SLAVS BY BIRTH THE LAST TWO BYZANTINE EMPERORS
ΙωΑννης Η΄
ΠαλαιολΟγος
ΚωνσταντΙνος
ΙΑ΄ ΝτρΑγκατς
(ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ)
"Οι δύο τελευταίοι Παλαιολόγοι που ανέβηκαν στον αυτοκρατορικό θρόνο, υπήρξαν κατά το ήμισυ Σλάβοι"
A.
Bassiliev, κορυφαίος Ρώσσος Βυζαντινολόγος
"Η Ελενα Ντράγκατς, μητέρα των Παλαιολόγων, ήταν Σερβίδα που έγινε αυτοκράτειρα του Βυζαντίου"
C. Jirecek,
κορυφαίος Τσέχος Σλαβολόγος
Στην ποδηγετούμενη από εθνικιστές Ελληνική ιστορία, ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος περιβάλλεται με το φωτοστέφανο του χριστιανού μεγαλομάρτυρα, του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου που έπεσε ηρωϊκά μαχόμενος κατά των Οθωμανών κατά την άλωση της Πόλης στις 29 Μαϊου 1453. Στους θρύλους που τον περιβάλλουν είναι ο μαρμαρωμένος Ελληνας βασιλιάς που κάποια ημέρα θα ξαναπάρει την Πολη και θα νεκραναστήσει το "Ελληνικό" Βυζάντιο
Η ιστορική αλήθεια είναι ωστόσο τελείως διαφορετική αφού ο Κωνσταντίνος ήταν Σλάβος από μητέρα, δεν ονομαζόταν Παλαιολόγος, δεν ήταν νόμιμα εστεμμένος αυτοκράτορας ούτε κυβέρνησε βασίλειο με την ονομασία Βυζάντιο
Σλάβος το γένος από την ίδια Σερβίδα μητέρα ήταν
και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης που βασίλεψε στο Βυζάντιο πριν τον Κωνσταντίνο στην περίοδο 1425-1448, με το όνομα Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος
ΣΕΡΒΟΣ ΤΟ ΓΕΝΟΣ Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ
ΔραγΑτσης και
Οχι ΠαλαιολΟγος
"Ω
Κωνσταντίνε βασιλεύ Δραγάζη το πινόμι
(επώνυμο)"
Λαϊκός θρήνος
γιά την άλωση της Πόλης, στιχ.824
Το επώνυμό
που δόθηκε στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και κυριάρχισε στην ιστοριογραφία
που
τον περιβάλλει,
ήταν Ντράγκατς (ελληνοποιήθηκε σε Δραγάζης ή Δραγάτσης). Προέρχεται
από την
μητέρα του Ελενα Ντράγκατς που ήταν Σερβίδα, κόρη μεγαλοφεουδάρχη στην Σερβοκρατούμενη περιοχή του κάτω Βαρδάρη της Μακεδονίας.
Η Ελενα Ντράγκατς ανέβηκε στον βυζαντινό θρόνο το 1392 ως σύζυγος του αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου (1391-1425). Απέκτησε μαζί του έξι αγόρια από τα οποία τα δύο έγιναν αυτοκράτορες του Βυζαντίου.
Το μικρό του όνομα (Κωνσταντίνος) δόθηκε επειδή ο Σέρβος παππούς του Κωνσταντίνου Παλαιολόγο ονομαζόταν Κονσταντίν. Παραμένει αναπάντητο το ιστορικό ερώτημα γιατί ονοματοδοτήθηκε επίσημα με το πλήρες όνομα και επώνυμο του Σέρβου παππού του από την πλευρά της μητέρας του και όχι με το όνομα του εκ πατρός Ρωμαίου παππού του που ήταν ο αυτοκράτορας Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος (1341-1391).
Σύμφωνα με
τους Βυζαντινούς χρονογράφους του 15ου αι.
παππούς
εκ μητρός του "μαρμαρωμένου
βασιλιά" ήταν ο Σέρβος ηγεμονίσκος της Σερβοκρατούμενης κάτω Μακεδονίας (περιοχής
Σερρών) Κωνσταντίν Ντράγκατς (1340-1395).
Η τοπική δυναστεία Ντράγκατς μετά τον θάνατο του Σέρβου Κράλλη (Αυτοκράτορα) Στέφανου Ντούσαν (1340-1355) και την πολυδιάσπαση του Σερβικού κράτους, κατείχε περιοχή γύρο από τον ποταμό Βαρδάρη. Ο Κωνσταντίν Ντράγκατς από το 1371 μέχρι τον θάνατό του το 1395, υπήρξε υποτελής και πιστός σύμμαχος των Οθωμανών που είχαν διεισδύσει στα Βαλκάνια.
Το Αδοξο τΕλος του ΣΕρβου παπποΥ του ΚωνσταντΙνου
Σκοτώθηκε
στην Βλαχία πολεμώντας στο πλευρό των Τούρκων
Το 1395 ο Οθωμανός σουλτάνος Βαγιαζίτ, γυιός του Μουράτ Α΄, έξαπολύει εκστρατεία κατά των Βλάχων στα νότια Καρπάθια, απαιτώντας την στρατιωτική συνδρομή των Σέρβων υποτελών του. Ο Κονσταντίν Ντράγκατς μαζί με τον Μάρκο Κράλλιεβιτς γυιό του Σέρβου ηγεμόνα του Πρίλεπ Βουκασίν Μρνιάβσεβιτς και τον Στέφαν Λαζάρεβιτς γυιό και διάδοχο του κράλλη της Σερβίας Λάζαρ Χρεμπλιάνοβιτς, συμμετέχουν στην Οθωμανική εκστρατεία κατά της Βλαχίας.
Στις 17 Μαϊου 1395 δόθηκε η αποφασιστική μάχη στο Ροβίνε μιά τοποθεσία κοντά στην Κραϊόβα, σε παραπόταμο του Δούναβη, με αντίπαλο τον βοεβόδα της Βλαχίας Μίρτσε. Σέρβοι και Οθωμανοί υπέστησαν συντριπτική ήττα από τους Βλάχους. Στην διάρκεια της μάχης σκοτώθηκαν οι Σέρβοι ηγεμόνες Κονσταντίν Ντράγκατς, Μάρκο Κράλιεβιτς και Στέφαν Λαζάρεβιτς.
Ελενα ΝτρΑγκατς
ΜΙα
ΣερβΙδα στον θρΟνο του ΒυζαντΙου
Φιλοπαπικός και σύμμαχος των Οθωμανών ο
σύζυγός της αυτοκράτορας Μανουήλ Β΄, πατέρας του Κωνσταντίνου ΙΑ Παλαιολόγου΄
 |
Η Σερβίδα
αυτοκράτειρα του Βυζαντίνου Ελενα Ντράγκατς (δεξιά) σε μικρογραφία στο
Λούβρο μαζί με τον σύζυγό της Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγο
|
Πατέρας του Κωνσταντίνου
IA' ήταν ο Ρωμαίος
αυτοκράτορας Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγος
(1391-1425) γυιός του Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου (1341-1391). Ο Μανουήλ
που ήταν φιλοπαπικός και πρωτοστάτησε σε κινήσεις επανένωσης των Εκκλησιών, πρωτού
ανέλθει στον θρόνο πέρασε αρκετά χρόνια στην Οθωμανική πρωτεύουσα Μπούρσα (Προύσα). Στην πόλη αυτή είχε καταφύγει στα νεανικά του χρόνια ως σύμμαχος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Γκιλντιρίμ (1389-1402) τον οποίο
ακολούθησε στις εκστρατείες του.
Μετά την άνοδό του στον θρόνο ο Μανουήλ Β΄
παντρεύτηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1392 την Σερβίδα πριγκήπισσα Ελενα Ντράγκατς από το Πρίλεπ της Μακεδονίας που μετονομάσθηκε
Ειρήνη. Ο Μανουήλ στέφθηκε αυτοκράτορας Ρωμαίων από τον Πατριάρχη Αντώνιο Δ΄. Απέκτησε μαζί της έξι αγόρια, τον Ιωάννη Η΄, τον
Ανδρόνικο, τον Θεόδωρο, τον Κωνσταντίνο Δραγάτση, τον Δημήτριο και τον Θωμά.
Η Ελενα Ντράγκατς πέθανε υπέργηρη στην Κωνσταντινούπολη το 1451.
Ο σύζυγός της αυτοκράτορας Μανουήλ στα τελευταία χρόνια της ζωής του αποσύρθηκε από τις υποθέσεις του κράτους και
χωρίς να παραιτηθή από τον θρόνο εμπιστεύθηκε την εξουσία στον γυιό του Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγο. Λίγο αργότερα υπέστη
αποπληξία και δύο ημέρες πρωτού πεθάνει το 1425, εκάρη μοναχός με το όνομα Ματθαίος.
Οι ΔΥΟ γΑμοι και τα ΔΥΟ συνοικΕσια του
ΚωνσταντΙνου ΙΑ΄ με αλλοεθνεΙς πριγκΗπισσες
Ο
αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάτσης παντρεύτηκε
δύο φορές. Πρώτη του σύζυγος υπήρξε η Λατίνα πριγκήπισσα Μαγδαληνή
Τόκκου που ανήκε σε ηγεμονικό οίκο που εξουσίαζε την δυτική Πελοπόνησσο από
το 1204. Παντρεύτηκαν με καθολικό γάμο το 1425. Ενα χρόνο αργότερα, τον
Νοέμβριο 1426, η Μαγδαληνή που μετονομάσθηκε Θεοδώρα πέθανε
άτεκνη. Το 1441 ο Κωνσταντίνος παντρεύτηκε γιά δεύτερη φορά την Καταλανή
πριγκήπισα Αικατερίνη Κατιλουσία, κόρη του Φράγγου ηγεμόνα της
Λέσβου πρίγκηπα Δωρίνου. Ενα χρόνο αργότερα πέθανε και η δεύτερη σύζυγός
του χωρίς να του αφήσει απογόνους.
Μετά την άνοδο του Κωνσταντίνου στον
Βυζαντινό θρόνο το 1449 έγιναν άλλες δύο προσπάθειες να νυμφευθή με ξένες πριγκήπισσες χωρίς να πραγματοποιηθή γάμος λόγω των πολεμικών
γεγονότων που ακολούθησαν. Το 1451 ο προσωπικός του γραμματέας Γεώργιος Φραντζής του
πρότεινε να λάβει ως τρίτη σύζυγο την χήρα του Οθωμανού σουλτάνου Μουράτ Β΄
που ήταν Σερβίδα πριγκήπισσα.
Σε σχετική του επιστολή ο Φραντζής επαινεί την μέλλουσα
νύφη αναφέροντας ότι κατάγεται από ευγενή Σερβικό οίκο όπως και η Σερβίδα μητέρα
του Κωνσταντίνου Ελενα. Το 1453 ο Γεώργιος Φραντζής
επιδίωξε για δεύτερη φορά συνοικέσιο του αυτοκράτορα με μία Ιβηριανή (Γεωργιανή) πριγκήπισσα, κόρη
του βασιλιά της Ιβηρίας Γεωργίου Η΄ Μέφεν (1444-1459). Ο τρίτος γάμος σχεδιάσθηκε να τελεσθή το 1453 αλλά η άλωση της Πόλης και ο θάνατος του
Κωνσταντίνου τον ματαίωσαν.
ΑΠΛΟΣ ΔεσπΟτης και
Οχι νΟμιμα
εστεμμΕνος ΑυτοκρΑτορας
Ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάτσης δεν υπήρξε ποτέ νόμιμος
αυτοκράτορας επειδή δεν στέφθηκε στην Αγία Σοφία από τον
Οικουμενικό Πατριάρχη όπως επέβαλε το προαιώνειο εκκλησιαστικό πρωτόκολο της αυτοκρατορίας. Οταν του πρότειναν τον θρόνο είχε τον φεουδαρχικό τίτλο του Δεσπότη (τοπικός
άρχοντας) του Μυστρά) και βρισκόταν στην Πελοπόνησο. Εκεί στέφθηκε πρόχειρα "αυτοκράτορας" στην
εκκλησία του Αγίου Δημητρίου από κάποιον ανώνυμο κληρικό
και ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας διά βοής.
Η στέψη του θεωρείται παράνομη καθ' ότι ότι γιά περισσότερο από 1.100 χρόνια οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες εστέφοντο επίσημα στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας από τον Οικουμενικό Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης. Η απαράβατη αυτή Αρχή δεν τηρήθηκε στον Κωνσταντίνο Δραγάτση
ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ
ΡΩΜΑΙΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΛΛΗΝΩΝ
Οπως όλοι οι προκάτοχοί του έτσι και ο τελευταίος "αυτοκράτορας" του "Βυζαντίου"
Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Ντράγκατς
(Παλαιολόγος)
αυτοπροσδιοριζόταν ως Αυτοκράτωρ Ρωμαίων και όχι Ελλήνων. Η σωζόμενη στην Βιέννη αυθεντική
υπογραφή του Κωνσταντίνου ( φωτο) αναφέρει:
"Κωσταντίνος εν Χριστώ τω Θεώ πιστός βασιλεύς και αυτοκράτωρ Ρωμαίων"
Το ίδιο συμβαίνει και με τον παππού του Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγο
(1341-1391) που στο εικονιζόμενο μετάλλιο (αριστερά) εμφανίζεται με Ρωμαιοκαθολική αμφίεση, τιτλοφορούμενος
ως Αυτοκράτωρ
Ρωμαίων.
ΡωμαΙοι και
Οχι ΒυζαντινοΙ
Μία από τις μεγαλύτερες παραχαράξεις
της ιστορίας είναι η εισαγωγή του όρου "Βυζαντινή
αυτοκρατορία" και "Βυζάντιο". Πρόκειται για όρους που επινοήθηκαν τον 16ο αι.
και εισήχθηκαν στις αρχές
του 18ου αι. από Ελληνες και Γάλλους ιστορικούς γιά να
εμπεδώσουν τον δήθεν ελληνικό χαρακτήρα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Σε όλα
ανεξαιρέτως τα ιστορικά κείμενα του μεσαίωνα η αυτοκρατορία χαρακτηρίζεται ως
Ρωμαϊκή και ποτέ Βυζαντινή ούτε βέβαια Ελληνική. Οι κάτοικοι του
πολυεθνικού Ρωμαϊκού κράτους δεν μπορούσαν να φαντασθούν πως κάποιοι στο
μέλλον θα τους άλλαζαν το όνομα και θα τους αποκαλούσαν Βυζαντινούς αντί
Ρωμαίους
Το Βυζάντιο, μία μικρή αποικία των Ιλλυρικής καταγωγής Λελέγων από τα Μέγαρα, κτίσθηκε στους λόφους του Βοσπόρου το 658 πΧ από τον βασιλέα Βύζαντα. Το 350 πΧ καταλήφθηκε από τον βασιλέα της Μακεδονίας Φίλιππο Β΄.
Τον 2ο αιώνα πΧ υποτάχθηκε στην
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και μετονομάσθηκε
Augusta Antonina. Σύμφωνα με Εβραϊκές πηγές πάνω στον λόφο που
αιώνες αργότερα κτίσθηκε η Αγία Σοφία υπήρχε μία πανάρχαια Εβραϊκή πόλη που είχε ιδρυθή
το 2.700 πΧ. Το 330 μΧ ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ ίδρυσε
την νέα πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας πάνω στους 7 λόφους της τοποθεσίας και
την ονόμασε Nova Roma
(Νέα Ρώμη), Η επίσημη αυτή ονομασία περιλαμβάνεται
μέχρι σήμερα στον επίσημο τίτλο του Οικουμενικού Πατριάρχη. Κατά διαστήματα έγινε χρήση άλλων ονομασιών όπως Κωνσταντίνου Πόλη, Βασιλεύουσα, Πόλη
και από το 1453 Ιστάμπουλ.
Η ονομασία Ρωμαίοι διατηρήθηκε επί έντεκα (11) ολόκληρους αιώνες από
την ίδρυση
μέχρι και την κατάλυση του Ρωμαϊκού κράτους από τους Οθωμανούς. Απόρροια αυτού
είναι το αναφαίρετο δικαίωμα της σημερινής Ιταλίας αλλά και του κράτους του
Βατικανού να διεκδικούν την ιστορική κληρονομιά της ένδοξης
Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας που δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε
με επίκεντρο την αιώνεια πόλη που ονομάζεται Ρώμη (έτος
ίδρυσης 753 πΧ) αλλά και την διάδοχο πόλη που αποκλήθηκε
Nova Roma (Κωνσταντινούπολη) και ιδρύθηκε χίλια χρόνια αργότερα (330
μΧ). Αυτή είναι και η πραγματική αιτία του Εκκλησιαστικού
σχίσματος μεταξύ Καθολικής και Ορθόδοξης Εκκλησίας
που οριστικοποιήθηκε το έτος 1054.
ιστορικΗ
τεκμηρΙωση
Επιγαμίες μεταξύ Ρωμαίων και Σέρβων
ευγενών άρχισαν να παρατηρούνται μετά την ίδρυση ττης Σερβίας το
1213 από τον Στέφανο Νεμάνια. Η ίδρυση του Σερβικού κράτους συμπίπτει με την
αστάθεια στα Βαλκάνια λόγω της άλωση της Πόλης από τους Λατίνους και την
συνακόλουθη Φραγκοκρατία (1204-1261). Στην νεοσύστατη Σερβία όπως και στο Βυζάντιο κυριαρχούσε Θεοκρατικό καθεστώς
και ο Σέρβος Κράλλης (βασιλιάς) θεωρείτο επίγειος εκπρόσωπος του Θεού. Στα
χρόνια του Κράλλη Στεφάνου Ντούσαν (1331-1355) το Σερβικό κράτος επεκτάθηκε προς
νότο. Με επίκεντρο τα Σκόπια προσάρτισε γιά 25 χρόνια ολοκληρη την Μακεδονία και
μέρος της Θεσσαλίας,.
Μετά τον θάνατο
του Ντούσαν το 1355, η Σερβική αυτοκρατορία διασπάσθηκε σε μικρά φεουδαρχικά
κρατίδια στον χώρο της Μακεδονίας που διοικούντο από ανεξάρτητους χωροδεσπότες. Η χήρα του Ντούσαν Ελενα κυριάρχησε
στην περιοχή Σερρών, ο Βόϊνα στην Δράμα, ο Χλαπέν στην Βέρροια και Βοδενά (Εδεσσα), ο Ολιβερ στο Μελένικο, ο Γκρέγκορυ στην Οχρίδα, ο Ουγκλέσια Μρνιάβσεβιτς στην περιοχή της Στρούμνιτσας και ο σφετεριστής του Σερβικού θρόνου Βουκασίν Μρνιάβσεβιτς στην περιοχή του Πρίλεπ.
Ο Βουκασίν Μρνιάβσεβιτς ήταν πατέρας του θρυλικού Μάρκο Κράλιεβιτς, που έγινε γνωστός ως Μάρκο Κράλλη όταν αναγορεύθηκε λαϊκός ήρωας των Σέρβων. Λίγο νοτιότερα κυριάρχησε ο Σέρβος φεουδάρχης Κονσταντίν Ντράγκατς μετέπειτα πεθερός του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου. Οι φιλικές σχέσεις των Σέρβων ηγεμονίσκων με το σπαρασσόμενο από εμφύλιες διαμάχες Βυζάντιο ήσαν αναγκαίες προκειμένου να αναχαιτισθούν οι προελαύνοντες από την Θράκη Οθωμανοί οι οποίοι το 1362 είχαν μεταφέρει την πρωτεύουσά τους από την Ασιατική Μπούρσα (Προύσα) στην Ευρωπαϊκή Αδριανούπολη (Εντίρνε) της Θράκης.
Το 1371 οι Σέρβοι ηγεμόνες αδελφοί
Βουκασίν και Ουγκλέσια Μρνιάβσεβιτς επιχείρησαν εκστρατεία κατά των
Οθωμανών. Λίγο νωρίτερα ο μεγαλομανής Βουκασίν είχε αυτοανακηρυχθή
Κράλλης της Σερβίας και συμβασιλέας του κράτους μαζί με τον νόμιμο διάδοχο του
Σερβικού θρόνου
Ούρος. Η αποφασιστική μάχη δόθηκε στο Τσερνομέν στις όχθες του Μαρίτσα (Εβρου) κοντά στην Αδριανούπολη. Ο Σερβικός στρατός έπαθε πανωλεθρία από τα
τάγματα των γεννιτσάρων του Μουράτ Α΄ και οι αδελφοί Μρνιάβσεβιτς σκοτώθηκαν επί
τόπου. Στην Κωνσταντινούπολη βασίλευε αμέτοχος ο αυτοκράτορας Ιωάννης Ε΄
Παλαιολόγος.
Η συντριπτική ήττα των Σέρβων στην ιστορική μάχη του
Εβρου/ Μαρίτσα το 1371 σηματοδότησε την υποταγή των Σερβικών κρατιδίων που είχαν
εγκαθιδρυθή στην Σερβοκρατούμενη Μακεδονία. Τόσο ο
γυιός του Βουκασίν Μάρκο Κράλιεβιτς όσο και ο Κονσταντίν Ντράγκατς δήλωσαν
πλήρη υποταγή στον Σουλτάνο Μουράτ Α΄. Οι Οθωμανοί προέλασαν χωρίς
αντίσταση στην Μακεδονία ο λαός της οποίας τους δέχθηκε ως ελευθερωτές από
τον Σερβικό ζυγό. Μέχρι το έτος 1385 ολόκληρη η Μακεδονία είχε προσαρτηθή στην
Οθωμανική αυτοκρατορία. Το 1389 δόθηκε η ιστορική μάχη του Κοσσόβου στην διάρκεια
της οποίας ολοκληρώθηκε η συντριβή των Σέρβων και παρά την δολοφονία του
σουλτάνου Μουράτ
Α΄ από τον Σέρβο Μίλος Ομπιλιτς, εμπεδόθηκε η Οθωμανική κυριαρχία στα
Βαλκάνια
Το 1395 ο νέος Σουλτάνος Βαγιαζίτ, γυιός
του Μουράτ Α΄, επιχειρεί εκστρατεία κατά των Βλάχων στα νότια Καρπάθια. Απαίτησε την στρατιωτική συνδρομή των υποτελών Σέρβων και ο Κονσταντίν Ντράγκατς μαζί με τον Μάρκο Μρνιάβσεμιτς-Κράλιεβιτς και τον Στέφαν Λαζάρεβιτς συμμετέχουν
στην Οθωμανική εκστρατεία κατά της Βλαχίας. Οπως προαναφέρθηκε στις 17 Μαϊου 1395 δόθηκε η αποφασιστική μάχη
στο Ροβίνε στους πρόποδες των Καρπαθίων, με αντίπαλο τον
ηγεμόνα
της Βλαχίας Μίρτσεα. Οι Σέρβοι μαχόμενοι στο πλευρό των Οθωμανών υπέστησαν νέα συντριπτική ήττα. Στην διάρκεια της
μάχης σκοτώθηκαν ο Κονσταντίν Ντράγκατς, ο Μάρκο Κράλιεβιτς και ο Στέφαν
Λαζάρεβιτς.
Γιά περισσότερα στοιχεία
επισκεφθήτε τις παρακάτω σελίδες
Η
σκοτεινή πλευρά της Βυζαντινής ιστορίας - Χρονικό τρόμου 11 αιώνων
Η εθνική καταγωγή των 92
αυτοκρατόρων του Βυζαντίου: Ούτε ένας Ελληνας
Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος (1224-1282)
Ενας Περσοαρμένης σφετεριστής στον θρόνο του Βυζαντίου - Βιογραφία θρίλλερ
Η σκοτεινή
πλευρά της Ελληνικής Ιστορίας. Click below
