Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΟΛΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΗΚΑΝ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

"Ο Αλέξανδρος νεκρός; Αδύνατον.. Ολόκληρος ο κόσμος θα έπρεπε να έχει βρωμίσει από την μπόχα που αναδύει το πτώμα του "

"Asclepiades, the son of Hipparchus, brought the first tidings of Alexander's death to Athens, which Demades told them was not to be credited; for were it true, the whole world would ere this have stunk with the dead body"

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΧΑΙΡΩΝΙΑ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΚΑΙ ΕΠΕΣΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

" Είμαι κόρη του Θεογένη διοικητή του στρατού που πολέμησε κατά του πατέρα σου στην μάχη της Χαιρώνειας και έπεσε μαχόμενος για την ελευθερία της Ελλάδας"

Η ΑΠΟΨΗ ΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ

ΑΛΛΟΦΥΛΛΟΙ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ

"Μήπως όλα μας τα οχυρά δεν βρίσκονται στα χέρια αυτού του ανθρώπου ; Μήπως δεν θα υποστούμε τη χειρότερη ταπείνωση; Μήπως δεν βρισκόμαστε ήδη σε πόλεμο με αυτόν; Μήπως δεν είναι εχθρός μας; Μήπως δεν κατέχει δικά μας εδάφη; Μήπως δεν είναι βάρβαρος; Τα χειρότερα των επιθέτων δεν του αρμόζουν;"

"Οχι μόνο δεν είναι Ελληνας, όχι μόνο δεν έχει τίποτα κοινό με τους Ελληνες, αλλά είναι βάρβαρος γιά τον οποίον δεν μπορεί να ειπωθεί τίποτα το καλο. Πρόκειται γιά ένα ολέθριο πλάσμα από την Μακεδονία, όπου πρώτα δεν μπορούσες να αγοράσεις ούτε έναν σκλάβο της προκοπής"

"Και γάρ τοι συνέβη δια το γνώναι περι τούτων αυτον ιδίως και την βασιλείαν γεγένησθαι πολυ των άλλων εξηλλαγμένην: μόνους γαρ Ελλήνων ουχ ομοφύλου γένους άρχειν αξιώσας"

Ισοκράτης: αναφορά στον βασιλιά Φίλιππο, Φίλιππος 108

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: ΣΠΕΡΜΑ ΦΙΔΙΟΥ

Η πατρότητα του Αλεξάνδρου (Ισκαντάρ) διεκδικείται σήμερα από Ελλάδα και Δημοκρατία Μακεδονίας. Ταυτόχρονα προβάλλεται σαν εθνικός ήρωας των Αλβανών. Τόσον η μητέρα του Μυρτάλη (μετονομάσθηκε από τον Φίλιππο σε Ολυμπιάδα) όσο και η γιαγιά του Ευριδίκα (μητέρα του Φιλίππου) ανήκαν στην Ιλλυρική φυλή.

Το γεγονός εξάλλου ότι ο Αλέξανδρος μετά το διαζύγιο της μητέρας του με τον Φίλιππο κατέφυγε στο βασίλειο των Ιλλύριων, αποδεικνύει πως αισθανόταν Ιλλύριος.

Η μητέρα του είχε ονειρευθή τον Αιγύπτιο Θεό Αμμωνα Ρα ο οποίος με μορφή φιδιού εισχώρησε στην μητρα της και την γονιμοποίησε. Ηταν γνωστό πως η Ολυμπιάδα λάτρευε τα φίδια και κοιμόταν μαζί τους, γεγονός που αποτέλεσε και την αιτία του διαζυγίου της με τον Φίλιππο. Ο Φίλιππος είχε ονειρευθή ότι η μήτρα της Ολυμπιάδας φρουρείτο από ένα λεοντάρι.

Ο Αλέξανδρος δεν θεωρούσε τον Φίλιππο πατέρα του. Οπως του είχε αποκαλύψει η μητέρα του, πραγματικός του πατέρας ήταν ο υπέρτατος Θεός της Αιγύπτου Αμμων Ρα ο οποίος είχε ενσαρκωθή στον τελευταίο Φαραώ της Αιγύπτου Νεκτανάμπο που είχε καταφύγει και ζούσε στην αυλή του Φιλίππου μετά την ανακατάληψη της Αιγύπτου από τους Πέρσες το 360 πΧ. Περισσότερα εδώ.

Η ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Το όνομα Αλέξανδρος δεν είναι Ελληνικό για τον απλούστατο λόγο ότι κανένα ιστορικό πρόσωπο της αρχαίας Ελλάδος δεν ονομαζόταν Αλέξανδρος. Το ίδιο ισχύει και για το όνομα Φίλιππος. Πρόκειται για ελληνοποιημένη μορφή άλλου ονόματος με Ινδοευρωπαϊκή/Θρακοϊλλυρική προέλευση που εμπεριέχει την ινδευρωπαϊκή ρίζα ander. Ολοι οι αρχαίοι Ελληνες συγγραφείς χρησιμοποιούσαν ελληνοποιημένα ονόματα για τους ηγεμόνες άλλων κρατών.

Το παράδειγμα της διαστρεβλωμένης απόδοσης, από πλευράς ελλήνων συγγραφέων, των ονομάτων που έφεραν οι βασιλείς της Περσίας είναι χαρακτηριστικό: Ο Κούρους (Kurush) έγινε Κύρος, ο Νταραγιαβάχους (Darayavahush) έγινε Δαρείος και ο Χσαγιάρσα (Xshayarsha) έγινε Ξέρξης. Στην Αγία Γραφή τα παραδείγματα είναι πάμπολα. Η Ντελιλάχ (Delilah) έγινε Δαλιδά, ο Σαούλ Παύλος και o Τζόσουα (Joshua) Ιησούς του Ναβή.

Υπάρχουν χιλιάδες παρόμοια παραδείγματα ξένων ονομάτων που ελληνοποιήθηκαν και διαστρεβλώθηκαν από Ελληνες συγγραφείς σε σημείο να γίνουν αγνώριστα. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις ο Φαραώ της Αιγύπτου Khufu (Χούφου) που έγινε Χέωψ και ο Βαβυλώνιος βασιλιάς Nebuchadnezzar (Νεμπουχαντνέτσαρ) που ελληνοποιήθηκε ως Ναβουχοδονόσωρ. Στην Ελληνική γλώσσα ακόμα και σήμερα αποτελεί κανόνα η ελληνοποίηση ξένων ονομάτων. Μέχρι την δεκαετία του 50 το Αμστερνταμ της Ολλανδίας αποκαλείτο Αμστελόδαμον και το Γιοχάνεσμπουργκ Ιωαννούπολις.

Η μανία ελληνοποίησης συμπαρέσυρε και πολλά ευρωπαϊκά ονόματα. Ετσι ο Goeffrey έγινε Γοδεφρίγος, ο Ρίτσαρ (Richard) Ριχάρδος, ο Φράνκλιν (Franklin) Φραγκλίνος, ο Ντάρβιν (Darvin) Δαρβίνος κ.ο.κ.

Η συστατική ρίζα Αντερ (Ander) που στην Ιλλυρική ακόμα και σήμερα σημαίνει όνειρο, υπάρχει στην Λατινική απόδοση του ονόματος που είναι Αλεξ-άντερ (Alex-ander) και όχι Αλέξαντρους (Alexandrus). Η μη Ελληνική προέλευση του ονόματος Αλέξανδρος αποδεικνύεται από την αφήγηση του Ομηρου ο οποίος στην Ιλιάδα κατονομάζει εναλλακτικά ως Αλέξανδρο τον Πάρι, γυιό του Πρίαμου βασιλέα της Τροίας, ορκισμένο εχθρό των Ελλήνων και πρωταίτιο του Τρωϊκού πολέμου.

Το σημαντικότερο είναι ότι σε Χιττιτική επιγραφή σφηνοειδούς γραφής αναφέρεται ένας βασιλέας της Wilusa/Τροίας αρχαιότερος του Πρίαμου, ονόματι Αλαξάντου (Alaksandu) που έζησε τον 13ο αι. πΧ. Από το όνομα του πρόγονου του αυτού ονομάσθηκε Αλεξάντου ο Τρωϊκός πρίγκηπας Πάρις για να ελληνοποιηθή στην συνέχεια από τον Ομηρο σε Αλέξανδρος. Οι Τρώες, ένα Ινδοευρωπαϊκό φύλλο που ήκμασε μετά την καταστροφή του Χιττικού βασιλέιου τον 12ο πΧ αι. είχαν στενή φυλετική σχέση με τους Θράκες, τους Δάρδανους και τους Φρύγες που υπήρξαν πιστοί σύμμαχοί τους στην διάρκεια του Τρωϊκού πολέμου (βλ. λήμμα Αλαξάντου στην Wikipedia click here).

Η άποψη ότι παράγεται από το ρήμα Αλέξω (αποκρούω) και Ανδρας-Ανήρ συνιστά προσπάθεια της ελληνογενούς ετυμολόγησης η οποία δεν στηρίζεται σε καμμία ιστορική πηγή. Αξιοσημείωτη είναι η ετυμολογία που δίδεται από Αλβανούς γλωσσολόγους σύμφωνα με την οποία το όνομα Αλέξανδρος προέρχεται από την φράση Αλε-Σι-Αντερ που σημαίνει γεννημένος από όνειρο. Τούτο επεβεβαιώνεται και από την απόδοση του ονόματος στην ανατολική ιστοριογραφία με την λέξη Ισκαντέρ και Σικαντέρ με κύριο συστατικό την Ιλλυρική ρίζα Αντερ=Ονειρο.Το σημερινό Αλβανικό νόμισμα ΛΕΚ σημαίνει Αλέξανδρος. Το ίδιο συμβαίνει και με τον διεκδικητή του Αλβανικού θρόνου πρίγκηπα Λέκα (Leka).

Υπάρχει τέλος και η λατινογενής εκδοχή κατά την οποία το όνομα Αλέξανδρος παράγεται από την λέξη Licentia=ελευθερία, Licenter=ελεύθερος, δυνατός. Στην ερμηνεία αυτή συνηγορούν οι ιστορικές αναφορές για τα όνειρα που είδαν οι γονείς του Αλεξάνδρου την στιγμή που γεννιόταν.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ

"Εδοξε βροντής γενομένης εμπεσείν αυτής τη γαστρη κεραυνόν, εκ δε της πληγής πολύ πυρ αναφθέν, είτα ρυγνήμενον εις φλόγας πάντη φερομένας διαλυθήναι"

"Πεσόντος επί γης του βρέφους αστραπή γέγονε, βροντή εξήχησε, σεισμός εγένετο, ώστε τον κόσμο πάντα συγκινηθήναι"

Μια νύχτα πριν το γάμο της, η Ολυμπιάδα είδε στο όνειρο της ότι ένας κεραυνός έπεσε με βροντή στην κοιλιά της και από την πληγή ξεπήδησε φωτιά που οι φλόγες της πήραν διάφορες κατευθύνσεις και ύστερα διαλύθηκαν.

Ο Φίλιππος είδε ταυτόχρονα το ίδιο όνειρο και εκστασιασμένος σφράγισε την μήτρα της γυναίκας του. Αξιοσημείωτο είναι ότι η άκρη της σφραγίδας, είχε την εικόνα λιονταριού.

Η ερμηνεία που έδωσαν ονειροκρίτες και μάντεις είναι πως η Ολυμπιάδα θα γεννήσει ένα γενναίο αγόρι, που η δύναμη και η δόξα του θα πετάξει στα πέρατα του κόσμου, αλλά το τέλος της ζωής του θα είναι σύντομο. Η προφητείες αυτές εκπληρώθηκαν.

Η κάθοδος των αρχαίων Μακεδόνων

Η ΓΕΝΕΣΗ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΔΕΝ ΗΣΑΝ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ

"Οτι Ημαθία εκαλείτο πρότερον η νύν Μακεδονία. Κατείχον δε τήν χώραν ταύτην Ηπειρωτών τινές και Ιλλυριών, το δε πλείστον Βοττιαίοι και Θράκες"

"Οι δε Φρύγες ως Μακεδόνες λέγουσι εκαλέοντο Βρίγες χρόνο όσον Ευρωπήϊοι εόντες σύνοικοι ήσαν Μακεδόσι, μεταβάντες δε εις την Ασίαν άμα την χώρα και τούνομα μετέβαλλον εις Φρύγας"

"Περδίκας Αργαίου καρανίων ιδίοις Μακέσταις καθύπερθεν Ιλλυραίας αγχίμολος επ' άκρα Βεδύσσας Σαβάζω οψιμέδοντι έρεξεν"

(Μετάφρ: Ο Περδίκας γυιός του Αργαίου αρχηγέτης των Μακεδόνων έφθασε στην Ακρόπολη της Εδεσσας όπου προσέφερε θυσία στον ύψιστο Θεό Σαβάζιον, προερχόμενος από την άνω Ιλλυρία )

ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΧΑΛΚΟΥ ΚΑΙ ΣΙΔΗΡΟΥ

ΟΙ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΟΙ ΦΡΥΓΕΣ ΠΡΩΤΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

"Οι δε Αιγύπτιοι νομίζουσι Φρύγας προτέρους γενέσθαι εαυτών, των δε άλλων εαυτούς"

"Οι Αιγύπτιοι πιστεύουν ότι είναι αρχαιότεροι κάθε άλλου λαού με εξαίρεση τους Φρύγες που είναι αρχαιότεροι των Αιγυπτίων"

"Egyptians consider that Phrygians are more ancient than them, but Egyptians are more ancient than any other people"

Herodotus B 2

"Οι δε Φρύγες ως Μακεδόνες λέγουσι εκαλέοντο Βρίγες χρόνο όσον Ευρωπήϊοι εόντες σύνοικοι ήσαν Μακεδόσι, μεταβάντες δε εις την Ασίαν άμα την χώρα και τούνομα μετέβαλλον εις Φρύγας "

" Σύμφωνα με τους Μακεδόνες, οι Φρύγες ονομάζοντο Βρίγες όσο καιρό κατοικούσαν στην Ευρώπη μαζί με τους Μακεδόνες, μόλις όμως μετανάστευσαν στην Ασία μαζί με την χώρα τους άλλαξαν και το όνομά τους σε Φρύγες"

"Phrygians, as Macedonians say, were called Briges as long time as they were Europeans residing with Macedonians, but when they moved to Asia changed their name simultaneusly with their homeland"

Herodotus VII 73

"Ωκειτο δε το παλαιόν η Εδεσσα υπό Φρυγών και Λυδών και των μετά Μίδου διακομισθέντων εις την Ευρώπην"

Οι μελετητές επισημαίνουν το ιστορικό γεγονός ότι οι Φρύγες ή Βρύγες κατά τον Ηρόδοτο, ήσαν οι πρώτοι γηγενείς κάτοικοι της Μακεδονίας, πολλούς αιώνες πρωτού αυτή κατακτηθή από τους αρχαίους Μακεδόνες

Σχετικό site: Αρχαίοι τάφοι στην Μακεδονία: Μακεδονικοί ή μήπως Φρυγικοί;

Η εθνογΕνεση των ΑΡΧΑΙΩΝ ΜακεδΟνων: ΙΛΛΥΡΙΟΘΕΝ

Η ΑΡΧΗ

"Ες άλλην γην της Μακεδονίας οίκησαν πέλας των κήπων των λεγομένων είναι Μίδεω του Γορδιέω, εν τοίοι φύεται αυτόματα ρόδα, εν έκαστον έχον εξήκοντα φύλλα, οδμή τε υπερφέροντα των άλλων"

(Οι Μακεδόνες εγκαταστάθηκαν σε άλλη περιοχή της Μακεδονίας κοντά στους κήπους που όπως λέγεται ανήκαν στον Μίδα τον γυιό του Γόρδιου στους οποίους υπάρχουν αυτοφυή τριαντάφυλλα με εξήντα φύλλα και ευωδία ενώτερη όλων)

"Οι δε Φρύγες ως Μακεδόνες λέγουσι εκαλέοντο Βρίγες χρόνο όσον Ευρωπήϊοι εόντες σύνοικοι ήσαν Μακεδόσι, μεταβάντες δε εις την Ασίαν άμα την χώρα και τούνομα μετέβαλλον εις Φρύγας"

(Οι Φρύγες όπως λένε οι Μακεδόνες ονομάζοντο Βρίγες όσο καιρό ζούσαν στην Ευρώπη μαζί με τους Μακεδόνες, όταν όμως μετοίκησαν στην Ασία μαζί με την αλλαγή της πατρίδας τους άλλαξαν και το όνομά τους σε Φρύγες)

Ηρόδοτος VII 73, VIII 138

SOME QUOTES ABOUT DIFFERENCES BETWEEN GREECE AND MACEDONIA

Alexander asked a women, who was being taken captive, who she was, and she replied: 'I am the sister of Theogenes who commanded our army against your father, Philip, and fell at Chaeronea fighting for the liberty of Greece. [p.265] Plutarch Ancient Greek Historian (The Age of Alexander)

The Thessalians in particular wore long robes, probably because they of all the Greeks lived in the most northerly and coldest region [11.14.12] Strabo Roman Historian.

Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ακόμα και Ελληνες συγγραφείς τεκμηριώνουν την Ιλλυρική καταγωγή των αρχαίων Μακεδόνων

Το Μακεδονικό βασίλειο ιδρύθηκε από τον βασιλιά Περδίκα Α΄ (Κάρανο) στα τέλη του 9ου πΧ αιώνα. Οι αρχαίοι Μακεδόνες μιά πολεμοχαρής Ιλλυρική φυλή από την Δαρδανία, εισέβαλε κατακτητικά στα Βαλκάνια και εγκαταστάθηκε στην πεδιάδα της Ημαθίας απωθώντας τους γηγενείς Φρύγες στην Μικρά Ασία.

Οι Φρύγες, ο αρχαιότερος λαός της ιστορίας σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, είχαν εγκατασταθή ειρηνικά μαζί με τους Λύδες στα εδάφη της μετέπειτα Μακεδονίας την 3η χιλιετηρίδα πΧ στο τέλος της μεγάλης Ινδοευρωπαϊκής μετανάστευσης. Η κάθοδος των Μακεδόνων τον 9ο αι. πΧ εγκαινίασε μιά νέα εποχή που τέσσερις αιώνες αργότερα με την άνοδο του Αλεξάνδρου, θα άλλαζε την όψη του αρχαίου κόσμου.

Οι αρχαίοι Μακεδόνες ήσαν Ινδοευρωπαϊκός λαός συγγενής με τους Ιλλύριους. Αποτελούντο από διάφορες φυλές όπως οι Ορεστιότες (ή Ορέστες) που ζούσαν στην περιοχή μεταξύ Καστοριάς και Κορυτσάς, οι Ληγκηστές στην περιοχή Φλώρινας, οι Δουρίοπες στην περιοχή Κρούσοβο-Πρίλεπ, οι Ελιμιώτες στην περιοχή Κοζάνης-Γρεβενών, οι Τυμφαίοι στην περιοχή Κόνιτσας, οι Μολοσσοί στην περιοχή Ιωαννίνων (Τσαμουριά), οι Εορδαίοι στην περιοχή Πτολεμαϊδας, οι Πίερες στην περιοχή Κατερίνης και οι Βοττιαίοι στην περιοχή Πέλλας.

Ο αρχικός πυρήνας του Μακεδονικού κράτους υπήρξε η Φρυγική πόλη Εδεσσα που μετονομάσθηκε Αιγαί. Το αρχικό Μακεδονικό βασίλειο ονομαζόταν Ημαθία. Η λέξη Ημαθία έχει Ιλλυρική προέλευση. Παράγεται από την λέξη EMadhe που σημαίνει μεγάλη πόλη. Στα τέλη του 5ου πΧ αι. η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Ιλλυρική κωμόπολη Βούνομος της Βοττιαίας που μετονομάσθηκε Πέλλα. Η λέξη Πέλλα παράγεται από την Αλβανοϊλλυρική λέξη Πέλε που σημαίνει πηγή και κατ' άλλους γριά.

Οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν θεωρούσαν τον εαυτό τους Ελληνες. Από τα τέλη του 5ου αι. πΧ η αριστοκρατική τους τάξη άρχισε να μαθαίνει σαν δεύτερη γλώσσα την λεγόμενη Κοινή (Αττική) διάλεκτο. Ωστόσο οι Ελληνες εξακολουθούσαν να θεωρούν τους Μακεδόνες βάρβαρους δηλ. αλλόγλωσσους και να μη δέχονται την κυριαρχία που τους επέβαλε ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ και στην συνέχεια ο γυιός του Αλέξανδρος.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

ΙΛΛΥΡΙΟΘΕΝ

Γιά πληρέστερη ενημέρωση σχετικά με την Ιλλυρική καταγωγή των αρχαίων Μακεδόνων καθώς και την γλώσσα τους, κάντε κλικ εδώ Η σελίδα αφορά προϊστορική Φοινικική επιγραφή που ανακαλύφθηκε πρόσφατα στην Μακεδονία. Η επιγραφή αποτελείται από 6 σειρές φοινικικών γραμμάτων διατεταγμένων σε σχήμα Π με αριστερόστροφη φορά ανάγνωσης.

Στο κείμενο μαρτυρείται πως οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήσαν Ελληνες αλλά προήλθαν από την Ιλλυρία, δεν μιλούσαν Ελληνικά και αρχικά ονομάζοντο Μακέστες. Επί πλέον επιβεβαιώνεται η κλασσική θέση των ιστορικών πως πρώτη πρωτεύουσα του αρχαίου Μακεδονικού βασιλείου δεν ήταν η Βεργίνα-Κούτλες αλλά η Φρυγική Εδεσσα που μετονομάσθηκε Αιγαί από τον αρχηγέτη της Μακεδονικής δυναστείας Περδίκα γυιό του Αργαίου.

Το κείμενο της επιγραφής που είναι αριστερόστροφο σε σχήμα Π, αποτελεί μνημειακό χρονικό της εισβολής των Μακεδόνων στα Φρυγικά εδάφη τον 9ο αιώνα πΧ. Οι Φρύγες, λαός Ινδοευρωπαϊκής καταγωγής, δέχθηκαν την εισβολή των Μακεδόνων και υποχρεώθηκαν σε μετανάστευση στην ΒΔ Ανατολία όπου επανίδρυσαν νέο βασίλειο που καταλύθηκε οριστικά το 675 πΧ από τους Κιμμέριους.

Το αρχαϊκό κείμενο της επιγραφής

Περδίκας Αργαίο[υ] καρανίων ιδίοις Μακέσταις (Μακεδόνες) καθύπερθεν Ιλλυραίας αγχίμολος επ' άκρα Βεδ[ύ]σσας Σαβάζω οφσιμέδοντι έρεχσεν. Μίδου επ' αν αίαν κάσχεθε οθνείους Γρεκέστας επί σκευωρήμασι λεληδορημένους αυθ' ανήρε σκυδμαίνων Βρύγας δε παλαίχθονας αλάσθαι τηλόθ' είε αμφ' αλλοθρόας. Εκτου το πάλλιστον άστυ Αιγάς προσγορεύσας εκάρπο. Κράντωρ δη Βρυγαίας γεραίτερος παλιντραπέλους άλαλκε πλην ζωγρημένων. Το δ' ούν μαρμάρεον μνάματος χάριν Δρέδας Γορδίου Γρεκιστί έχσεσεν ες γραμάτεα λυγρά

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

English

Perdikas son of Argeos leading his Makestes when approached to Vedissa (Edessa) citadel, headed down from upper Illyria, offered sacrifice to uppermost (god) Savazos. Afterwards when conquered entire Midas country, being outraged with foreign Greeks who were charged for intrigues, extincted them immediatelly while released indigenous Briges to wander away, because both these people spoke different languages. Since then being elder sovereign of Brigea enjoyed the profits of very ancient city renaming it to Aigai while kept reppeling fugitives to return with excemption of captives. This marble chronicle was chiseled in Greek language by Dredas son of Gordios, in memory of a sorrowful remembrance.

Ελληνικά

Ο Περδίκας γυιός του Αργαίου επικεφαλής των Μακεστών (Μακεδόνων) μόλις έφθασε στην Ακρόπολη της Εδεσσας προερχόμενος από την άνω Ιλλυρία έκανε θυσία στον ύψιστο (Θεό) Σαβάζ(ι)ον. Στην συνέχεια αφού κυρίευσε την χώραν του Μίδα, τους ξένους Γκρεκούς εξόντωσε αμέσως οργισμένος επειδή βαρύνοντο με ραδιουργίες, ενώ τους γηγενείς Φρύγες άφησε να περιπλανώνται μακρυά, επειδή αυτοί οι δύο λαοί ήσαν ξενόγλωσσοι Από τότε ως γηραιός βασιλέας της Φρυγίας εκμεταλλευόταν την πανάρχαιη αυτή πόλη (Εδεσσα) αφού πρώτα την μετονόμασε σε Αιγαί εμπόδιζοντας τους φυγάδες να επιστρέψουν εκτός από αυτούς που συλλαμβάνοντο αιχμάλωτοι Την μαρμάρινη αυτή επιγραφή χάραξε σε Γκρεκική γλώσσα ο Δρέδας γυιός του Γορδίου σαν χρονικό θλιβερής ανάμνησης.

"..Μακεδόνας εκ γενετής.."

Η ΕΠΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΛΕΥΚΟΠΕΤΡΑΣ

Στο Μακεδονικό χωριό Μπελ Κάμεν (σημερινή Λευκόπετρα) που βρίσκεται κοντά στην Βέροια, ανακαλύφθηκε στην δεκαετία του 60 μία μαρμάρινη επιτύμβια πλάκα Ρωμαϊκής περιόδου με χρονολογία 253 μΧ. Το κείμενο της επιγραφής αναφέρει τα εξής σε νεοελληνική μετάφραση:

"Ο Δέσνιος Κομήνιος δωρίζει στην μητέρα των Θεών ένα παιδί 12 ετών που ονομάζεται Καλοχέρων και είναι Μακεδόνας εκ γενετής"

Η ΑΡΧΑΙΑ ΙΛΛΥΡΙΑ ΚΑΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΕΘΝΟΓΕΝΕΣΗ

Η Ιλλυρία, τα Βαλκάνια και η Μικρά Ασία στις αρχές του 4ου αι. πΧ

Η Ιλλυρία υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες και αρχαιότερες Ινδοευρωπαϊκές κοιτίδες της προϊστορικής Ευρώπης. Εκτεινόταν σε ολόκληρη την έκταση της σύγχρονης Αλβανίας και Γιουγκοσλαβίας φθάνοντας μέχρι την σημερινή Ιταλία. Στις αρχαίες Ιλλυρικές φυλές περιλαμβάνονται οι Μακεδόνες, οι Ηπειρώτες, οι Δάρδανοι, οι Μολοσσοί, οι Ορέστες, οι Ληγκηστές, οι Ελιμιώτες κ.α. Οι Ιλλύριοι όπως οι Φρύγες, οι Θράκες και οι Γραικοί (Ελληνες) είχαν ευθεία Ινδοευρωπαϊκή καταγωγή.

Στις αρχές του 8ου αι. πΧ ένα Ιλλυρικό φύλλο αποτελούμενο από Δάρδανους, Ορέστες και Ληγκηστές εισέβαλε στο προϊστορικό Φρυγικό βασίλειο του βασιλιά Μίδα και κατέλαβε την πρωτεύουσα Εδεσσα στις υπώρειες του Βερμίου. Το γεγονός έμελλε να γίνει κοσμοϊστορικό. Ορμητήριό τους ήταν η αρχαία Δαρδανία που αντιστοιχεί στο σημερινό Κόσσοβο και τμήμα της π.Γ.Δ.Μ. Πρόκειται γιά τους Μακέστες όπως αρχικά ονομάσθηκαν. Οι γηγενείς Φρύγες (Βρύγοι ή Βρίγες) εκτοπίσθηκαν στην Μ. Ασία όπου επανίδρυσαν το κράτος τους την Φρυγία με πρωτεύουσα την πόλη Γόρδιο δυτικά της σημερινής Αγκυρας.

Με επίκεντρο την Φρυγική Εδεσσα που μετονομάσθηκε Αιγαί, οι κατά τον Ηρόδοτο "εξ Ιλλυρίων" εισβολείς, σχηματοποίησαν ένα μικρό βασίλειο που ονομαζόταν αρχικά Ημαθία και μετά πάροδο τριών αιώνων Μακετία και τελικά Μακεδών (Μακεδονία). Χαρακτηριστικό είναι πως στα χρόνια του Ομήρου (8ος αι.πΧ) οι λέξεις Μακεδονία και Μακεδόνες είναι τελείως άγνωστες και μέχρι τότε ιστορικά ανύπαρκτες.

Η σημερινή Αλβανική γλώσσα αποτελεί συνέχεια της αρχαίας Ιλλυρικής. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της που συναντάται και στην Ελληνική, Ιρανική και Αρμενική γλώσσα, είναι πως προέρχεται απ' ευθείας από τον γλωσσικό κορμό των λεγόμενων πρωτοϊνδοευρωπαϊκών γλώσσών.

Οι 12 επαρχίες-καντόνια του Μακεδονικού κράτους

Πιερία, Ελιμιαία, Τυμφαία, Ορέστια, Εορδαία, Βοτιαία, Μυγδονία, Βισαλτία, Κρεστονία, Αλμωπία, Λυγκηστία, Πελαγονία

Επί 400 χρόνια η μικροσκοπική αρχαία Μακεδονία βρισκόταν συμπιεσμένη ανάμεσα σε Ιλλυρία και Θράκη. Στα τέλη του 5ου πΧ αιώνα επεκτάθηκε σταδιακά υποτάσσοντας τα γειτονικά Θρακικά και Ιλλυρικά φύλλα. Στα μέσα του 4ου πΧ αιώνα ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ κατέλαβε όλες τις παράλιες Ελληνικές αποικίες και καθυπέταξε την Θεσσαλία.

Τον Αύγουστο του 338 πΧ μετά την συντριπτική του νίκη στην Χαιρώνεια κατά των συνασπισμένων Ελληνικών πόλεων, επεκτείνεται προς νότο και κατακτά ολόκληρο τον Ελληνικό χώρο εκτός της Λακωνίας (Σπάρτης). Μακεδονικός στρατός κατοχής εγκαθίσταται στην Αθήνα και άλλες πόλεις σηματοδοτώντας το οριστικό τέλος του αρχαίου Ελληνικού κόσμου. Τον ίδιο χρόνο ιδρύεται η Κορινθιακή συμμαχία με ηγεμόνα τον βασιλιά Φίλιππο.

Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Το αρχικά μικροσκοπικό Μακεδονικό κράτος θεμελιώθηκε τον 9ο πΧ αι. πάνω στα ερείπια της προϊστορικής Φρυγίας. Η αρχική του ονομασία ήταν Ημαθία και είχε επίκεντρο την Φρυγική πρωτεύουσα Εδεσσα που μετονομάσθηκε Αιγαί. Οι Μακεδόνες δέχθηκαν την επίδραση των γηγενών Φρυγών και σε συνδυασμό με τις Ιλλυρικές τους καταβολές, διαμόρφωσαν μιά νέα κουλτούρα, την Μακεδονική που επέζησε μέχρι τους πρώτες αιώνες της Ρωμαϊκής κατάκτησης. Αρχικά οι Μακεδόνες ονομάζοντο Μακέτοι, Μακέτες ή Μακέστες. Στην συνέχεια ονομάσθησαν Μακεδνοί και πολύ αργότερα (5ος αι. πΧ) πήραν το όνομα Μακεδόνες.

Η ετυμολογία του ονόματος Μακεδονία παραμένει άγνωστη. Σύμφωνα με την ελληνική άποψη προέρχεται από το δωρικό μάκος (μήκος). Αλλές ερμηνείες δέχονται ετυμολογική σχέση από την προϊστορική Μυγδονία, μία Φρυγική επαρχία βόρεια της Θεσσαλονίκης γύρο από την λίμνη Βόλβη. Η λεξη Μακεδονία καθιερώθηκε μετά τον 5ο πΧ αιώνα. Ωστόσο στα περισσότερα ιστορικά κείμενα η χώρα αποκαλείται Μακεδών (Macedon) και όχι Μακεδονία (Συνέκρινε με το Λακεδαίμων (Σπάρτη)). Ακόμα και τον 2ο μΧ αι. οι ιστορικοί της εποχής (Ρωμαίοι και Ελληνες) αποκαλούν τον Μ. Αλέξανδρο "Αλέξανδρο της Μακεδόνος" (Alexander of Macedon).

Η ΑΡΧΑΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Μία ξέχωρη Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα

Η γλώσσα των αρχαίων Μακεδόνων δεν έχει καμμία σχέση με την Σλαβική ούτε με την Ελληνική. Ανήκει στον Θρακοϊλλυρικό κλάδο των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Εγκριτοι ξένοι γλωσσολόγοι δέχονται πως συγγενεύει περισσότερο με την αρχαία Ιλλυρική έχοντας πάρει στοιχεία της προϊστορικής Φρυγικής γλώσσας. Διαμορφώθηκε την Εποχή του Σιδήρου και αποτελείται από το Ιλλυριο-Φρυγικό υπόστρωμα και το μεταγενέστερο Ινδοευρωπαϊκό-Μακεδονικό επίστρωμα. Yπάρχει παράληλα και η γνωστή ελληνοκεντρική άποψη πως η αρχαιομακεδονική ήταν διάλεκτος της αρχαιοελληνικής γλώσσας.

Οι Φρύγες ένας Ινδοευρωπαϊκός λαός κατοικούσε επί 3 χιλιετηρίδες στα μετέπειτα Μακεδονικά εδάφη. Σύμφωνα με τους Αιγύπτιους την άποψη των οποίων μαρτυρεί ο Ηρόδοτος, οι Φρύγες ή Βρύγοι ήταν ο αρχαιότερος λαός του κόσμου. Τον 8ο πΧ αι. δέχθηκαν την εισβολή των Μακεδόνων και εκτοπίσθηκαν στην Μ. Ασία.

Επειδή η αρχαιομακεδονική γλώσσα δεν διέθετε αλφάβητο, στερείται γραπτής έκφρασης και δεν διασώθηκαν γραπτά κείμενα αυτής. Σήμερα έχει εκλείψει ακολουθώντας την μοίρα όλων των παλαιοβαλκανικών γλώσσών που δεν ανέπτυξαν σύστημα γραφής. Την ίδια μοίρα είχε η Θρακική και η Φρυγική. Διασώζονται μόνον 120 Μακεδονικές λέξεις αποθησαυρισμένες κυρίως στο λεξικό του Ησύχιου (5ος αι.μΧ). Διασώζονται ακόμα 350 ονόματα ανθρώπων, μηνών, θεών κλπ που χαρακτηρίζονται Μακεδονικά. Δεν διασώθηκαν γραμματικοί κανόνες και συντακτικό. Είναι αδύνατον να γίνει ανασύνθεση της δομής της αρχαίας Μακεδονικής γλώσσα με βάση το φτωχό αυτό λεξιλόγιο. Θα πρέπει να τονισθή ότι η εκλείψασα αρχαία Μακεδονική γλώσσα δεν έχει σχέση με την σημερινή γλώσσα της Δημοκρατίας Μακεδονίας που αποτελεί την δυτική διάλεκτο της Βουλγαρικής γλώσσας.

Η αρχαία Μακεδονία δεν ανέδειξε κανέναν πνευματικο άντρα. Υπήρξε όντως μία κοινωνία βαρβάρων. Δεν υπάρχουν ποιητές, συγγραφείς, φιλοσοφοι. μαθηματικοί, αστρονόμοι. Ο Αριστοτέλης και ο Δημόκριτος ήσαν έποικοι από την Ελλάδα εγκατεστημένοι στις άκτιες Ελληνικές αποικίες που υπήρχαν διάσπαρτες στα Μακεδονικά παράλια και κατακτήθηκαν από τον Φίλιππο. Ολα τα αρχαία κείμενα σχετικά με την Μακεδονία γράφηκαν τουλάχιστον τέσσερις αιώνες αργότερα από Ελληνες και Λατίνους συγγραφείς. Δεν υπάρχουν ιστορικές πηγές γραμμένες από Μακεδόνες συγγραφείς. Δεν υπάρχει απολύτως κανένα κείμενο γραμμένο σε Μακεδονική γλώσσα.

Ολες οι Ελληνικές επιγραφές που βρέθηκαν στην Μακεδονία είναι μεταγενέστερες του 4ου πχ αιώνα και προέρχονται από τις ελληνικές αποικίες που υπήρχαν στα παράλια οι οποίες προσαρτήθηκαν στο Μακεδονικό βασίλειο στα μέσα του 4ου πΧ αιώνα από τον βασιλιά Φίλιππο. Από τις ευρεθείσες επιγραφές καμμία δεν έχει ιστορική αξία. Ο επαναλαμβανόμενος ισχυρισμός της Ελλάδας πως η Μακεδονία επί 4.000 χρόνια είναι Ελληνική αποτελεί αφελή προπαγανδιστικό λογότυπο που δεν πείθει κανέναν. Η Μακεδονία δεν είναι Ελληνική. Εγινε Ελληνική το 1912/13 με την ωμή στρατιωτική βία όταν καταλήφθηκε από τον Ελληνικό στρατό χωρίς αντίσταση από τους Οθωμανούς που την κατείχαν γιά περισσότερο από 530 χρόνια.

Η ΑΡΧΑΙΟΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΤΑΤΑΣΣΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΕΚΛΕΙΠΟΥΣΕΣ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΠΩΣ Η ΘΡΑΚΙΚΗ ΚΑΙ Η ΦΡΥΓΙΚΗ

Μετά την Ρωμαϊκή κατάκτηση του 2ου πΧ αι. Μακεδόνες, Φρύγες και Θράκες εξαφανίσθηκαν εθνολογικά και οι αρχαίες κοιτίδες τους διατήρησαν μόνον γεωγραφική και ιστορική υπόσταση. Κυριότερη αιτία ήταν η έλλειψη γραπτού λόγου και αλφάβητου που συνετέλεσε στην απώλεια της ιστορικής μνήμης. Εξαίρεση αποτέλεσαν οι επίσης στερούμενοι γραπτού λόγου αρχαίοι Ιλλυριοί-Αλβανοί που διατήρησαν την εθνική τους ταυτότητα με την προφορική τους παράδοση λόγω της γεωγραφικής απομόνωσης σε ορεινές και δυσπρόσιτες περιοχές της σημερινής Αλβανίας.

Η αρχαιομακεδονική γλώσσα εξαφανίσθηκε αναπόφευκτα από την ιστορία όπως όλες οι γλώσσες που δεν διέθεταν γραπτή έκφραση (αλφάβητο). Σήμερα δεν διασώζεται ούτε ένα κείμενο, ούτε μία επιγραφή της Μακεδονικής γλώσσας. Δεν γνωρίζουμε απολύτως τίποτα σχετικά με την γραμματική και το συντακτικό της άγνωστης αυτής γλώσσας. Διασώζονται περίπου 320 αρχαίες Μακεδονικές λέξεις από τις οποίες οι 200 είναι κύρια ονόματα. Οι περισσότερες βρίσκονται αποθησαυρισμένες στο λεξικό του Ησύχιου (5ος αι. μΧ), κάποιες άλλες περιέχονται σε αρχαία Ελληνικά κείμενα που τις χαρακτηρίζουν ως Μακεδονικές.

Μακεδονικά είναι τα τοπωνύμια Ολυμπος, Σκύδρα, Πρέσπα, Ορμα, Βέρμιο, Αξιός, Αρνισσα, Αιγαί κ.α. καθώς και τα κύρια ονόματα Περδίκας, Πτολεμαίος, Δέρδας, Κάρανος, Αμύντας, Πευκέστας, Κλείτος κ.α. Χαρακτηριστικές Μακεδονικές λέξεις με Ινδοευρωπαϊκή προέλευση είναι: Αβρούτες (φρύδια), Αβαγνά (τριαντάφυλλα), Αχρούνοι (οροθετικοί λίθοι), Αξος (ξύλο), Δάνων (Θάνατος) κ.α.

Η παντελής έλλειψη Μακεδονικών κειμένων και το φτωχό σωζόμενο Μακεδονικό λεξιλόγιο στρέφει την επιστημονική έρευνα στα κείμενα των ιστορικών πηγών που αποδεικνύουν πως η Μακεδονική γλώσσα δεν ήταν κατανοητή στους Ελληνες. Πρόκειται για μία διαφορετική γλώσσα την οποία χρησιμοποιούσε ο Αλέξανδρος στην διάρκεια της εκστρατείας του .

Μακεδονικό λεξιλόγιο
ΤΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΟΥ ΗΣΥΧΙΟΥ

Ο στρατηγός Πτολεμαίος Λαγός που αναγορεύθηκε Βασιλιάς της Αιγύπτου με το όνομα Πτολεμαίος Α΄ Σωτήρ, κάλεσε τον Μακεδόνα γλωσσολόγο Αμέρινο στην Αλεξάνδρεια για να συντάξει Μακεδονικό λεξικό και γραμματική. Δυστυχώς το έργο του Αμέρινου απωλέσθηκε. Διασώθηκαν 120 Μακεδονικές λέξεις σε διάφορα μεταγενέστερα λεξικά το κυριότερο των οποίων ανήκει στον λεξικογράφο του 5ου μΧ αι. Ησύχιο. Οι χαρακτηριζόμενες ως Μακεδονικές λέξεις στο λεξικό του Ησύχιου ανήκουν σε δύο ομάδες. Στην πρώτη ανήκουν λέξεις με Ελληνικές ρίζες σχετικές με στρατιωτικούς και ιατρικούς όρους οι οποίες δεν συναντώνται σε Ελληνικά κείμενα. Στην δεύτερη ομάδα συναντώνται αμιγείς Μακεδονικές λέξεις που δεν έχουν καμμία ετυμολογική ή φωνητική σχέση με την Ελληνική γλώσσα και χαρακτηρίζονται ρητά από τον Ησύχιο ως Μακεδονικές.

Η ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

Η Ελληνική προπαγάνδα προβάλει την θεωρία της δήθεν Ελληνικότητας των αρχαίων Μακεδόνων επιδιώκοντας αδέξια να δικαιολογήσει την κατάληψη και προσάρτηση της Μακεδονίας στο Ελληνικό κράτος στην διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων 1912/13. Ωστόσο στην διεθνή κοινότητα το ερώτημα εάν οι αρχαίοι Μακεδόνες υπήρξαν ή όχι Ελληνες έχει βρη την απάντησή του από την ίδια την ιστορία. Οι Ιλλυρικής καταγωγής Ινδοευρωπαίοι Μακεδόνες ορκισμένοι εχθροί της Ελλάδας, ξεκίνησαν την επεκτατική τους πορεία με επικεφαλής τον Αλέξανδρο υποτάσσοντας, πρωτού εκστρατεύσουν στην Ασία, τις Ελληνικές πόλεις - κράτη και εγκαθιστώντας στην Αθήνα καθεστώς στρατιωτικής κατοχής

Κούϊντος Κούρτιος Ρούφος

"Patrio Sermone"

Η ΔΙΚΗ ΦΙΛΩΤΑ ΚΑΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Τον Δεκέμβριο του 330 πΧ ο στρατηγός Φιλώτας, ένας από τους εξέχοντες διοικητές του Μακεδονικού ιππικού, κατηγορήθηκε για συνομωσία κατά του Αλεξάνδρου. Η δίκη που ακολούθησε στο στρατοδικείο και είχε αποτέλεσμα την καταδίκη και εκτέλεση του Φιλώτα, έγινε στην Περσική επαρχία της Ντραγκιανής κοντά στο σημερινό Σιστάν.

Στην ακροαματική διαδικασία καταγράφηκε μία ενδιαφέρουσα συνομιλία μεταξύ Αλεξάνδρου και Φιλώτα σχετικά με την γλώσσα που έπρεπε να χρησιμοποιηθή. Ο Φιλώτας κατηγορήθηκε από τον Αλέξανδρο πως δεν χρησιμοποιεί την μητρική του γλώσσα που είναι η Μακεδονική. Το περιστατικό αποδεικνύει ξεκάθαρα πως η Μακεδονική γλώσσα ήταν τελείως ξένη προς την Ελληνική την οποία ωστόσο μιλούσαν αρκετοί Μακεδόνες, μεταξύ των οποίων και ο Αλέξανδρος και ο Φιλώτας, σαν δεύτερη γλώσσα.

Ο Ρωμαίος ιστορικός Κούϊντος Κούρτιος Ρούφος καταγράφει τον εξής ζωντανό διάλογο (παρατίθεται το αυτούσιο Λατινικό κείμενο):

Αλέξανδρος: "Οι Μακεδόνες πρόκειται να σε δικάσουν. Θέλω να γνωρίζω έαν χρησιμοποιήσεις την πατρική σου γλώσσα καθώς θα απευθύνεσαι προς αυτούς;"

" Macedones ... de te indicaturi sunt, quero an patrio sermone sis apud eos usurus"

Φιλώτας: "Εκτός από τους Μακεδόνες υπάρχουν και πολλοί άλλοι οι οποίοι θα καταλάβουν αυτά που θα πω εάν χρησιμοποιήσω την ίδια γλώσσα την οποία εσύ χρησιμοποιείς"

"Praeter Macedonas ... plerique adsunt, quos facilius quae dicam percep-turus arbitror, si eadem lingua fuero usus qua tu egisti, non ob aliud, credo quam ut oratio tua intellegi posset a pluribus,"

Αλέξανδρος: "Οπως βλέπετε ο Φιλώτας αποφεύγει την γλώσσα των προγόνων του. Δεν καταδέχεται να την χρησιμοποιήσει. Αλλά ας τον αφήσουμε να μιλήσει όπως θέλει, ωστόσο μη ξεχνάτε πως δεν δείχνει προσήλωση στα έθιμα και την γλώσσα μας"

"Ecquid videtis adeo etiam sermonis patrii Philotan toedere? Solus quippe fastidit eum discere. Sed dicat sane utcumque ei cordi est, dum memineritis aeque ilium a nostro more quam sermone abhorrere,"

Σε ένα άλλο απόσπασμα της δίκης ο Φιλώτας κατηγορείται ότι χρειάζεται διερμηνέα για να καταλάβει την Μακεδονική γλώσσα:

Αλέξανδρος:"Αν και γεννήθηκε Μακεδόνας χρειάζεται διερμηνέα για να αντιληφθή την γλώσσα των Μακεδόνων"

"Macedonatus, homines linguae suae per interpretem audire"

Quintus Curtius Rufus, Alexander, VI. ix. 34-36

ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΔΑΡΕΙΟ

Ο Κούρτιος αναφέρει και άλλο περιστατικό που αποδεικνύει πως πως η Ελληνική γλώσσα της εποχής ήταν ακατάληπτη για τους Μακεδόνες. Συγκεκριμμένα όταν ένας Μακεδόνας στρατιώτης βρήκε τον Δαρείο πληγωμένο μετά από δολοφονική επίθεση που δέχθηκε, ο Πέρσης αυτοκράτορας του ζήτησε βοήθεια μιλώντας Ελληνικά. Ο στρατιώτης επειδή δεν μπορούσε να καταλάβει τίποτα κάλεσε διερμηνέα.

ΑΡΓΟΣ ΟΡΕΣΤΙΚΟΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΕΛΟΠΟΝΗΣΙΑΚΟΝ

Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως οι αδελφοί Γάβανος, Αέροπος και Περδίκας απόγονοι του Τήμενου και ιδρυτές της δυναστείας την Αργεαδών έφυγαν από το Αργος και έφθασαν στην πόλη Λεβαία της Μακεδονίας. Ο Ρωμαίος Αλεξανδρινός ιστορικός Αππιανός-Appian (95-165 μΧ) διευκρινίζει πως πρόκειται γιά το Αργος της Ορέστειας, μιά περιοχή κοντά στην σημερινή Καστοριά. Η ακριβής διατύπωση του Αππιανού είναι η εξής:

'"Αργος το εν Ορεστεία, όθεν οι Αργεάδες Μακεδόνες"

Η άποψη πως η καταγωγή της βασιλικής δυναστείας είναι από το Πελοποννησιακό Αργος και όχι το Μακεδονικό Αργος, αποτελεί εφεύρημα του φιλέλληνα βασιλιά της Μακεδονίας Αλέξανδρου Α΄ (498-454 πΧ) που στην προσπάθειά του να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς αγώνες θέλησε να αποδείξει πως έχει Ελληνική καταγωγή από το Αργος της Πελοπονήσου.

Η προαιώνεια εχθρότητα Ελλήνων και Μακεδόνων

Η ΠΡΟΣΑΡΤΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Από το έτος 520 πΧ η Μακεδονία υπήρξε κράτος υποτελές στους Πέρσες. Ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αλέξανδρος Α΄ (498-454 πΧ), ο επονομαζόμενος (από τους Ελληνες) Φιλλέλληνας, κατά λογική συνέπεια όχι Ελληνας, υπήρξε σύμμαχος των Περσών στην εκστρατεία του Ξέρξη και ο στρατός του συμπολέμησε το 479 πΧ στο πλευρό των Περσών του Μαρδονίου κατά των Ελλήνων στην ιστορική μάχη των Πλαταιών.

Ο γυιός του Περδίκας Β΄( 453-413 πΧ) υποκίνησε τον 27χρονο εμφύλιο Πελοπονησιακό πόλεμο μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης που εξασθένησε ανεπανόρθωτα τις πόλεις - κράτη του Ελληνικού χώρου.

Ο δισέγγονός του Φίλιππος Β΄ (359-336 πΧ) συνέτριψε στις 3 Αυγούστου 338 πΧ τον συνασπισμένο Ελληνικό στρατό στην μάχη της Χαιρώνειας και προσάρτισε οριστικά την Ελλάδα στο Μακεδονικό κράτος, τερματίζοντας την ύπαρξη του κλασσικού Ελληνικού κόσμου.

Χάρτης του Μακεδονικού κράτους τον Αύγουστο 338 πΧ. Η Ελλάδα έχει ενσωματωθή στην Μακεδονία

ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΚΑΤΑ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΜΑΧΗ ΧΑΙΡΩΝΕΙΑΣ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

"Ο λαός των Αθηνών πείσθηκε ότι ολόκληρη η Ελλάδα ήταν η κοινή πατρίδα των Ελλήνων και έπρεπε να πολεμήσουν δια θαλάσσης εναντίον αυτών των βαρβάρων (Μακεδόνων) που εισέβαλαν στην Ελλάδα για να την σκλαβώσουν.."

Διόδωρος Σικελιώτης 18.10.1-3

Ο βασιλέας της Μακεδονίας Φίλιππος Β΄ εφορμά κατά του συνασπισμένου στρατού των Ελληνικών πόλεων. Οι Ελληνες υπέστησαν πανωλεθρία και υποτάχθηκαν στο Μακεδονικό βασίλειο

Με την μάχη της Χαιρώνειας που διεξήχθη στις 7 Αυγούστου 338 πΧ στην ΒΔ Βοιωτία, τερματίσθηκε η κλασσική Ελληνική εποχή. Η λήξη της κλασσικής Ελληνικής ιστορίας ήταν γεγονός. Οι Ελληνικές πόλεις-κράτη προσαρτώνται στο Μακεδονικό κράτος και αναγνωρίζουν την κυριαρχία του Φιλίππου. Εναρξη της Μακεδονικής εποχής.

Στα χρόνια των διαδόχων, μετά τον θάνατο υου Αλεξάνδρου (323 πΧ), όλες οι μικροεξεγέρσεις των Ελλήνων καταπνίχθηκαν από τον Μακεδονικό στρατό. Η κατάσταση αυτή διατηρήθηκε επί 170 χρόνια, μέχρι το 168 πΧ, όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την Μακεδονία και ενσωμάτωσαν την Βαλκανική χερσόνησο στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Σύμφωνα με όλες τις ιστορικές πηγές της εποχής. οι υπόδουλοι Ελληνες ζήτησαν την επέμβαση των Ρωμαίων τους οποίους θεώρησαν ελευθερωτές από τον "βάρβαρο" Μακεδονικό ζυγό.

338 BC battle of Chaeronea: THE END OF GREECE

On the 7th of August, of the year 338 BC, Thebes with her ally Athens, met the army of Philip, king of Macedon, at Chaeronea. After a long and fierce battle the Macedonian army was victorious. All the men of the Sacred Band fell, they were never beaten till then. They all buried on the spot and in their memory a stone lion was erected. In 336 BC, after persisting rumors of Great Alexander's death, Thebans assisted from Athens with arms and money they entered the city, but they were unable to take Kadmeia.

They immediately called for general assembly and spoke of liberating the city, as fifty years before had been liberated by Pelopidas. The people accepted and a vote was passed which was declaring the autonomy of Thebes. Attempts to expel the garrison though failed. They also sent envoys to Arcadia and other cities and called them to join. Unfortunately for them no other city accepted.

As all these were happening Alexander was at Illyria. With lightening speed, he arrived at Thebes in time, but he did not attack the city immediately hoping they would surrender. He made a proclamation to Thebans, to surrender their two leaders and pardoning them. Thebans in their turn demanded for security the surrender of Antipater and Philotas. After this, Alexander surrounded the city with buttering machines and was ready to storm the city, but still he was waiting for a change of opinion.

After insults between Thebans, which were out of the walls in front of the gate ready to protect their city, and the men of general Perdikas, the battle started. Thebans fought heroically, but they were pushed inside the walls eventually. Macedonians stormed the city killing more than six thousands. Thirty thousands were sold as slaves. The Macedonian loss was five hundred men. The city was plundered and burned, except the temples and the Pindar's house. Twenty years later (316 BC) Kassander rebuild the city, which this time played not a big role in the affairs of Greece.

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΟΛΕΩΝ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΤΑ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

Το καλοκαίρι του 323 πΧ μία συγκλονιστική είδηση έφθασε στην Μακεδονία: Ο βασιλιάς Αλέξανδρος ήταν νεκρός. Πέθανε στην Βαβυλώνα κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες που δημιουργούσαν υποψίες για δολοφονία. Σχεδόν αμέσως σημειώθηκε εξέγερση στην Αθήνα στην Θεσσαλία στην Αιτωλία και άλλες Ελληνικές περιοχές που βρίσκονταν υπό Μακεδονική κατοχή.

Παρά το γεγονός ότι οι Ελληνικές πόλεις είχαν υποχρεωθή να βοηθήσουν την εκστρατεία του Αλεξάνδρου στέλνοντας σημαντικό αριθμό μισθοφόρων, η είδηση του θανάτου έδωσε την ευκαιρία να αποτινάξουν τον Μακεδονικό ζυγό που τους είχε επιβληθή από τον βασιλιά Φίλιππο Β΄ το 338 πΧ μετά την μάχη της Χαιρώνειας. Μετά την νικηφόρα έκβαση της ιστορικής εκείνης μάχη ο Αλέξανδρος είχε εγκαταστήσει Μακεδονικές φρουρές κατοχής στις Ελληνικές πόλεις με εξαίρεση την Σπάρτη. Με την αναχώρησή του Αλεξάνδρου σην Ασία ο στρατηγός Αντίπατρος που διοικούσε την Μακεδονία, είχε εντείνει το καθεστώς στρατιωτικής κατοχής στην Ελλάδα εγκαθιστώντας ολιγαρχικές διοικήσεις.

Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου ο τοποτηρητής του Μακεδονικού θρόνου Αντίπατρος με την βοήθεια του στρατηγού Κρατερού αντέδρασε βίαια στην εξέγερση των Ελλήνων. Με μία αποφασιστική εκστρατεία που έγινε γνωστή ως Λαμιακός πόλεμος συνέτριψε τους εξεγερμένους Ελληνες και μέχρι τις αρχές του 322 πΧ επανέφερε το καθεστώς κατοχής και υποτέλειας στις Ελληνικές πόλεις. Η Αθήνα έχασε τα λιγοστά της προνόμια και ισχυρή Μακεδονική φρουρά επανεγκαταστάθηκε στην Ακρόπολη. Σε πολλά Ελληνικά κείμενα ο Λαμιακός πόλεμος χαρακτηρίζεται ως Ελληνικός πόλεμος κατά των Μακεδόνων.

7 Αυγούστου 338 πΧ: Μάχη Χαιρώνειας - Θάνατος της Ελλάδας - Τέλος της Ελληνικής ιστορίας

Χρονολογικός πίνακας μαχών

338: Μάχη Χαιρώνειας. Οι Ελληνικές πόλεις-κράτη υφίστανται συντριπτική ήττα στην Βοιωτία από τον στρατό του Φιλίππου και προσαρτώνται οριστικά στην Μακεδονία

322: Λαμιακός πόλεμος. Ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αντίπατρος καταλαμβάνει την εξεγερμένη Αθήνα

318: Ο Αλέξανδρος, γυιός του Μακεδόνα στρατηγού Πολυπέρχονα, καταλαμβάνει τον Πειραιά

317: Ο βασιλιάς της Μακεδονίας Κάσσανδρος εγκαθιστά τον Δημήτριο Φαληρέα κυβερνήτη των Αθηνών

307: Ο βασιλιάς της Μακεδονίας Δημήτριος ο πολιορκητής καταλαμβάνει την εξεγερμένη Αθήνα

262: Ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αντίγονος Γονατάς καταλαμβάνει την εξεγερμένη Αθήνα

200: Ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος Ε΄ εισβάλει στην εξεγερμένη Ελλάδα

168: Μάχη της Πύδνας. Κατάληψη της Μακεδονίας από τους Ρωμαίους

146: Η τελευταία αναλαμπή της Μακεδονίας υπό τον Ανδρίσκο, καταπνίγεται από τους Ρωμαίους

Στα χρόνια των επιγόνων το Μακεδονικό κράτος του βασιλέα Κασσάνδρου (κόκκινο χρώμα) περιλάμβανε ολόκληρη σχεδόν την Ελλάδα

Η ΓΕΝΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ

Ο ιστορικός Διόδωρος Σικελιώτης μαρτυρεί πως ιδρυτής και αρχηγέτης της Μακεδονικής δυναστείας είναι ο Κάρανος που έγινε βασιλιάς πριν από τους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες το 776 πΧ και βασίλεψε 30 χρόνια στην περίοδο 808 - 778 πΧ

Δυναστεία Τημενιδών-Αργεαδών

Επίγονοι

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΟΘΩΝ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Στα χρόνια της Ελληνικής επανάστασης (1821-1828) ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν σχετικά άγνωστος στους Ελληνες αρματωλούς που πολέμησαν με κύριο όραμα την χριστιανική πίστη γαρνιρισμένη με τα αρχαία είδωλα του Λεωνίδα (βασιλιά της Σπάρτης το 480 πΧ) και του Θεμιστοκλή (κυβερνήτη της Αθήνας το 493 πΧ). Οταν το 1830 δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος, ο Μέγας Αλέξανδρος κατείχε ήδη μια θέση στη νεοελληνική συνείδηση, κυρίως εκείνη που είχε διαμορφώσει η λαϊκή παράδοση της "Φυλλάδας του Μεγαλέξαντρου". Αυτό που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η μεταμόρφωσή του από παγκόσμιο, υπέρ-εθνικό ήρωα, όπως ήταν ως τα μισά του προηγούμενου αιώνα, σε ήρωα εθνικό και καθαρά ελληνικό.

Στο πλαίσιο του ηθικού φρονηματισμού, το πρόωρο τέλος του και η ματαιότητα των κατακτήσεών του, γράφει μια σχολική ιστορία του 1850, έδειχναν στα παιδιά ότι άλλους ήρωες έπρεπε να θαυμάζουν και να μιμούνται. Η εντυπωσιακή μεταστροφή που σημειώνεται γύρω στα μισά του αιώνα για να ολοκληρωθεί ως το τέλος του, συνδέεται με τη σύμπτωση και τη διαδοχή άλλων παραμέτρων: τη Μεγάλη Ιδέα,τον αλυτρωτισμό και προπαντός την διεκδίκηση της ελληνικότητας της Μακεδονίας.

Για την αλυτρωτική εκδοχή της Μεγάλης Ιδέας, η κατάκτηση της Μ.Ασίας αποτελούσε βασικό στόχο. Κατά την Ελληνική άποψη επρόκειτο ωστόσο για μια διπλή κατάκτηση, όχι μόνο στρατιωτική αλλά και πολιτιστική. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, ο Αλέξανδρος παρουσιάζεται πλέον περισσότερο ως Απόστολος του ελληνισμού παρά ως κατακτητής. Ηταν ο πρώτος, σύμφωνα με αυτή την οπτική, που πέτυχε τον εξελληνισμό της Ανατολής.

Ο αγώνας του εναντίον των Περσών συμβόλιζε επιπλέον τους "προαιώνιους" αγώνες του Ελληνισμού κατά των Ασιατών, οι οποίοι ταυτίζονταν τώρα με τους Τούρκους. Στο έργο του Κ. Παπαρηγόπουλου ο Μέγας Αλέξανδρος αποκαλείται "βασιλεύς των Ελλήνων", ενσαρκώνοντας με αυτό τον τρόπο το μοναρχικό ιδεώδες, πιό ταιριαστό με τη νεοελληνική πραγματικότητα από την αθηναϊκή δημοκρατία. Μετά το 1870, η προβολή του Μ. Αλεξάνδρου ως έλληνα ηγέτη και ως συμβόλου ενότητας του ελληνισμού στοχεύει αποκλειστικά στον δήθεν ελληνικό χαρακτήρα της Μακεδονίας, η οποία ήδη διεκδικείται και από Βουλγαρικής πλευράς. Ο Μέγας Αλέξανδρος μετατρέπεται έτσι οριστικά σε εθνικό υπερήρωα του νεοελληνικού κράτους.

Από την αρχαιότητα διασώθηκαν είκοσι οκτώ (28) ιστορικές πηγές σχετικά με το αρχαίο Μακεδονικό κράτος. Οι περισσότερες αναφέρονται στην εποχή του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου. Περίπου δώδεκα χιλιάδες μελέτες νεώτερων συγγραφέων, κυρίως Ελλήνων και Γερμανών, αφορούν το ίδιο θέμα. Σχεδόν όλες γράφηκαν μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους το 1830 και είναι επηρεασμένες από την Ελληνοκεντρική άποψη για την καταγωγή των αρχαίων Μακεδόνων.Ο Γερμανός βασιλιάς Οθων που κυβέρνησε την Ελλάδα τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας , επηρέασε σημαντικό αριθμό Γερμανών μελετητών στην κατεύθυνυση επινόησης ενός Ελληνα ήρωα-μοντέλου που θα αποτελούσε σύμβολο για τις αλυτρωτικές τάσεις του νεοσύστατου Ελληνικού Βασιλείου με την επέκταση προς βορρά και την ενσωμάτωση της Μακεδονίας που παρέμενε υπό Οθωμανική κυριαρχία.

Στην προσπάθεια ανεύρεσης ενός εντυπωσιακού αρχαίου συμβόλου, ο τότε βασιλιάς της Ελλάδας Οθων και οι 3.000 Βαυαροί σύμβουλοί του, στράφηκαν στο πρόσωπο του Αλεξάνδρου. Αν και είχαν συνειδητοποιήσει ότι δεν πρόκειτο για Ελληνα, στηρίχθηκαν στο γεγονός ότι είχε εκπαιδευθή από ένα διάσημο δάσκαλο της αρχαιότητας τον Αριστοτέλη που του δίδαξε τα Ελληνικά γράμματα.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ Ο ΣΤΑΓΕΙΡΙΤΗΣ

Ο Αριστοτέλης γεννήθηκε το 385 πΧ στα Στάγειρα έναν μικρό οικισμό στα παράλια της Θράκης που είχε ιδρυθή το 655 πΧ από Ιωνες έποικους της Ανδρου. Το 480 πΧ ο βασιλιάς της Περσίας Ξέρξης κατέλαβε τα Στάγειρα.Το 424 πΧ τα Στάγειρα απεχώρησαν από την Αθηναϊκή συμμαχία της Δήλου. Το 422 πολιορκήθηκαν χωρίς επιτυχία από τον Αθηναϊκό στόλο με επικεφαλής τον δημαγωγό Κλέωνα. Στην διάρκεια του Πελοπονησιακού πολέμου τάχθηκαν με το μέρος της Σπάρτης.

Ο πατέρας του Αριστοτέλη Νικόμαχος ήταν προσωπικός γιατρός του βασιλιά της Μακεδονίας Αμύντα Β΄ και η μητέρα του Φαιστίς καταγόταν από την Χαλκίδα.Το 348 πΧ ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος κατέστρεψε τα Στάγειρα και σκλάβωσε τους κατοίκους.Δέκα χρόνια αργότερα τιμώντας τον Αριστοτέλη ανακατασκεύασε την πόλη και ελευθέρωσε τους κατοίκους.Ο Αριστοτέλης σε μικρή ηλικία έχασε τους γονείς του και ανατράφηκε από τον θείο του Πρόξενο στην μακρινή Αταρνέα κοντά στην Τροία. Το 367 πΧ σε ηλικία 17 ετών πήγε στην Αθήνα και σπούδασε στην Ακαδημία του Πλάτωνα.

He married twice. His first wife was Pythias, an adopted daughter of Amyntas. She was rich and died during the birth of their only child so Aristotle was financially comfortable for the rest of his life. By that marriage he had a daughter, also named Pythias after her mother, and he married her off at age 18 to one of his students named Nicanor.

Since Aristotle was the husband of one of Philip’s sisters, he was also Alexander’s uncle. He became Alexander’s tutor in about 343BCE when Alexander was 13.

After his wife Pythias died he married Herpyllis, who outlived him, and by her had a son named Nicomachus.

Μετά τον θάνατο του δασκάλου του μετακινήθηκε στην πόλη Ασσο της Τρωάδας όπου ίδρυσε φιλοσοφική Σχολή μαζί με τον Ξενοκράτη.Το 348 πήγε στην Μυτιλήνη όπου ενασχολήθηκε με ζωολογικές μελέτες. Το 342 έπειτα από πρόσκληση του Φιλίππου πήγε στην Μακεδονία και ανέλαβε την μόρφωση του 13ετους Αλεξάνδρου στην πόλη Μίεζα.Το 336 πΧ μετά την άνοδο του Αλεξάνδρου στον θρόνο επέστρεψε στην γενέτειρά του Στάγειρα.Το 335 πΧ ΄μετακινήθηκε στην Αθήνα όπου ίδρυσε το Λύκειο, ένα ερευνητικό κέντρο φιλοσοφική αναζήτησης.

Το 327 πΧ ο ανηψιός του Καλλισθένης θανατώθηκε με μαρτυρικό τρόπο από τον Αλέξανδρο στην μακρυνή Βακτριανή κατηγορούμενος για συνομωσία. Ο Καλλισθένης συμμετείχε στην εκστρατεία ως επίσημος ιστοριογράφος. Το τραγικό γεγονός συγκλόνισε τον Αριστοτέλη που είχε διαφωνήσει προ πολλού με την παρανοϊκή νοοτροπία του Αλεξάνδρου.

Το 323 πΧ σε συνεργασία με τον αντιβασιλέα της Μακεδονίας Αντίπατρο, ο Αριστοτέλης παρασκεύασε ένα θανατηφόρο φυτικό δηλητήριο (στρυχνίνη) και το έστειλε στην Βαβυλώνα όπου προσφέρθηκε στον Αλέξανδρο από τον οινοχόο Ιόλα που ήταν γυιός του Αντίπατρου. Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου η σχολή του Αριστοτέλη στην Αθήνα λεηλατήθηκε από τους εξεγερμένους Αθηναίους. Αναγκάσθηκε να καταφύγει στο μητρικό του κτήμα στην Χαλκίδα όπου και πέθανε το 322 πΧ σε ηλικία 63 ετών. Φημολογείται πως υπήρξε ομοφυλόφιλος.

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΒΑΣΙΛΕΙΣ ΤΟΥ 4ου πΧ ΑΙΩΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ;

Τόσο ο Φίλιππος όσο και ο Αλέξανδρος είχαν προσκαλέσει στην υπηρεσία τους πολλούς ξένους, μεταξύ των οποίων και μερικούς Ελληνες. Παράδειγμα ο Νέαρχος από την Κρήτη, ο Ευμένης από την Καρδία της Θράκης και ο Σιτάλκης από την Θρακική φυλή των Οδρυσσέων. Οσοι απ' αυτούς υπηρετούσαν στον κρατικό τομέα αποκτούσαν Μακεδονική υπηκοότητα με απόφαση του βασιλέα και έτσι υπήρχε Μακεδονικό πνεύμα στην διοίκηση του κράτους. Οσοι όμως εργάζοντο σε άλλους τομείς όπως η εκπαίδευση παρέμεναν ξένοι για τους Μακεδόνες.

Οι ευγενείς Μακεδόνες τον 4ο αι. πΧ άρχισαν να ελληνίζουν και να μιμούνται στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει σε καμμιά περίπτωση ότι οι Μακεδόνες ήσαν Ελληνες. Εξ άλλου η Ελληνική γλώσσα χρησιμοποιείτο και από άλλους μη ελληνικούς λαούς. Εβραίοι, Θράκες, Ιλλυριοί ακόμα και Ρωμαίοι σε κάποια στάδια της ιστορίας τους έγραφαν σε ελληνική γλώσσα.Παρόμοια παραδείγματα υπάρχουν και σήμερα. Γιά παράδειγμα οι αυτόχθονες Ιρλανδοί μιλάνε και γράφουν Αγγλικά χωρίς να είναι Αγγλοι. Οι γηγενείς Βραζιλιάνοι ομιλούν και γράφουν Πορτογαλλικά χωρίς να είναι Πορτογάλλοι κλπ.

Η έναρξη χρήση της ελληνικής γλώσσας από την βασιλική οικογένεια της Μακεδονίας έγινε γύρο στο 490 πΧ σε συγκεκριμένη περίοδο ανάπτυξης του Μακεδονικού κράτους. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε μία ελληνική επιγραφή στην Μακεδονία πριν τα μέσα του 5ου πΧ αιώνα. Ωστόσο το Μακεδονικό κράτος είχε ιδρυθή τρεις ολόκληρους αιώνες νωριτερα, στα μέσα του 9ου αι.πΧ, περίοδο στην οποία δεν ανιχνεύεται κανένα απολύτως ελληνικό στοιχείο.

Με την έναρξη του 4ου πΧ αιώνα άρχισε η χρήση της ελληνικής γλώσσας από μέρος του πεδινού Μακεδονικού πληθυσμού που την χρησιμοποιούσε ως δεύτερη γλώσσα. Αλλωστε το γεγονός ότι οι ελληνικές επιγραφές που βρέθηκαν στην Μακεδονία και είναι ΟΛΕΣ μεταγενέστερες του 5ου πΧ αιώνα, φέρουν πολλά γραμματικά λάθη αποδεικνύει ότι η ελληνική γλώσσα ήταν ξένη προς τους Μακεδόνες.Οι ιστορικοί Αρριανός και Πλούταρχος σε ανύποπτο χρόνο (1ος αι. μΧ) κατέγραψαν πολλά περιστατικά χρήσης της Μακεδονικής γλώσσας από τον στρατό του Μ. Αλεξάνδρου.

Η ΜακεδονικΗ γλΩσσα δεν Ηταν ΕλληνικΗ

Μιά απόδειξη γιά την διαφορετικότητα της Μακεδονικής γλώσσας σε σχέση με την Ελληνική υπάρχει σε ένα απόσπασμα πάπυρου που θεωρείται μέρος του απολεσθέντος έργου του Ρωμαίου ιστορικού Φλάβιου Αριανού "Ιστορία των Διαδόχων". Στον πάπυρο αυτό (PSI XII.1284) καταγράφεται ένα επεισόδιο από την ιστορία των αρχαίων Μακεδόνων στο οποίο η διαφοροποίηση της Μακεδονικής γλώσσα τονίζεται ξεκάθαρα. Στο κείμενο αναφέρεται πως ο γραμματέας του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου Ευμένης "έστειλε έναν άντρα ονόματο Ξενία ο οποίος ήταν Μακεδόνας στην ομιλία" για να διαπραγματευθή με τον Μακεδονικό στρατό του Νεοπτόλεμου.Το ιστορικό αυτό γεγονός συνέβη γύρο στο 321 πΧ.

Η ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ-ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΔΙΕΣΧΙΣΕ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΗΛΘΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Στην Καινή Διαθήκη που αποτελείται από 27 βιβλία που γράφησαν τον 1ο αιώνα μΧ, η λέξη Ελλάς συναντάται μόνον μία φορά σε πλήρη διαστολή με την λέξη Μακεδονία. Το σχετικό κείμενο του οποίου συγγραφέας είναι ο ευαγγελιστής Λουκάς, ακόλουθος του Παύλου, αναφέρει τα εξής:

"Μετά δε το παύσασθαι τον θόρυβον προσκαλεσάμενος ο Παύλος τους μαθητάς και ασπασάμενος εξήλθε πορευθήναι εις Μακεδονίαν. Διελθών δε τα μέρη εκείνα και παρακαλέσας λόγω πολλώ ήλθεν εις την Ελλάδαν. Ποιήσας τε μήνας τρεις γενομένης αυτώ επιβουλής υπό των Ιουδαίων μέλλοντι ανάγεσθαι εις την Συρίαν, εγένετο γνώμη του υποστρέφειν διά Μακεδονίας"

Κείμενο στην νεοελληνική

"Μόλις σταμάτησε ο θόρυβος, αφού κάλεσε ο Παύλος τους μαθητές να έρθουν , τους χαιρέτησε και ξεκίνησε για να πάει στη Μακεδονία. Αφού δε πέρασε εκείνα τα μέρη και αφού τους ενθάρρυνε με πολλά λόγια, έφθασε στην Ελλάδα και παρέμεινε εκεί τρεις μήνες. Επειδή όμως έγινε σκευωρία εναντίον του από τους Ιουδαίους ενώ επρόκειτο να πάει στην Συρία, αποφάσισε να επιστρέψει διαμέσου της Μακεδονίας"

ΟΛΟΙ Οι αρχαΙοι Ελληνες συγγραφεΙς θεωροΥσαν τους ΜακεδΟνες βΑρβαρους

"Μακεδόνες ουχ ομόφυλον των Ελλήνων γένος"

..."Αναπηδήσας Αλέξανδρος ανεβόα Μακεδονιστί.."

Τις τελευταίες δεκαετίες η Ελλάδα έχει εξαπολύσει μία τεράστια προπαγανδιστική εκστρατεία γιά να πείσει την διεθνή κοινή γνώμη πως οι αρχαίοι Μακεδόνες ήσαν δήθεν Ελληνες. Διαστρέφοντας τα ιστορικά δεδομένα εκατοντάδες αργυρώνητοι προπαγανδιστές βομβαρδίζουν τα τηλεπικοινωνιακά μέσα με ανιστόρητες απόψεις και ερμηνείες γιά την δήθεν ελληνικότητα της Μακεδονίας.

Ωστόσο οι ιστορικές πηγές είναι κατηγορηματικές. Ολοι οι κορυφαίοι συγγραφείς της αρχαιότητας όπως ο Ηρόδοτος, ο Θουκιδίδης, ο Ισοκράτης κ.α. χαρακτηρίζουν ξεκάθαρα τους Μακεδόνες ως μη Ελληνες. Ορισμένοι από αυτούς δέχονται ότι μόνον η βασιλική δυναστεία της Μακεδονίας έχει ελληνική καταγωγή που χάνεται στην ομίχλη της προϊστορίας και του θρύλου.

Από την άλλη πλευρά οι αρχαίοι Μακεδόνες θεωρούσαν τους Ελληνες ως αλλόφυλλους και επικίνδυνους για την εθνική τους ασφάλεια. Απόδειξη το γεγονός πως το 338 πΧ κατέκτησαν την Ελλάδα που διατηρήθηκε κάτω από τον Μακεδονικό ζυγό επί δύο σχεδόν αιώνες, μέχρι την Ρωμαϊκή κατάκτηση.

ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΗΣΑΝ ΒΑΡΒΑΡΟΙ

Ο πατέρας της ιστορίας Ηρόδοτος χαρακτηρίζει τον βασιλέα Αλέξανδρο Α΄ της Μακεδονίας (498-454 BC) ως φιλέλληνα, άρα όχι Ελληνα. Ο ίδιος ιστορικός αναφερόμενος στους Ολυμπιακούς αγώνες του 500 πΧ χαρακτηρίζει τον Αμύντα που ήταν βασιλιάς το 500 πΧ σαν "Ελληνα που κυβερνά Μακεδόνες" (Her.5.20. 4). Ο ίδιος αναφέρεται στην αρχική άρνηση των Ελλήνων αθλητών να δεχθούν την συμμετοχή του βασιλιά Αλέξανδρου Α΄ (498-454 πΧ) στους Ολυμπιακούς αγώνες, ο οποίος τελικά τους έπεισε πως είναι Ελληνας. Σε άλλο χωρίο του (7.130) ο Ηρόδοτος θέτει τους Μακεδόνες έξω από τα όρια του Ελληνισμού αφού αναφέρει πως οι Θεσσαλοί ήσαν οι πρώτοι Ελληνες που υποτάχθηκαν στους Πέρσες. Χρονολογικά οι Μακεδόνες υποτάχθηκαν στους Πέρσες πριν τους Θεσσαλούς.

Ο ιστορικός Θουκιδίδης θεωρούσε και αυτός τους Μακεδόνες ως βαρβάρους (Thuc. 2. 80. 5-7; 2. 81. 6; 4. 124.1) και ο ιστορικός Τραχύμαχος χαρακτήρισε ρητά τον βασιλέα της Μακεδονίας Αρχέλαο (413-399 BC) ως βάρβαρο.

Ο Δημοσθένης που έζησε σε εποχή πολιτικής διαμάχης αποκαλούσε ακόμα και τον βασιλέα των Μακεδόνων Φίλιππο ως βάρβαρο.

Ο Θουκιδίδης χαρακτηρίζει τους Μακεδόνες και άλλους βόρειους λαούς ως βάρβαρους με την έννοια των μη Ελλήνων

Ο Ισοκράτης εξήρε τον Φίλιππο ως γαλαζοαίματο Ελληνα αλλά ταυτόχρονα κατέστησε σαφές ότι οι Μακεδόνες δεν ήσαν Ελληνες (Isoc. 5. 108 and 154).

Ο Αριστοτέλης που είχε γεννηθή στην Αθηναϊκή αποικία Στάγειρα της Χαλκιδικής κοντά στα Μακεδονικά σύνορα και ήταν γυιός γιατρού στην Μακεδονική αυλή, χαρακτήριζε τους Μακεδόνες και το μοναρχικό τους πολίτευμα ως μη Ελληνικό.

Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι οι Μακεδόνες στρατιώτες χαιρέτησαν τον Ευμένη στην Μακεδονική γλώσσα όταν ανέλαβε την διοίκηση αυτών (Plu. Eum. 14. 11). Σε άλλο χωρίο του αναφέρει για τον Αλέξανδρο:"Αναπηδήσας ανεβόα Μακεδονιστί.."

Ο Ψευδοκαλλισθένης στην ιστοριογραφία του αναφέρει έναν στρατιώτης που μιλάει στον ετοιμοθάνατο Αλέξανδρο στην Μακεδονική γλώσσα (Ps-Callisthenes B 32. 14 ed. Kroll).

Η ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΔΕΝ ΗΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ

The ancient Greek, Roman, and Jewish historians, geographers, and orators, speak of the Macedonians as distinct nation, separate from their Greek, Thracian, and Illyrian neighbors. They are clear that Macedonia was never part of Greece and that the Macedonians conquered Greece, Thrace, and Illyria, and kept the Greeks, Thracians, and Illyrians enslaved, until Rome defeated the Macedonian armies and turned the country into its first province in 168 BC.

The assertion of those modern historians that propagate that the Macedonians "were Greeks" which have "united" Greece, is absurd and is completely unsupported by the words of the ancients who clearly considered Greece subjected by the Macedonian foreigners. The Macedonians garrisoned the Greek cities (like the Thracian a