Ο  Υμνος στην Ελευθερία  του Ελληνοϊταλού Διονύσιου Σολωμού δοξολογεί και ταυτόχρονα καθαγιάζει την γενοκτονία  32.000 Μουσουλμάνων  της Πελοπονήσου που σφαγιάσθηκαν από τo ασκέρι του Κολοκοτρώνη τον Σεπτέμβρη του 1821. Μέσα από τις 158 στροφές του μακάβριου  ποιήματος που είναι άγνωστο στην πλήρη του έκταση, αναβλύζει ένα απίστευτο μίσος κατά του Ισλάμ και μία εκδικητική μισαλλοδοξία που αποτελούν τον πυρήνα του νεοελληνικού εθνικού δόγματος. Ο εμπνευστής του "Υμνου"  ένας εξώγαμος γόνος Ιταλικής οικογένειας,  υπήρξε μισογύνης και αλκολικός σε ολόκληρη την ζωή του

 

GREEK ANTHEM ΕXTOLS ATROCITIES AGAINST MUSLIMS

 

Οι "εξευγενισμένοι" πρόγονοι των σημερινών νεοελλήνων: Χαρακτηριστικός τύπος κλέφτη  του 1821. Οι περισσότεροι ήσαν εκχριστιανισμένοι Αρβανίτες

 

ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ  ΓΚΡΑΝ ΓΚΙΝΙΟΛ

ΠΟΙΗΣΗ-ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ  ΓΕΜΑΤΗ ΦΡΙΚΗ

  ΟΡΚΟΣ ΜΙΣΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

"ΟΥτε Ενας ΤοΥρκος  στον ΜωριΑ , μηδΕ στον κΟσμο Ολον"

    Η γενοκτονία των μουσουλμάνων της Πελοπονήσου παραμένει απαγορευμένο ταμπού για την Ελληνική ιστορία. Τον Σεπτέμβριο του 1821 η πολιορκημένη Τρίπολη έπεσε στα χέρια των εξεγερμένων Ρωμιών που ξέσπασαν σε  ανελέητο σφαγιασμό των χιλιάδων προσφύγων που είχαν συρρεύσει στην πρωτεύουσα του Μωριά.Το  σύνθημα του Κολοκοτρώνη "ούτε ένας Τούρκος  στον Μωριά , μηδέ στον κόσμο όλον" πυροδότησε μιά αποτρόπαιη σειρά φρικαλεοτήτων σε βάρος του άμαχου Μουσουλμανικού πληθυσμού της Πελοπονήσσου που εξολοθρεύθηκε ολοσχερώς. Δεν υπήρχε Τουρκικός στρατός να τους προστατεύσει και η εξόντωσή τους πήρε διαστάσεις γενοκτονίας. Η ελευθερία των Ελλήνων δοξάσθηκε ξανά βουτηγμένη όπως πάντα στο αίμα. Παράλληλα διαστρεβλώθηκε, βιάστηκε, έγινε πρόφαση για νέες γενοκτονίες, ολοκαυτώματα, ομαδικούς τάφους σφαγμένων, μνημεία που δοξάζουν εγκληματίες πολέμου, γιορτές και παρελάσεις μίσους που συνεχίζονται μέχρι σήμερα

   Η εξέγερση του 1821 περιγράφεται  σε ένα μακροσκελές ποίημα πρωτοφανούς εθνικιστικού μίσους που γράφτηκε από τον Διονύσιο Σολωμό τον Μάϊο του 1823. Στις 158 στροφές του, το ένα τέταρτο των οποίων αναφέρονται  στην πτώση της "άθλιας" Τριπολιτσάς,  τα θύματα μηδενίζονται και οι σφαγιαστές εξυμνούνται. Το ποίημα αυτό ονομάζεται, αλoίμονο, Υμνος εις την Ελευθερίαν και ο συγγραφέας  θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές της ελληνικής γλώσσας.

   Για χρόνια το διαβάζουμε και υποκρινόμαστε πως δεν πολυκαταλάβαμε τι λέει. Μιλάει για μια απαίσια και στρεβλωμένη Ελευθερία που σφάζει αμάχους διαβαίνοντας πάνω στα πτώματά τους. Μιά αιματωβαμένη πορεία γεμάτη αίμα, θάνατο, φρίκη και αποτροπιασμό. Ενα είδος Αποκάλυψης με μακάβριους παραλληλισμούς και δοξολογίες σφαγιαστών. Η αποθέωση της εθνικιστικής υστερίας βρίσκεται στο σημείο που βρυκολακιασμένοι Ελληνες ξεπηδούν από τους τάφους τους αναζητώντας εκδίκηση  (στροφή 50).

   Οι στίχοι του Υμνου εις την Ελευθερίαν είναι επιθετικοί, άγριοι, ανθρωποκτόνοι. Η Ελευθερία παρασταίνεται σάν μανιασμένο θηρίο που διψά για ανθρώπινο αίμα, το αίμα των Μουσουλμάνων. Ο Σολωμός μας εισάγει στο γεμάτο βιαιότητα, ενελέητη σφαγή και βαθύ μίσος επεισόδιο της Αλώσεως της "αθλίας" Τριπολιτσάς (στρ. 35-74). Το χυμένο αίμα των Τούρκων δικαιώνεται και η σφαγή καθαγιάζεται με έμμετρη δεξιοτεχνία και ανεπανάληπτους παραλληλισμούς.

   Οι στροφές 35-73 του Ύμνου εις την Ελευθερίαν είναι  τo πιο απάνθρωπo και  φριχτo πoίημα της νεότερης ευρωπαϊκής λογοτεχνίας.  Δεν υπάρχει ποιητής τέτοιου μεγέθους που δοξολογεί μέσα στην ίδια του την ποίηση τη σφαγή αμάχων από ένοπλους σφαγιαστές. Αρκετοί λογοτέχνες υποστήριξαν με θέρμη τους Ναζί  ωστόσο κανένας τους δεν δημοσίευσε ένα ποίημα ή πεζογράφημα που να εξυμνεί τα Ες Ες περιγράφωντας αναλυτικά το πώς έβαζαν τους Εβραίους στους θαλάμους αερίων. Φαντασθείτε  πώς θα αισθανόμασταν οι Ελληνες αν ένας Γερμανός ποιητής αποκαλούσε "μιαρά σκυλιά" τους εκτελεσμένους των Καλαβρύτων ή της Καισαριανής δοξολογώντας τους Ναζί που τους τουφέκισαν. Οι στροφές 35-73 του Υμνου στην Ελευθερίαν αποτελούν ένα αδιανόητο μελανό στίγμα: για τον Σολωμό, για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, για την ίδια την Ελλάδα.

Σε έναν ανεπανάληπτο συμβολισμό η Ελευθερία που είναι «βγαλμένη από τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά»  απαιτεί την σφαγή των «μιαρών σκυλιών», των αμάχων γυναικών, παιδιών και αντρών της Τριπολιτσάς. Τελικό αποτέλεσμα είναι ένα έμμετρο κείμενο στο οποίο δοξολογείται η σφαγή αμάχων και η ανθρώπινη ζωή απαξιώνεται. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να είναι ύμνος στην ελευθερία , κάτι τέτοιο είναι ένας ύμνος στους δολοφόνους σφαγιαστές

Η ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ

Η ΣΡΕΜΠΡΕΝΙΤΣΑ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ

Η άλωση της Τρίπολης σε πίνακα του Bonomore, 1880

"Γιά τρεις ολόκληρες οι δύστυχοι κάτοικοι της Τριπολιτσάς είχαν παραδοθή στην φρενιασμένη μανία ενός όχλου που τον αποτελούσαν άγριοι σφαγείς. Δεν γινόταν καμμιά διάκριση ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες ούτε στην ηλικία τους. Γυναίκες και παιδιά υπέστησαν φριχτά βασανιστήρια πρωτού θανατωθούν. Η σφαγή πήρε τόσο μεγάλες διαστάσεις που έκανε τον αρχηγό των ανταρτών Θεόδωρο Κολοκοτρώνη να περηφανευθή πως όταν μπήκε στην πόλη από την κεντρική πύλη οι οπλές του αλόγου του δεν πατούσαν στο έδαφος. Η θριαμβευτική του διαδρομή ήταν στρωμένη με χιλιάδες κατακρεουργημένα πτώματα αμάχων Μουσουλμάνων."

 William Phillips, Αγγλος ιστορικός

«Μονάχα αν βάλει κανείς στον νου τους τις χειρότερες βιβλικές καταστροφές όπου σφάζανε ακόμη και τα κατοικίδια ζώα, θα έχει μια πιο πιστή εικάνα της σφαγής της Τριπολιτσάς»

Φρανσουά Πουκεβίλ, Γάλλος διαφωτιστής

   Σύμφωνα με το παλιό Ιουλιανό ημερολόγιο, στις 22 Σεπτεμβρίου 1821 οι δυνάμεις των επαναστατημένων ραγιάδων με αρχηγό τον Θόδωρο Κολοκοτρώνη καταλαμβάνουν την Τριπολιτσά έπειτα από εξάμηνη πολιορκία. Στην πόλη είχαν καταφύγει  40.000 Τούρκοι και Εβραίοι της Πελοποννήσου μαζί με 1500 ένοπλους Αρβανίτες που αποτελούσαν την  άμυνα της πόλης. Η σφαγή που ακολούθησε είναι μία από τις μεγαλύτερες  που γνώρισαν τα Βαλκάνια. Επί τρεις ημέρες οι Ρωμιοί κατακρεουργούν τους άμαχους Τούρκους και Εβραίους, τις γυναίκες, τα παιδιά και τα βρέφη, αφού προηγουμένος βιάσανε, βασάνισαν, εκπαραθύρωσαν, κάψανε, λιώσανε κεφάλια μωρών σε τοίχους εκπληρώνοντας τα «ιερό χρέος τους» σύμφωνα με τις επιταγές του του Γέρου του Μωριά και του Χριστιανικού κλήρου .

    Ο  Αρβανίτικης καταγωγής αυτουργός της σφαγής Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αφού φρόντισε να διαφύγουν σώοι οι 1500 οπλισμένοι ομοεθνείς του Αρβανίτες, με τους οποίους είχε κάνει συμφωνία,  αφηγείται στα απομνημονεύματά του τα οποία υπαγόρευσε το 1839 στον Γεώργιο Τερτσέτη με πρωτοφανή ειλικρίνεια τα εξής:

 "Το ασκέρι όπου ήτον μέσα το ελληνικό έκοβε και εσκότωνε από Παρασκευή έως Κυριάκη, γυναίκες, παιδιά και άντρες, τριάντα δύο χιλιάδες, μια ώρα ολόγυρα της Τριπολιτσάς" (βλ. Διήγησις συμβάντων της Ελληνικής φυλής, Απομνημονεύματα Κολοκοτρωναίων, Εκδόσεις Νάστου, τόμος 1, σελ. 112).

       Η επίσημη «ελληνική ιστοριογραφία»  επιχείρησε να βρει ηθική υπόσταση στη σφαγή  αποδίδοντας την στη «δίκαιη αγανάκτηση των Ελλήνων για τα 400 χρόνια της σκλαβιάς», ισχυριζόμενη πως «όλα δείχνουν ότι οι νεκροί δεν ήταν 32.000 αλλά μόνο 12.000». Ο θλιβερός αυτός ισχυρισμός αυτός έχει την ακόμη θλιβερότερη συνέχεια, ότι δήθεν ο «Γέρος του Μωριά» είχε ξεμωραθεί  όταν υπαγόρευε στον Τερτσέτη.

   Γενικό συμπέρασμα είναι ότι  η σφαγή έγινε, αλλά ούτε ο Κολοκοτρώνης έφταιγε, διότι ήταν «ανήμπορος να ελέγξει το δίκαιο μένος του στρατού του, μόλο που προσπάθησε», ούτε το ασκέρι των σφαγιαστών έφταιγε, διότι «είχε στην πλάτη του τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς»... Ποιος έφταιγε, λοιπόν; Κατά την κυρίαρχη εκδοχή του ελληνισμού έφταιγαν οι ίδιοι οι σφαγμένοι, οι άμαχοι, οι γυναίκες και τα βρέφη, διότι ήσαν «μιαρά σκυλιά» και πάνω από όλα Μουσουλμάνοι άρα μη Χριστιανοί.   

   Η Τρίπολη ιδρύθηκε τον 14ο αιώνα. Αρχικά ονομαζόταν Υδροπολιτσά ή Ντροπολιτσά. Στην διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας υπήρξε σημαντικό στρατιωτικό και διοικητικό κέντρο.Το 1770 έγινε έδρα του Πασά του Μωριά. Στην περίοδο 1685-1715 βρισκόταν υπό Ενετική κατοχή.  Καταλήφθηκε από τον Κολοκοτρώνη τον Σεπτέμβριο του 1821 και ο Τουρκικός πληθυσμός της εξοντώθηκε μέχρι ενός. Το 1824 οι Τούρκοι την ανακατέλαβαν και την κράτησαν μέχρι την ανακήρυξη του ελληνικού κράτους το 1828.

    Ο Κολοκοτρώνης πίστευε  πως για να αναγνωριστεί η Ελληνική Επανάσταση έπρεπε να δημιουργηθεί άμεσα μια εθνικά καθαρή ελληνική επικράτεια. Αυτή η επικράτεια δεν μπορούσε να ήταν άλλη από την Πελοπόννησο: Ο τούρκικος και εβραϊκός πληθυσμός της είχε συγκεντρωθεί  στην Τριπολιτσά και στα λιμάνια του Ναυπλίου και της Μεθώνης . Ως εκ τούτου, μία καθολική σφαγή  θα προκαλούσε την άμεση φυγή όσων είχαν συγκεντρωθεί σε Ναύπλιο και Μεθώνη,  άρα η Πελοπόννησος θα γινόταν ελληνική επικράτεια μέσα σε λίγες μέρες. Το σχέδιό του εγαρμόσθηκε με ακρίβεια.

   Το ασκέρι των Ελλήνων μπήκε ασύδοτο στην Τριπολιτσά για να κόψει και να σκοτώσει  και σταμάτησε μονάχα όταν έσφαξε όλους τους ανθρώπους και όλα τα ζώα που βρήκε μπροστά του. Ο Κολοκοτρώνης παρουσιάζει τον εαυτό του στα «Απομνημονεύματα» να μην κάνει επί τρεις μέρες την παραμικρή προσπάθεια να σταματήσει τη σφαγή κι όταν τελειώνει το μακελειό, μονάχα τότε μπαίνει έφιππος στην πόλη πατώντας πάνω σε αναρίθμητα πτώματα Μουσουλμάνων,  για να σταθεί νικητής στον πλάτανο της πλατείας. Συνεργός  στην μεγάλη σφαγή ήταν και ο Δημήτριος  Υψηλάντης (1793-1832) αδελφός του Αλεξάνδρου Υψηλάντη, αξιωματικός του Ρωσικού στρατού, που στάλθηκε από τον αδελφό του τον Μάρτιο του 1821 στην Πελοπόννησο, σαν πληρεξούσιος της Φιλικής Εταιρείας.

   Αυτό που έγινε στην Τριπολιτσά  τον Σεπτέμβριο του 1821 είναι ο απόλυτος ορισμός της εθνοκάθαρσης.  Δεν είναι τυχαίο πως μετά από την Τριπολιτσά, η εθνοκάθαρση έγινε η κυρίαρχη Ελληνική πρακτική.  Αρκεί κανείς να εξετάσει  την περίοδο 1912-1945 και να αναλογιστεί τι έγινε στα Βαλκάνια και στη Μικρά Ασία. Οι Ελληνες επεχείρισαν να εκκαθαρίσουν διαδοχικά Μακεδόνες και Βούλγαρους το 1912/1913, Μικρασιάτες Τούρκους την τριετία 1919-1922, Τσάμηδες το 1944, αναζητώντας ζωτικούς χώρους και αρχαίες κοιτίδες.

   Στην ελληνική ιστορία η σφαγή των αμάχων της Τριπολιτσάς κατέχει δεσπόζουσα θέση, καθώς θεωρείται συμβολικά σαν ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης, μιά ιστορική θεραπεία του 1453 και σίγουρα η αφετηρία της ελληνικής ελευθερίας. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ερμηνεία για αυτό. Η σφαγή της Τριπολιτσάς είναι ένα υπέροχο εργαλείο μίσους για τον εθνικισμό καθώς για τα επόμενα εκατό χρόνια θα βαθαίνει το μίσος των Τούρκων κατά των Ελλήνων. Ο  Κολοκοτρώνης, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά τη σφαγή, δεν ντρέπεται  να πει καθαρά, ότι ήταν απόλυτα πεπεισμένος πως σφάζοντας αμάχους ελευθέρωσε την Ελλάδα. Το ιδεολόγημα του νεοελληνικού μίσους κατά των Τούρκων ήταν ήδη ενεργό. Η εθνικώς καθαρή νεότερη Ελλάδα απελευθερώθηκε με τις δικές της δυνάμεις αφού προηγουμένως καθάρισε τα "άγια" χώματά της από τους "μιαρούς σκύλους".

  Ποίηση που προκαλεί ανατριχίλα    

Οι ΜΑΚΑΒΡΙες στροφΕς

         Η πτώση της αθλίας Τριπολιτσάς έχει ολοκληρωθεί. Η 72η στροφή μοιάζει με την αποθέωση του παραλόγου. Το αίμα 32.000 σφαγμένων Τούρκων και Εβραίων το ήπιε το «αθώο χορτάρι», ωστόσο η Ελευθερία παραμένει αναδυόμενη «από τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά». Για το γεγονός ότι επί 39 στροφές οι (έχοντες τα «ιερά κόκαλα») Έλληνες είναι αυτοί που σφάζουν, τηρείται εκκωφαντική σιωπή

Οι στροφές του Ύμνου εις την Ελευθερίαν είναι πραγματικά μαι μοναδική περίπτωση στην ιστορία της λογοτεχνίας, όπου ένας ποιητής αναλαμβάνει όχι μόνο να διακαιολογήσει αλλά να δοξολογήσει μια ανθρωποσφαγή αμάχων γυναικόπαιδων, θέτοντας την ποίησή του στην υπηρεσία των σφαγέων. Η λογική αντίδραση για τον Ιταλόγλωσσο Σολωμό που ήξερε καλά πως στην Ευρώπη του Διαφωτισμού δεν αρέσουν οι σφαγές αμάχων, θα ήταν να προσπεράσει τη σφαγή των αμάχων της Τριπολιτσάς. Μπορούσε κάλλιστα να γεμίσει 39 στροφές με την σφαγή της Χίου και να καθαρίσει με όλα τα μελανά σημεία. Το ότι αποφάσισε να ενσωματώσει σε έναν ύμνο «εις την Ελευθερίαν» τη δοξολόγηση μιας σφαγής 30.000 ανθρώπων από μέρους των σφαγέων καταδεικνύει το πόσο θεμελιακή θεωρούσε  την εθνοκάθαρση των Τούρκων της Πελοπονήσου για την ελληνική ανεξαρτησία

    Επίσης καταδεικνύει πως ακόμη και για την Ευρώπη του Διαφωτισμού οι αλλόθρησκοι ήσαν «μιαρά σκυλιά» που ακόμη και το αίμα τους μιαίνει το αθώο χορτάρι. Η Σολωμική επιμονή καταδεικνύει ότι η νεώτερη Ελλάδα έβαλε στα θεμέλια του νεότερου πολιτισμού τις πιο σκληροπυρηνικές εθνικιστικές και ρατσιστικές δοξασίες. Το νεό Ελληνικό Έθνος δομήθηκε με φαντασιώσεις μίσους και φρίκης. Από τότε αστροπελέκια τρόμου θα πέφταν απάνω στους εχθρούς του, τα σπαθιά των στρατιωτών του κόβουν όποιον βρεθεί μπροστά του, οι πρόγονοι σηκώνονται σαν βρυκόλακες από τη γη και παραστέκουν σε κάθε σφαγή σκύλων-ανθρώπων.

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΩΝ ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ

Όσο υπάρχει ο πρόστυχος ο Έλληνας σ' αυτό το κόσμο

δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.
Σαν στέκομαι και τον κοιτάζω τον σκύλο
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.

Εκδίκηση να πάρω είναι ο μοναδικός μου στόχος
σαν μετρηθώ στης μάχης το πεδίο
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια να κλαδέψω σε μια μέρα
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.

Τα κεφάλια τριάντα χιλιάδων να πολτοποιούσα
Τα δόντια δέκα χιλιάδων με την τανάλια να έβγαζα
εκατό χιλιάδων τα πτώματα να σκορπούσα στις ρεματιές
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν τούτο το μίσος.

Ο κόσμος όλος ξέρει πόσο ανώτερος είναι ο Τούρκος
και πόση κακία φωλιάζει στο μυαλό του Έλληνα
πέντε χιλιάδων τα πτώματα να έκαιγα στους φούρνους
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν τέτοιο μίσος.

Σαράντα χιλιάδες τους να σούβλιζα με την λόγχη μου,
ογδόντα χιλιάδες τους να έστελνα στη κόλαση
εκατό χιλιάδες τους να κρεμούσα στο σκοινί
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν  το μίσος μου αυτό !

Τουρκικό λαϊκός αφορισμός από το Ιζμίρ (Σμύρνη)

          
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ (1798-1857)

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΓΕΜΑΤΟ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ

   
     Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στις 8 Απριλίου 1798. Οι Ενετικής καταγωγής πρόγονοί του είχαν φύγει από την Κρήτη και είχαν έρθει στις αρχές του 17^ου αιώνα στα Επτάνησα όπου και εγκαταστάθηκαν. Ηταν εξώγαμο παιδί του Ιταλού κόμητα Νίκολου Σολωμού και μιάς  γυναίκας από κατώτερο λαϊκό στρώμα, της Αγγελικής Νίκλη. Έμεινε ορφανός σε νεαρή ηλικία, αλλά τα άφθονα οικονομικά μέσα του επέτρεψαν να συνεχίσει τις σπουδές του. Σε ηλικία δέκα χρονών, συνοδευόμενος από τον δάσκαλό του Ιταλό καθολικό αββά Δον Σάντο Ρόσι, πήγε στη Βενετία και την Κρεμόνα όπου τέλειωσε το λύκειο και στην Παβία  όπου σπόύδασε Νομικά. Το 1814 οι Γάλλοι αποχώρησαν από την Κέρκυρα και το αυτόνομο κράτος που ιδρύθηκε στα Επτάνησα, με το όνομα Ιόνιος Πολιτεία, τέθηκε  υπό Βρετανική Προστασία.

     Η άνθηση της Ιταλικής φιλολογίας δεν τον άφησε ανεπηρέαστο. Καθώς μιλούσε  θαυμάσια την Ιταλική γλώσσα,  έγραφε τα ποιήματα του στα Iταλικά. Εξάλλου γνωρίστηκε με γνωστά ονόματα της πνευματικής Ιταλίας, μπήκε στους φιλολογικούς κύκλους τους και τελικά εξελίχθηκε σε έναν καλό ποιητή της ιταλικής γλώσσας.

   Το 1818 γύρισε στη Ζάκυνθο, αλλά τα δέκα χρόνια που έζησε στην Ιταλία τον επηρέασαν αρκετά ώστε συνέχισε να γράφει στην Ιταλική. Αρχισε τότε να διαβάζει Χριστόπουλο, να μελετάει τα δημοτικά τραγούδια, να παρακολουθεί όλη την πριν απ' αυτόν ποιητική παραγωγή , ώσπου να είναι σε θέση να γράψει ελληνικά ποιήματα. Οταν γύρισε στη Ζάκυνθο γνωρίστηκε με τον πολιτικό και λόγιο Σπυρίδωνα Τρικούπη, εκείνος σαν άκουσε τον ποιητή ν’ απαγγέλει στοίχους στα ιταλικά, τον παρακίνησε να γράψει ποιήματα και στην ελληνική γλώσσα, υποδεικνύοντάς του να μελετήσει τα δημοτικά τραγούδια. Τον Mάϊο του 1823 γράφει τον Υμνο εις την Ελευθερίαν, ένα ποίημα 158 στροφών που τυπώθηκε στα 1825. Oι πρώτες στροφές του ποιήματος αυτού, καθιερώθηκαν ως Eθνικός Ύμνος το 1865 σε μουσική Nικόλαου Mάντζαρου. Tο 1824 συνθέτει ένα εξίσου εκτεταμένο ποίημα Eις τον θάνατο του Λόρδου Mπάϊρον.

   Το 1828 μετά από προστριβές γιά οικονομικές διαφορές με τον αδελφό του Δημήτριο,  πηγαίνει στην Κέρκυρα, σημαντικό πνευματικό κέντρο της εποχής, και ζει εκεί στο επίκεντρο ενός κύκλου θαυμαστών και ποιητών. Είναι ο κύκλος που δημιουργήθηκε η Επτανησιακή Σχολή, με καθοδηγητή και σύμβουλο τον Σολωμό. Από τον κύκλο αυτόν αρχίζει η ποιητική άνοδος της ελληνικής ποίησης.

   Την περίοδο 1833-1838, παρόλο που οι σχέσεις με τον αδελφό του είχαν αποκατασταθεί, η ζωή του συνταράχθηκε από μια σειρά δίκες, στις οποίες ο ετεροθαλής αδελφός του Μανόλης Λεονταράκης από την πλευρά της μητέρας του διεκδικούσε τμήμα της πατρικής περιουσίας. Παρόλο που η κατάληξη της περιπέτειας ήταν ευνοϊκή για αυτόν και τον αδελφό του, η δικαστική διαμάχη οδήγησε σε αποξένωση του Σολωμού από τη μητέρα του και στην απόσυρσή του από τη δημοσιότητα.

   Ο Σολωμός στο διάστημα 1847-1851 επιχείρησε να ξαναγράψει ιταλικά ποιήματα. Ωστόσο, τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε ήταν σοβαρά, μετά από αλλεπάλληλες εγκεφαλικές συμφορήσεις. Ηταν τόσο γενική και στέρεη η φήμη του, ώστε όταν μαθεύτηκε ο θάνατός του στις 21 Νοεμβρίου 1857 σε ηλικία 59 ετών, όλος ο κόσμος τον πένθησε. Το θέατρο της Κέρκυρας έκλεισε, η Ιόνια Βουλή σταμάτησε τις εργασίες της και αποφάσισε να κηρυχθή δημόσιο  πένθος για τον ποιητή. Τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Ζάκυνθο το 1865. Ιδιότροπος και μονήρης άνθρωπος, με ακατανίκητη έξη για το αλκοόλ, ο Σολωμός υπήρξε εργένης καί άτεκνος αφού  δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ"

ΕΜΜΕΤΡΕΣ  ΣΚΗΝΕΣ  ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ