ΕΘΝΟΚΗΡΥΚας
αντιβουλγαρισμοΥ και ψευΔοΗρωας του αντι-ΜακεδονικοΥ αγΩνα
Ion
Dragoumis: Herald of antibulgarism and pseudohero of anti-macedonian struggle
H
ατιμωτική του εκτέλεση από την αστυνομία στο κέντρο της Αθήνας
Ο Ιων Δραγούμης-
Ion Dragoumis (1878-1920) υπήρξε ένας α
πό τους κορυφαίους
εκφραστές
του ακραίου ελληνικού σωβινισμού. Διακρίθηκε ως υπέρμαχος της "Μεγάλης Ιδέας", της
νεκρανάστασης
του "Βυζαντίου" και του αφανισμού των Βουλγαροσλάβων. Αμφιλεγόμενος χαρακτήρας
χαρακτηρίσθηκε από τους Βαλκάνιους ιστορικούς ως Μακεδονοφάγος και
Βουλγαροκτόνος κατ' επάγγελμα.
Διετέλεσε εραστής της ομοϊδεάτισσάς του
Πηνελόπης
Δέλτα και της Τερέζα Δαλαμά μετέπειτα ερωμένης του Ερνεστ Χεμινγουέϋ. Το
1915 εξορίσθηκε στην Κορσική ως ανεπιθύμητος.
Ο θάνατός του υπήρξε εξευτελιστικός.
Εκτελέστηκε τον Αύγουστο 1920 από την Ελληνική αστυνομία στο κέντρο της
Αθήνας επειδή οργάνωσε την δολοφονική απόπειρα κατά του Πρωθυπουργού
Ελευθερίου Βενιζέλου στο
Παρίσι. Ηταν 42 ετών.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1878.
Ηταν γιος του βουλευτή και Υπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης Χαριλάου
Τρικούπη Στέφανου Δραγούμη και αδελφός του μετέπειτα πολιτικού
Φίλιππου Δραγούμη (1890-1980). Σπούδασε Nομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
και από το 1899 ακολούθησε τον διπλωματικό κλάδο στο Υπουργείο Εξωτερικών. Το
1897 κατατάχτηκε εθελοντής στο μέτωπο του ελληνοτουρκικού πολέμου που κατέληξε σε
συντριπτική ήττα του ελληνικού στρατού. Η αδελφή του Ναταλία
παντρεύτηκε τον Παύλο Μελά βασικό συνεργάτη
του Δραγούμη στον λεγόμενο "Μακεδονικό αγώνα" κατά των Βουλγάρων της
Μακεδονίας.
Συνδέθηκε ερωτικά με την
Πηνελόπη Δέλτα, γνωστή συγγραφέα αντιβουλγαρικών μυθιστορημάτων που αυτοκτόνησε με δηλητήριο το 1941. Το 1902 τοποθετήθηκε με δική του αίτηση υποπρόξενος στο Προξενείο Μοναστηρίου. Στην συνέχεια υπηρέτησε ως πρόξενος στις Σέρρες (1903), στον Πύργο Βουλγαρίας, στην Φιλιππούπολη (1904), την Αλεξάνδρεια και το Δεδεαγάτς (Αλεξανδρούπολη). Το 1907 τοποθετήθηκε στην πρεσβεία Κωνσταντινούπολης. Οι συχνές αυτές μεταθέσεις οφείλοντο στην ακραία στάση που έδειχνε στα εθνικά θέματα και 
τις απρόβλεπτες πρωτοβουλίες που έπερνε συνεπαρμένος από τον νοσηρό του εθνικισμό
Το 1909
υπηρέτησε διαδοχικά στις πρεσβείες της Ρώμης και Λονδίνου. Πραγματοποίησε
περιοδεία σε πρεσβείες και προξενεία στα Βαλκάνια. Το 1911
επανατοποθετήθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών. Κατά την διάρκεια του
πρώτου Βαλκανικού πολέμου παρακολούθησε την κατάληψη της Θεσσαλονίκης ως
σύμβουλος του διαδόχου Κωνσταντίνου. Στην συνέχεια υπηρέτησε στο Υπουργείο
Εξωτερικών υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο, με τον οποίο άρχισε να διαφωνή.
Το 1914 με την έκρηξη του πρώτου
παγκοσμίου πολέμου, διορίσθηκε επιτετραμμένος στη Βιέννη και το Βερολίνο, θέση
από την οποία αρνήθηκε να διαπραγματευθή την ανταλλαγή των ελληνικών
πληθυσμών Θράκης και Τουρκίας με τους Τουρκικούς πληθυσμούς της Μακεδονίας.
Αποτέλεσμα της συμπεριφοράς του ήταν να μετατεθή δυσμενώς στην πρεσβεία της
Πετρούπολης.
Το 1915
παραιτήθηκε από το διπλωματικό σώμα και εκλέχτηκε ανεξάρτητος βουλευτής στον
νομό Φλώρινας με ψήφους Βλάχων. Εκεί άρχισε να κατηγορεί τον βασιλιά Κωσταντίνο για την πολιτική του στο
χώρο της Μακεδονίας που οδήγησε στην παράδοση των ανατολικών περιοχών στους
Βούλγαρους, συχρόνως όμως αντιτάχτηκε και στην πολιτική του Βενιζέλου που
οδήγησε στην έξωση του Κωνσταντίνου.
Το ίδιο έτος (1915) εξορίσθηκε στην
Κορσική όπου συνήψε ερωτικές σχέσεις με την γνωστή αριστοκράτισσα Τερέζα Δαλαμά.
Το ανεδαφικό όραμα που τον βασάνιζε ήταν η εδαφική επέκταση της Ελλάδας σε όλη
την Βαλκανική και η ανακατάληψη της Ισταμπούλ με ταυτόχρονη εξόντωση
οιουδήποτε μη ελληνικού στοιχείου. Με τα σημερινά δεδομένα η
υπερεθνικιστική
του ιδιοσυγκρασία ερμηνεύεται ευκολότερα με ψυχιατρικά κριτήρια.
Ο
ΑΤΙΜΩΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΡΑΓΟΥΜΗ
Εκτελέσθηκε στο κέντρο της Αθήνας από την Ελληνική Αστυνομία ως πρωταίτιος της
απόπειρας κατά του
Βενιζέλου
Στις 20 Αυγούστου 1920
ο
Ελευθέριος Βενιζέλος υπέγραψε στο Παρίσι την Συνθήκη των Σεβρών "περί προστασίας
των εν Ελλάδι μειονοτήτων". Η συνθήκη που συνομολογήθηκε μεταξύ Ελλάδος και των
συμμάχων αυτής, αφορούσε μεταξύ άλλων την προστασία των Βουλγάρων,
Αλβανών και Τούρκων που ζούσαν στο ελληνικό έδαφος.
Ουσιαστικά η Συνθήκη των Σεβρών ανεγνώριζε την ύπαρξη μειονοτικών ομάδων εντός της
Ελλάδας (άρθρ.2). Με βάση την συνθήκη αυτή η Ελληνική κυβέρνηση αναγνώρισε το
1925 Βουλγαρική μειονότητα στην βόρεια Ελλάδα και υποχρεώθηκε να την
προστατεύει.
Ο Ιων Δραγούμης εξοργίσθηκε θεωρώντας προδοτική
την Συνθήκη των Σεβρών και αναμίχθηκε στην δολοφονική απόπειρα κατά του
Βενιζέλου αμέσως μετά την υπογραφή αυτής.
Δύο απότακτοι αξιωματικοί οι Τσερέπης και Κυριάκης, πυροβόλησαν 10 φορές
τραυματίζοντας τον Βενιζέλο στον σιδηροδρομικό σταθμό της Λυών. Στον πίνακα
αριστερά ο "φύλακας άγγελος" της Ελλάδας σώζει τον "εθνάρχη" Βενιζέλο από τις
σφαίρες των δολοφόνων.
Η είδηση
έπεσε σαν κεραυνός στην Αθήνα προκαλώντας γενικευμένη αγανάκτιση. Λίγο αργότερα
ο Ιων Δραγούμης εκτελείται με πιστολιές στην οδό
Βασιλίσσης Σοφίας, απέναντι από τον χώρο που χτίσθηκε το Χίλτον, από ομάδα διατεταγμένων αστυνομικών με επι κεφαλής τον
αστυνόμο Παύλο Γύπαρη, ως αυτουργός της δολοφονικής απόπειρας.