"ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ":  ΙΟΥΝΙΟΣ 1907

ΚΑΠΕΤΑΝ ΑΓΡΑΣ: ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΚΡΕΜΑΣΑΝ

ΡουμανΟβλαχοι  ΚΟΜΙΤΑΤΖΗΔΕΣ  οι   δρΑστες του απαγχονισμοΥ

ΟΙ ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΜΟΙ ΡΟΥΜΑΝΟΒΛΑΧΩΝ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΑΝ

 "Στα Καλύβια Γραμματίκοβου (Ανω Γραμματικό) του καζά Καϊλαρίων. Δεκαπέντε Ρουμανόβλαχοι κρεμασμένοι από ελληνικό σώμα προς παραδειγματισμό»

Αθήνα, εφημερίδα Εμπρος, 14 Αυγούστου 1905

ΤΟ ΜΑΥΣΩΛΕΙΟ ΤΩΝ ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ Tehovo (ΚΑΡΥΔΙΑ)

Το μνημείο Αγρα-Μίγκα κατασκευάσθηκε την περίοδο 1958-1962 από στρατιώτες της  ΙΙ Μεραρχίας πεζικού που εδρεύει στα Βοδενά, με κονδύλια της Νομαρχίας Πέλλας. Το 2007 υπέστη καλλωπισμό για την επέτειο της εκατονταετηρίδας από την εκτέλεση των δύο "εθνομαρτύρων".

ΑΝΟΥΣΙΑ ΑΝΤΙΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΦΙΕΣΤΑ

Οι Ελληνικές Αρχές δίνουν εντυπωσιακό παρόν στην ετήσια  φιέστα γιά τον Αγρα. Στο μνημόσυνο της 3-6-2002  διακρίνονται ο  τ. Υπουργός Γεώργιος Πασχαλίδης (πρώτος από δεξιά), ο  Νομάρχης Πέλλας Μιχ. Καραμάνης (δεύτερος από δεξιά), ο δήμαρχος Εδεσσας Γιάννης Σόντρας (τρίτος από δεξιά), ο τ. Νομάρχης της ΝΔ Προκόπιος Σιβένας (δεύτερος από αριστερά) και ο βουλευτής Πέλλας της ΝΔ  Ι. Τζαμτζής (τρίτος από αριστερά)

   Εδώ και 70 χρόνια ένα κακόγουστο  μνημόσυνο επαναλαμβάνεται την πρώτη Κυριακή κάθε Ιουνίου στο  μαυσωλείο  των  "Μακεδονομάχων"   Αγρα και Μίγκα  κοντά στα Βοδενά  (Εδεσσα).

     Αφορά την  επέτειο  απαγχονισμού  του  Σαράντη Αγαπηνού γνωστού με το ψευδώνυμο  καπετάν Αγρα και του βοηθού του Ντόνε Μίγκα, από δήθεν  Βούλγαρους στις 7 Ιουνίου 1907 έξω από το Βουλγαρικό χωριό Τέοβο (μετονομάσθηκε  Καρυδιά το 1930) .

   Το μαυσωλείο-ηρώον των "Μακεδονομάχων" Αγρα-Μίγκα βρίσκεται 12 χιλιομ. δυτικά των Βοδενών (Εδεσσα). Το 1962 στον χώρο της εκτέλεσης κτίσθηκε από τον στρατό   ηρώο και παρεκκλήσι ανάμεσα στις μαρμάρινες προτομές των δύο "εθνομαρτύρων" του λεγόμενου Μακεδονικού αγώνα.   Το απολιθωμένο κουφάρι της ιστορικής καρυδιά κοσμεί το κέντρο του μνημείου και το μακάβριο ντεκόρ ολοκληρώνεται από την σκηνή του απαγχονισμού σε εκκλησιαστική τοιχογραφία-fresco.

    Στο μνημόσυνο της 3-6-2002 "χωροστάτησε" ο τότε Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης Γιώργος Πασχαλίδης ως όψιμος σπόνσορας της  εκδήλωσης, καθώς και ο μονίμως "ανησυχών" για τα εθνικά θέματα βουλευτής Πέλλας της Ν.Δ. Ιορδάνης Τζαμτζής.

   Την εθνικιστική μάζωξη "λαμπρύνουν" κάθε χρόνο με την παρουσία τους ο  Δήμαρχος Βοδενών (Εδεσσας)  Γιάννης Σόντρας και ο  Νομάρχης Πέλλας  ανάμεσα σε ακροδεξιούς "Μακεδονομάχους" που έρχονται κάθε χρόνο από τους Γαργαλιάνους της Μεσσηνίας, τόπο καταγωγής του Σαράντη Αγαπηνού. Την ομήγυρη των επισήμων συμπληρώνουν εκπρόσωποι της  εκκλησίας, του στρατού και οι απαραίτητοι Νεοναζί Χρυσαυγίτες της περιοχής παρέα  με  νοσταλγούς της χούντας και  ακροεθνικιστικά στοιχεία κάθε είδους περιλαμβανομένων οπαδών του ΛΑ.Ο.Σ.

  Το καθιερωμένο από την δικτατορία Μεταξά εδώ και 70 χρόνια "εθνικό μνημόσυνο", διοργανώνεται επίσημα από τον Μητροπολίτη Πέλλας, την 2η μηχανοκίνητη μεραρχία πεζικού, τον Δήμο Εδεσσας και την Νομαρχία Πέλλας. Η τελετή ολοκληρώνεται με εκφώνηση εθνικού κηρύγματος περί ελληνικότητας της Μακεδονίας,  ανάκρουση του εθνικού ύμνου και το καθιερωμένο  γλέντι στην πλατεία του γειτονικού χωριού Τέοβο που μετονομάσθηκε  Καρυδιά σε ανάμνηση του "ιστορικού" δέντρου πάνω στο οποίο έγινε ο απαγχονισμός.

Η εκτέλεση του  Σαράντη Αγαπηνού και του υπασπιστή του Ντόνε Μίγκα αποδόθηκε κακόβουλα και αναπόδεικτα σε "Βουλγαροκομιτατζήδες" του βάλτου Γιαννιτσών υπό τον άγνωστο βοεβόδα Ζλατάν. Πρωταγωνιστής της ιστορικής παραποίησης αναδείχθηκε ο τότε πρόξενος Θεσσαλονίκης Λάμπρος Κορομηλάς. Οι αναφορές που έστειλε στην Αθήνα για τις συνθήκες της εκτέλεσης, στάθηκαν αφορμή μιάς απαράδεκης κατασυκοφάντησης της Βουλγαρίας, οι κάτοικοι της οποίας προσομοιώθηκαν με αιμοσταγείς δολοφόνους και ανθρωπόμορφα τέρατα που εφόρμησαν από την Ασιατική στέππα να ρουφήξουν το αίμα των "αθώων" και ουσιαστικά ανύπαρκτων Ελλήνων της Μακεδονίας

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

    Ο   Αγρας  (το πραγματικό του όνομα ήταν Σαράντης-Τέλλος Αγαπηνός), γενήθηκε στο Ναύπλιο το 1880. Ο πατέρας του Ανδρέας Αγαπηνός ήταν δικαστής και υπηρετούσε στην πόλη αυτή ως εφέτης. Η καταγωγή του ήταν από τους Γαργαλιάνους της επαρχίας Τριφυλλίας στην Μεσσηνία γι' αυτό και γράφηκε στα δημοτολόγια της πόλης αυτής. 

   Το όνομά του δεν πρέπει να συγχέεται με τον ποιητή και λογοτέχνη Ευάγγελο Ιωάννου (1899-1944) που χρησιμοποίησε  το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Τέλλος Αγρας.

    Η οικογένειά του ήταν εύπορη  και είχε αναδειξει δύο μέλη της στην επανάσταση του 1821. Το 1895 ο Σαράντης Αγαπηνός εισάγεται στην Σχολή Ευελπίδων και αποφοιτα με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού. Το 1904 γράφεται στο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΚΟΜΙΤΑΤΟ  μία παρακρατική οργάνωση που είχε ιδρύσει στην Αθήνα ο Κώστας Καλοποθάκης, εκδότης της εθνικιστικής εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ.

   Σκοπός του ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΚΟΜΙΤΑΤΟΥ ήταν η αποστολή τρομοκρατικών ομάδων από μισθοφόρους ληστοσυμμορίτες στα Οθωμανικά εδάφη της Μακεδονίας. Στόχος η τρομοκράτηση των "παραστρατημένων" Βουλγαρομακεδόνων ώστε να εγκαταλείψουν το αυτοκέφαλο Βουλγαρικό Πατριαρχείο (Εξαρχία) που είχε ιδρυθή στην Κωσταντινούπολη το 1870 και να επιστρέψουν στις αγκάλες του ελεγχόμενου από την Ελλάδα Ορθοδόξου " Οικουμενικού" Πατριαρχείου.

     Την κρίσιμη περίοδο 1904-1908, ελληνικές μισθοφορικές συμμορίες, υπό την ηγεσία ελλήνων αξιωματικών από την Κρήτη και την Πελοπόνησο, έσφαξαν, βίασαν και πλιατσικολόγησαν προσπάθώντας, ανεπιτυχώς, να καταπνίξουν  τον αυτονομιστικό αγώνα των γηγενών Βουλγάρων της Μακεδονίας

    Τον Σεπτέμβριο 1906 ο ανθυπολοχαγός Σαράντης Αγαπηνός επικεφαλής ένοπλης τσέτας 12 ευζώνων του Ελληνικού στρατού διεισδύει παράνομα στο έδαφος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από τα βουνά της Θεσσαλίας. Με την βοήθεια του Ελληνα προξένου στην Θεσσαλονίκη Λάμπρου Κορομηλά, κατευθύνεται στην περιοχή Ξερολίβαδου του βάλτου Γιαννιτσών όπου  αναπτύσσει τρομοκρατική δράση κατά των Βουλγάρων της περιοχής.

  Οι Οθωμανικές Αρχές πληροφορούνται την διείσδυση της ελληνικής συμμορίας και αναζητούν τρόπο εξόντωσης των  τρομοκρατών. Η διείσδυση  ένοπλης  ομάδας με επικεφαλής Ελληνα αξιωματικό θεωρείται από τους Οθωμανούς πράξη ιδιαζόντως εχθρική που ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου.

    Τα  χωριά των Γιαννιτσών ήσαν στην πλεοψηφία τους Βουλγαρικά που είχαν προσχωρήσει στο Βουλγαρικό Πατριαρχείο-Εξαρχία, η πόλη όμως των Γιαννιτσών (Енидже Вардар, ή Ениджевардар, ή Йенидже Вардар, ή Пазар) θεωρείτο ιερή και κατοικείτο κυρίως από Τούρκους. Από το 1903, μετά την αποτυχία της Βουλγαρικής επανάστασης του Ιλιντεν, ένοπλα τμήματα  Βουλγάρων αγωνιστών που είχαν εγκατασταθή στον βάλτο,  επιδίδοντο σε αγώνα δολιοφθοράς κατά των Τούρκων. Αρχηγός των Βουλγάρων της περιοχής ήταν ο φημισμένος βοεβόδας Апостол Петков (Απόστολ Πέτκωφ) από την Αξιούπολη, γνωστός στην περιοχή ως "Ηλιος του Βαρδάρη".

    Η συνολική δύναμη των Βουλγαρικών σωμάτων φθάνει τους 300 άντρες. Βουλγαρικά προπύργια της περιοχής αναδείχθηκαν τα χωριά Γκόλο Σέλο (Ακρολίμνη), Βέρτικοπ (Σκύδρα), Ζερβοχώρι, Αλάρ (Αρχοντικό), Πόστολ (Πέλλα) κ.α. Στην περιοχή είχε αναπτύξει δράση από το 1904 και δεύτερη ελληνική συμμορία υπό τον Βλαχόφωνο καπετάνιο Γκόνο Γιώτα που σκοτώθηκε το 1911 σε συμπλοκή με Τούρκους στον βάλτο, σε ηλικία 31 ετών. Αξιοσημείωτη είναι η ταυτόχρονη δράση Ρουμανοβλαχικής συμμορίας κομμιτατζήδων  στην περιοχή της Νάουσας που είχε ορμητήριο τις δασωμένες υπώρειες του Βέρμιου.

   Ο Σαράντης Αγαπηνός έχει  διασυνδέσεις με ελληνίζοντες Βλάχους της περιοχής μεταξύ των οποίων ο βιομήχανος υφασμάτων Ζαφείριος Λόγγος και ο Ντόνε Μίγκας, Βλάχος ράφτης  από την Νάουσα.

    Στις 14 Νοεμβρίου 1906 ο Σαράντης Αγαπηνός επιτίθεται με την συμμορία του στο Βουλγαρικό χωριό Ζερβοχώρι του βάλτου Γιαννιτσών όπου έχει την έδρα του ο βοεβόδας Απόστολ Πέτκωφ που επονομάζεται "Ηλιος του Βαρδάρη". Η επίθεση αποτυχαίνει και η ομάδα του αποδεκατίζεται (3 νεκροί και 3 τραυματίες μεταξύ των οποίων και ο υπαρχηγός του εύζονας Τηλιγάδης που είχε στρατολογηθή στον Τύρναβο. Ο ίδιος ο Αγρας αν και τραυματίζεται  καταφέρνει να γλυτώσει. Δύο δάκτυλα του χεριού του ακρωτηριάζονται από σφαίρες. Πηγαίνει στην Θεσσαλονίκη γιά να θεραπεύσει τα τραύματά του και επιστρέφει μετά από λίγες ημέρες.

Καλύβα-Φρούριο στον βάλτο  Енидже Вардар (μετονομάσθηκε Γιαννιτσά)

Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΤΟΥ ΑΓΡΑ

Το επαναστατικό σώμα του Βούλγαρου οπλαρχηγού Апостол Петков (Απόστολ Πέτκωφ) γνωστού ως "Ηλιος του Βαρδάρη"  έδρασε στην περιοχή Γιαννιτσών

  Η  δράση του Αγρα στα Βουλγαροχώρια του βάλτου Γιανιτσών συνεχίζεται άτονα μέχρι τον Φεβρουάριο 1907. Προσβάλεται όμως από ελονοσία και τα τραύματά του υποτροπιάζουν. Τον Μαϊο του 1907 το Ελληνομακεδονικό Κομιτάτο τον ανακαλεί στην Αθήνα θεωρόντας τον αποτυχημένο. Λίγες ημέρες πρωτού αναχωρήσει επιχειρεί μία πράξη εντυπωσιασμού που όμως θα αποβει μοιραία.

Η ΕλληνικΗ  Αποψη γιΑ τον θΑνατο του  Αγρα

ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΟΦΑΓΟΙ

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ..ΒΟΥΡΚΟΥ

   Ο βάλτος  Γιαννιτσών, μιά αβαθής λίμνη γεμάτη καλαμιές, βδέλλες και βατράχια, βρισκόταν στην συμβολή των ποταμών Μογλενίτσα, Καρά Ασμά και Βόδα.  Αποξηράνθηκε το 1937 επί δικτατορίας Μεταξά με παροχέτευση των βρωμόνερων προς   Θερμαϊκό. Το φθινόπωρο του 1903, μετά την καταστολή της εξέγερσης του Ιλιντεν,  έγινε  βάση ισχυρού σώματος γηγενών Βούλγαρων της περιοχής που εγκατέστησαν καλύβες-ορμητήρια στην δυτική πλευρά της λίμνης προς την μεριά της Νάουσας με επίκεντρο τα Βουλγαροχώρια Ζερβοχώρι  και Γκόλο Σέλο.

  Η συγκοινωνία γινόταν με πλάβες (βάρκες χωρίς καρίνα) καθώς η τοποθεσία ήταν στρατηγική διότι υπήρχε έλεγχος της διάβασης προς Θεσσαλονίκη. Οι Βούλγαροι είχαν έξι  καλύβες-φρούρια, μεταξύ των οποίων το Κούγκι και το Τσέκρι.

   Το 1906 ένοπλες ομάδες Ελλήνων και Κρητικών μισθοφόρων-κομιτατζήδων, εισβάλουν στην Οθωμανική Μακεδονία, φθάνουν στην περιοχή και εξαπολύουν τρομοκρατική  δράση κατά των Βουλγάρων Εξαρχικών. Επί κεφαλής είναι μόνιμοι αξιωματικοί του Ελληνικού στρατού όπως ο ανθυπολοχαγός Τέλλος-Σαράντης Αγαπηνός (καπετάν  Αγρας), ο ανθυποπλοίαρχος Ιωάννης Δεμέστιχας (καπετάν Νικηφόρος) και ο λοχίας Παναγιώτης Παπατζανετέας (καπετάν Παναγιώτης). Ολοι οι αρχηγοί ήσαν μέλη του Μακεδονικού κομιτάτου με έδρα την Αθήνα. 

   Κάποια από τα μέλη της συμμορίας ήσαν  λήσταρχοι και κατάδικοι από την Κρήτη και την Μάνη που αμνηστεύθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση γιά να χρησιμοποιηθούν εναντίον των Βουλγάρων. Οι συγκρούσεις στην περιοχή ενέπνευσαν την Πηνελόπη Δέλτα να γράψει το γνωστό μυθιστόρημα "Τα μυστικά του Βάλτου".

    Ο Τουρκικός στρατός αδυνατούσε να ελέγξει την κατάσταση. Ετσι ο αποκαλούμενος Μακεδονικός αγώνας, μία εμφύλια διαμάχη μεταξύ Πατριαρχικών και Εξαρχικών Βουλγάρων της Μακεδονίας, βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη με πρωταγωνιστές εισαγόμενους τρομοκράτες από την Ελλάδα που την εποχή εκείνη περιοριζόταν κάτω από τον Ολυμπο.

    Ο Αγρας μετά τον τραυματισμό του στην αποτυχημένη απόπειρα να καταλάβει την Βουλγαρική καλύβα Κούγκι, παραμένει στην Νάουσα γιά θεραπεία από τον Βλαχόφωνο γιατρό Περδικάρη. Εκεί παίρνει εντολή να επιστρέψει στην Αθήνα. Η αποστολή του στον βάλτο Γιανιτσών θεωρείται αποτυχημένη.

     Πρωτού αναχωρήσει πείθεται να συναντηθή με τους "μεταμελήσαντες"  βοεβόδες Ζλατάν και Γκιόργκι Κασάπτσε που επιθυμούσαν να ενταχθούν στις ελληνικές ομάδες. Ο Βούλγαρος βοεβόδας Ζλατάν καταγόταν από το χωριό Γκολέσιανη της Νάουσας. Εγγυητής και μεσολαβητής είναι ο βιομήχανος υφασμάτων Ζαφείριος Λόγγος, Βλάχος προύχοντας της Νάουσας. Η συμφωνία περιλαμβάνει μετάβαση του Αγρα  του ντόπιου οδηγού Ντόνε Μίγκα, του βιομήχανου Ζαφείριου Λόγγου και 4  συνοδών στην  θέση  Γκράβεν Κάμιν του Βέρμιου , 10 χιλιόμ. ΒΔ της Νάουσας, κοντά στο χωριό Αγία Φωτεινή.

    Στις 3 Ιουλίου 1907 πραγματοποιείται η νυχτερινή συνάντηση  με τους υποτιθέμενους "Βούλγαρους" που  αφοπλίζουν και  συλαμβάνουν τον Αγρα και  Μίγκα. Τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας αφήνονται ελεύθερα. Γιά 4 ημέρες οι δύο αιχμάλωτοι διαπομπεύονται στα  χωριά της  περιοχής, καθισμένοι ανάποδα πάνω σε γαϊδούρια με κουδουνίστρες στο λαιμό. Ο κόσμος τους φτύνει και τους προπηλακίζει.

   Σύμφωνα με την επίσημη Ελληνική εκδοχή στις 7 Ιουλίου 1907 απαγχονίζονται  από τον Βούλγαρο βοεβόδα Ζλατάν στο κλαδί μιάς καρυδιάς ανάμεσα στα Βουλγαρικά χωριά  Τέοβο και Βλάδοβο.

   Μετά την  προσάρτιση της Μακεδονίας στην Ελλάδα, ο Σαράντης Αγαπηνός-Αγρας αναγορεύεται  μεγαλομάρτυρας του "Μακεδονικού αγώνα" και το γειτονικό χωριό Vladovo ελληνοποιείται και μετονομάζεται  Αγρας προς τιμή του. Το χωριό του "μαρτυρίου" Teovo μετονομάζεται Καρυδιά. Η μεταθανάτια "δόξα" ακολουθεί και τον σύντροφό του Ντόνε  Μίγκα.

  Οπως ο Παύλος Μελάς έτσι και ο Αγρας αναδεικνύεται σε ύψιστο σύμβολο του λεγόμενου Μακεδονικού αγώνα μαζί με τους υπόλοιπους  "Μακεδονομάχους"  που ενίσχυσαν την ένοπλη αντιπαράθεση των  Πατριαρχικών με τους Εξαρχικούς Βούλγαρους.

The true story about hanging of Greek commitatzis  Agras on June 7, 1907

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΑΓΡΑ

Ο αποκρυπτOμενος ΡουμανοβλαχικOς παρAγοντας και η ΡουμανικH μειονOτητα τηΣ ΕλλAδαΣ

"Το των Βλάχων γένος άπιστον τε παντελώς και διεστραμμένον, μήτε εις Θεόν έχον πίστιν ορθήν, μήτε εις Βασιλέα, μήτε εις συγγενή ή εις φίλον, αλλ' αγωνιζόμενον πάντα καταπραγματεύεσθαι"

Ιωάννης Κεκαυμένος: Βυζαντινός ιστορικός 11ου αιώνα

Ο Αγρας καταδικάσθηκε σε θάνατο από λαϊκό δικαστήριο στο Βέρμιο για αντίποινα δολοφονιών  Βλάχων στο Βέρμιο από Ελληνες Μακεδονομάχους και ως  δολιοφθορέας του Ελληνικού στρατού για φόνους που διέπραξε σε ενέδρες στον βάλτο Γιαννιτσών.   Οι Ρουμανόβλαχοι της περιοχής τον διαπόμπευσαν καθισμένο ανάποδα πάνω σε γαϊδούρι στα Βλαχοχώρια του Βερμίου και στα Βουλγαρικά χωριά του καζά Βοδενών (Εδεσσας) .  Ο απαγχονισμός  πραγματοποιήθηκε με την ανοχή των   Οθωμανικών Αρχών επειδή ήταν μόνιμος Ελληνας αξιωματικός που εισήλθε λάθρα στην Οθωμανική επικράτεια επί κεφαλής ένοπλης συμμορίας και ανέπτυξε τρομοκρατική δράση κατά Οθωμανών υπηκόων.

Οι Βλάχοι της περιοχής είχαν πολλούς λόγους να μισούν τους έλληνες αντάρτες καθώς  στις 27 Οκτωβρίου 1905 συμμορία Μακεδονομάχων κατέκαψε το Βλάχικο κεφαλοχώρι Αβδέλλα στην περιοχή Γρεβενών.  Στις 7 Φεβρουαρίου 1905 κοντά στο χωριό Γκόρνο Γκραματίκοβο (Κάτω Γραμματικό) του καζά Καϊλαρίων (Πτολεμαϊδα),   δολοφονήθηκαν και στην συνέχεια ακρωτηριάσθηκαν  οι Ρουμανόβλαχοι Costa Sarati και Dimitri από έλληνες αντάρτες

    Στον αποκαλούμενο "Μακεδονικό αγώνα"  (1904-1908) ενεπλάκησαν  πέντε  κράτη: Ελλάς, Βουλγαριά, Ρουμανία, Σερβία και Αλβανία. Στα 4,5 χρόνια που διήρκεσε έδρασαν 110 Βουλγαρικά σώματα, 80 Ελληνικά, 30  Ρουμανικά, 20 Σερβικά και 10 Αλβανικά. Κάθε ένα από τα ενδιαφερόμενα κράτη δημιούργησε  δικό του  κομιτάτο και με την αποστολή ενόπλων ομάδων προσπάθησε να προσεταιρισθή την αντίστοιχη εθνική κοινότητα που ζούσε στην Οθωμανική Μακεδονία. Ο αγώνας του ελληνομακεδονικού κομιτάτου με εκτελεστικό όργανο τους Ελληνες κομιτατζήδες δεν είχε μοναδικό αντίπαλο  τους Βούλγαρους, όπως το παρουσιάζει μονόπλευρα η ελληνική προπαγάνδα, αλλά τους Ρουμανόβλαχους ή Κουτσόβλαχους και σε μικρότερο βαθμό τους Σέρβους και Αλβανούς αντάρτες του αντίστοιχου κομιτάτου.

     Η ύπαρξη πολυάριθμης Ρουμανικής εθνότητας στην Ελλάδα, έγινε επίσημα αποδεκτή από το ελληνικό κράτος που αναγνώρισε  την ύπαρξή αυτής μετά την λήξη των Βαλκανικών πολέμων. Τον Ιούλιο 1913 υπογράφεται στην Ρουμανία   η Συνθήκη του Βουκουρεστίου η οποία μεταξύ άλλων παρέχει πλήρη αυτονομία στα Κουτσοβλαχικά σχολεία και Εκκλησίες της Ελλάδος. Η σχετική διπλωματική διακοίνωση προς την Ρουμανική κυβέρνηση του  πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου αναφέρει  επί λέξει τα εξής:

       ΔΙΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

 "Εν Βουκουρεστίω τη 23η Ιουλίου 1913

        Προς τον πληρεξούσιον της βασιλικής Ρουμανικής Κυβερνήσεως εν τη εν Βουκουρεστίω Συνδιασκέψει:

       "Η Ελλάς συγκατατίθεται να παράσχει αυτονομίαν εις τας των Κουτσοβλάχων Σχολάς και εκκλησίας τας ευρισκομένας εν ταις μελλούσαις ελληνικαίς κτήσεσι και να επιτρέψει την σύστασιν επισκοπής διά τους Κουτσοβλάχους τούτους, της Ρουμανικής κυβερνήσεως δυναμένης να επιχορηγή υπό την επίβλεψιν της ελληνικής κυβερνήσεως, τα ειρημένα ενεστώτα και μέλλοντα θρησκευτικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα"

Ο Πρωθυπουργός   Ελευθέριος Βενιζέλος

    Δέκα  χρόνια αργότερα, στις 29 Σεπτεμβρίου  1923,  υπογράφεται από την Ελλάδα στις Σέβρες,  μία δεύτερη  συνθήκη, γνωστή ως Συνθήκη περί προστασίας των εθνικών μειονοτήτων (Συμπλήρωμα της Συνθήκης των Σεβρών του 1920), που παρέχει επιπρόσθετη προστασία στις Ρουμανοβλαχικές κοινότητες της Ηπείρου. Στο  άρθρο 12 αναφέρονται:

   "Η Ελλάς συμφωνεί να παραχωρήσει υπό τον έλεγχο του ελληνικού κράτους, εις τας Βλαχικάς κοινότητας της Πίνδου, τοπική αυτονομία ως προς τα θρησκευτικά ή σχολικά ζητήματα"

  Τα Ρουμανικά σχολεία λειτούργησαν στην Ελλάδα μέχρι το 1936. Καταργήθηκαν από την δικτατορία Μεταξά και επαναλειτούργησαν  στην διάρκεια του Β΄ Π.Π.  Μετά την κομμουνιστικοποίηση της Ρουμανίας και την άρση της υποστήριξης προς την Ρουμανοβλαχική μειονότητα της Ελλάδας, καταργήθηκαν οριστικά. Από ειρωνεία της ιστορίας Ρουμανικό σχολείο λειτούργησε τόσο στα Βοδενά (Εδεσσα) όσο και στο γειτονικό χωριό Βλάντοβο που μετονομάσθηκε Αγρας προς τιμή του "εθνομάρτυρα" καπετάν Αγρα.

Η εμπλοκΗ των ΡουμΑνΟΒΛΑΧΩΝ στην εκτΕλεση του Αγρα

"Είναι γνωστός ο ρόλος του Ρουμανίζοντα Μήτρου Βλάχου στη δολοφονία του Παύλου Μελά, όπως και ο ρόλος των Ρουμανιζόντων Κασάπτσε και Zλατάν από την Γκολεσάνη της Νάουσας που με δόλο συνέλαβαν και απαγχόνισαν τον Καπετάν Άγρα"

Ιωάννης Παπαλαζάρου: Ο Μακεδονικός αγώνας στην περιοχή του Οστρόβου

Τσέτα αποτελούμενη από Ρουμανίζοντες Βλάχους στην περιοχή Βέροιας

Ο  Τέλλος Αγρας με την συμμορία του στον βάλτο Γιανιτσών

   Το 1907 μεταξύ Βέροιας και Νάουσας στο ΝΔ Βέρμιο, δρούσε ισχυρή Ρουμανοβλαχική συμμορία με φιλικά ερείσματα  στην Νάουσα που ήταν  πόλη κατοικούμενη κυρίως από Βλάχους καθώς  και σε  χωριά του Βερμίου που κατοικούντο  από Βλαχόφωνους. Στα χωριά αυτά συγκαταλέγονται η Αγία Μαρίνα, το Γκιανάκοβο (Γιαννακοχώρι), η Οσλιανη (Αγία Φωτεινή), το Γκορνο Γκραματίκοβο (Ανω Γραμματικό), το Κέντροβο (Κεδρώνας), η Πατετσίνα (Πάτημα) κ.α.

   Οι Ρουμανόβλαχοι της περιοχής διέθεταν και αυτοί την διασπασμένη τους πτέρυγα, τους Γκρεκομάνους, δηλαδή τους μανιακούς με την Ελλάδα Βλάχους. Πονηροί εκ φύσεως έπαιζαν διπλό παιχνίδι υποστηρίζοντας πότε την Ελληνική και πότε την Ρουμανική πλευρά. Μεταξύ αυτών  και ο βιομήχανος της Νάουσας Ζαφείριος Λόγγος, ο μοιραίος άνθρωπος που μεσολάβησε μεταξύ Τέλλου Αγρα και της Ρουμανικής συμμορίας που δρούσε στο Βέρμιο καθώς και η  οικογένεια Ζντρού από το Βλαχικό χωριό Κέντροβο (Κεδρώνας).

     Αναφέρει χαρακτηριστικά το ελληνικό εγκυκλοπαιδικό λεξικό ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ  (τόμος 1ος, σελ. 81):

   "Η περιφέρεια δράσης του Τέλλου Αγαπηνού πλησίον της λίμνης Γενιτσών  ήταν ορμητήριο και κρυσφύγετο Βουλγαρορουμανικών συμμοριών"

    "Αρχηγός της Βουλγαρορουμανικής συμμορίας ήτις εφόνευσε τον Αγρα ήταν ο  Γ. Χασάψσκυ, όστις πριν τον δολοφονήσει τον περιήγαγε αιχμάλωτον εις τα χωρία Βοσόγια, Βοδενίστικο, Παναγιορίσα και άλλα του Ξερολιβάδου"

    Γίνεται επομένως αποδεκτό από ελληνικής πλευράς ότι ο απαγχονισμός του Αγρα έγινε από μικτή Βουλγαρορουμανική συμμορία. Ο παραπάνω ισχυρισμός  είναι ιστορικά παράλογος διότι οι Βούλγαροι και οι Ρουμάνοι της Μακεδονίας  αλληλοεμισούντο θανάσιμα και δρούσαν ανεξάρτητα. Η Ρουμανία ήταν  εχθρός της Βουλγαρίας που ηττήθηκε στον Β΄ Βαλκανικό πόλεμο του 1913 όταν ο Ρουμανικός στρατός επετέθηκε απροειδοποίητα από τα βόρεια και προήλασε ανενόχλητος στο Βουλγαρικό έδαφος μέχρι τα πρόθυρα της Σόφιας. Δεν είναι τυχαίο το ότι η ιστορική Συνθήκη του Βουκουρεστίου που καθόρισε τα σημερινά Βαλκανικά σύνορα σε βάρος της ηττημένης Βουλγαρίας υπογράφηκε στην Ρουμανική πρωτεύουσα.

    Θα πρέπει  να αναφερθή και η ιστορική μαρτυρία του Γεωργίου Μόδη ενός κορυφαίου Ρουμάνου Γκρεκομάνου (ελληνίζοντα Βλάχου) από το Μπίτολα (Μοναστήρι) η οικογένεια του οποίου αναμίχθηκε ενεργά στον "Μακεδονικό αγώνα". Ο  Μόδης αναφέρει χαρακτηριστικά τα εξής στο βιβλίο του "Ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΝΕΩΤΕΡΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ" (έκδοση 1967, σελ. 383):

  "Το Σαββατόβραδο της 5ης Ιουνίου 1907 ο Αγρας ξεκίνησε γιά τον Γολγοθά του έχοντας μόνο τρεις χωρικούς και δύο Ναουσαίους, όλους ειρηνικούς ιδιώτες.....   Περπάτησαν την νύχτα τρεις ώρες ....Συνάντησαν έπειτα το πρώτο τμήμα μίας συμμορίας από δέκα πέντε κομιτατζήδες, όλους σχεδόν Ρουμανόβλαχους ..

   ..Τους υποδέχθηκαν φιλικά, διαδήλωσαν την χαρά τους γιά την συνενόηση που θα σταματούσε τον "αδελφικό" αλληλοσφαγμό και προχώρησαν μαζί άλλες δύο ώρες γιά ανταμώσουν τον ίδιο τον Ζλατάν, που είχε άλλους δεκαπέντε (Ρουμανόβλαχους).

   Τους υποδέχθηκε και αυτός καλά. Η συνομιλία στην αρχή ήταν φιλική. Δεν μας πληροφόρησαν μονάχα σε ποιά γλώσσα γινόταν. Ο Ζλατάν που είχε δουλέψει στη Νάουσα και οι Βλάχοι θα ήξεραν ελληνικά.... Εμφανίσθηκε τότε ο άγνωστος ως εκείνητην στιγμή αρχηγός "Γεώργιος από το Κρούσοβο", όπως τον έλεγαν, και ήταν πιθανότατα Βούλγαρος αξιωματικός, όπως γράφει ο Αλεξ. Μαζαράκης, που άρχισε ξαφνικά τις βρισιές. Και βρέθηκαν ύστερα από κάμποσες ημέρες ο Αγρας με τον Ναουσαίο Μίγκα στην καρυδιά του Βλάδοβου, κρεμασμένοι"

    Η άποψη του Γεωργίου Μόδη, αν και αντιφατική, αποκαλύπτει την αλήθεια. Ο Αγρας και η σύντροφοί του βάδίζουν επί ώρες στα ορεινά του Βερμίου σε περιοχή που ελεγχόταν από Ρουμανικές συμμορίες, συναναντάνε τον Ζλάταν επί κεφαλής συμμορίας "άγνωστης εθνικότητας", προφανώς Ρουμανικής και στην συνέχεια εμφανίζεται κάποιος άγνωστος Βούλγαρος αξιωματικός ονόματι Γεώργιος από το Κρούσοβο που αρχίζει τις βρισιές. Ωστόσο  το Κρούσοβο που βρίσκεται κοντά στο Μπίτολα (Μοναστήρι) ήταν  μία  πόλη κατοικούμενο  από Βλάχους που ποτέ στην ιστορία της δεν "παρήγαγε" Βούλγαρους αξιωματικούς.

   Η εκτέλεση του Τέλλου Αγαπηνού πραγματοποιήθηκε από Ρουνανόβλαχους ως αντίποινα για τις ωμότητες που διαπράχθηκαν την προηγούμενη διετία σε βάρος Ρουνανόβλάχων από έλληνες Μακεδονομάχους. Κορυφαία βαρβαρότητα υπήρξε ο μαζικός απαγχονισμός 15 Βλάχων στο χωριό Ανω Γραμματικό στις 14 Αυγούστου 1905 από τον "Μακεδονομάχο" Μαζαράκη.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ: ΩΜΟΤΗΤΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΤΑ ΡΟΥΜΑΝΟΒΛΑΧΩΝ

ΠΗΓΕΣ ΕΠΟΧΗΣ

Wikipedia

Απόσπασμα από το λήμμα Aromanians

   In 1880 Greek guerrillas attacked some villages near Resen because the village priests had committed the unpardonable sin of using Vlach in the church services. In the same year the Greek bishop of Kastoria had the schoolmaster in Klissoura arrested because he taught in the Vlahs'native language. A momentous date in the history of the Vlachs was May 23, 1905, when the Sultan issued a decree officially recognizing the Vlachs and affirming their rights to maintain their schools and churches. Following the proclamation of the decree, the Greek bishops, and the armed terrorist bands they supported, unleashed a campaign of terror on the Aromanians to discourage them from taking advantage of their rights.

   In 1905, the Vlach abbot of the Holy Archangel monastery in the Meglen (Karatzova) region was murdered by a Greek band. In the summer of 1905 some villages near Bitola were attacked. On October 27, 1905, Greek guerillas attacked the village of Avdela in the Pindus, birthplace of Apostol Margarit, and razed it to the ground. Then in 1906, in the town of Véria (Berea), the priest Papanace was murdered as he was on his way to church to serve the Divine Liturgy in Vlach.

  The Romanian Vlach school in the village of Avdhela in Pindus, which was one of the first Romanian sponsored Vlach schools, active as early as 1867, was burned and razed to the ground on 27 October 1905 by Greek guerrillas. This event prompted street anti-Greek demonstrations in Bucharest in the autumn of 1905 of the Aromanians living there, and a rupture of diplomatic relations between Romania and Greece.

Η   ΑΛΗΘΕΙΑ: ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ ΤΩΝ ΡΟΥΜΑΝΩΝ   

Η Ελληνική Εκκλησία στο "θεάρεστο "  έργο της: Καθαγιασμός των ελληνοκομιτατζήδων από ιερέα. Η εκκλησία ευλογούσε και συμμετείχε  στα εγκλήματα των ελλήνων τρομοκρατών εναντίον των ομοδόξων Βουλγάρων

     Το 1906 ο Πελοπονησιακής καταγωγής ανθυπολοχαγός του ελληνικού στρατού Σαράντης-Τέλος Αγαπηνός (καπετάν Αγρας) διείσδυσε παράνομα στην Οθωμανική Επικράτεια επι κεφαλής ένοπλης συμμορίας 12 ευζώνων του Ελληνικού στρατού. Σκοπός  η ανάπτυξη τρομοκρατικής δράσης σε βάρος των Βουλγάρων Εξαρχικών  της Μακεδονίας και η βίαιη επαναφορά τους στο Ελληνικό Οικουμενικό Πατριαρχείο.

   Μετά τον τραυματισμό του σε συμπλοκή με Βούλγαρους του βάλτου Γιαννιτσών, κρυβόταν σε σπίτια  Βλάχων της Νάουσας καταζητούμενος από τις Τουρκικές Αρχές.

  Στις 3 Ιουνίου 1907 "πείσθηκε" από τον  Βλάχο επιχειρηματία Ζαφείριο Λόγγο να συναντηθή εντός της ζώνης του Βερμίου που ήλεγχε το Ρουμανοβλαχικό κομιτάτο με  Βούλγαρο βοεβόδα ονόματι Ζλατάν προκειμένου να υπάρξει συνεργασία κατά των Ρουμάνων.

   Στην διάρκεια της νυχτερινής πορείας συνελήφθη από Ρουμανόβλαχους κομιτατζήδες του δυτικού Βερμίου και καταδικάσθηκε σε θάνατο από λαϊκό  δικαστήριο του βουνού, μαζί με τον Βλάχο σύντροφό του Ντόνε Μίγκα που θεωρήθηκε προδότης του Ρουμανοβλαχικού κινήματος και όργανο του ελληνικού κομιτάτου. Στην περιοχή του Βερμίου είχαν προηγηθή ωμότητες ελλήνων κομιτατζήδων σε βάρος Ρουμανόβλαχων αυτονομιστών που βρέθηκαν κρεμασμένοι στο δάσος.

    Η σύλληψή τους επιτεύχθηκε με  πληροφορίες του    Ζαφείριου Λόγγου, Βλάχου από την Νάουσα και του   επίσης Βλάχου  Ζντρού από το χωριό Κέντροβο (Κεδρώνας).

   Η τετραήμερη διαπόμπευση των δύο μελλοθανάτων πάνω σε γαϊδούρι στα χωριά της περιοχής, ανακλά τα παλιά Ρωμαιοβυζαντινά ήθη των Βλάχων. Στο Βλάχικο χωριό Γκραματίκοβο (Γραμματικό) του Βερμίου αλλά και στα  Βουλγαρικά χωριά της περιοχής Γκούγκοβο (Βρυτά), Τέοβο (Καρυδιά), Κρουντσέλοβο (Κερασιά), Λούκοβιτς (Σωτήρα) κ.α.  οι κάτοικοι έφτυναν τους διαπομπευόμενους   σε  έκφραση έσχατης περιφρόνησης.  Κάποιοι ούρησαν και αφόδευσαν επανω στους δύο αιχμαλώτους. Ενα χρόνο νωρίτερα στο χωριό Γκραματίκοβο, δέκα πέντε Ρουμανόβλαχοι είχαν απαγχονισθή από έλληνες κομιτατζήδες και οι μνήμες των συγγενών ήσαν νωπές. Τηρώντας σκληρή στάση ο Αγρας καθύβριζε τους δεσμώτες του σε όλη την διάρκεια της αιχμαλωσίας του.

    Η διαπόμπευση κράτησε τέσσερις ολόκληρες ημέρες  σε πλήρη γνώση των Οθωμανικών Αρχών που συνέστησαν τον απαγχονισμό ως παραδειγματικό τρόπο εκτέλεσης των τρομοκρατών, σύμφωνα με τον Τουρκικό νόμο. Η σύσταση των Τούρκων εισακούσθηκε και οι δύο κατάδικοι απαγχονίσθηκαν στις 7 Ιουνίου 1907 σε μιά καρυδιά έξω από το χωριό Vladovo (μετονομάσθηκε Αγρας το 1926).

   Στο στήθος τους είχε καρφιτσωθή το κατηγορητήριο του Ρουμανικού κομιτάτου βάσει του οποίου καταδικάσθηκαν σε θάνατο. Ο Αγρας φορούσε συνεχώς  στολή του Ελληνικού στρατού. Σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες οι δύο κρεμασμένοι υπέστησαν μεταθανάτιο ακρωτηριασμό και τα μέλη τους αναρτήθηκαν στα κλαδιά της "ιστορικής" καρυδιάς.

   Με διαταγή  των Οθωμανικών Αρχών τα πτώματα  παρέμειναν άταφα, κρεμασμένα γιά δύο μέρες προς παραδειγματισμό.   Τελικά "αποκαθηλώθηκαν" και θάφτηκαν κρυφά στην διάρκεια της νύχτας στο περίβολο της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου στο χωριό Vladovo, από  γυναίκες της   Πατριαρχικής  οικογένειας  του Θεοχάρη Μπακίρτση.  

  Την εποχή εκείνη τo Βλάδοβο ήταν διχασμένο. Στο χωριό λειτουργούσε ταυτόχρονα Βουλγαρικό και Ελληνικό σχολείο. Το 1905   464 κάτοικοι ήσαν Εξαρχικοί και 496 Πατριαρχικοί. Το 1925 ρευστοποιήθηκαν  14 περιουσίες οικογενειών που μετανάστευσαν προαιρετικά στη Βουλγαρία  με την συνθήκη Νεϊγύ.

   Η Βουλγαρική παρουσία στο χωριό συνεχίσθηκε την περίοδο της Κατοχής. Πιό δραστήριος απ' όλους ο Πέταρ Ντασκαλίτσεφ (Δασκαλίτσης),  γραμματέας της μικτής επιτροπής ελληνοβουλγαρικής μετανάστευσης. Στην διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου 1940/1941 είχε εξορισθή από τις ελληνικές αρχές σε ξερονήσι του Αιγαίου. Υπήρξε ένα από τα πλέον δραστήρια μέλη της Βουλγαρικής λέσχης Θεσσαλονίκης.

ΑΚΡΟΤΗΤΕΣ

   Την επόμενη ημέρα σημειώθηκε τυμβωρυχία στον κοινό τάφο που είχαν αποτεθή οι δύο σωροί.  Κάτοικοι του χωριού ανέσκαψαν τον τάφο και πέταξαν  τα πτώματα στην επιφάνεια σε ένδειξη περιφρόνησης. Αλεπούδες και σκυλιά κατασπάραξαν τους σωρούς των δύο απαγχονισμένων.

   Είκοσι εννέα χρόνια αργότερα (1936),  οι δύο Μακεδονομάχοι ανακηρύχθηκαν  ήρωες του Μακεδονικού αγώνα από τον δικτάτορα Μεταξά. Το έτος 1939 πραγματοποιήθηκε το πρώτο μνημόσυνο από τις δικτατορικές Αρχές  και την τοπική στρατοχωροφυλακή.  Το 1963 ότι απέμεινε από τα λείψανα των δύο "νεομαρτύρων" μεταφέρθηκαν από το χωριό Vladovo και ενταφιάσθηκαν σε μαυσωλείο που αναγέρθηκε από τον στρατό (ΙΙ μεραρχία πεζικού)  στον χώρο του απαγχονισμού κοντά στο χωριό Teovo.

    Ενεργώντας κακόβουλα ο Ελληνικός προπαγανδιστικός μηχανισμός επέριψε τον απαγχονισμό στον ιστορικά και ιστορικά άγνωστο Βούλγαρο βοεβόδα Ζλατάν χωρίς καμμία αναφορά στους Ρουμανόβλαχους κομιτατζήδες του Βερμίου, ο φονικός ρόλος των οποίων παρασιωπάται.

   Δύο χρόνια νωρίτερα (27 Οκτωβρίου 1905) είχε εκτελεσθή δημόσια από τους Τούρκους με παρόμοιο τρόπο (απαγχονισμός) στο Bitola (Μοναστήρι), ένας άλλος  έλληνίζων τρομοκράτης, ο διαβόητος Αρβανιτόβλαχος καπετάν Κώτας πρώην μέλος του VMRO από το χωριό Ρούλια Καστοριάς. Ο Κώτας που είχε εξαγορασθή από το Ελληνικό κομμιτάτο καταδικάσθηκε σε θάνατο από Οθωμανικό δικαστήριο για σφαγιασμούς  χωρικών στις περιοχές Κόστουρ (Καστοριάς) και Λέριν (Φλώρινας).

Ο απαγχονισμός ήταν επίσημος τρόπος εκτέλεσης από τις Οθωμανικές Αρχές. Στην φωτογραφία, απαγχονισμένος λησταντάρτης στην κεντρική πλατεία At Pazar της πόλης Bitola

ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΕΝΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΥΘΟΥ

   Ο  υπολοχαγός Τέλλος Αγαπηνός  ανακηρύχθηκε μεταθανάτια εθνικός μεγαλομάρτυς και ύψιστο σύμβολο  του Ελληνικού "Μακεδονικού αγώνα". Μαζί με τον Παύλο Μελά  τον Γερμανό Καραβαγγέλη και τον Ιωνα Δραγούμη αποτελούν την Αγία Τετράδα του μύθου που έπλασαν οι αργυρώνητοι έλληνες ιστοριογράφοι γιά την  "ιερότητα" του ελληνικού αγώνα στην Μακεδονία.

   Προς τιμήν του οι Ελληνες μετονόμασαν και ελληνοποίησαν δύο Βουλγαρικά χωριά της περιοχής, το Vladovo και το Teovo σε Αγρα και Καρυδιά.    Η απολιθωμένη "ιστορική" καρυδιά αναπαλαιώθηκε και  στολίζει σήμερα με μακάβρια αισθητική το φουαγιέ του Δημαρχείου  Εδεσσας ενώ πιστό αντίγραφο αυτής κοσμεί  το μνημείο των δύο "νεομαρτύρων".

  Γιά να μη θιγούν οι  ελληνίζοντες Ρουμανόβλαχοι της Ελλάδας, ο απαγχονισμός αποδόθηκε κακόβουλα σε "Βούλγαρους κομιτατζήδες" του ιστορικά άγνωστου βοεβόδα Ζλατάν.

Η κατευθυντήρια  γραμμή δόθηκε από τον Ελληνα πρόξενο στην Θεσσαλονίκη Λάμπρο Κορομηλά που μετέδωσε στην Αθήνα την χαλκευμένη πληροφορία. Τα εθνικιστικά έντυπα της εποχής αναπαρήγαγαν την είδηση που εμπεδώθηκε στερεότυπα στην ελληνική ιστοριογραφία.

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΠΡΟΤΟΜΩΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΑΝ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΥΣ ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ 101 ΧΡΟΝΙΑ

ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ ΑΠΟ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ

"Η χώρα αυτή είναι γεμάτη μνημεία "Μακεδονομάχων",  προτομές Βουλγαροκτόνων, επιτύμβιες πλάκες "σφαγιασθέντων από κομιτατζήδες", πινακίδες που υπενθυμίζουν την "Βουλγαρική θηριωδία" ενώ οι βιβλιοθήκες κοσμούνται  με χιλιάδες βιβλία που λοιδωρούν το Βουλγαρικό έθνος. Οι θηριωδίες των Ελλήνων κατά των Βουλγάρων παραμένουν επτασφράγιστο μυστικό"

      Παρατηρήσεις ομάδας της Μακεδονικής Πατριωτικής Οργάνωσης MPO από Fort Waine, Indiana USA που περιηγήθηκε στην Ελλάδα το 1993

ΚΑΙ ΛΙΓΗ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ

   1934. Στην τριακοστή ακριβώς επέτειο του Μακεδονικού Αγώνα, εφημερίδες των Αθηνών κατήγγειλαν την "βεβήλωση" του μνημείου του Παύλου Μελά στο χωριό Στάτιστα (σημ. Μελάς) της Καστοριάς. "Κάτω από τα μάτια των αρχών", διαβάζουμε στο "Ελεύθερον Βήμα" της 20/10/34, "άγνωστοι συντρίψανε το σταυρό και γκρεμίσανε τις κολώνες". Το θέμα έφτασε στο Κοινοβούλιο, με τον βενιζελικό γερουσιαστή Ιασωνίδη να αποδίδει το συμβάν "εις τους βουλγαρίζοντας βουλγαροφώνους της περιφερείας" και να δηλώνει ότι, παρά το οξυμένο κλίμα των ημερών (απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου), η φιλελεύθερη αντιπολίτευση αποποιείται πλήρως τις δημοκρατικές της ευαισθησίες: "Προκειμένου περί της Φλωρίνης, τιθέμεθα εις την απόλυτον διάθεσιν της κυβερνήσεως δια να υποστηρίξωμεν παν μέτρον, έστω και ανελεύθερον, το οποίον θα απεσκόπει εις την τόνωσιν του εθνικού φρονήματος".

   1984. Δυο χρόνια μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και την αισθητή αλλαγή του κλίματος στις "ευπαθείς" περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, βουλευτές της ΝΔ θα καταγγείλουν στη Βουλή σημεία και τέρατα σχετικά με τις προτομές των μακεδονομάχων. "Οι νέες δημοτικές αρχές του Οκτωβρίου 1982 σε ευαίσθητες ακριτικές περιοχές πήραν ορισμένες αποφάσεις που δημιούργησαν βαθύτατη ανησυχία στον Ελληνικό Λαό", διαβάζουμε λχ σε ομιλία του Διάκου Μανουσάκη (10/2/84). "Με τον ιδεολογικό μανδύα του μαρξισμού άρχισαν να ξηλώνονται τα ιερά μνημεία, οι τάφοι των Μακεδονομάχων, των ιερέων και των Ελλήνων αξιωματικών. Οι αποφάσεις αυτές, κατά μια περίεργη σύμπτωση, κλιμακώθησαν σε ευρύτατη ακριτική περιοχή, που γειτονεύει με το ψευδοκράτος των Σκοπίων". Επιθετικότερος, ο συνάδελφός του Δημ. Χατζηδημητρίου θα αναφέρει κι αυτός στην ίδια συνεδρίαση ότι "σε μερικές περιπτώσεις από διάφορα δημοτικά και κοινοτικά συμβούλια μεταφέρονται ηρώα πεσόντων κατά το Μακεδονικό Αγώνα" και θα κάνει λόγο για ενέργειες "που φθάνουν τα όρια της αντεθνικής δραστηριότητας". Μια από τις καταγγελίες αφορούσε απόφαση του Κ.Σ. του χωριού Γρίβα του Κιλκίς για "μεταφορά των τάφων του Μακεδονομάχου Χρήστου Οικονόμου και του αδελφού του Ιωάννη" από την αυλή της εκκλησίας στο νεκροταφείο και "την αφαίρεση και τοποθέτηση σε αποθήκη της μαρμάρινης πλάκας του μακεδονομάχου Σπύρου Φραγκόπουλου". Απαντώντας, ο υφυπουργός Εσωτερικών Μιλτιάδης Παπαϊωάννου έσπευσε να διευκρινίσει ότι η τελευταία αυτή απόφαση ακυρώθηκε από τον νομάρχη.

   1986. Ακολούθησαν, τα επόμενα χρόνια, οι "εξαφανίσεις" αμφιλεγόμενων προτομών στη Δράμα και τη Φλώρινα. Η πρώτη περίπτωση (26/3/86) αφορούσε την προτομή του εκτελεσμένου από τον ΕΛΑΣ επιτελάρχη της δοσιλογικής ΠΑΟ, αντισυνταγματάρχη Βασίλειο Αβδελά. Σύμφωνα με μια εκδοχή, την ευθύνη ανέλαβε μια άγνωστη οργάνωση με την ονομασία "Νέες Ταξιαρχίες" (Π.Ι.Παπαθανασίου "Για τον ελληνικό βορρά", Αθήνα 1990, σ.704). Το δεύτερο συμβάν αφορούσε τον μακεδονομάχο Στέφο Γρηγορίου, μεσοπολεμικό αποσπασματάρχη διάσημο για τις βιαιοπραγίες του κατά των γηγενών χωρικών, που επίσης εκτελέστηκε από τον ΕΛΑΣ το 1943. Άγνωστο πότε ακριβώς, η "εξαφανισθείσα" προτομή του ξαναστήθηκε στο βάθρο της.

   1998. Το Νοέμβριο του 1998, άγνωστοι αποκεφάλισαν την προτομή του μακεδονομάχου Μίγκα, στους καταρράκτες της Έδεσσας. Αποδίδοντας το γεγονός σε άγνωστους αναρχικούς, η τοπική "Εδεσσαϊκή" μας θυμίζει (14/11/98) ότι "δεν είναι η πρώτη φορά που βεβηλώνονται αυτές οι δυο ερμαϊκές στήλες" του Μίγκα και του συντρόφου του, καπετάν Αγρα.
 

Youtube: Αποκεφάλισαν προτομές Μακεδονομάχων στην Εδεσσα

Το υπό κατεδάφιση άγαλμα του Σαράντη Αγαπηνού "κοσμεί" την κεντρική πλατεία των Γαργαλιάνων στην Μάνη

   Η προτομή του "εθνομάρτυρα" Eλληνα κομιτατζή Τέλλου Αγαπηνού (Αγρα) έχει υποστή άπειρες επιθέσεις τα τελευταία χρόνια. Κάθε τόσο οι κάτοικοι των γύρο χωριών  την πασαλείφουν περιφρονητικά με μαύρη μπογιά, σπάνε την μύτη του κακόγουστου αγάλματος, γράφουν συνθήματα υπέρ της Μακεδονίας.

  Στις αρχές Ιουλίου 2008 κάποιοι πιό θαραλέοι αποφάσισαν να καρατομίσουν συμβολικά το μαρμάρινο είδωλο του Αγρα καθώς και την παρακείμενη προτομή του Βλαχικής καταγωγής συντρόφου του Ντόνε Μίγκα. Και οι δύο απαγχονίσθηκαν στο σημείο εκείνο από Ρουμανόβλαχους αυτονομιστές τον Ιούνιο 1907.

   Χρησιμοποιώντας σφυριά, κάτοικοι των γειτονικών χωριών, Tehovo και Vladovo γκρέμισαν τις δύο προτομές που συμβολίζουν μιά εποχή που πρέπει να περάσει στην ιστορική λήθη. Η είδηση διέτρεξε τα ΜΜΕ σε πανελλήνια έκταση προκαλώντας ποικίλλες αντιδράσεις. Φαίνεται πως οι καιροί άλλαξαν καθώς ο άνεμος της παγκοσμιοποίησης πνέει όλο και πιό ισχυρός στην πολυπόθητη Μακεδονία.

  Στα Βουλγαρικά χωριά της περιοχής δόθηκαν ελληνικές ονομασίες το 1925-1926 στην διάρκεια της δικτατορίας Πάγκαλου-Κονδύλη. To Tehovo βαφτίσθηκε Καρυδιά και  το  Vladovo Αγρας. Οι παλιές Βουλγαρικές ονομασίες είχαν γίνει σεβαστές για περισσότερο από 1.200 χρόνια τόσο από την Βυζαντινή όσο και την Οθωμανική αυτοκρατορία.

  Στους μακρυνούς Γαργαλιάνους της Μεσηνίας, τόπο καταγωγής του ανθυπολοχαγού Τέλλου Αγαπηνού, μιά δεύτερη προτομή  με ολόσωμες διαστάσεις διατρέχει άμεσο κίνδυνο. Οι άγνωστοι δράστες προφανώς δεν θα διστάσουν να ταξειδέψουν μέχρι την Πελοπόνησο για να ολοκληρώσουν το έργο τους.

   Ο ανθυπολοχαγός του ελληνικού στρατού Τέλλος Αγαπηνός, γυιός Εφέτη εκ Γαργαλιάνων,  διείσδυσε το 1906  στην Οθωμανική επικράτεια επικεφαλής μισθοφορικής συμμορίας ενόπλων ευζώνων  με σκοπό την διάπραξη τρομοκρατικών καταδρομών σε βάρος του γηγενούς Βουλγαρικού πληθυσμού. Εχθροί του Αγρα και όλων των Ελλήνων Μακεδονομάχων δεν ήσαν οι Τούρκοι κατακτητές  αλλά οι γηγενείς Βούλγαρομακεδόνες. Αντικειμενικός του σκοπός η βίαιη μεταστροφή των Πατριαρχικών Βουλγάρων και η επάνοδός τους στις αγκάλες του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Το χωριό Ζερβοχώρι Γιανιτσών αποτέλεσε ιδιαίτερο στόχο της συμμορίας του που βρήκε καταφύγιο στον γειτονικό βάλτο.

  Συνελήφθη από το Ρουμανομακεδονικό κομιτάτο που δρούσε στα Βλάχικα χωριά του Βερμίου και καταδικάσθηκε σε θάνατο με απαγχονισμό από λαϊκό δικαστήριο ως κατάσκοπος-δολιοφθορέας του ελληνικού στρατού σύμφωνα με το άρθρ. 88 του Ρουμανικού κομιτάτου. Πάνω στο αιωρούμενο πτώμα του τοποθετήθηκε πινακίδα με το εξής περιεχόμενο: "Συνεργάτης Τούρκων και Αλβανών". Μετά την ταφή το πτώμα του υπέστη τυμβωρυχία και ανασύρθηκε στην επιφάνεια.  Προηγήθηκε δημόσια διαπόμπευσή του πάνω σε γαϊδούρι στα χωριά της περιοχής με την ανοχή των Οθωμανικών Αρχών.

 Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ

ΚΡΕΜΑΛΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΟΙ

1943: Η νεκρανάσταση των Μακεδονομάχων    

ΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΕΣ: ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ ΤΗΣ  ΚΑΤΟΧΗΣ

Ο διορισμένος κατοχικός πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης (δεξιά) παραδίδει το 1943 την Ελληνική σημαία στον ταγματάρχη Πλυτσανόπουλο, διοικητή των Ταγμάτων Ασφαλείας Αττικής, μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου στρατιώτη, στην πλατεία Συντάγματος.   Ο ταγματασφαλίτης που τους φρουρεί στο κέντρο, φοράει την κλασσική στολή των Μακεδονομάχων πανομοιότυπη με την στολή που φορούσε ο Αγρας και ο Μελάς.  Ο  Ιωάννης Ράλλης, ιδρυτής των διαβόητων Ταγμάτων Ασφαλείας και πατέρας του μετέπειτα πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη, πέθανε στην φυλακή το 1946 καταδικασμένος σε ισόβια για εθνοπροδοσία. Περισσότερα

ΚΑΡΥΔΙΑ 1944: ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΚΑΛΤΣΕΦ - ΤΖΙΜΑ

  Το χωριό Teovo (Καρυδιά) κοντά στην Εδεσσας φέρει βαριά ιστορική μνήμη. Εκεί τον Ιανουάριον 1944  ο Βούλγαρος υπολοχαγός Αντον Κάλτσεφ και ο Ανδρέας Τζίμας εκ μέρους του Σλαβομακεδονικού απελευθερωτικου μετώπου (SNOF)  υπέγραψαν εξ ονόματος του Βουλγαρικού Στρατού και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ   το ακόλουθον  σύμφωνον:

   1) ΕΑΜ και  SNOF αποφασίζουν από κοινού την δημιουργία αυτονόμου Μακεδόνικου Κράτους Σοβιετικής Οργάνωσης το οποίον θα τεθή υπό την προστασία της Ρωσίας.

   2) Το SNOF έχει το δικαίωμα να επεκτείνει τη ζώνη της δράσης του και σε άλλες νοτιώτερες επαρχίες ύστερα από την εξασφάλιση πλήρους κυριαρχίας στις παραπάνω επαρχίες.

   3) Ο Βουλγαρικός Στρατός της Μακεδονίας αναλαμβάνει την υποχρέωση να καταλάβει τα αστικά κέντρα της Μακεδονίας ύστερα από την αποχώρηση των Γερμανών και την παράδοση τούτων στις Αρχές του ΕΑΜ.

   4)  Αι επαρχίαι Κούκους (Κιλκίς), Παιονίας, Μογλενών (Αλμωπίας), Γιαννιτσών, Βοδενών (Εδεσσας), Λέριν (Φλώρινας)  και Κόστουρ (Καστοριάς) εκχωρούνται από το ΕΑΜ-ΕΑΑΣ ως ζώνη δράσης του SNOF.

   5) Για την ενίσχυση ΕΑΜ-SNOF αναλαμβάνεται η υποχρέωση της πλαισίωσης της Διεθνούς Μεραρχίας που θα ιδρυθεί στο Καϊμακτσαλάν από Βουλγάρους αξιωματικούς και ο εφοδιασμός της με πυρομαχικά.

  6) Ο Βουλγαρικός στρατός θα φροντίσει για την εξουδετέρωσηση κάθε ελληνικού εθνικιστικού στοιχείου στις παραπάνω περιοχές.  Καθιερώνεται τέλος ως σημαία της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας Μακεδονίας η Βουλγαρική , με αντίθετον φοράν των χρωμάτων και με αστέρια εις το κέντρον.

ΑΝΤΟΝ ΚΑΛΤΣΕΦ              ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΖΙΜΑΣ

Επονται υπογραφές

VIDEO

Μακεδονικός Τρομοκρατικός αγώνας    Greek terrorist struggle

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ: Οταν οι τρομοκράτες βαφτίζονται αγωνιστές. Ηρωοποίηση σφαγέων. Ελληνική τρομοκρατία στην Μακεδονία

  Ο αποκαλούμενος Μακεδονικός αγώνας ήταν μία εμφύλια σύγκρουση των διχασμένων Πατριαρχικών και Eξαρχικών Βουλγάρων της Οθωμανικής Μακεδονίας με παρέμβαση εισαγόμενων Ελληνικών συμμοριών. Βούλγαροι Γκρεκομάνοι (Ελληνοφρενείς κατά το λεξικό Λαρούς) πολέμησαν κατά Βούλγαρων Εξαρχικών.

  Το Ελληνομακεδονικό Κομιτάτο (1904-1908) μιά τρομοκρατική οργάνωση εφάμιλλη του PKK, είχε έδρα την Αθήνα. Η αιματηρή δράση των Ελληνοκομιτατζήδων σε βάρος του γηγενούς Βουλγαρικού πληθυσμού αν και αποκρύπτεται επιμελώς στην Ελλάδα, είναι διεθνώς πασίγνωστη.

 Μέθοδοι δράσης: Υπουλες ενέδρες σε αγροτικές τοποθεσίες και καταδρομικές επιχειρήσεις τύπου Ράμπο από Κρητικούς και Μανιάτες ληστοσυμμορίτες στα Βουλγαρικά χωριά της Μακεδονίας με σκοπό την  ολική εξόντωση των  αντιφρονούντων.

  ΣΤΟΧΟΙ: 1. Η τρομοκράτηση του Εξαρχικού πληθυσμού και η επάνοδος των "παραπλανηθέντων" στο ελληνικό Πατριαρχείο. 2. Διαμόρφωση πολεμικών συνθηκών για βίαιη προσάρτιση της Μακεδονίας στο τότε πάμφτωχο  νεοελληνικό κρατίδιο που αυτοαποκαλείτο Ψωροκώσταινα.

Ο  Μακεδονικός αγώνας των Βουλγάρων κατά των Ελλήνων

Σχετικά sites 

Εξερευνήστε τοBulgarmak - Explore Bulgarmak: Γενικός πίνακας περιεχομένων, Ευρετήριο σελίδων ιστοτόπου

Μακεδονία: Από που κι ως που Ελληνικής

H σκοτεινή πλευρά της Ελληνικής ιστορίας  I "Μακεδονικός αγώνας":  Η μάχη της προπαγάνδας συνεχίζεται I Πόλεμος για ένα σκυλί: Εισβολή Ελλάδας στην Βουλγαρία Ι  Μακεδονομάχοι αποκεφαλιστές Ι Ελληνικός αντιμακεδονικός αγώνας: Το ημερολόγιο των φρικαλεοτήτων Ι 1913: Η δολοφονία του Βούλγαρου αρχιμανδρίτη Θεσσαλονίκης Ευλόγιου  I  1916 Η μάχη του Καϊμακτσαλάν: Σέρβοι εναντίον Βουλγάρων με στόχο την Μακεδονία  I Υπολοχαγός Αντον Κάλτσεφ: Επιμνημόσυνο ενός αδικοχαμένου  I  Απογραφή Χιλμή Πασά: Στο 10%  οι ελληνίζοντες της  Μακεδονία το 1904  I  1923: Η σφαγή στο Τάρλις Ι Ζέλενιτς 1904: Ο ματωμένος γάμος I Ωμότητες ελλήνων κατά Βουλγάρων στην μάχη Κιλκίς  I1905: Η σφαγή στην ΖαγορίτσανηI Γερμανός Καραβαγγέλης: Κυνηγός Βουλγαρικών κεφαλών με θεία εντολή  I  Παύλος Μελάς: Η σφαίρα που τον σκότωσε ήταν Ελληνική  I  Ιων Δραγούμης: Εθνοκήρυκας αντιβουλγαρισμού I   Μακεδονία: Από που κι ως που Ελληνική;  I  Πως εξελληνίσθηκε βίαια η Μακεδονία: Ολα τα παλιά Βουλγαρικά ονόματα πόλεων και χωριών  I  Η  Ιλλυρική  καταγωγή των αρχαίων Μακεδόνων: Μέγας Αλέξανδρος ο Ελληνοποιημένος  I  Ο αντιβουλγαρισμός στην Ελλάδα: Ανατομία ενός ρατσιστικού φαινομένου I Παραχάραξη αρχείων  Μακεδονικού αγώνα  I  1821: Η γενοκτονία των Τούρκων της Πελοπονήσου από τον Κολοκοτρώνη I Ωμότητες των Ελλήνων στην  διάρκεια της Αντιτουρκικής  εκστρατείας 1919-1922  I  Εθνικός Υμνος στην ελευθερία ή μήπως στην Ελληνική θηριωδία;

Η σκοτεινή πλευρά της Ελληνικής ιστορίας  Clich below

 Copyright 2002-2009   www.bulgarmak.org