ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΙΟΥΝΙΟΣ 1913: ΩΜΟΤΗΤΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ

 ΕΠΩΝΥΜΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ  ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΠΝΙΓΜΟ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ

   Α΄ Βαλκανικός πόλεμος: Την 5η  Οκτωβρίου 1912 ο Ελληνικός στρατός εισβάλλει στα εδάφη της Οθωμανικής Μακεδονίας.  Επειτα από μία ανεμπόδιστη προέλαση-περίπατο τριών εβδομάδων, έφθασε στην  Σελανίκ (μετονομάσθηκε  Θεσσαλονίκη) που παραδόθηκε αμαχητί την 26η Οκτωβρίου 1912 από τον Τούρκο στρατηγό Ταξίν Πασά, έπειτα από 470 χρόνια Οθωμανικής κυριαρχίας. Πρόφαση της Ελληνικής εισβολής στάθηκε η ύπαρξη μικρής μειονότητας από Ελληνίζοντες Πατριαρχικούς Βουλγαρικής καταγωγής, γνωστούς ως Γκρεκομάνους, το ποσοστό των οποίων δεν ξεπερνούσε το 10% των κατοίκων της Μακεδονίας.

   Ταυτόχρονα με τον Ελληνικό στρατό, εισήλθε στην Σελανίκ ένα Βουλγαρικό σύνταγμα δυνάμεως 2.500 ανδρών της 7ης μεραρχίας  υπό τον στρατηγό Τεοντόρωφ.  Οι Βούγαροι αφού παρέλασαν συμβολικά στην Εγνατία οδό, στρατωνίσθηκαν σε διάφορα σημεία της πόλης και ανέλαβαν την φρούρηση Βουλγαρικών ιδρυμάτων  (σχολεία, γυμνάσιο, εκκλησίες, τράπεζα, προξενείο). Πέντε Ελληνικές μεραρχίες στρατοπέδευσαν στα περίχωρα και ισχυρές φρουρές εγκαταστάθηκαν στην πόλη. Η συνολική δύναμη του Ελληνικού στρατού έφθασε τους 85.000 άνδρες.

ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟΥ ΙΠΠΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

26 Οκτωβρίου 1912: Βούλγαροι ιππείς παρελαύνουν  στην Εγνατία οδό μπροστά στην Καμάρα, σε ένδειξη συγκυριαρχίας της Θεσσαλονίκης. Επι κεφαλής της παρέλασης οι πρίγκηπες Μπόρις  και Κύριλλος

   Ο πληθυσμός της πολυεθνικής Σελανίκ (Θεσσαλονίκης) αποτελείτο από Οθωμανούς, Εβραίους, Ευρωπαίους, Βούλγαρους και Ελληνες. Ο Ελληνικός πληθυσμός αποτελούσε  μειονοτική ομάδα μικρότερη από τους Εβραίους και  Οθωμανούς. Δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες, κυρίως Μουσουλμάνοι, είχαν συρρεύσει στην πόλη που ασφυκτιούσε.

     Η παράδοση της Σελανίκ έγινε από τον Τούρκο αρχιστράτηγο Ταξίν  Πασά που  αποδέχθηκε τους όρους του διαδόχου Κωνσταντίνου. Στις 26 Οκτωβρίου 1912 έσπευσαν οι πληρεξούσιοι αξιωματικοί Ιωάννης Μεταξάς και Βίκτωρ Δούσμανης στο Διοικητήριο της Θεσσαλονίκης όπου υπέγραψαν τα  πρωτόκολλα παράδοσης της πόλης στον ελληνικό στρατό. Το ίδιο βράδυ μπήκαν στην πόλη δύο ευζωνικά τάγματα της Ζ'  μεραρχίας, ενώ οι Α', Β', Γ', Δ' μεραρχίες έλαβαν θέσεις στα γύρο υψώματα. Την επόμενη ημέρα υπογράφηκε συμπληρωματικό πρωτόκολλο με το οποίο παραδόθηκε ολόκληρη  η Τουρκική φρουρά   που ανέρχονταν σε 25.000 στρατιώτες και 1.000 αξιωματικούς με τον βαρύ και ατομικό τους οπλισμό.

Η παράδοση της Θεσσαλονίκης σε προπαγανδιστική ελληνική αφίσσα του 1912

   Μετά την παράδοση υπήρξε διχογνωμία για την διοίκηση της Θεσσαλονίκης μεταξύ κυβέρνησης και βασιλέα.  Επιθυμία του αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου ήταν η διοίκηση των "απελευθερωμένων" μακεδονικών επαρχιών να αναληφθεί από το στρατό, μέσω ενός «Πολιτικού Γραφείου» που θα ανήκε στο δικό του επιτελείο. Ο Βενιζέλος προτίμησε  τη σύσταση Γενικής Διοίκησης, ανεξάρτητα από τη στρατιωτική ιεραρχία, με επικεφαλής τον υπουργό Δικαιοσύνης Κωνσταντίνο Ρακτιβάν. Η επιλογή  αυτή προκάλεσε τη δυσφορία του βασιλιά Γεωργίου, που θεώρησε ότι υφαρπάχθηκαν αρμοδιότητες από το "στρατηλάτη" γιο του. Μετά από 5 χρόνια (12/8/1917) ο  Βενιζέλος υποστήριξε ότι  την ευθύνην δια την είσοδον των Βουλγάρων στην Θεσσαλονίκη είχε εξ ολοκλήρου ο  Κωνσταντίνος.

   Σοβαρά προβλήματα στην Ελληνική "προσωρινή διοίκηση" δημιούργησε η απαίτηση του Βούλγαρου  στρατηγού Τεοντόρωφ να στρατοπεδεύσει και αυτός μέσα στη Θεσσαλονίκη. Μετά από διαπραγματεύσεις συμφωνήθηκε να μπουν στη Θεσσαλονίκη  δύο βουλγαρικά τάγματα της VII Βουλγαρικής μεραρχίας στα οποία υπηρετούσαν οι πρίγκηπες Μπόρις και Κύριλλος, γυιοί του τσάρου Φερδινάνδου.  Το Βουλγαρικό σύνταγμα που συνοδευόταν από μοίρα πυροβολικού παρέλασε στην  οδό Σαμπρή πασά (Βενιζέλου) και στην συνέχεια στην Εγνατία με υψωμένες σημαίες. Ο στρατηγός Τεοντόρωφ μετά από λίγο αναχώρησε για το μέτωπο του Εβρου και την διοίκηση ανέλαβε ο στρατηγός Αντρέεφ.

ΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

   Το 1870, όταν συστήθηκε η Βουλγαρική Εξαρχία, ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη η εκκλησία των αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου.   Στην πόλη κατοικούσαν ήδη 20.000  Βούλγαροι. Κοντά στο παλιό σιδηροδρομικό σταθμό υπήρχε συνοικία Βουλγάρων, το «Κούκους Μαχαλέ».  Αλλη Βουλγαρική συνοικία  συγκροτήθηκε  κοντά στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας με το όνομα Τράνσβααλ.  Οι περισσότεροι Βούλγαροι της Θεσσαλονίκης ήταν έμποροι και μικροεπαγγελματίες, κυρίως οικοδόμοι και γαλακτοπώλες. Υπήρχαν όμως και μερικοί  γιατροί και δικηγόροι. Ολοι είχαν οργανωθεί από το VMRO και το Βουλγαρικό εμπορικό πρακτορείο. Στην πόλη λειτουργούσε από δεκαετίες Βουλγαρικό γυμνάσιο, οικοτροφείο και διδασκαλείο.

 

Η ΑΦΙΞΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ

Κρήτες χωροφύλακες στην Θεσσαλονίκη

   Την 24η Οκτωβρίου 1912, με διαταγή του  Βενιζέλου, μονάδες της Κρητικής χωροφυλακής (Cretan Gendarmerie) μεταφέρθηκαν εσπευσμένα από τα Χανιά στην Θεσσαλονίκη με το ατμόπλοιο Αρκαδία. Η μονάδα αποτελείτο από 150 χωροφύλακες που διοικούντο από 6 αξιωματικούς. Τις επόμενες εβδομάδες μεταφέρθηκε στην Θεσσαλονίκη το σύνολον σχεδόν της Κρητικής χωροφυλακής που περιλάμβανε και εφέδρους.

  Οι περισσότεροι Κρητικοί χωροφύλακες  παρέμειναν μόνιμα στην Μακεδονία και ενσωματώθηκαν στην ελληνική χωροφυλακή διατηρώντας την χαρακτηριστική τους στολή. Με τα χρόνια οι "Τζανταρμάδες", όπως αποκλήθηκαν, απέκτησαν φήμη καταπιεστών σε βάρος του γηγενούς Βουλγαρικού πληθυσμού της Μακεδονίας. Σχεδόν όλοι ήσαν πρώην ορεσείβιοι ληστοσυμμορίτες και κατάδικοι  που αμνηστεύθηκαν από τον Βενιζέλο.

Η ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΤΩΝ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ 

   Η παράξενη Ελληνοβουλγαρική συγκυριαρχία στην Θεσσαλονίκη  κράτησε οκτώ ολόκληρους μήνες.  Στις 17 Ιουνίου 1913 ξέσπασαν  οι πρώτες αψιμαχίες μεταξύ του Βουλγαρικού στρατού και ενός μικρού Ελληνικού προγεφυρώματος στην Νιγρίτα Σερρών. Ο  πόλεμος ήταν αναπόφευκτος.

   Το μεσημέρι της 17ης Ιουνίου ο Βούλγαρος στρατηγός Χεζαψίεφ αναχώρησε από τον σιδηροδρομικό σταθμό έπειτα από άκαρπες συνομιλίες. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ο Ελληνας στρατηγός Κάλαρης διεβίβασε το εξής τελεσίγραφο στον λοχαγό Λαζάρωφ, υποδιοικητή του Βουλγαρικού στρατού που στάθμευε στην Θεσσαλονίκη:

  "Επειδή ο Βουλγαρικός στρατός εξαπέλυσε εχθροπραξίες κατά ημετέρων μονάδων , έχω την τιμή να σας ζητήσω να εγκαταλείψετε την πόλη εντός μίας ώρας από λήψης της παρούσας. Ο οπλισμός σας οφείλει να παραδοθή στους ημέτερους αξιωματικούς με εξαίρεση τα ξίφη των αξιωματικών . Η μεταφορά σας θα γίνει   σιδηροδρομικώς  με πλήρη ασφάλεια πέραν της γραμμής μετώπου. Μετά την παρέλευση της ανωτέρω προθεσμίας υποχρεούμαι μετά λύπης να θεωρήσω τις μονάδες σας ως εχθρικές"

  Οπως αναμενόταν, οι Βουλγαρικές δυνάμεις αγνόησαν το τελεσίγραφο και πήραν θέση μάχης. Η επίθεση των Ελληνικών δυνάμεων εξαπολύθηκε το απόγευμα της ίδιας ημέρας και διήρκεσε μέχρι το πρωϊ της επόμενης 18ης Ιουνίου 1913. Η επιχείρηση ανατέθηκε αρχικά στην Κρητική χωροφυλακή που επιφορτίσθηκε με την εξουδετέρωση των μικρών Βουλγαρικών τμημάτων που ήσαν διάσπαρτα στην πόλη ενώ η 2η Μεραρχία ανέλαβε την εκκαθάριση των μεγαλύτερων μονάδων του Βουλγαρικού στρατού.

ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΤΩΝ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

   Τα βουλγαρικά στρατιωτικά τμήματα συνολικής δύναμης 2.500 ανδρών υπό τον λοχαγό Λαζάρωφ, είχαν στρατωνισθή σε δεκάδες σημεία της πόλης. Μεταξύ των στρατιωτών υπήρχαν και  πολιτοφύλακες του Σώματος εθελοντών Ροδόπης τους οποίους οι Ελληνες θεωρούσαν "κομιτατζήδες". Το Βουλγαρικό αρχηγείο εγκαταστάθηκε σε  μεγάλο κτίριο που ανήκε στον Εβραίο τραπεζίτη Samouel Mouson.

  Ισχυρά Βουλγαρικά αποσπάσματα υπήρχαν στο τζαμί της Αγίας Σοφίας, στο τζαμί Ροτόντα, στο μέγαρο Δημοσίων υπαλλήλων, στο Τουρκικό σχολείο της οδού Κασσάνδρου, στην Ιωαννίδιο Σχολή, στο Βουλγαρικό προξενείο, στην Βουλγαρική τράπεζα και στο ταχυδρομείο που βρισκόταν στο ισόγειο του ξενοδοχείου Grand Hotel ιδιοκτησίας του Βούλγαρου πολιτευτή Καραμπέλεφ (Karabelev) από την Πλεβνα. Μικρότερα Βουλγαρικά αποσπάσματα υπήρχαν στον σιδηροδρομικό σταθμό καθώς και σε αρκετά κτίρια της οδού Χαμιντιέ (σημερινή οδός Εθνικής Αμύνης)

 

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

   Το απόγευμα της 17ης Ιουνίου 1913 στρατιώτες και Κρητικοί χωροφύλακες περικύκλωσαν το μέγαρο Δημοσίων υπαλλήλων και άρχισαν να πυροβολούν από τα γύρο κτίρια. Οι Βούλγαροι ανταπέδωσαν τα πυρά, ωστόσο μετά από μερικές ώρες αναγκάσθηκαν να παραδοθούν επειδή εξαντλήθηκαν τα πυρομαχικά τους. Το ίδιο συνέβη και στα υπόλοιπα κτίρια της οδού Χαμιντιέ στα οποία μετά από πολύωρη μάχη υψώθηκε η λευκή σημαία της παράδοσης.

    Στο Τουρκικό σχολείο Ticaret Mectebi που βρισκόταν στην οδό Κασάνδρου καθώς και στο Βουλγαρικό προξενείο είχαν οχυρωθή 100 περίπου Βούλγαροι πολιτοφύλακες. Το απόγευμα της 17ης Ιουνίου μία ομάδα χωροφυλάκων υπό τον υπενοματάρχη Εμμανουήλ Τσάκωνα, περικύκλωσαν το κτίριο και κάλεσαν τους Βούλγαρους να παραδοθούν. Οταν εκείνοι αρνήθηκαν ξέσπασε μάχη που κράτησε μέχρι τα ξημερώματα. Η παράδοση  ήταν αναπόφευκτη μετά την εξάντληση των πυρομαχικών.   

  Οι Βούλγαροι που βρίσκοντο οχυρωμένοι στο ταχυδρομείο και την Βουλγαρική τράπεζα στο ξενοδοχείο  Grant Hotel αντιμετώπισαν μονάδες του τακτικού ελληνικού στρατού υπό τον υπολοχαγό Χατζηϊωάννου. Μετά από πολύωρη  αντίσταση κατέθεσαν τα όπλα.

  Ιδιαίτερα σκληρή ήταν η μάχη στον ναό της Αγίας Σοφίας στο κέντρο της πόλης. Ισχυρή μονάδα της Κρητικής χωροφυλακής υπό τον υπενοματάρχη Αβάτζο κύκλωσαν την εκκλησία που είχε μετατραπεί σε τζαμί. Κάποια στιγμή υψώθηκε σημαία παράδοσης  καθώς όμως οι χωροφύλακες πλησίασαν δέχθηκαν πυρά με αποτέλεσμα τον τραυματισμό δύο εξ αυτών.

  Ακολούθησε έφοδος των χωροφυλάκων  με εφ' όπλου λόγχη. Αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι σημειώθηκαν επί τόπου εκτελέσεις δεκάδων Βούλγαρων με λογχισμό  ακόμα και μετά την παράδοσή τους.

  Στον Ρωμαϊκό ναό της Ροτόντα που είχε μετατραπεί σε Μουσουλμανικό τέμενος, οι έλληνες στρατιώτες πυροβολούσαν επί ώρες από τις στέγες των γύρο κτιρίων εναντίον των Βουλγάρων που είχαν στρατοπεδεύσει σε σκηνές στον περίβολο του μνημείου. Η μάχη τερματίσθηκε τις πρωϊνές ώρες με την παράδοση του μικρού Βουλγαρικού αποσπάσματος.

  Συνολικά 1.300 Βούλγαροι στρατιώτες και πολιτοφύλακες αιχμαλωτίσθηκαν στην διάρκεια των μαχών που κράτησαν μέχρι τις πρωϊνές ώρες της 18ης Ιουνίου 1913. Ανάμεσά τους υπήρχαν και 17 αξιωματικοί. Οι απώλειες των συγκρούσεων σε νεκρούς ήσαν 100 Βούλγαροι και 40 Ελληνες. Περίπου 1.000 Βούλγαροι στρατιώτες διέφυγαν προς Λαγκαδά. Τις επόμενες ημέρες οι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν  με  ατμόπλοια  σε  φυλακές της Ελλάδας όπου παρέμειναν κρατούμενοι μέχρι το τέλος του πολέμου κάτω από απάνθρωπες συνθήκες.

1903: Μαθήτριες του Βουλγαρικού σχολείου θηλέων Θεσσαλονίκης

ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΕΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΕΥΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΜΠΑΤΑΝΤΖΙΕΦ

  Ταυτόχρονα με την εξουδετέρωση των Βουλγαρικών στρατιωτικών τμημάτων, σημειώθηκαν  ωμότητες σε βάρος αμάχων της Βουλγαρικής κοινότητας Θεσσαλονίκης. Η Κρητική χωροφυλακή άρχισε να συλλαμβάνει βάσει προγραφών εξέχοντες Βούλγαρους πολίτες της πόλης με σκοπό να τους εκτοπίσει στις φυλακές του Τρίκερι που βρίσκονται στην άκρη του Παγασητικού, κοντά στον Βόλο. Οι φυλακές αυτές και το ομώνυμο νησάκι, χρησιμοποιήθηκαν αργότερα σαν τόπος εξορίας αριστερών από το 1936 μέχρι το 1955. Πολλοί αιχμάλωτοι δεν έφθασαν ποτέ στο Τρίκερι.

   Από τους πρώτους που συνελήφθηκαν ήταν ο Βούλγαρος αρχιμανδρίτης Θεσσαλονίκης σεβασμιότατος Ευλόγιος (архимандрит Евлогий, archimandrite Evlogi) κατά κόσμον  Σπίρο Σφέτκωφ (Спиро Цветков). Ο Ευλόγιος ήταν Βικάριος της Βουλγαρικής Εξαρχίας Κωνσταντινούπολης στην πόλη της Θεσσαλονίκης, τίτλος αντίστοιχος με του Μητροπολίτη. Είχε γεννηθή το 1878 στα Bitola και  σπούδασε Θεολογία στο Παρίσι και Βιέννη.

   Οι πολιτικοί κρατούμενοι μαζί με 223 Βούλγαρους στρατιώτες που είχαν συλληφθή στις μάχες μέσα στην  Θεσσαλονίκη,  μεταφέρθηκαν εσπευσμένα  στα ατμόπλοια  Mariette Ralli και Catherine  που ήσαν αγκυροβολημένα στο λιμάνι. Λίγο πριν τον απόπλου, ανέβηκε στο ένα πλοίο μία ομάδα Ελλήνων που άρχισαν να βρίζουν και να χτυπάνε τους κρατούμενους. Ο αρχιμανδρίτης Ευλόγιος υπέστη βάρβαρο ξυλοδαρμό κάτω από τα απαθή βλέμματα των ελλήνων στρατιωτών.

  Το Βουλγαρικό πρακτορείο τηλεγραφημάτων έδωσε στην δημοσιότητα μερικά ονόματα των ελλήνων που ανέβηκαν στο πλοίο Κατερίνη στις 19 Ιουνίου 1913 και ξυλοκόπησαν τους πολιτικούς κρατούμενους. Επι κεφαλής ήταν το πρωτοπαλλήκαρο του "Ελληνικού Μακεδονικού  κομιτάτου" κάποιος φανατικός ονόματι Τσερέφας και ο γιατρός Μήτσος Πούλος που προπηλάκισαν τον αρχιμανδρίτη Ευλόγιο και τον κλώτσησαν στα γεννητικά όργανα.

ΑΣΥΛΗΠΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

  Το μεσημέρι της μεθεπόμενης ημέρας 19 Ιουνίου 1913, τα δύο ελληνικά ατμόπλοια απέπλευσαν με προορισμό το Τρίκερι του Βόλου. Μόλις παρέκαμψαν το ακρωτήριο Καραμπουρνάκι οι στρατιώτες στο ατμόπλοιο Catherine άρπαξαν τον αρχιμανδρίτη Ευλόγιο και τον πέταξαν στην θάλασσα. Γιά να σιγουρευτούν ότι δεν θα γλυτώσει πυροβόλησαν τρεις φορές το σώμα του καθώς επέπλεε στο νερό. Ηταν 35 ετών. (Πηγή: Εφημερίδα Politica, October 20, 1913 με αναφορά του αυτόπτη μάρτυρα Βασίλ Λαζάρωφ, δασικού υπαλλήλου στο Kazanlik). 

"Στις 21 Ιουνίου και ενώ το ατμόπλοιο βρισκόταν στην μέση του Αιγαίου πελάγους οι στρατιώτες ανέβασαν στην γέφυρα τους υπαλλήλους της Βουλγαρικής τράπεζας Ναμπούλιεφ, Γιάγκωφ και Ιλιεφ. Χωρίς καμμία προειδοποίηση τους έριξαν στην θάλασσα και τους άφησαν να πνιγούν"

   Ενας άλλος αυτόπτης μάρτυρας, ο Βούλγαρος στρατιώτης Γ. Ιβάντσεφ  (G. Ivantchev), περιέγραψε την δολοφονία του αρχιμανδρίτη Ευλόγιου ως εξής:

"Βρισκόμουν μαζί με άλλους αιχμάλωτους στο κατάστρωμα του πλοίου όταν οι έλληνες στρατιώτες μας διέταξαν να κατεβούμε στα αμπάρια.Φοβόμασταν ότι θα μας πνίξουν.  Εγώ καθώς βρισκόμουν κουρνιασμένος σε μία γωνιά είδα την σκηνή της δολοφονίας. Δύο έλληνες στρατιώτες με προτεταμένες ξιφολόγχες έσπρωξαν στην κουπαστή τον σεβασμιότατο Ευλόγιο που ήταν ιεράρχης της Βουλγαρικής αρχιεπισκοπής Θεσσαλονίκης. Αφού αφαίρεσαν τα τιμαλφή που είχε επάνω του, τον έσπρωξαν με τις ξιφολόγχες  στην θάλασσα. Είδα τα μακρυά μαύρα μαλλιά του να επιπλέουν γιά λίγο στο νερο και έπειτα ολα χαθηκαν"

Ο καθηγητής Χρίστο Μπατάντζιεφ δολοφονήθηκε λίγο αργότερα με τον ίδιο φρικτό τρόπο. Βρισκόταν  με εκατοντάδες άλλους κρατούμενους στο ατμόπλοιο Catherine  πλέοντας προς το Τρίκερι, όταν  έλληνες στρατιώτες τον ανέβασαν από το αμπάρι και τον πέταξαν στην θάλασσα. Αυτός ο φλογερός αγωνιστής της Μακεδονίας χάθηκε άδικα κάτω από τα γαλανά νερά του Αιγαίου (Belo More) που τόσο είχε αγαπήσει

 1893: O Χρίστο Μπατάντζιεφ (κάτω κέντρο) , υπήρξε  ένας από τους έξι ιδρυτές του VMRO στην Θεσσαλονίκη

Ε  Π  Ι  Λ  Ο  Γ  Ο  Σ

Στις παραμονές των Βαλκανικών πολέμων η Βουλγαρική Εξαρχία διατηρούσε στην Μακεδονία δέκα πέντε (15)  μητροπόλεις από τις οποίες οι  οκτώ (8) δεν περιείχαν ελληνικό πληθυσμό. Συνολικά λειτουργούσαν 1.218 Βουλγαρικές ενορίες με 1212 ιερείς, 64 μοναστήρια, 202 εκκλησίες, 1373 σχολεία με 2.266 δάσκαλους και 78.854 μαθητές

   Μέχρι το τέλος Ιουλίου 1913  ο ελληνικός στρατός σε  συμμαχία με την Σερβία, ολοκλήρωσε την κατάληψη της Αιγαιακής Μακεδονίας, απώθησε τον Βουλγαρικό στρατό και επέβαλε καθεστώς εξόντωσης του Βουλγαρικού στοιχείου. Στην Θεσσαλονίκη ρίχθηκαν στις φυλακές περισσότεροι από 1.000 πολιτικοί κρατούμενοι ενώ τουλάχιστον 4.000 Βούλγαροι στάλθηκαν σε φυλακές της Ελλάδας. Αγνωστος αριθμός αιχμαλώτων ρίχτηκαν στο Αιγαίο πέλαγος καθ' όδόν προς την εξορία.

  Τήν 31η Ιουλίου 1913, λίγο μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου, ο Ελληνας στρατιωτικός διοικητής Κόστουρ (Καστοριάς) κάλεσε τον επι κεφαλής της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και τον διέταξε να εγκαταλείψει την χώρα μέσα σε 48 ώρες. Οι  Βούλγαροι  ιερωμένοι απελάθηκαν βίαια στην Βουλγαρία με το επίσημο αιτιολογικό ότι ήσαν Βούλγαροι και δεν μπορούσαν να παραμείνουν στην "Ελληνική" Μακεδονία. Με τις ευλογίες της κυβέρνησης  Βενιζέλου και του αρχιεπίσκοπου Αθηνών, συντελέσθηκε ένα από τα μεγαλύτερα θρησκευτικά εγκλήματα στα Βαλκάνια: Ο αφανισμός της Ορθόδοξης Βουλγαρικής Εκκλησίας στην Μακεδονία.

ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΕΞΑΡΧΙΑ

Κωνσταντινούπολη 1871: Συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Εξαρχίας) με επικεφαλής τον πρώτο Βούλγαρο Πατριάρχη Ιλαρίωνα

  Βιβλιογραφία

   -Greek Atrocities in Macedonia, by professor L. Miletits

  -The Carnegie Endowment for International peace: Report  to inquire into the causes and Conduct of the Balkan Wars,  ειδική αναφορά στην δολοφονία του σεβ. Ευλόγιου και του Χρ. Μπατάντζιεφ, σελ. 187....Κλικ εδώ
 

VIDEO

2013:  Γ΄ Βαλκανικός πόλεμος - Το τέλος της Ελλάδας

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΣ ΑΡΜΑΓΕΔΩΝ

2013 A.D. Third Balkan War. The end of Greece. 100 years after the 1913 Bucarest Treaty, a new unavoidable war will solve old disputes and impair justice in Balkans.

   Ο επερχόμενος εφιάλτης των απανταχού Ελλήνων. Ολική σύρραξη υπό συνθήκες Βαλκανικού πολέμου.Ολοι εναντίον ενός. Κυκλωμένη από 4 εχθρικά κράτη (Αλβανία, Μακεδονία, Βουλγαρία, Τουρκία) η Ελλάδα διακατέχεται από ανομολόγητο τρόμο. Φοβάται και αντιδρά στο θέμα της ονομασίας της Δημοκρατίας Μακεδονίας. Τρέμει το Βαλκανικό σύνδρομο 1912/13. Ολοι εναντίον ενός. Αυτή την φορά όλοι κατά της Ελλάδας. Το 2013 συμπληρώνονται 100 χρόνια από το τέλος των δύο Βαλκανικών πολέμων και την συνθήκη του Βουκουρεστίου που διαμέλισε την Μακεδονία και χάραξε τα σημερινά σύνορα.

    Η διμερής αυτή συνθήκη υπογράφηκε στις 20 Ιουλίου 1913 μεταξύ νικητών και νικημένων. Από την μία πλευρά οι τρεις νικήτριες δυνάμεις Ελλάδα, Σερβία και Ρουμανία. Από την άλλη η ηττημένη Βουλγαρία που υπέγραψε άνευ όρων.Ιδιαίτερης σημασίας το γεγονός ότι ο μεγάλος χαμένος, η Τουρκία που απώλεσε Μακεδονία, Θράκη και Ηπειρο ,δεν πήρε μέρος στην διάσκεψη και αρνήθηκε να υπογράψει. Οπως όλες οι διεθνείς συνθήκες, έτσι και η συνθήκη του Βουκουρεστίου έχει ημερομηνία λήξης. Η Αγγλοκινεζική συνθήκη για το Χονγκ Κονγκ τερματίσθηκε μετά από 99 χρόνια.

   Η συνθήκη του Βουκουρεστίου λήγει τον Ιούλιο 2013, 100 χρόνια μετά την υπογραφή της. Η Τουρκία που δεν την έχει υπογράψει, θα την καταγγείλει ως ανυπόστατη για το Τουρκικό κράτος, το ίδιο η Δημοκρατία Μακεδονίας και η Αλβανία. Η Βουλγαρία θα την καταγγείλει και θα ζητήσει επαναχάραξη συνόρων, η μακρυνή Σερβία θα παραμείνει αδρανής αφού δεν την αφορά πιά. Μόνο η Ελλάδα θα επιδιώξει μάταια την διατήρησή της. Το Αιγαίο και τα νησιά του θα διχοτομηθή υπέρ της Τουρκίας.

   Ο τρίτος Βαλκανικός πόλεμος, ο φονικότερος του 21ου αιώνα, είναι αναπόφευκτος για να επέλθει ισοροπία και δικαιότερη κατανομή εδαφών. Κανείς δεν ξεχνά ότι τα Βαλκάνια απ' όπου ξεκίνησε το 1914 ο Α΄Π.Π. παραμένουν η πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης. Το απέδειξαν οι πρόσφατοι πόλεμοι σε Κροατία, Βοσνία και Κόσοβο.

Σχετικοί δεσμοί

Η σκοτεινή πλευρά της Ελληνικής ιστορίας

Ελληνικός αντιμακεδονικός αγώνας: Το ημερολόγιο των φρικαλεοτήτων

Βουλγαρική Λέσχη Θεσσαλονίκης 1941-1944

Ωμότητες ελλήνων κατά Βουλγάρων στην μάχη Κιλκίς

Ζέλενιτς 1904: Ο ματωμένος γάμος

Ο απαγχονισμός του Αγρα από Ρουμανόβλαχους

Η σφαγή στην Ζαγορίτσανη

Η μαζική δολοφονία στο χωριό Τάρλις

Γερμανός Καραβαγγέλης: Κυνηγός Βουλγαρικών κεφαλών με θεία εντολή

Παύλος Μελάς: Η σφαίρα που τον σκότωσε ήταν Ελληνική

Ιων Δραγούμης: Αρχιερέας αντιβουλγαρισμού

Η παραχάραξη των αρχείων του "Μακεδονικού" αγώνα

1925: Η στρατιωτική εισβολή της Ελλάδας στην Βουλγαρία

Η σκοτεινή πλευρά της Ελληνικής Ιστορίας. Click  below

 Copyright © 2002-2008    www.bulgarmak.org