ΕΘΝΟΚΗΡΥΚας  αντιβουλγαρισμοΥ και ψευΔοΗρωας του ΜακεδονικοΥ αγΩνα

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

  Ion Dragoumis: Herald of antibulgarism and pseudohero of GREEK macedonian struggle

"Στο παρελθόν οι Ελληνες ήταν εχθροί των Τούρκων, τα επόμενα χρόνια θα είναι εχθροί των Βούλγαρων"

Ιων Δραγούμης, Ελληνας σωβινιστής

       Ο Ιων ή Ιωάννης Δραγούμης γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1878 στην Αθήνα  από οικογένεια εξελληνισμένων  Αρβανιτόβλαχων που καταγόταν από το ορεινό χωριό Богатско (Βογατσικό) νότια της Καστοριάς. Η καταγωγή της οικογένειας ήταν από την Αλβανία. Ο ίδιος ήταν  γιός του βουλευτή και Υπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης Χαριλάου Τρικούπη  Στέφανου Δραγούμη και αδελφός του επίσης πολιτικού Φίλιππου Δραγούμη (1890-1980). Μητέρα του ήταν η Ελισσάβετ Κοντογιανάκη. Ολα τα μέλη της οικογένειας Δραγούμη ανήκαν ιδεολογικά  στην εθνοφασίζουσα άκρα δεξιά.

  Ο πατέρας του που ήταν δικαστικός συμμετείχε στο στρατιωτικό πραξικόπημα του 1909 στο Γουδί και διετέλεσε για 9 μήνες πρωθυπουργός της δικτατορικής κυβέρνησης που σχηματίσθηκε από τους επίορκους αξιωματικούς και μετέπειτα δικτάτορες  της Ελλάδας Νικόλαο Πλαστήρα, Θεόδωρο Πάγκαλο και Γεώργιο Κονδύλη.

  Σπούδασε Nομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 1899 ακολούθησε τον διπλωματικό κλάδο στο Υπουργείο Εξωτερικών. Το 1897 σε ηλικία 19 ετών, κατατάχτηκε εθελοντής στο μέτωπο του ελληνοτουρκικού πολέμου στην Θεσσαλία που κατέληξε σε συντριπτική ήττα του ελληνικού στρατού.

   Ο Ιων Δραγούμης (Ion Dragoumis)   υπήρξε ένας από τους κορυφαίους εκφραστές του ακραίου ελληνικού σωβινισμού. Διακρίθηκε ως   υπέρμαχος της "Μεγάλης Ιδέας", της νεκρανάστασης του "Βυζαντίου" και του αφανισμού των Βουλγαροσλάβων. Αμφιλεγόμενος χαρακτήρας χαρακτηρίσθηκε από τους Βαλκάνιους ιστορικούς ως  Μακεδονοφάγος και Βουλγαροκτόνος κατ' επάγγελμα.

   Διετέλεσε εραστής της ομοϊδεάτισσάς του Πηνελόπης Δέλτα και της Τερέζα Δαλαμά μετέπειτα ερωμένης του Ερνεστ Χεμινγουέϋ. Το 1915 εξορίσθηκε στην Κορσική ως ανεπιθύμητος.  Η αδελφή του Ναταλία παντρεύτηκε τον Παύλο Μελά  βασικό συνεργάτη του Δραγούμη στον λεγόμενο "Μακεδονικό αγώνα" κατά των Βουλγάρων της Μακεδονίας.

    Συνδέθηκε ερωτικά με την Πηνελόπη Δέλτα, γνωστή συγγραφέα αντιβουλγαρικών μυθιστορημάτων που αυτοκτόνησε με δηλητήριο το 1941. Το 1902 τοποθετήθηκε με δική του αίτηση υποπρόξενος στο Προξενείο Μοναστηρίου. Στην συνέχεια υπηρέτησε ως πρόξενος στις Σέρρες (1903), στον Πύργο Βουλγαρίας,  στην Φιλιππούπολη (1904), την Αλεξάνδρεια και το Δεδεαγάτς (Αλεξανδρούπολη). Το 1907 τοποθετήθηκε στην πρεσβεία Κωνσταντινούπολης.

Οι συχνές αυτές μεταθέσεις οφείλοντο  στην ακραία στάση που έδειχνε στα  εθνικά θέματα και τις απρόβλεπτες πρωτοβουλίες που έπερνε συνεπαρμένος από τον νοσηρό του σωβινισμό. Αν και ένθερμος υποστηρικτής του ελληνικού Μακεδονικού αγώνα δεν πήρε μέρος σε καμμία σύγκρουση

    Το 1909  υπηρέτησε διαδοχικά στις πρεσβείες της Ρώμης και  Λονδίνου. Πραγματοποίησε περιοδεία  σε πρεσβείες και προξενεία στα Βαλκάνια. Το 1911 επανατοποθετήθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών.   Κατά την διάρκεια του πρώτου Βαλκανικού πολέμου  παρακολούθησε την κατάληψη της Θεσσαλονίκης ως σύμβουλος του διαδόχου Κωνσταντίνου. Στην συνέχεια υπηρέτησε στο Υπουργείο Εξωτερικών υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο, με τον οποίο άρχισε  να διαφωνή.

   Το 1914 με την έκρηξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, διορίσθηκε επιτετραμμένος στη Βιέννη και το Βερολίνο, θέση από την οποία αρνήθηκε  να διαπραγματευθή την ανταλλαγή των ελληνικών πληθυσμών Θράκης και Τουρκίας με τους Τουρκικούς πληθυσμούς της Μακεδονίας. Αποτέλεσμα της συμπεριφοράς του ήταν να μετατεθή δυσμενώς στην πρεσβεία της Πετρούπολης.

   Το 1917 εξορίσθηκε για 23 μήνες στο Αιάκιο της Κορσικής μαζί με τους Μεταξά, Γούναρη, Μερκούρη, Δούσμανη κ.α. όπου συνήψε ερωτικές σχέσεις με την αριστοκράτισσα Τερέζα Δαλαμά. Το 1919 εξορίστηκε για δεύτερη φορά στη Σκόπελο. Το ανεδαφικό όραμα που τον βασάνιζε ήταν η εδαφική επέκταση της Ελλάδας σε όλη την  Βαλκανική και η ανακατάληψη της Ιστάμπουλ με ολική εξόντωση οιουδήποτε μη ελληνικού στοιχείου με πρώτους τους Βούλγαρους που τους θεωρούσε υπάνθρωπους. Με τα σημερινά δεδομένα  η υπερεθνικιστική του ιδιοσυγκρασία ερμηνεύεται ευκολότερα με ψυχιατρικά κριτήρια.

ΕκτελΕσθηκε στο κΕντρο της ΑθΗνας απΟ την  ΑστυνομΙα ως ΗΘΙΚΟΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΣ της απΟπειρας  κατά του ΒενιζΕλου   

   Στις 31  Ιουλίου 1920 ο  Ελευθέριος Βενιζέλος υπέγραψε στο Παρίσι την Συνθήκη των Σεβρών "περί προστασίας των εν Ελλάδι μειονοτήτων". Η συνθήκη που συνομολογήθηκε μεταξύ Ελλάδος και των συμμάχων αυτής, αφορούσε μεταξύ άλλων  την προστασία των Βουλγάρων, Αλβανών και Τούρκων που ζούσαν στο ελληνικό έδαφος, κυρίως στην Μακεδονία.

    Η Συνθήκη των Σεβρών ανεγνώριζε την ύπαρξη  μειονοτικών πληθυσμών εντός Ελλάδας (άρθρ.2). Με βάση αυτή την Συνθήκη  η Ελληνική κυβέρνηση αναγνώρισε το 1925   Βουλγαρική μειονότητα  στην βόρεια Ελλάδα και υποσχέθηκε να την προστατεύει. Περισσότερα

    Ο Ιων Δραγούμης εξοργίσθηκε θεωρώντας προδοτική την Συνθήκη των Σεβρών και αναμίχθηκε στην δολοφονική απόπειρα κατά του Βενιζέλου  αμέσως μετά την υπογραφή αυτής.

   Δύο απότακτοι αξιωματικοί, οι Τσερέπης και Κυριάκης, πυροβόλησαν 10 φορές  τραυματίζοντας τον Βενιζέλο στον σιδηροδρομικό σταθμό της Λυών.  Στον πίνακα αριστερά ο "φύλακας άγγελος" της Ελλάδας σώζει τον "Εθνάρχη"  από τις σφαίρες των δολοφόνων.

       Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός στην Αθήνα προκαλώντας γενικευμένη αγανάκτηση. Λίγες ώρες αργότερα ο Ιων Δραγούμης ενώ πήγαινε από το σπίτι της Μαρίκας Κοτοπούλη στην Κηφισιά στα γραφεία του περιοδικού του «Πολιτική Επιθεώρηση» εκτελείται με πιστολιές στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας, απέναντι από τον χώρο που χτίσθηκε το Χίλτον. Πυροβολήθηκε όταν προέβαλε αντίσταση σε ομάδα διατεταγμένων αστυνομικών  με επι κεφαλής τον αστυνόμο Παύλο Γύπαρη που επιχείρησαν να τον συλλαβουν   ως  ηθικό αυτουργό  της δολοφονικής απόπειρας.

  Το 1927 το χωριό Страишта (Στράϊστα) στην περιοχή Μογλενά της Εδεσσας στην Πέλλα, μετονομάσθηκε Ιδα, που ήταν το ψευδώνυμο του Δραγούμη στην διάρκεια του "Μακεδονικού αγώνα". Το 1985 στήθηκε ανδριάντας του  στην πλατεία Μακεδονομάχων Θεσσαλονίκης, έργο του γλύπτη Γιάννη Παππά.