμίτσα Μικρά Λιβάδια Μάλα Λιβάντα
Αξιοχώριον Βαρνταρόφτσι

Μικρόκαμπος

Αλί Χοτζαλάρ
Ανω Απόστολοι Πόστολαρ Μουριές Ακάντσελι
Ανυδρο Τσιγκάρεβο

Νέο Σιράκιο

Αντά Τεπέ
Ανωχώριον Μποζλού Ξηρόλακκος Μπεγκλέριεβο

Ασπρος

 Αμάτοβο Ομαλό Ράμνα
Βάγια Μπαϊσλί Παλαιόκαστρον Αχμετλή
Βαλτοτόπι Ντάμποβο Πανόραμα Μπαϊσλί
Βαλτούδιον Γκαβάλιαντσι Πεντάλοφο Πέτγατς
Βλαχοχώρι Κόντρου Μούσατ Πευκοχώρι Αϊτσιλάρ
Γερακώνας Γκερακάρτσι Πηγή Ιζμπορ
Γοργόπη Γκογκόρμπικ Πλατανιά Μπαγιάλτσι
Γουμένισσα Γκουμέντσε Πλαγιά Καρασίναντσι
Δασερό  Ορμάνοβο Πολύπετρο Κουσίνοβο
Διάσελλο Μποσανλί Πύλη Ντρέβενο
Δογάνης Σλόπιντσι Ρύζια Ορίζαρτσι
Ειδομένη Σέχοβο Σκρά Λιούνμνιτσα
Ευρωπός Ασικλαρ Στάθης Τουσίλοβο
Καβαλάρης Ατλι Σωτηρούδα Βραγκίτουρτσι
Καμποχώριον Βάλγκατσι Τούμπα Τούμπα
Καστανερή Μπαρόβιτσα Φανός Μαγιάνταγκ
Κεφαλοχώρι Μπας Μαχαλέ Φιλυριά Λιμπάοβο
Κολχίς Μπέλα Τσρκβα Χαμηλόν Αλτσάκ

 

Τα παρακάτω  Τουρκικά χωριά της περιοχής Κούκους (Κιλκίς) καταστράφηκαν ολοκληρωτικά από τον Ελληνικό στρατό κατά τους Βαλκανικούς πολέμους  1912-1913 και οι κάτοικοί τους κατέφυγαν στην Τουρκία

Αασί Ογκούλαρι

Ασανλάρ

Μπουγιουκλί

Αγκά Μαχαλά

Ασά Μαχαλέ

Μπας Μπαχτσελί

Απάντζαλί

Μπαϊρλί

Μπας Χαϊλί

Αρνταμλί

Μπαϊράμ Ντερέ

  

Αρτσάν

Μπεγιάζεντελί

  

 

Τα παρακάτω  Βουλγαρικά  χωριά της περιοχής Κούκους (Κιλκίς) καταστράφηκαν ολοκληρωτικά από τον Ελληνικό στρατό κατά τον Ελληνοβουλγαρικό πόλεμο του 1913  και οι κάτοικοί τους κατέφυγαν μαζικά στην Βουλγαρία. Στην θέση τους εγκαταστάθηκαν Πόντιοι, Θρακιώτες και Καυκάσιοι έποικοι

Αϊεβο

Βαρλάντζα

Μπούλα Ματλί

Βλάνταγια

Μπρέστ

Βραγκίτουρτσι

Βαρντάροφτσι

Γκαβάλιαντσι

Βάρντινο

Γκρήπα

Κάρπιν

Γκούρσετ Σέλιστε

Κόντρου Μούσατ

Ντομπρομίρ

 

  КОСТУРСКИ ОКРУГ - Περιοχή Καστοριάς

  111 Βουλγαρικά χωριά και πόλεις

Νέο Ονομα

Παλιό Ονομα

Νέο Ονομα

Παλιό Ονομα
Καστοριά Κόστουρ

Κοτύλη

Κοτέλτσι
Αγία Αννα Ράντιγκόζε

Κρανοχώρι

Ντρενίτσεβο

Αγία Κυριακή

Σβέτα Νεντέλα

Κραπενή

Κράπενη

Αγιος Αντώνιος

Ζέρμπενι

 Κρεμαστό Σέμαση
Αγιος Δημήτριος Λομπάνιστα Κρύα Νερά Λούντοβο

Αγιος Ζαχαρίας

Ζάγκαρ

 Κυψέλη Ψέλσκο

Αγιος Νικόλαος

Τσιρίλοβο

 Λάγκα Λιάνγκα

Αετομηλίτσα

Ντένσκο

Λαγούρι

Λάγκορ
Αμμουδάρα Πέσιακ

Λακώματα

Σταρίτσανη

Ακόντιο

Τρούστικα

Λαχανόκηποι

Γκόσνο

Αμπελόκηποι

Ζντράλτση

Λιβάδι

Λιμπάντα
Αμπελοχώρι Μαρκόβενη Λιβαδοτόπιον Ομοτσκο

Ανω Κρανιώνας

Γκόρνο Ντρενοβένι

Λιθιά

Κουμανίτσεβο

Ανω Λεύκη

Ζουπάνιστα

Μακροχώρι

Κονάμλαντι

Ανω Μελάς

Γκόρνα Στάτιστα

 Μανιάκοι Μανιάκ
Ανω Περιβόλι Μονγκήλα Μαυρόκαμπος Τσέρνοβίστα

Ανω Πτεριά

Γκόρνο Παπράτσκο

 Μαυροχώρι Μάβροβο

Απόσκεπος

Απόσκεπ

Μελάνθιο

Ζαμπρόντενι

Αργος Ορεστικόν

Χρούπιστα

 Μελισότοπος Ολιστα

Αρχάγγελος

Τσούκα

Μεσόβραχο

Ζέλενγκραντ

Ασπροκλησιά

Μπέλα Τσούρκβα

Μεσοποταμιά

Τσετίροκ

Ασπρονέρι

Σκράπαρη

Μεταμόρφωση

Κοντόρομπη

Αυγή

Μπρέστενι

 Μηλίτσα Σλιμήνστα

Βασιλειάδα

Ζαγκορίτσανη

 Μονόπυλο Πήλκατη

Βέργα

Μπόμπιστα

 Μυροβλήτης Μιροσλάβιστα

Βογατσικό

Μπογκάτσκο

 Νέα Κοτύλη Νόβο Κοτέλτσι

Βοτάνιο

Βίταν

Νέο Κωσταράζι

Κοσταράτσα

Βράχος

Σκούμσκο

 Νεστόριο Νέστραμ

Βυσινιά

Βίσενι

Νίκη

Βίτσιστα

Γαύρος

Γκάμπρες

Οινόη

Οσενη
Γέρμας Λόσιντσα

Ομορφοκλησιά

Γκάλιστα

Γιανοχώρι

Γιανόβενη

Πεντάβρυσος

Ζέλεγκόζε

Γλυκονέρι

Ντριάνοβο

 Περιστέρα Λίτσοτερ

Γράμος

Γκράμιστα

Πεύκος

Τούχολ

Δενδροχώρι

Ντάμπενι

Πετροπουλάκι

Εζερετς
Διποταμιά Ρέβανη Πολυάνεμο Κούρτσιστα

Δισπηλιό

Ντούπλακ

 Πολυκάρπη Λήτσιστα

Επταχώρι

Μπορμπότσκο

 Πολυκέρασο Τσρέσινττσα

Ζευγοστάσιο

Ντόλενι

 Πορειά Ιγκλημπε

Ζούζουλη

Ζούζελ

 Σκιερό Ολόμπραντε

Ιεροπηγή

Κόσινετς

Σπήλαια

Ζούζουλτσι

Καλή Βρύση

Καλέβιστα

Σταυροπόταμος

Μπαμπόκι

Καλοχώρι

Ντομπρολίστα

 Στενά Στένσκο

Καστανόφυτο

Σνίτσενη

Πευκόφυτο

 Βισάνσκο

Κάτω Κρανιώνας

Ντόλνο Ντρενόβενη

Ποιμενικό

Βάψορ
Κάτω Λεύκη Ορμαν Σιδηροχώρι Σσεστέοβο

Κάτω Μελάς

Ντόλνα Στάτιστα

 Τοιχίο Τιόλιστα
Κάτω Περιβόλι Μάρτσιστα Τρίλοφο Σλιμήντσα

Κάτω Φτεριά

Ντόλνο Παπράτσκο

 Τσάκονη Τσάκονη

Κεαφαλάρι

Σέτομα

 Υψηλόν Ψόρα

Κλεισούρα

Κλισούρα

Φτελιά

Γκράτσε

Κολοκυνθού

Τίκβενη

 Φωτεινή Φοτίνιστα

Κομνηνάδες

Σακ

 Χαλάρα Ποζντίβιστα

Κορησός

Γκορέντσι

Χιλιόδεντρον

Ζέλνι
Κορομηλέα Σλίβενη

Χιονάτο

Γκάρλενι
Κορφούλα Νόβοσέλιανη

Χρυσή

Σλάτινα

 

   Τα παρακάτω Βουλγαρικά χωριά περιοχής Κόστουρ (Καστοριάς) καταστράφηκαν από τον Ελληνικό στρατό στην διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων και οι κάτοικοί τους κατέφυγαν στην Βουλγαρία

Αλίατα

Κασλάς

Μοναστίρετς

Σφέτη Γιοβάν

Μπάγκραν

Κλιασόβησο

Μονοκόβατς

Σέλιστε

Μπάνιτσα

Κότζακ

Πέντατουρ

Σέλσκο

Μπέρικ

Κάλιστα

Πορίνο

Σόϊστα

Μπίλεβετς

Κρούσα

Ρέσιν Ντολ

Στάροβο Σέλο

Γκόρνο Μπίσομο

Κρούσενετς

Ρόμπιτσα

Στάρο Τιόλιστα

Γκόρνο Σλίβενι

Κρτσαλ

Ρούντιστα

Στάνκωφ Σοπ

Γκόρνο Στένσκο

Λαμπάνα

Σαϊνοβο

Ούμενη

Γκράμος

Λαντούσιτσα

Σαρακίνα

Ούση

Ντόλνα Λομπανίτσα

Λούκα

Σάτκοβα Τσέσμα

Φούσα

Ντόλνο Μπίσομο

Λουντίσιντσα

Σφέτη Γκιόργκη

Τσάκονη

Ντόλνο Σέλο

Λιάγκα

Σφέτα Πέτκα

Τσερ

Ηλιάχιτσα

Μάλιστα

Σφέτη Ηλία

Τσάρτσιστα

 

ΠΕΡΙΟΧΗ  Καϊλαρ  (Πτολεμαϊδα) 

32 Βουλγαρικά χωριά

Νέο Ονομα

Παλιό Ονομα

Νέο Ονομα

Παλιό Ονομα

Πτολεμαϊδα

Κάλιαρι, Καϊλάρια

Μηλοχώριον

Λούκα

Αγιος Χριστόφορος

Τρέπιστα

Μεσόβουνο

Κρμτσα

Αναρράχη

Ντέμπρετς

Ολυμπιάδα

Ράκιτα

Ανατολικόν

Ινέλοβο

Πελαργός

Μούραλαρ

Αρδασσα

Σούλποβο

Πεντάβρυσος

Κότλαρι

Ασβεστόπετρα

Λίπιντσι

Περδίκας

Μπίραλτσι

Γαλάτεια

Τσόρ

Ποντοκώμη

Βρντόμιτσι

Δροσερόν

Κόνοϊ

Προάστειο

Ντουρούτοβο

Εμπόριο

Εμπόρε

Πτελεώνας

Αρμπινο

Εξοχή

Μπαρακλί

Πύργοι

Κατράνιτσα

Ερμακιά

Ράντση

Σπηλιά

 Βοϊβοντίνα

Καρδιά

Τρέμνιο

Φαράγγι

Ούκλεμες

Καρυοχώριον

Κόζλου Κιόϊ

Φούφας

Πάλιορ

Κλείτος

Χαϊντερλή

Χαραυγή

Τζούμα

Κομνηνά

Ούτσινη

    

Κόμανος

Κόμαν

    

Κρυόβρυση

Ραντούνιστα

    

Μαυροπηγή

Μποσόβσκι

    

 

   БЕРСКИ  ОКРУГ  Περιοχή  Βέροιας  

19 Βουλγαρικά χωριά και πόλεις

Νέο Ονομα

Παλιό Ονομα

Νέο Ονομα

Παλιό Ονομα

Βέροια

Μπερ

Κάτω Βέρμιο

Ντόλνο Σελο

Νάουσα

Νέγκους

Μαρίνα

Τσαρμαρίνοβο

Αγγελοχώρι

Μπέστιτσα Μπέρσκα

Μεταμόρφωση

Ντραζίλοβο

Αγιος Παύλος

Κουτσούφιανη

Μονόσπιτα

Μινόστιτσα

Ανω Βέρμιο

Γκόρνο Σελ

Παλαιό Ζερβοχώρι

Τσάρμπορ

Ανω Ζερβοχώρι

Γκόρνο Ζέρμποχορ

Νέα Στενήμαχος

Χόροπαν

Ανω Κοπανός

Γκόρνο Κοπάνοβο

Πολλά νερά

Φέτιτσα

Αρχάγγελος

Μουσταφάγκοβο

Πολυπλάτανος

Μπέστιτσα Βοντένσκα

Γιαννακοχώρι

Γκιανάκοβο

Ροδοχώρι (Μέγα Ρέμα)

Γκολέμα Ρέκα

Επισκοπή

Πισκοπίγια

    

Τα χωριά Γκίμνοβο, Λουκόβιστα και Νόβο Σέλο εγκαταλείφθηκαν από τους κατοίκους τους και διατήρησαν τα παλιά Βουλγαρικά  ονόματα

                    

VIDEO

Solun→Selanik→Thessaloniki: The Bulgar-Macedonian Muslim city

Ολες οι παλιές ονομασίες της Μακεδονίας

Η Μεταξική δικτατορία και οι λύκοι της

 

ΣΧΕΤΙΚΑ  SITES

Εξερευνήστε τοBulgarmak - Explore Bulgarmak: Γενικός πίνακας περιεχομένων, Ευρετήριο σελίδων ιστοτόπου

Μακεδονία: Από που κι ως που Ελληνική   

Η καταγωγή των αρχαίων Μακεδόνων 

Μειονότητες και φυλές στην πολυεθνική χώρα των Γρεκών

Πλήρης κατάλογος ελληνοποιημένων χωριών της Μακεδονίας

Wikipedia: Παλιά τοπωνύμια του Νομού Πέλλας 

Wikipedia: Slavic toponyms for Greek places 

"Μακεδονικός αγώνας":  Η σκοτεινή πλευρά  Ι   Τουρκικό  Ορθόδοξο Πατριαρχειο Istambul: Ενα ξεχασμένο  ίδρυμα στο προσκήνιο της  επικαιρότητας  Ι Πριγκηπάτο Πίνδου και Μακεδονίας 1941-1944: Ο Χίτλερ αποφασίζει την αυτονόμηση της Μακεδονίας  Ι Απόκρυφες σελίδες του Μακεδονικού αγώνα: Κομμένες κεφαλές Βουλγάρων Μακεδονομάχων επί πίνακι  Ι   Απάντηση στο veto του Καραμανλή: Τα 18 αντίποινα της Μακεδονίας Ι  Μετά το Κόσοβο η Τσαμουριά: Οι φιλοδοξίες του  νεαρότερου κράτους του κόσμου  Ι  ΕΥΠ και Μακεδονικό: Ολα για την μητέρα Ελλάδα  Ι Αμερικανική βάση Bondsteel: Φρουρός της Μακεδονίας  Ι  Η Μακεδονία να ονομασθή Vardarska: Αναρθρες κραυγές του μητροπολίτη Ανθιμου  Ι Τα δέκα ψέμματα του Μακεδονισμού - Десетте лъжи на македонизма  Ι  Μακεδονικό: Τά 10 μυθεύματα της Ελληνικής προπαγάνδας Ι Παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα  I Καταδίκη Νικόδημου Τσαρκνιά για παράνομη  λειτουργία Μακεδονικού Ναού  Ι Εγκαινιάσθηκε  η πρώτη Μακεδονική Εκκλησία στην Πέλλα  Ι IMXA και Εταιρεία Μακεδονικών σπουδών: Παραχάραξη αρχείων του "Μακεδονικού αγώνα"  Ι Βουλγαρική Λέσχη Θεσσαλονίκης: 1941-1944  Ι Μάχη  Καϊμακτσαλάν: Σέρβοι εναντίον Βουλγάρων με στόχο την Μακεδονία  Ι Υφηγητής Αντον Κάλτσεφ: Επωδός στην μνήμη ενός αδικοχαμένου 

 

        Copyright © 2002-2009    www.bulgarmak.org